மஹாபார்ஷ்வ வதம் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 098 (26)

Mahaparshva killed | Yuddha-Kanda-Sarga-098 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: மஹாபார்ஷ்வனைத் தாக்கிய அங்கதனும், ஜாம்பவானும்; மஹாபார்ஷ்வனின் குதிரைகளைக் கொன்று, ரதத்தை பங்கம் செய்த ஜாம்பவான்; அங்கதனின் முஷ்டியால் கொல்லப்பட்ட மஹாபார்ஷ்வன்...

மஹாபலவானான மஹாபார்ஷ்வன்[1], சுக்ரீவனால் மஹோதரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டபோது, குரோதத்தில் கண்கள் சிவந்து, அங்கதனின் சம்முவை {படையைத்} தன் பயங்கரக் கணைகளால் கலங்கடித்தான்.(1,2அ) காம்பிலிருந்து பழங்களை {வீழ்த்தும்} அநிலனை {காற்றைப்} போல அவன் {மஹாபார்ஷ்வன்}, சர்வ வானர முக்கியர்களின் உத்தம அங்கங்களை காயங்களிலிருந்து வீழ்த்தினான் {தலைகளை அவர்களின் உடல்களிலிருந்து வீழ்த்தினான்}.(2ஆ,3அ) பிறகு விரைவாக அந்த ராக்ஷசன், தன் கணைகளைக் கொண்டு சில வானரர்களின் கைகளைத் துண்டித்தான், மேலும் சிலரின் பக்கவாட்டுகளை வெட்டினான்.(3ஆ,4அ) மஹாபார்ஷ்வனின் பாணவேகத்தால் வேதனையடைந்த அந்த சர்வ வானரர்களும், வேதனையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் நனவிழந்தவர்கள் ஆனார்கள்.(4ஆ,5அ)

மூல பல யுத்தம் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 093 (39)

The battle of the primary army | Yuddha-Kanda-Sarga-093 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராவணனுடைய ஆணையின் பேரில் போர்க்களம் சென்ற ராக்ஷசப் படை; இராமனின் வலிமைமிக்க கணைகளால் அழிவை அடைந்தது...

தீனனும், பரம துக்கத்தில் இருந்தவனுமான அந்த ராஜா {ராவணன்}, சபைக்குள் பிரவேசித்து, சிம்ஹத்தைப் போலப் பெருமூச்சுவிட்டபடியே முக்கிய ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.(1) மஹாபலவானான அந்த ராவணன், புத்திர விசனத்தால் உண்டான  வேதனையுடன் கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு, அந்த சர்வ பலமுக்கியர்களிடமும் {படைத்தலைவர்களான அவர்கள் அனைவரிடமும், பின்வரும்} வாக்கியத்தைக் கூறினான்:(2) "சர்வ ஹஸ்த அஷ்வங்களால் {யானைகள், குதிரைகள் அனைத்தாலும்} சூழப்பட்ட, ரத சங்கங்களும், பதாதிகளுமான {தேர்ப்படையையும், காலாட்படையையும் சேர்ந்தவர்களான} நீங்கள் அனைவரும் புறப்படுவீராக.(3) இராமனைத் தனியாகச் சுற்றி வளைத்து, மழைக்காலத்து மேகங்களைப் போல, சர வர்ஷங்களை வர்ஷித்து {கணை மழைகளைப் பொழிந்து}, அவனைக் கொல்வீராக.(4) அல்லது, நான், நாளைய பெரும்போரில், உலகம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, உங்கள் கூரிய சரங்களால் காத்திரங்கள் {கணைகளால் உடல் உறுப்புகள்} பிளக்கப்பட்ட ராமனைக் கொல்வேன்" {என்றான் ராவணன்}.(5)

நலமடைந்த லக்ஷ்மணன் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 091 (28)

Lakshmana healed | Yuddha-Kanda-Sarga-091 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இந்திரஜித்தைக் கொன்றதற்காக லக்ஷ்மணனைப் பாராட்டிய ராமன்; இலக்ஷ்மணனின் காயங்களுக்கு சிகிச்சை அளித்து, அவனை குணப்படுத்திய சுஷேணன்...

சுப லக்ஷணங்களைக் கொண்டவனும், உதிரத்தால் நனைந்த காத்திரங்களுடன் {உடல் உறுப்புகளுடன்} கூடியவனுமான லக்ஷ்மணன், போரில் அந்த இந்திரஜித்தைக் கொன்றதில் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.(1)  பிறகு ஜாம்பவந்தன், ஹனூமந்தன், சர்வ வனௌகசர்களையும் அழைத்த அந்த வீரியவான்{2} லக்ஷ்மணன், விபீஷணனையும், ஹனூமந்தனையும் ஊன்றிக் கொண்டு {அவர்களின் தோள்களில் கைகளைப் போட்டுக் கொண்டு}, ஸுக்ரீவனும், ராகவனும் {ராமனும்} எங்கிருந்தனரோ அங்கே சென்றான்.(2,3) இராமனை அணுகி வணங்கியவன் {லக்ஷ்மணன்}, சக்ரனிடம் இந்திரானுஜன் எப்படியோ {இந்திரனின் அருகில் இந்திரனின் தம்பியான உபேந்திரன் எப்படி நிற்பானோ}[1], அப்படியே தன் பிராதாவின் சமீபத்தில் நின்றான்.(4) மஹாத்மாவான ராகவனை அடைந்தபிறகு, அந்த வீரன், இந்திரஜித்தின் கோர வதத்தைக் குறித்து சோர்வுடன் சொன்னான்.(5) அப்போது, மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய விபீஷணன், மஹாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் ராவணியின் சிரம் {இந்திரஜித்தின் தலை} துண்டிக்கப்பட்டதைத் தெரிவித்தான்[2].(6)

இந்திரஜித் செய்த அற்புதப்போர் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 089 (54)

Wonderful battle fought by Indrajith | Yuddha-Kanda-Sarga-089 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வானரர்களைப் போரிடத் தூண்டிய விபீஷணன்; இந்திரஜித்தின் சாரதியைக் கொன்ற லக்ஷ்மணன்; அவனுடைய குதிரைகளைக் கொன்ற வானரர்கள்; நம்பிக்கையிழந்த இந்திரஜித்...

பிறகு,[1] பரஸ்பரம் ஜயத்தில் விருப்பங்கொண்டு, மதங்கொண்ட மாதங்கங்களை {யானைகளைப்} போல யுத்தத்தில் ஈடுபட்டுவரும் நரராக்ஷசர்கள் இருவரையும் {இலக்ஷ்மணனையும், இந்திரஜித்தையும்} கண்டு,{1} பலவானும், சூரனுமான அந்த ராவணபிராதா {ராவணனுடன் பிறந்தவனான அந்த விபீஷணன்}, அவர்களுக்கிடையிலான யுத்தத்தைக் காணும் விருப்பத்தில், தன் சிறந்த சாபத்தை {வில்லைத்} தரித்துக் கொண்டு, போர்க்களத்தின் முன்னணியில் நின்று கொண்டிருந்தான்[2].(1,2) அங்கே நின்று கொண்டு, மஹாதனுவை வளைத்து, கூர்முனைகளைக் கொண்ட மஹா சரங்களை ராக்ஷசர்கள் மீது ஏவினான்.(3) நெருப்பின் தீண்டலைக் கொண்ட அந்த சரங்கள், மஹாகிரிகளில் வஜ்ரத்தை {பெரும் மலைகளில் விழும் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தைப்} போல் இலக்குத் தவறாமல் பாய்ந்து, ராக்ஷசர்களைப் பிளந்தன.(4) 

உத்திஷ்ட நரசார்தூலா | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 083 (44)

Arise, O Tiger among men | Yuddha-Kanda-Sarga-083 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சீதை கொல்லப்பட்டாள் என்ற செய்தியை ஹனுமான் சொல்லக் கேட்டு மயக்கமடைந்த ராமன்; இந்திரஜித்துடன் போரிட ஆயத்தமான லக்ஷ்மணன்...

இராக்ஷச வனௌகசர்களுக்கு இடையிலான அந்தப் பெரும்போரின் ஆரவாரத்தைக் கேட்ட ராகவன், ஜாம்பவந்தனிடம் {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(1) "சௌம்யா, எப்படி மகத்தான, பயங்கரமான ஆயுத ஸ்வனம் கேட்கிறதோ அத்தகைய அடைதற்கரிய கர்மத்தை ஹனுமதன் செய்து கொண்டிருக்கிறான். இது நிச்சயம்.(2) எனவே, ரிக்ஷபதே {கரடிகளின் தலைவா}, உன் பலத்துடன் {படையுடன்} சீக்கிரம் சென்று, யுத்தத்தில் ஈடுபட்டுவரும் அந்த கபிசிரேஷ்டனுக்கு சஹாயம் {உதவி} செய்வாயாக" {என்றான் ராமன்}.(3)

ஔஷதி பர்வதமும், கந்தவஹாத்மஜனும் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 074 (77)

Mountain of herbs and the son of the carrier of fragrance | Yuddha-Kanda-Sarga-074 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இமய மலைக்குச் சென்று, மூலிகைகளுடன் கூடிய மலைச்சிகரத்தை எடுத்து வந்த ஹனுமான்; மூலிகையின் மகிமையால் உணர்வு மீண்ட வானரர்களும், ராமலக்ஷ்மணர்களும்...

போர்க்களத்தில் அவ்விருவரும் {ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருவரும்} விழுந்துகிடந்தபோது, ஹரியூதபர்களின் சைனியம் திகைத்திருந்தது. சுக்ரீவன், நீலன், அங்கதன், ஜாம்பவந்தன் ஆகியோரும் ஏது செய்வதெனக் கொஞ்சமும் அறியாதிருந்தனர்.(1) புத்திமான்களில் சிறந்தவனான விபீஷணன், அனைத்தையும் கண்டு விசனமடைந்தான். பிறகு, ஒப்பற்ற சொற்களால், சாகை மிருக ராஜ வீரர்களை ஆசுவாசப்படுத்தும் வகையில் {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(2) "பயம் வேண்டாம். மனச்சோர்வடைவதற்கான காலம் இதுவல்ல. ஸ்வயம்பூவின் {பிரம்மாவின்} வாக்கியத்தை மதிக்கும் வகையிலேயே ஆரியபுத்திரர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரும் இந்திரஜித்தின் அஸ்திரஜாலங்களால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அதன்காரணமாக, சுதந்திரத்தை இழந்து உணர்விழந்துள்ளனர்.(3) அமோக {வீண்போகாத} வீரியம் கொண்ட பிரம்மம் என்ற இந்தப் பரமாஸ்திரம், ஸ்வயம்பூவால் அவனுக்கு {பிரம்மனால் இந்திரஜித்துக்கு} தத்தம் செய்யப்பட்டது. அதற்கு மதிப்பளிக்கவே ராஜபுத்திரர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரும் யுத்தத்தில் விழுந்தனர். இங்கே விஷாதகாலம் ஏது? {இது வருந்துவதற்கான காலமல்ல)" {என்றான் விபீஷணன்}.(4)

பிரஹஸ்த வதம் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 058 (61)

Prahasta killed | Yuddha-Kanda-Sarga-058 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பிரஹஸ்தனின் ஆற்றல்; பிரஹஸ்தனுடன் போரிட்டு அவனைக் கொன்ற நீலன்...

அரிந்தமனான {பகைவரை அடக்குபவனான} ராமன், போருக்குரிய ஆவலுடன் புறப்பட்டு வந்த பிரஹஸ்தனைக் கண்டு, புன்னகையுடன் விபீஷணனிடம் {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(1) “மஹத்தான பலம் {படை} சூழ மஹாவேகத்துடன் வரும் இந்த மஹாகாயன் {பேருடல் படைத்தவன்} யார்?{2} மஹாபாஹுவே, வீரியவந்தனான இந்த நிசாசரனை {இரவுலாவியைக்} குறித்து எனக்குச் சொல்வாயாக” {என்று கேட்டான் ராமன்}.(2,3அ)

வந்தான் கருடன் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 050 (65)

Enter Garuda | Yuddha-Kanda-Sarga-050 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வானரர்களுக்கு நம்பிக்கையளித்த ஜாம்பவான்; விபீஷணனின் அழுகை; சுக்ரீவன் சொன்ன ஆறுதல்; கருடன் வந்து, ராமலக்ஷ்மணர்களை நாகபாசத்தில் இருந்து விடுவித்தது...

அப்போது, மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாபலவானுமான ஹரிராஜன் {சுக்ரீவன், பின்வருமாறு} சொன்னான் “ஏன் இந்த சேனை ஜலத்தில் காற்றால் நிலைதடுமாறும் நாவத்தை {ஓடத்தைப்} போலக் கலக்கமடைகிறது?” {என்றான் சுக்ரீவன்}.(1)

சுக்ரீவனின் சொற்களைக் கேட்ட வாலிபுத்ரன் அங்கதன், {பின்வருமாறு} கூறினான், “இராமரையும், மஹாபலம் பொருந்திய லக்ஷ்மணரையும் நீர் பார்க்கவில்லையா?{2} மஹாத்மாக்களும், தசரதாத்மஜர்களுமான இந்த வீரர்கள் இருவரும், சரஜாலத்தால் {கணை வலையால்} மறைக்கப்பட்டு, உதிரத்தால் நனைந்து, சரதல்பத்தில் {கணைப்படுக்கையில்} சயனிக்கின்றனர்” {என்றான் அங்கதன்}.(2,3) 

விபீஷண சரணாகதி | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 017 (68)

Vibheeshana seeks refuge | Yuddha-Kanda-Sarga-017 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமனை நாடிச் சென்ற விபீஷணன்; அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்த ராமன்...

இவ்வாறான கடும் வாக்கியத்தை ராவணனிடம் சொன்ன ராவணானுஜன் {ராவணனின் தம்பியான விபீஷணன்}, ஒரு முஹூர்த்தத்தில் ராமனும், லக்ஷ்மணனும் இருந்த இடத்தை அடைந்தான்.(1) மஹீயில் நின்று கொண்டிருந்த அந்த வானராதிபர்கள், மேருவின் சிகரத்திற்கு ஒப்பானவனும், வானத்தில் ஒளிமிக்க மின்னலைப் போல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தவனுமான அவனை {விபீஷணனைக்} கண்டனர்.(2) அவனை அனுசரித்து வந்த நால்வரும் பயங்கர விக்கிரமர்களாக இருந்தனர். அவர்களும் சர்வ ஆயுதங்களையும் தரித்திருந்தனர், பூஷணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுமிருந்தனர்.(3) அந்த வீரன் {விபீஷணன்}, மேகங்களின் திரளைப் போன்றவனாகவும், வஜ்ராயுதத்திற்கு சமமான பிரபையைக் கொண்டவனாகவும், சிறந்த ஆயுதங்களைத் தரித்தவனாகவும், திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாகவும் இருந்தான்[1].(4)

மதுவனம் | சுந்தர காண்டம் சர்க்கம் - 61 (23)

Madhuvanam | Sundara-Kanda-Sarga-61 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: கிஷ்கிந்தையின் புறநகரில் உள்ள மதுவனத்திற்குள் நுழைந்த வானரர்கள், மதுவெறியால் அதை அழித்தது...

அப்போது, அங்கதன் முதலிய வீர வனௌகஸர்களும் {காட்டுவாசிகளும்}, மஹாகபியான ஹனுமானும் ஜாம்பவானின் வாக்கியத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர்[1].(1)

ஜாம்பவானின் தீர்மானம் | சுந்தர காண்டம் சர்க்கம் - 60 (6)

Resolution of Jambavan | Sundara-Kanda-Sarga-60 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமன் சொன்னதைப் பின்பற்றுவதே சிறந்தது என்று அறிவுறுத்திய ஜாம்பவான்...

அவனது {ஹனுமான் சொன்ன} அந்த வசனத்தைக் கேட்ட வாலிமகன் {அங்கதன், பின்வருமாறு} பேசினான், "வானரர்களே, தேவியைக் கண்டபிறகும் அவள் இல்லாமல் மஹாத்மாவான ராகவரின் சமீபத்திற்கு நாம் செல்வது முறையல்ல[1].(1,2அ) 

ஹனுமானின் கோரிக்கை | சுந்தர காண்டம் சர்க்கம் - 59 (37)

Appeal of Hanuman | Sundara-Kanda-Sarga-59 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இலங்கையில் சீதையின் பரிதாப நிலையைக் குறித்துச் சொன்ன ஹனுமான்; சக வானரர்களின் வீரப் பிரதாபங்களை நினைவுகூர்ந்து அவர்களைத் தூண்டியது...

மாருதாத்மஜனான ஹனுமான், இவை யாவற்றையும் {ஜாம்பவானிடம்} சொல்லிவிட்டு, மேலும் {பிறரிடம்} பின்வரும் வசனத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்:(1) "சீதையுடைய சீலத்தினால் {ஒழுக்கத்தினால்}, ராகவரின் உத்யோகமும், சுக்ரீவரின் பற்றார்வமும் பலனை அடைந்தன. என் மனம் சாய்கிறது {என் மனம் பக்தியுடன் சீதையிடம் செல்கிறது}.(2) இராக்ஷசாதிபனான இந்த ராவணன், அனைத்துவகையிலும் மேன்மைமிக்கவன்; தன் தபத்தால் உலகங்களை எரித்துவிடவல்லவன்; குரோதமடைந்தாலும் {தன் பகைவரை} எரித்துவிடுவான்.(3) அவளை {சீதையை} ஸ்பரிசித்த அவனது காத்ரம் {ராவணனின் உடல்}, அவனது தபஸ்ஸாலேயே நாசமடையவில்லை. ஜனகாத்மஜை {ஜனகனின் மகளான சீதை}, குரோதத்தால் தூண்டப்பட்டால் எதைச் செய்வாளோ, அதைக் கையால் முழுமையாக ஸ்பரிசிக்கப்பட்ட அக்னி சிகையாலும் செய்ய முடியாது.(4,5அ) இந்தக் காரியம், இந்த கதியிலேயே உங்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. ஜாம்பவான் முதலான சர்வ மஹா ஹரிக்களிடமும் {பெருங்குரங்கினர் அனைவரிடமும்} அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு, வைதேஹியுடன் சேர்ந்து, அந்தப் பார்த்திவாத்மஜர்கள் {ராஜகுமாரர்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரையும் காண்பதே நியாயமாகும்[1].(5ஆ,6)

இலங்கா விருத்தாந்தம் | சுந்தர காண்டம் சர்க்கம் - 58 (167)

Lanka report | Sundara-Kanda-Sarga-58 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இலங்கைக்குச் சென்றது முதல், மஹேந்திர கிரிக்குத் திரும்பி வந்ததுவரை நடந்த நிகழ்வுகளை உரைத்த ஹனுமான்...

பிறகு, மஹாபலமிக்க ஹனுமான் முதலான ஹரயர்கள் {குரங்குகள்}, அந்த மஹேந்திரகிரியில் உத்தம பிரீதியை அடைந்தனர்.(1) அப்போது, பிரீதியால் உண்டான மயிர்க்கூச்சத்துடன் கூடிய ஜாம்பவான், பிரீதியில் திளைத்த மஹாகபியிடம் {பெருங்குரங்கான ஹனுமானிடம்}, காரியத்தின் விருத்தாந்தம் குறித்து {பின்வருமாறு} விசாரித்தான்:(2) "தேவியை {சீதையை} எப்படி நீ சந்தித்தாய்? அங்கே அவள் எப்படி இருக்கிறாள்? குரூர கர்மங்களைச் செய்பவனான அந்த தசானனன் அவளிடம் {பத்து முகங்களைக் கொண்ட ராவணன் சீதையிடம்} எப்படி நடந்து கொள்கிறான்?(3) மஹாகபியே {பெருங்குரங்கே, ஹனுமானே}, இது குறித்து உள்ளபடியே முழுமையாக எங்களுக்கு நீ சொல்வாயாக. அவற்றைக் கேட்டுவிட்டு, {நடக்க வேண்டிய} காரியங்களை நிச்சயித்துக் கொள்வது குறித்து மீண்டும் நாம் சிந்திப்போம்.(4) நாம் அங்கே {ராமரிடம்} செல்லப் போகிறோம். ஆத்மவானான நீ, எந்த அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும், எதை ரக்ஷிக்க வேண்டும் {எதைச் சொல்ல வேண்டும், எதைச் சொல்லாமல் மறைக்க வேண்டும்} என்பதை எங்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக" {என்று கேட்டான் ஜாம்பவான்}.(5)

மீண்டும் மஹேந்திர மலை | சுந்தர காண்டம் சர்க்கம் - 57 (51)

Mahendra mountain again | Sundara-Kanda-Sarga-57 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வடகரையை அடைந்து, சீதையைக் கண்டதாக அங்கதனிடமும், ஜாம்பவானிடமும் அறிவித்த ஹனுமான். சீதையைக் குறித்த செய்தியை அறிவதில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தது...

இரம்மியமானதும், சந்திரன் என்ற குமுதத்தை உடையதும் {ஆம்பலுடையதும்}, சுபமானதும், அர்க்கன் {சூரியன்} என்ற நீர்க்கோழியை உடையதும், புஷ்யம், சிரவணம் {பூசம், திருவோணம்} என்ற கதம்பங்களைக் கொண்டதும்,  மேகங்கள் என்ற செழித்த பாசிகளுடன் கூடியதும்,{1} புனர்வசு என்ற மஹாமீனத்தை {புனர்பூசம் எனும் பெரும் மீனை} உடையதும், லோஹிதாங்கன் {சிவப்பு அங்கங்களைக் கொண்ட செவ்வாய் கிரகம்} என்ற பெரிய முதலையைக் கொண்டதும், ஐராவதம் என்ற பெரும் தீவுடன் கூடியதும், ஸ்வாதி என்ற அன்னம் உலாவப் பெற்றதும்,{2} வாதத்தால் {காற்றால்} உண்டான அலைத்திரள்களைக் கொண்டதும், சந்திரக் கதிர்கள் என்ற குளிர்ந்த நீரைக் கொண்டதும், புஜங்க, யக்ஷ, கந்தர்வர்கள் என்ற கமலங்களையும் {தாமரைகளையும்}, உத்பலங்களையும் {கருநெய்தல்களையும்} உடையதுமான{3} சாகரத்தை மஹாநவம் {பெருங்கடலைப் பெரிய மரக்கலம்} எப்படியோ, அப்படியே ஹனுமான் எல்லையற்ற ககணார்ணவத்தில், மாருத கதியில் {வானம் என்ற பெருங்கடலில், வாயு வேகத்தில்} தாவிச் சென்றான்.(1-4)

இலங்கைக்குப் புறப்பட்டது | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 67 (49)

Depart to Lanka | Kishkindha-Kanda-Sarga-67 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: ஹனுமான் அளவற்ற தன் வலிமையை வெளிப்படுத்தி, மஹேந்திர மலைக்குச் சென்றது...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கிய படங்களின் தொகுப்பு

நூறு யோஜனைகள் கடப்பதற்காக, அகன்று விரிந்த வேகத்துடனே முழுமையாகத் தன்னைப் பெருக்கிக் கொண்ட அந்த மஹாபலவானை {ஹனுமானைக்} கண்ட வானரோத்தமர்கள்,{1} உடனேயே தங்கள் சோகத்தை விட்டுவிட்டு, மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியவர்களாக கர்ஜித்தபடியே ஹனூமந்தனைப் போற்றினர்.(1,2) சுற்றிலும் இருந்த அவர்கள், திரிவிக்கிரமச் {மூன்றடியால் உலகளந்த} செயலில் உற்சாகம் அடைந்த பிரஜைகள் நாராயணனை {கண்டதைப்} போல அவனைக் கண்டு, மகிழ்ச்சியும், ஆச்சரியமும் அடைந்தனர்.(3) மஹாபலம்வாய்ந்த ஹனுமான், {இவ்வாறு} போற்றப்படுகையில் மகிழ்ச்சியடைந்து, பலம் அதிகரித்தவனாகத் தன் வாலை வேகமாக வளைத்து அடித்தபடியே இன்னும் அளவில் அதிகரித்தான்.(4)

சர்வ வானரபுங்கவர்களாலும் போற்றப்படுகையில், தேஜஸ்ஸில் நிறைந்த அவனது ரூபம் மிதமிஞ்சியதானது.(5) அகல விரிந்த கிரியின் குகையில், சிம்ஹம் எப்படித் துள்ளிக் குதிக்குமோ, அப்படியே இப்போது மாருதனின் ஔரஸ புத்திரன் {வாயு மைந்தன் ஹனுமான்} துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தான்.(6) பெரிதும் வளர்ந்த அந்த மதிமிக்கவனின் முகம், பழுக்கக் காய்ந்த சட்டிக்கு ஒப்பாகச் சிவந்து, தூமமில்லாத பாவகனை {புகையற்ற நெருப்பைப்} போல சோபித்துக் கொண்டிருந்தது.(7)

ஹரிக்களின் {குரங்குகளின்} மத்தியில் ஊக்கத்துடன் முனைந்தெழுந்தவனும், பெரிதும் மகிழ்ச்சியடைந்தவனும், மயிர்க்கூச்சம் அடைந்த மேனியுடன் கூடியவனுமான ஹனுமான், முதிர்ந்த ஹரிக்களுக்கு மரியாதை செலுத்திவிட்டு {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(8) “பர்வத உச்சிகளைத் தகர்ப்பவரும், ஹுதாசனனின் சகாவும் {அக்னியின் நண்பரும்}, அநிலரும் {காற்றாக வீசுபவரும்}, ஒப்பற்ற பலவானுமான வாயு ஆகாசகோசரராவார் {வானத்தில் திரிபவராவார்}.(9) சீக்கிர வேகம் கொண்டவரும், சீக்கிர நடை கொண்டவரும், மஹாத்மாவுமான அந்த மாருதரின் {வாயு தேவனின்} ஔரஸ புத்திரனான நான், தாவிச்செல்வதில் அவருக்குச் சமானனாவேன்.(10)  

விஸ்தீரணமான அம்பரத்தை {வானத்தை} கிழித்துவிடுவதைப் போல நிற்கும் மேரு கிரியைத் தடையில்லாமல் ஆயிரம் முறை வலம் வரும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறேன்.(11) என் கைகளின் வேகத்தால் சாகரத்தைக் கலக்கி, பர்வதங்கள், நதிகள், ஹிரதங்கள் {மடுக்கள்} உள்ளிட்ட உலகம் முழுவதையும் {அந்த சாகரத்திலேயே} மூழ்கடிக்கும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறேன்.(12) வருணாலயமான சமுத்திரத்தை என் தொடைகளாலும்,  முழங்கால்களின் வேகத்தாலும் மேலெழச் செய்து, மஹாகிராஹங்களையும் {பெரும் முதலைகளையும் / சுறாக்களையும்} மேலெழச் செய்து வெளியே புரளச் செய்வேன்.(13) பன்னகங்களை உண்பவரும், பக்ஷிகளால் {பறவைகளால்} சேவிக்கப்படுபவரும், ஆகாசத்தில் பறப்பவருமான வைனதேயரை {வினதையின் மகன் கருடரை} ஆயிரம் முறை வலம் வரும் சக்தனாக இருக்கிறேன்.(14)

பிலவகரிஷபர்களே {சாவிச் செல்பவர்களில் காளைகளே}, அல்லது உதயத்திலிருந்து {உதய மலையில் இருந்து} புறப்பட்டு, ஜுவலிக்கும் கதிர்களை மாலையாகக் கொண்ட ஆதித்யன் அஸ்தமிக்கும் {அஸ்த மலையை அடையும்} முன் செல்லும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறேன். அதன்பிறகும், பூமியைத் தீண்டாமல், மஹத்தான பீம வேகத்துடன் மீண்டும் திரும்பி வரும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறேன்.(15,16) ஆகாச கோசரர்கள் {வானில் திரியும்} அனைவரையும் தாண்டிச் செல்லும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறேன். சாகரத்தை வற்றச் செய்வேன், மேதினியைப் பிளப்பேன்.(17) பிலவங்கமர்களே, தாண்டிச் செல்லும்போது பர்வதங்களைப் பொடியாகச் செய்வேன். தாண்டிச் செல்லும்போது என் தொடை வேகத்தால் மஹார்ணவத்தையும் {பெருங்கடலையும்} பற்றி இழுப்பேன்.(18)

இப்போது ஆகாயத்தில் தாவப் போகும் என்னை, விதவிதமான புஷ்பங்களுடன் கூடிய கொடிகளும், மரங்களும் எங்குமிருந்து பின்தொடர்ந்து வரப் போகின்றன. அம்பரத்தில் {வானத்தில்} என் பாதை, ஸ்வாதியின் {சுவாதி நட்சத்திரத்தின்} பாதையைப் போல விளங்கும்.(19,20அ) வானரர்களே, கோரமான ஆகாசத்தில் பாய்ந்துச் செல்லும் என்னை, பறந்து செல்லும் சர்வபூதங்களும் பார்க்கப் போகின்றன.(20ஆ,21அ) பிலவங்கமர்களே {தாவிச் செல்பவர்களே}, மஹாமேருவின் பிரதிகாசத்துடன், திவத்தை {சொர்க்கத்தை} மறைத்துச் செல்பவனான என்னை, அம்பரத்தை விழுங்கப் போகிறவனைப் போலக் காண்பீர்கள்.(21ஆ,22அ) சமாஹிதத்துடன் தாவிச் செல்லும்போது மேகங்களைச் சிதறடிக்கவும், பர்வதங்களை நடுங்கச் செய்யவும், சாகரத்தைக் கலக்கவும் விரும்புகிறேன்.(22ஆ,இ) வைனதேயர் {வினதையின் மகனான கருடன்}, அல்லது மாருதரின் {வாயு} சக்தியுடன் தாவப் போகும் என்னை, வேறு எந்தப்பூதமும் பின்தொடர முடியாது. சுபர்ணராஜாவையோ {கருடரையோ}, மஹாபலம் பொருந்திய மாருதரையோ {வாயுவையோ} தவிர, அத்தகைய வேறு எவரையும் நான் பார்க்கவில்லை.(23) கருமேகத்தில் உதிக்கும் மின்னலைப் போல் உடனேயே, நிமிஷாந்தர மாத்திரத்தில் ஆலம்பனமில்லாத அம்பரத்தில் {தாங்கும் ஆதாரம் இல்லாத வானத்தில்} நான் பாயப் போகிறேன்.(24) 

சாகரத்தைத் தாண்டும்போது, மூன்றடிகளையும் எளிதாக எடுத்து வைத்த விஷ்ணுவைப் போலவே என் ரூபமும் தோன்றப்போகிறது.(25) நான் புத்தியால் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன். மனமும், சேஷ்டைகளும் {சகுனங்களும்} அவ்வாறே தெரிவிக்கின்றன. நான் வைதேஹியைப் பார்ப்பேன். பிலவங்கமர்களே, மகிழ்ச்சியடைவீராக.(26) மாருதருக்குச் சமமான வேகத்துடனும், கருடனுக்குச் சமமான வேகத்துடனும் பத்தாயிரம் யோஜனைகளையும் என்னால் கடக்க முடியும். இதுவே என் மதியாகும் {எண்ணமாகும்}.(27) எழுந்து சென்றால், வஜ்ரதாரியான வாசவனின் {இந்திரனின்}, அல்லது ஸ்வயம்பூவான பிரம்மனின் கையிலிருக்கும் அம்ருதத்தையும் வேகமாக இங்கே கொண்டு வந்துவிடுவேன்.{28} இலங்கையை அடியோடு பெயர்த்துக் கொண்டும் இங்கே வந்துவிடுவேன். இதுவே என் மதியாகும் {எண்ணமாகும்”, என்றான் ஹனுமான்}.(28,29அ)

அப்போது, அவ்வாறு கர்ஜனை செய்தவனும், அளவில்லா ஒளியைக் கொண்டவனுமான அந்த வானரசிரேஷ்டனிடம் {ஹனுமானிடம்} பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்த ஹரயர்கள் {குரங்குகள், வளர்ந்த உடலுடன் கூடிய அவனைக் காண} வியப்புடன் மேலே பார்த்தனர்.(29ஆ,30அ) ஞாதிகளின் {உறவினரின்} சோகத்தை நாசம் செய்யும் அவனது அந்த வசனத்தைக் கேட்ட பிலவகேஷ்வரனான {தாவிச் செல்பவர்களின் தலைவனான} ஜாம்பவான், பெரிதும் மகிழ்ச்சியடைந்தவனாக {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(30ஆ,31அ) “வீரா, கேசரிபுத்திரா, வேகவானே, மாருதாத்மஜனே, தாதா {ஐயா}, உன்னால் ஞாதிகளின் எல்லையற்ற சோகம் முற்றிலும் ஒழிந்தது.(31ஆ,32அ) உன் நன்மையை விரும்பி ஒன்றுகூடியிருக்கும் கபிமுக்கியர்கள், சமாஹிதத்துடன் {ஒரு முகமாக} காரியசித்தியின் பொருட்டு மங்கலக் காரியங்களைச் செய்வார்கள்.(32ஆ,33அ) இரிஷிகளின் அருளாலும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதிய கபிக்கள், குருக்கள் {பெரியோர்} ஆகியோரின் அருளாலும், நீ மஹார்ணவத்தை {பெருங்கடலைத்} தாண்டுவாய்.(33ஆ,34அ) வனஓகஸர்கள் அனைவரின் ஜீவன்களும் உன்னையே பின்தொடர்ந்து வருவதால், நீ திரும்பி வரும்வரை ஒற்றைக்காலில் நிற்கப் போகிறோம்” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(34ஆ,35அ)

 

அப்போது அந்த ஹரிசார்தூலன் {ஹனுமான்}, அந்த வன ஓகஸர்களிடம் {வனத்தில் வசிப்பவர்களான குரங்குகளிடம் பின்வருமாறு} சொன்னான், “உலகத்தைக் கடக்கும் என் வேகத்தை எவராலும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது.(35ஆ,36அ) பெரும்பாறைகளுடனும், நெடும்பாறைகளுடனும் ஒளிரும் மஹேந்திர நகத்தின் {மலையின்} இந்தச் சிகரங்கள், ஸ்திரமானவையாகவும், உயர்ந்தவையாகவும் இருக்கின்றன.(36ஆ,37அ) நானாவித மரங்கள் படர்ந்தவையும், தாதுக்களின் வழியே சோபிப்பவையுமான இந்த மஹேந்திர சிகரங்களில் இருந்து நான் வேகமாகச் செல்லப் போகிறேன்.(37ஆ,38அ) இங்கிருந்து நூறு யோஜனைகளைத் தாண்டப்போகும் என்னுடைய வேகத்தை மஹத்தான இந்த சிகரங்களால் தாங்கமுடியும்” {என்றான் ஹனுமான்}.(38ஆ,39அ)

பிறகு, மாருதனாகவே {வாயுவாகவே} அறியப்பட்டவனும், மாருதாத்மஜனும் {வாயுவின் மகனும்}, அரிந்தமனுமான அந்த ஹரி {பகைவரை அழிக்கும் குரங்குமான அந்த ஹனுமான்}, நகசிரேஷ்டமான {சிறந்த மலையான} மஹேந்திரத்தில் ஏறினான்.{39ஆ,இ} அங்கே {அந்த மஹேந்திர மலையில்}, நானாவித புஷ்பங்களால் நிறைந்ததும்; மிருகங்களால் {மான்களால்} சேவிக்கப்படுவதுமான புல்வெளி இருந்தது; மலர்ந்த கொடிகளும், நித்தியம் புஷ்பங்கள், பழங்களைத் தரும் மரங்களும் இருந்தன;{40} சிம்ஹங்களும், சார்தூலங்களும் {புலிகளும்} திரிந்தன; மத்த மாதங்கங்கள் {மதங்கொண்ட யானைகள்} அதை சேவித்தன; மதங்கொண்ட துவிஜகணங்களின் {பறவைக்கூட்டங்களின்} ஒலி அலைமோதியது; நீரோடைகளும் நிறைந்து வழிந்து கொண்டிருந்தன.(39-41) விக்கிரமத்தில் மஹேந்திரனுக்கு சமமானவனும், மஹாபலம் வாய்ந்தவனுமான ஹரிசிரேஷ்டன் {குரங்குகளில் சிறந்த ஹனுமான்}, மகத்தான உயரம் கொண்ட மஹேந்திர சிகரத்தில் ஏறினான்.(42) 

அந்த மஹாத்மாவின் கைகளால் பீடிக்கப்பட்ட மஹாசைலம் {பெரும் மலை}, சிம்ஹத்தின் உள்ளங்கால்களால் தாக்கப்பட்ட மத்தமஹாதுவீபத்தை {மதங்கொண்ட பெரும் யானையைப்} போலப் பிளிறியது.(43) பரந்து விரிந்து சிதறிய பாறைக் குவியலால் மிருகங்களும், மாதங்கங்களும் அச்சமடைந்தன; பெரும் மரங்கள் குலுங்கின; {புதிய} நீரருவிகளும் வெளிப்பட்டன[1].(44) அப்போது உயர்ந்த முகடுகளுடன் கூடிய அந்த மஹாகிரியை {பெரும் மலையை}, பானத்தில் {குடியில்} ஈடுபட்டு வெறி கொண்ட எண்ணற்ற கந்தர்வ மிதுனங்களும் {ஜோடிகள்}, பறக்கும் பறவைகளும், வித்யாதரகணங்களும் முற்றிலும் கைவிட்டன. உரகங்கள் {பாம்புகள்} ஓடி ஒளிந்தன. சைல சிருங்கங்களில் இருந்து பாறைகள் விழுந்தன.(45,46) அப்போது, அந்த தரணீதரம் {மஹேந்திர மலை}, பெருமூச்சுவிட்டபடியே பாதி அளவு வெளியே வந்த புஜகங்களினால் {பாம்புகளினால்}, பதாகைகளுடன் கூடியதைப் போலப் பிரகாசித்தது.(47) அச்சத்தில் கலங்கிய ரிஷிகளாலும் கைவிடப்பட்டபோது, அந்த உயர்ந்த மலையானது,  மஹத்தான காந்தாரத்தில் {ஆழமான காட்டில்} வாட்டமுறும் வழிப்போக்கனைப் போலத் தெரிந்தது.(48) 

[1] பகு வாய மடங்கல் வைகும் படர் வரை முழுதும் மூழ்க

உகு வாய விடம் கொள் நாகத்து ஒத்த வால் சுற்றி ஊழின்

நெகு வாய சிகர கோடி நெரிவன தெரிய நின்றான்

மக ஆமை முதுகில் தோன்றும் மந்தரம் எனலும் ஆனான்

- கம்பராமாயணம் 4738ம் பாடல், மயேந்திரப் படலம்

பொருள்: திறந்த வாயையுடைய ஆண்சிங்கங்கள் வாழ்கின்றதும், பரந்துள்ளதுமான {அந்த மகேந்திர} மலை முழுவதும் {அனுமனின் பாரத்தால்} மூழ்கவும், வரிசையாய்த் தோன்றும் சிதைந்த இடங்களையுடைய சிகரங்கள் பலவும் நெரிந்து பொடியாக, நஞ்சைக் கக்குகின்ற வாயையுடைய பாம்பினைப் போன்ற வாலைச் சுற்றிக் கொண்டு {பெரும்வடிவத்தில்} நின்றான். {திருமாலான} பெரிய ஆமையின் முதுகில் தோன்றிய மந்தர மலையைப் போலத் தெரிந்தான்.

வேகவானும், பரவீரஹந்தனும் {பகை வீரர்களைக் கொல்பவனும்}, மனஸ்வியும் {மனக்கட்டுப்பாடு கொண்டவனும்}, மஹானுபாவனுமான {பெருந்திறன்மிக்கவனுமான} அந்த ஹரிபிரவீரன் {ஹனுமான்}, மனத்தை திடப்படுத்திக் கொண்டு, வேகத்தில் ஆத்மாவை ஒருமுகப்படுத்தி, மனத்தால் லங்கையை அடைந்தவனானான்.(49)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 67ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 49

*******கிஷ்கிந்தா காண்டம் முற்றும்*******

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

ஹனுமான் மகிமை | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 66 (38)

Hanuman’s glory | Kishkindha-Kanda-Sarga-66 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: காலத்தைச் சொல்லி, ஹனுமானின் மஹிமையை நினைவூட்டிய ஜாம்பவான்...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கிய படங்களின் தொகுப்பு

ஜாம்பவான், நூற்றுக்கணக்கிலும், ஆயிரக்கணக்கிலுமென அநேகருடன் கூடிய ஹரிவாஹினி மனச்சோர்வடைந்திருப்பதைக் கண்டுவிட்டு ஹனுமந்தனிடம் இதைச் சொன்னான்:(1) “வானரலோகத்தின் வீரா, சர்வசாஸ்திரவிதாம்வரா {அனைத்து சாஸ்திர வித்தகர்களில் சிறந்தவனே}, ஹனுமனே, மௌனமாகத் தனிமையை ஆசரித்தவனாக ஏன் பேசாதிருக்கிறாய்?(2) ஹனுமனே, தேஜஸ்ஸிலும், பலத்திலும் ஹரிராஜா சுக்ரீவனுக்கும், ராமலக்ஷ்மணர்களுக்கும் சமமானவனாக நீ இருக்கிறாய்.(3) 

அரிஷ்டநேமியின் {கசியபரின்} புத்திரனும், சர்வ பக்ஷிகளிலும் உத்தமனும், வைனதேயனும் {வினதையின் மகனும்}, மஹாபலவானும், புகழ்பெற்றவனுமான கருத்மானை {கருடனைப்} போன்றவன் நீ.(4) மஹாபலவானும், மஹாவேகம் கொண்டவனும், பெரும்புகழ்பெற்றவனுமான அந்த பக்ஷி {கருடன்}, சாகரத்தில் இருந்து புஜகங்களை {பாம்புகளைத்} தூக்கிச் செல்வதை நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.(5) அவனது சிறகுகளுக்கு என்ன பலமோ, அவ்வளவு பலம் உன் புஜங்களுக்கு {தோள்களுக்கு} இருக்கிறது. உன் விக்கிரமமும், வேகமும் அவனைக் காட்டிலும் குறைந்தவையல்ல.(6) ஹரிசத்தமா {குரங்குகளில் முதன்மையானவனே}, பலம், புத்தி, தேஜஸ், நல்லியல்பு ஆகியவற்றில் சர்வபூதங்களிலும் {உயிரினங்கள் அனைத்திலும்} நீ விசிஷ்டனாவாய் {மேன்மையான குணம் படைத்தவனாவாய்}.(7) 

அப்சரஸ்களில் சிறந்தவளும், புகழ்பெற்றவளுமான புஞ்சிகஸ்தலை என்ற அந்த அப்சரஸே, ஹரியான {அந்தப் புஞ்சிகஸ்தலையே, குரங்கான} கேசரியின் பத்தினி அஞ்சனை என்று அறியப்படுகிறாள்.(8) தாதா {ஐயா}, ரூபத்தில் ஒப்பற்றவளென மூவுலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவள், ஒரு சாபத்தால் புவியில் காமரூபிணியாக கபித்வத்தை {விரும்பிய வடிவை ஏற்பவளாகக் குரங்குத் தன்மையை} அடைந்தாள்.(9) 

வானரேந்திரனும், மஹாத்மாவுமான குஞ்சரனின் பெண்ணானவள் {அஞ்சனை}, ரூப யௌவனசாலினியாக {வடிவில் இளமையில் மிளிர்ந்த} ஒரு காலத்தில், மானுஷ வடிவை ஏற்று, விசித்திர மாலைகளையும், ஆபரணங்களையும், பட்டாடைகளையும் தரித்துக் கொண்டு, மழைக்கால மேகத்தின் ஒளியுடன், பர்வத உச்சியில் உலவிக் கொண்டிருந்தாள்.(10,11) பர்வதத்தின் உச்சியில் இருந்தபோது, விசாலாக்ஷியான {நீள்விழியாளான} அவளது சிவப்பு தலைப்புடைய சுபமான மஞ்சள் வஸ்திரத்தை மாருதன் {வாயு தேவன்} மெல்ல அபகரித்தான்.(12) அப்போது அவன் {வாயு தேவன்}, அவளுடைய உருண்டு திரண்ட தொடைகளையும், நல்ல விகிதங்களில் கட்டமைந்து ஒன்றோடொன்று சேர்ந்த பருத்த ஸ்தனங்களையும், அழகிய முகத்தையும் கண்டான்.(13) அகன்று நீண்ட நிதம்பங்களையும், மெல்லிடையையும் கொண்டவளும், புகழ்பெற்றவளும், சர்வ அங்கங்களும் சுபமாக அமையப்பெற்றவளுமான அவளை {அஞ்சனையைக்} கண்ட பவனன் {வாயு தேவன்}, காமத்தில் மோஹித்தான் {ஆசையில் மதிமயங்கிப் போனான்}.(14) அநிந்தையான {நிந்திக்கத்தகாதவளான} அவளிடம் ஆத்மாவைத் தொலைத்த அந்த மாருதன், அனைத்து அங்கங்களிலும் நேர்ந்த மன்மத அவஸ்தையால், தன் நீண்ட கரங்கள் இரண்டைக் கொண்டும் அவளைத் தழுவினான்.(15)

நன்னடையுடையவளான அவள், இதனால் கலக்கமடைந்து, “இந்த ஏகபத்னி விரதையை நாசம் செய்ய விரும்புகிறவன் எவன்?” என்ற வாக்கியத்தைச் சொன்னாள்.(16)

அஞ்சனையின் சொற்களைக் கேட்ட மாருதன், மறுமொழியாக, “ஸுஷ்ரோணியே {நல்லிடையாளே}, நான் ஹிம்சிக்கமாட்டேன். உன் மனத்தில் பயம் வேண்டியதில்லை.(17) உன்னதமானவளே, எதன் மூலம் உன்னைத் தழுவி மனத்தால் நுழைந்தேனோ, அதனால் உனக்கு வீரியவானும், புத்திசம்பன்னனுமான புத்திரன் {வீரம் மிக்கவனும், புத்தி நிறைந்தவனுமான மகன்} உண்டாவான்.(18) மஹாசத்வனும் {நற்குணமிக்கவனும்}, மஹாதேஜஸ்வியுமான அந்த மஹாபலவான், பராக்கிரமத்திலும், தாவிக் குதிப்பதிலும் எனக்குச் சமமானவனாக இருப்பான்” என்றான் {வாயு தேவன்}.(19)

மஹாபாஹுவே, மஹாகபியே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், உன் ஜனனி {உன்னைப் பெற்றவள்} மகிழ்ச்சியடைந்தாள். பிலவகரிஷபா {தாவிச் செல்பவர்களில் காளையே}, பிறகு, உன்னை ஒரு குகையில் நல்ல முறையில் பெறாமல் பெற்றாள்[1].(20) அதன் பிறகு, பாலனான நீ, மஹாவனத்தில் அப்போது உதித்த சூரியனைக் கண்டு, பழம் என்று நினைத்து, குதித்து திவத்தில் {வானத்தில்} எழுந்தாய்.(21) மஹாகபியே, முன்னூறு யோஜனைகள் சென்றபிறகு, அவன் {சூரியன்} தனது தேஜஸ்ஸால் {உன்னைத்} தள்ளினாலும் நீ மனச்சோர்வு அடைந்தாயில்லை.(22) மஹாகபியே, துரிதமாக அந்தரீக்ஷத்தை {வானத்தை / சொர்க்கத்தை} நெருங்கியதும், உன்னிடம் கோபமடைந்த இந்திரன், தன் தேஜஸ்ஸால் வஜ்ரத்தை உன் மீது ஏவினான்.(23) அப்போது, சைல உச்சியில் உள்ள சிகரத்தில் விழுந்து, இடது பக்க கன்னத்தின் எலும்பு உடைந்தது. அதன் பிறகே {இடது கன்னம் உடைந்தவன் என்ற பொருளில்} ஹனுமான் என்ற பெயரில் நீ அழைக்கப்படுகிறாய்.(24) 

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில், “ப்ரஜஜ்ஞே” என்ற இந்த சொல்லுக்கு “கருவழி பெறாமல் மாயம்போலப் பெற்றாள்” என்ற பொருள் அடைப்புக்குறிக்குள் தரப்படுகிறது.

பிறகு, கந்தவாஹனும் {மணத்தைச் சுமந்து செல்பவனும்}, பிரபஞ்சனனுமான {மரங்களை முறிப்பவனுமான} வாயு, உன்னை சிதைந்தவனாக தானே கண்டு, பெரும் குரோதமடைந்து மூவுலகங்களிலும் வீசாதிருந்தான்.(25) மூவுலகங்களும் அதிர்ச்சியடைந்தது; புவனேஷ்வரர்களான சர்வ ஸுரர்களும் கலக்கமடைந்தனர். மாருதனின் கோபத்தை  தணிக்கத் தொடங்கினர்.(26) சமரில் சித்திய விக்கிரமா {போரில் உண்மையான வீரம் கொண்டவனே}, தாதா {ஐயா}, பவனன் {வாயு} அமைதியடைந்ததும், எந்த சஸ்திரத்தாலும் {ஆயுதங்களால்} அழியாத வரத்தை பிரம்மன் உனக்கு தத்தம் செய்தான்.(27) பிரபுவே, சஹஸ்ரநேத்திரன் {ஆயிரங்கண்களைக் கொண்ட இந்திரன்} வஜ்ரத்தை ஏவியும், நீ காயமடையாததைக் கண்டு, உனக்கான ஆத்ம பிரீதியுடன், “இஷ்டமரணம் {தன் விருப்பப்படி மரணம் நேரட்டும்}” என்ற உத்தம வரத்தை உனக்கு தத்தம் செய்தான்.(28,29அ) பீமவிக்கிரமா, கேசரியின் க்ஷேத்திரஜபுத்திரனும், மாருதனின் ஔரஸபுத்திரனுமான நீ[2], தேஜஸ்ஸில் அவனுக்கு சமமானவனாக இருக்கிறாய். வத்ஸா {குழந்தாய்}, வாயுவின் மகனான நீ, தாண்டுவதிலும் அவனுக்கு சமமானவனே.(29ஆ,30)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் வரும் அடிக்குறிப்பின் சுருக்கம் பின்வருமாறு, “க்ஷேத்ரஜன், தன் சொந்த மகன். ஔரஸன், தன் மனைவியிடம் வேறு அமானுஷ்ய சக்திகளால் பெறப்பட்ட மகன்.  நியோகம் என்பது தன் மனைவியிடம், வேறு மேன்மையான மனிதர்கள் மூலம் மகனைப் பெற்றுக் கொள்ளுதல். கிருத்ரிமம் என்பது தற்காலத்து குளோனின், டெஸ்ட்யூப் போன்ற முறைகளில் செயற்கை முறையில் பெற்றுக் கொள்ளுதல்”.

இப்போது நாம் {நான்} பிராணன்கள் போனவராக இருக்கிறோம். இப்போது எங்களில் திறமையும், விக்கிரமம் நிறைந்த மற்றொரு கபிராஜாவாக {குரங்குகளின் மன்னனாக} நீயே இருக்கிறாய்.(31) தாதா, திருவிக்கிரமரின் {மூன்றடியில் உலகளந்த வாமனரின்} காலத்தில், சைலங்கள், வனங்கள், கானகங்களுடன் கூடிய பிருத்வியை நான் மூவேழு முறை பிரதக்ஷிணை {இருபத்தோரு முறை வலம் வந்திருக்கிறேன்} செய்திருக்கிறேன்.(32) அப்போது அவ்வாறான தேவசாசனத்தின்படி, அம்ருதம் கடைவதற்கான ஔஷதங்களை நாம் திரட்டினோம். அப்போது எமக்கு மஹத்தான பலம் இருந்தது.(33) இப்போது விருத்தனான {கிழவனாக இருக்கும்} எனக்குப் பராக்கிரமம் முற்றிலும் குறைந்துவிட்டது. தற்போதைய காலத்தில் நீயே எங்களில் சர்வகுணங்களுடன் கூடியவனாக இருக்கிறாய்.(34) 

எனவே, விக்கிராந்தா, வளர்ந்து நிற்பாயாக. பிலவதர்களில் {தாவிச் செல்பவர்களில்} உத்தமன் நீயே. இந்த சர்வவானரவாஹினியும் {வானரப்படை மொத்தமும்} உன் வீரியத்தைக் காண விரும்புகிறது.(35) ஹரிசார்தூலா {குரங்குகளில் சிங்கம் போன்றவனே}, ஹனுமானே, எழுவாயாக. மஹார்ணவத்தை {பெருங்கடலைத்} தாண்டுவாயாக. உன் கதி எதுவோ, அதுவே சர்வபூதங்களுக்கும் மேன்மையானதாகும் {மேன்மையான கதியாகும்}.(36) ஹனுமானே, ஹரயர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்திருக்கின்றனர். ஏன் அசட்டையாக இருக்கிறாய்? மஹாவேகம் கொண்ட திரிவிக்கிரம விஷ்ணுவைப் போல நீ தாண்டுவாயாக[3]” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(37)

[3] ஏகுமின் ஏகி எம் உயிர் நல்கி இசை கொள்ளீர்

ஓகை கொணர்ந்து நம் மன்னையும் இன்னல் குறைவு இல்லாச்

சாகரம் முற்றும் தாவிடும் நீர் இக்கடல் தாவும்

வேகம் அமைந்தீர் என்று விரிஞ்சன் மகன் விட்டான்.

- கம்பராமாயணம் 4729ம் பாடல், மயேந்திரப்படலம்

பொருள்: “நீர் இக்கடலைத் தாண்டிச் சென்று மீள்வதற்குரிய வேகத்தைப் பெற்றிருக்கிறீர். விரைந்து செல்வீராக. அவ்வாறு சென்று எங்களுக்கு உயிரைக் கொடுத்துப் பெரும் புகழை அடைவீராக. உமது தலைவனாக ராமனையும், {சீதை குறித்த} செய்தி கொண்டு வந்து, இன்னல் குறையாத துன்ப சாகரத்திலிருந்து முற்றும் கடந்து கரையேறச் செய்வீராக” என்று கூறி பிரம்மனின் மகனான ஜாம்பவான் {அனுமனைத்} தூண்டிவிட்டான்.

பிறகு, கபிக்களில் ரிஷபனால் {ஜாம்பவானால்} தூண்டப்பட்டவனும், புகழ்பெற்றவனும், வேகம் நிறைந்தவனும், பவனாத்மஜனுமான கபி {வாயுவின் மகனுமான ஹனுமான்}, அந்த ஹரிவீரவாஹினி பெரிதும் மகிழ்ச்சியடையும் வகையில் தன் ரூபத்தை மஹத்தானதாக்கினான்.(38)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 66ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 38

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சுபார்ஷ்வன் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 59 (29)

Suparshva | Kishkindha-Kanda-Sarga-59 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சம்பாதி தன் கதையை விரிவாகச் சொன்னது; சுபார்ஷ்வனிடம் வழிவிடுமாறு கெஞ்சிய ராவணன்; சீதையின் கடத்தலுக்கு சாட்சியான சுபார்ஷ்வன்...

This picture was created using Artificial Intelligence in Bing website and edited elsewhere | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கி திருத்தப்பட்ட படம்

அப்போது,[1] அம்ருதச் சுவையில் அந்த கிருத்ரராஜனால் {கழுகரசன் சம்பாதியால்} பேசப்பட்ட அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட பிலவகரிஷபர்கள் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளில் காளைகள்} பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.(1) வானரசிரேஷ்டனான {வானரர்களில் சிறந்தவனான} ஜாம்பவான், சர்வ பிலவங்கமர்கள் சகிதனாக, பூதலத்தில் இருந்து உடனே எழுந்து, அந்த கிருத்ர ராஜனிடம் {சம்பாதியிடம், பின்வருமாறு} பேசினான்:(2) “சீதை எங்கே இருக்கிறாள்? யார் அவளைக் கண்டவர்? மைதிலியை எவன் அபகரித்தான்? அனைத்தையும் சொல்வீராக. நீரே வன ஓகஸர்களின் {வனத்தில் வசிப்பவர்களின்} கதியாக இருக்கிறீர்.(3) ஸ்வயமாக லக்ஷ்மணரால் ஏவப்படுவனவற்றின் {வல்லமையையும்}, வஜ்ர வேகத்தில் பாயும் தாசரதியுடைய {தசரதரின் மகனான ராமனுடைய} பாணங்களின் விக்கிரமத்தையும் {வல்லமையையும்} எவனாலும் சிந்திக்கவாவது முடியுமா?” {என்றான் சம்பாதி}.(4)

[1] இந்த சர்க்கம் தொடங்கும் முன் தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் உள்ள அறிமுகக்குறிப்பு பின்வருமாறு, “இனி வரப்போகும் 59 முதல் 63 வரையுள்ள சர்க்கங்களில் உள்ள முரண்பட்ட செய்திகளினால் அவை பல்வேறு பதிப்புகளில் இடம்பெறவில்லை. எனவே, அவை இடைச்செருகல்களாக இருக்கலாமெனச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் பண்டைய உரையாசிரியர்கள் பலரும் இவற்றுக்கும் உரைசெய்திருப்பதால் இங்கே சேர்க்கப்படுகின்றன” என்றிருக்கிறது. இங்கே சொல்லப்படும் முரண்பட்ட செய்திகளில், இந்த சர்க்கத்தின் 2ம் சுலோகத்தில் ஜாம்பவானை வானரன் என்று குறிப்பிடுவதும் ஒன்றாகும். 4:41:2ல் பிரம்மனின் மகன் என்று குறிப்பிடப்படும் இந்த ஜாம்பவான், 1:17:7ல் ரிக்ஷபுங்கவன் என்றும், 4:39:27ல் ரிக்ஷராஜா என்றும் கரடிகளைச் சார்ந்தவன் என்றே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். மேலும் 4:58:15ல் சம்பாதி தானே சீதை கடத்திச் செல்லப்படுவதை நேரடியாகக் கண்டதாகச் சொல்கிறான். ஆனால் இந்த சர்க்கத்தின் 6ம் சுலோகத்தில், தான் அதைக் காணவில்லை, தன் மகன் சுபார்ஷ்வனே அதைக் கண்டான் என்ற முரண்பட்ட செய்தியைச் சொல்கிறான். மேலே சுட்டப்பட்ட சர்க்கங்களில் இவ்வாறான முரண்பாடுகள் ஆங்காங்கே இருப்பினும், செம்பதிப்பான பிபேக்திப்ராய் உட்பட நாம் ஒப்புநோக்கும் அனைத்துப் பதிப்புகளிலும் இந்த சர்க்கங்கள் தவிர்க்கப்படவில்லை. கம்பராமாயணத்தில் சம்பாதியின் மகன் சுபார்ஷ்வன் குறித்த செய்திகள் இல்லை.

இதில் மகிழ்ச்சியடைந்தவன் {சம்பாதி}, மனவூக்கத்துடன் சீதையைக் குறித்துக் கேட்டு சமாஹிதமடைந்த ஹரிக்களை {குரங்குகளை} ஆசுவாசப்படுத்தும் வகையில் மீண்டும் இந்த வசனத்தைச் சொன்னான்:(5) “வைதேஹி ஹரணம் {சீதை கடத்தப்பட்ட நிகழ்வு} என்னால் எப்படி கேட்கப்பட்டதோ, அப்படியே என்னால் சொல்லப்பட்டது. அந்த நீள்விழியாள் எங்கிருக்கிறாள் என்பது இப்போது கேட்கப்படட்டும்.(6) பல யோஜனைகள் அகலம் கொண்ட இந்த கிரி துர்க்கத்தில் {அடைவதற்கரிய மலையில்} நீண்ட காலத்திற்கு முன் விழுந்த நான், {இப்போது} பிராணனும், பராக்கிரமமும் குன்றியவனாக மூப்படைந்திருக்கிறேன்.(7) இந்நிலை அடைந்த என்னை, பறவைகளில் சிறந்தவனும், சுபார்ஷ்வன் என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டவனுமான {என்} புத்திரன், உரிய காலத்தில் ஆஹாரம் கொடுத்து ஆதரித்து வருகிறான்.(8) கந்தர்வர்கள் தீக்ஷ்ணகாமர்கள் {கடுங்காமம் கொண்டவர்கள்}, புஜங்கமர்கள் தீக்ஷ்ணகோபர்கள் {பாம்புகள் கடுங்கோபம் கொண்டவர்கள்}, மிருகங்களுக்கு பயம் தீக்ஷ்ணம் {மான்கள் பேரச்சம் கொண்டவை} என்பதைப் போல நாங்கள் தீக்ஷ்ணக்ஷுதர்களாவோம் {கடும்பசி கொண்டவர்கள் ஆவோம்}.(9) 

என்றோ ஒரு சூரிய அஸ்தமன வேளையில் நான் பசியால் துன்புற்று ஆஹாரத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் புத்திரனானவன் {சுபார்ஷ்வன்} மாமிசமில்லாமல் வந்தான்.(10) ஆஹாரம் இல்லாமல் நான் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதாக அனுமானித்த அந்த பிரீதிவர்தனன் {மகிழ்ச்சியை அதிகரிப்பவனான அந்த சுபார்ஷ்வன்}, எது தத்துவமோ அதை {உள்ளதை உள்ளபடியே} இந்த வசனத்தில் சொன்னான்:(11) “தாதா {ஐயா}, மாமிசம் விரும்பி, தகுந்த காலத்தில் வானத்தில் உயர்ந்து, மஹேந்திர கிரியின் துவாரத்தை மறைத்தபடியே பறந்து கொண்டிருந்தேன்.(12) அங்கே சாகரத்தின் அந்தரத்தில் திரியும் ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் பாதையை முழுமையாகத் தடுத்தபடி கீழ்நோக்கிய முகத்துடன் நான் பறந்து கொண்டிருந்தேன்.(13) பிளந்த அஞ்சன மலைக்கு ஒப்பான எவனோ ஒருவன், சூரிய உதயத்திற்கு சமமான பிரபையுடைய ஸ்திரீயை எடுத்துக் கொண்டு செல்வதை நான் அங்கே கண்டேன்.(14) 

அவ்வாறு அவ்விருவரையும் கண்டதும், ஆஹாரத்திற்குப் பயன்படுவார்கள் என்று நிச்சயம் செய்து கொண்டேன். அப்போது, பணிவுடனும், அடக்கத்துடனும் வழிவிடுமாறு என்னிடம் அவன் யாசித்தான்.(15) நல்வார்த்தைகளால் வேண்டுவோரைத் தாக்கும் ஜனங்கள், புவியில் நீசர்களிலும் எவருமில்லையே. ஐயோ, என்விதமானவர்களைக் குறித்து என்ன சொல்வது?(16) அவன் தேஜஸ்ஸால் வானத்தை மறைத்தபடியே வேகமாக சென்று விட்டான். அப்போது வானத்தில் திரியும் பூதங்கள் என்னை அணுகி மெச்சினார்கள்.(17) “நல்லவேளை சீதை ஜீவித்திருக்கிறாள் {பிழைத்திருக்கிறாள்}. காக்கத்தகுந்தவளுடன் கூடிய அவன் எப்படியோ சென்றுவிட்டான். சந்தேகமில்லாமல் உனக்கு ஸ்வஸ்தி {மங்கலமே}” இவ்வாறே மஹரிஷிகள் என்னிடம் சொன்னார்கள்.(18) 

பிறகு, பரம சோபனமுடைய அந்த சித்தர்கள் என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள், “அந்த ராக்ஷச ராஜா, ராவணன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.{19} கலைந்த ஆபரணங்களுடனும், கௌஷேயத்துடனும் {பட்டுடனும்} கூடியவளும், சோக வேகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவளும், தாசரதியான ராமனின் பாரியையுமான {மனைவியுமான} ஜனகாத்மஜையே {ஜனகனின் மகளான ஜானகியே},{20} அவிழ்ந்த தலைமயிருடன், ராமலக்ஷ்மணர்களின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கதறிக் கொண்டிருக்கிறாள்” {என்றனர்}.(19-21அ) தாதா {ஐயா}, எனவேதான் காலதாமதமாகிவிட்டது” என்று வாக்கியவிதாம்வரனான {வாக்கியங்களை அமைப்பதில் சிறந்தவனான} சுபார்ஷ்வன், இந்த அர்த்தத்திலான அனைத்தையும் முழுமையாக என்னிடம் சொன்னான்.(21ஆ,22அ)

அதைக் கேட்டும், என் புத்தியில் பராக்கிரமம் கொஞ்சமும் உண்டாகவில்லை. சிறகுகளற்ற பக்ஷியால் எந்த கர்மத்தையும் எவ்வாறு ஆரம்பிக்க முடியும்?(22ஆ,23அ) வாக்கு, புத்தி, குணம் ஆகியவற்றில் பற்றுடைய என்னால் எதைச் செய்ய இயலுமோ, அது உங்கள் பௌருஷத்தை {ஆண்மையைப்} பொருத்தது. நான் சொல்வதைக் கேட்பீராக.(23ஆ,24அ) உங்கள் அனைவருக்கும் வாக்காலும், மதியாலும் பிரியத்தையே செய்ய விரும்புகிறேன். தாசரதியின் காரியம் எதுவோ, அதுவே எனக்கும் {காரியமாகும்}. இதில் சந்தேகமில்லை.(24ஆ,25அ) மதிசிரேஷ்டர்களும், மனஸ்வினர்களும் {அறிவிற்சிறந்தவர்களும், நல்ல மனநிலை அமைந்தவர்களும்}, பலவந்தர்களும், தேவர்களாலும் தடுக்கப்பட முடியாதவர்களுமான உங்களை கபிராஜன் {சுக்ரீவன்} அனுப்பியிருக்கிறான்.(25ஆ,26அ) கங்க இறகுகளைக் கொண்டவையும், கூர்மையானவையுமான ராமலக்ஷ்மணர்களின் பாணங்கள், மூன்று உலகங்களையும் காக்கவும், தாக்கவும் போதுமாவை.(26ஆ,27அ) தசக்ரீவன், தேஜஸ்ஸுடனும், பலத்துடனும் கூடியவன்தான் என்றாலும், சமர்த்தர்களான உங்களால் செய்யமுடியாதது எதுவுமில்லை.(27ஆ,இ) எனவே, காலங்கடத்தியது போதும். புத்தியில் நிச்சயம் செய்து கொள்ளுங்கள். உங்களைப் போன்ற புத்திமான்கள், கர்மங்களைச் செய்வதில் தயக்கம் காட்டமாட்டார்கள்” {என்றான் சம்பாதி}.(28)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 59ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 28

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

மூன்றாம் உபாயம் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 54 (22)

Third ideation | Kishkindha-Kanda-Sarga-54 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராஜ்ஜியத்தைக் கைவிட்டு, தனி ராஜ்ஜியத்தை ஸ்தாபித்தால், சுக்ரீவனின் கோபத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்று அரசியல் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி அறிவுரை கூறி அங்கதனைத் தேற்றிய ஹனுமான்...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் கிடைத்த படங்களின் தொகுப்பு

தாராதிபதியின் {சந்திரனின்} ஒளியுடன் கூடிய தாரன் இதைச் சொன்னபோது, அங்கதனால் அந்த ராஜ்ஜியம் அபகரிக்கப்படுமென ஹனுமான் நினைத்தான்.(1) ‘வாலிசுதன் {வாலியின் மைந்தனான அங்கதன்} அஷ்டாங்க புத்தியுடனும், சதுர்பலத்துடனும் {நால்வகை பலங்களுடனும்}, சதுர்தச {பதினான்கு} குணங்களுடனும் கூடியவன்’[1] என்று ஹனுமான் நினைத்தான்.(2)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “ஒரு சராசரி மனிதனின் நுண்ணறியுந்திறன் எட்டு அங்கங்களுடன் கூடியது என்று {பின்வருமாறு} சொல்லப்படுகிறது, 

“ஷு²ஷ்²ரூஷ ஷ²ரவணம் சைவ க்³ரஹணம் தா⁴ரணம் ததா² | 

ஊஹ அபோஹ அர்த² விஜ்ஞானம் தத்த்வ ஜ்ஞானம் ச தீ⁴ கு³ணா: |” 

அதாவது, 1. சுஷ்ரூஷம் - கூர்மையாக கவனித்தல், 2.  சிரவணம் - கருத்தில் கொள்ளுதல், 3. கிரஹணம் - ஈர்த்து வைத்துக் கொள்ளுதல் {நினைவில் நிறுத்தல்}, 4. தாரணம் - நினைவில் மீட்டல், 5. ஊஹம் - ஊகித்தறிதல், 6. அபோஹம் - நுட்பமாகப் பகுத்தறிதல், 7. அர்த்தவிஜ்ஞானம் - அர்த்தங்கள் அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளுதல், 8. தத்துவஞானம் - {உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளுதல்} என்பன அந்த குணங்களாகும். 

நால்வகை பலங்கள் என்பன 1. மனோபலம் - மனவலிமை, 2. பாஹுபலம் - தோள்வலிமை, 3. உபாய பலம் - உத்தி வலிமை, 4. பந்து பலம் - உறவினர் வலிமை என்று சொல்லப்படுகின்றன. 

பதினான்கு குணங்கள் என்பனவற்றுக்கு, 

“தே³ஷ² காலஜ்ஞத தா³ர்ட்⁴யம் ஸர்வ க்லேஷ² ஸஹிஷ்ணுதா |  

ஸர்வ விஜ்ஞானிதா தா³க்ஷ்யம் ஊர்ஜ: ஸம்வ்ருʼத மந்த்ரதா |  

அவிஸம்விதி³தா ஷௌ²ர்யம் ஷ²க்திஜ்ஞத்வம் க்ருʼதஜ்ஞதா |  

ஷ²ரண ஆக³த வத்ஸ்ல்யம் அமர்ஷத்வம் அசாலன |” 

என்று சொல்லப்படுகிறது. 

அதாவது, 1. தேசகாலஜ்ஞம் - இடம், நேரம் ஆகியவற்றை அறிதல், 2. தார்டியம் - கடுமை / மன உறுதி, 3. ஸர்வகிலேசஸஹிஷ்ணுதம் - தொல்லைகள் அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்ளுதல், 4. சர்வவிஜ்ஞானிதம் - அனைத்தையும் அறிதல் / எல்லாம் உணர்தல், 5. தாக்ஷ்யம் - நிபுணத்துவம் / வல்லமை, 6. ஊர்ஜம் - விடாமுயற்சி, 7. ஸம்விருத மந்திரதம் - ஆலோசனைகளை வெளியிடாமல் மறைத்தல் 8. அவிஸம்விதிதம் - தேவையற்ற வாக்குவாதங்களைத் தவிர்த்தல் / அபத்தமாகப் பேசாதிருத்தல், 9. ஷௌர்யம் - துணிவு, 10. சக்திஜ்ஞத்வம் - பிறரின் வலிமையை முழுமையாக அறிதல், 11. கிருதஜ்ஞதம் - நன்றி மறவாமை, 12. சரணாகதவத்ஸல்யம் - அண்டியோரை அன்புடன் ஆதரித்தல், 13. அமர்ஷத்வம் - தேவையான இடங்களில் கோபத்தை வெளிப்படுத்தல், 14. அசாலனம் - நடுக்கமின்மை / கலக்கமின்மை / கலவரமின்மை என்பன அந்த குணங்களாகும்” என்றிருக்கிறது.

சுக்லபக்ஷத்தில் வளரும் சசியை {வளர்பிறைச் சந்திரனைப்} போல உறுதியிலும், தேஜஸ், பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றிலும் நிறைபவனும், பெரும் வர்த்தமானம் கொண்டவனும் {பேருடல் படைத்தவனும்},{3} புத்தியில் பிருஹஸ்பதிக்கு சமானனும், விக்கிரமத்தில் பிதாவுக்கு {வாலிக்கு} ஒப்பானவனும், சுக்கிரனுக்குப் புரந்தரனைப் போல கூரிய கவனத்துடன் தாரனை சேவிப்பவனும்,{4} தலைவனின் அர்த்தத்தில் {சுக்ரீவனின் காரியத்தில்} அலுப்படைந்தவனுமான அங்கதனை அனுகூலனாக்க சர்வ சாஸ்திர விசாரதனான ஹனுமான் பேச ஆரம்பித்தான்.(3-5) அவன் {ஹனுமான்}, நான்கு உபாயங்களில் மூன்றாவதை {பேதத்தை} விவரித்து, அந்த வானரர்கள் அனைவரையும் வாக்கிய சம்பத்தால் பேதிக்க {சொற்றொடர்களெனும் செல்வத்தால் பிரிக்கத்} தொடங்கினான்[2].(6)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “அரசியல் பகை தொடர்பாக 1. சாமம் {அமைதி அடைதல் / சமாதானம் செய்து கொள்ளல்}, 2. தானம் {கொடை அளித்தல்}, 3. பேதம் {பிரிவினை உண்டாக்கல்}, 4. தண்டம் {தண்டித்தல்} என்பனவே இந்த நான்கு உபாயங்களாகும்” என்றிருக்கிறது. அதில் மூன்றாம் உபாயம் என்பது பேதங்கொள்ளச் செய்வதாகும்.

அவர்கள் அனைவரிடமும் வேற்றுமையை உண்டாக்கிய பிறகு, கோபமெனும் உபாயத்துடன் கூடிய விதவிதமான பயங்கர வாக்கியங்களை அங்கதனிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்:(7) “தாரேயா {தாரையின் மகனே}, நீ யுத்தத்தில் உன் பிதாவை {வாலியைக்} காட்டிலும் அதிசமர்த்தன். நிச்சயம் உன் பிதாவைப் போலவே கபிராஜ்ஜியத்தை {குரங்குகளின் ராஜ்ஜியத்தைத்} திடமாகத் தாங்கவல்லவன்.(8) ஹரிபுங்கவா, கபயர்கள் {குரங்குகள்} நித்தியம் நிலையற்ற சித்தம் கொண்டவர்கள். புத்திரர்கள், தாரங்கள் ஆகியோரைப் பிரிந்தவர்கள், நீ ஆணையிடுவதை சஹித்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.(9) எப்படி பிரத்யக்ஷமாக {நேரடியாகச் சொல்ல} முடியுமோ அப்படியே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இந்த ஜாம்பவான், மஹாகபிக்களான நீலன், சுஹோத்ரன் உள்ளிட்ட இவர்களில் யாரும் உன்னை அனுசரிக்கமாட்டார்கள்.{10} நானும் மாட்டேன். அவர்களும், இவர்களுமான எங்கள் அனைவரையும் சாமம், தானம் முதலிய குணங்களாலும், தண்டத்தாலும்  சுக்ரீவனிடம் இருந்து பிரிப்பது உனக்கு சாத்தியமில்லை.(10,11) பலவானின், எதிர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து துர்பலன் {பலமற்றவன்} பேசினாலும், ஆத்மரக்ஷாகரத்திற்காகவும் {தற்காப்பிற்காகவும்} துர்பலன் {அந்த பலவானை} எதிர்க்கலாகாது.(12) 

இதில் எந்த தாத்ரியை {குகையை} நினைக்கிறாயோ, {தாரன் சொல்ல} “இந்த பிலம்” என்று கேட்கிறாயோ, இவை அனைத்தையும் பிளப்பது லக்ஷ்மண பாணங்களுக்கு அற்ப காரியமே.(13) பூர்வத்தில் அசனி ஏவிய இந்திரனாலேயே அஃது அற்பமாக செய்யப்பட்டது எனும்போது, இலக்ஷ்மணர், தன் கூரிய பாணங்களால் இலை தொன்னையைப் போலக் கிழித்துவிடுவார்.(14) இந்த விதமான லக்ஷ்மணரின் நாராசங்கள், ஸ்பரிசத்தால் கிரிகளையே பிளக்கவல்ல அசனிக்கும், வஜ்ரத்திற்கும் சமமானவையாக இருக்கின்றன.(15) பரந்தபா {எதிரிகளை எரிப்பவனே}, நீ எப்போது கீழே இறங்குவாயோ அப்போதே சர்வ ஹரயர்களும் {குரங்குகளும்} ஒரு நிச்சயத்தை அடைந்து {உன்னைக்} கைவிடுவார்கள்.(16) புத்திரர்களையும், தாரங்களையும் நினைத்து நித்தியம் கவலையுடனும், பசியுடனும் {ஏக்கத்துடனும்}, துக்கத்துடனும் சயனங்களில் அழுது கொண்டிருப்பவர்கள் உன்னை விட்டுச் செல்வார்கள்.(17) 

நலம் விரும்பும் நண்பர்களாலும், பந்துக்களாலும் கைவிடப்படும் நீ, அசையும் துரும்பைக் கண்டும் அச்சமடைபவனாக மாறுவாய்.(18) அதி உக்கிர வேகத்துடன் கூடியவையும், கூர்மையானவையும், கோரமானவையுமான லக்ஷ்மண சாயகங்கள் {அம்புகள்}, விலகிச் செல்லும் உன்னைக் கொல்ல ஏவப்பட்டால் அவற்றின் மஹாவேகத்தைத் தடுக்க முடியாது.(19) எங்களுடன் கூடியவனாகப் பணிவுடன் {கிஷ்கிந்தைக்குத்} திரும்பிச் சென்றால், முன்பைப் போலவே சுக்ரீவர் உன்னை ராஜ்ஜியத்தில் ஸ்தாபிப்பார்.(20) உன் பித்ருவ்யரும் {சிறிய தந்தையும்}, அன்பை விரும்புகிறவரும், திட விரதரும், தூய்மையானவரும், சத்தியப்ரதிஜ்ஞருமான அந்த தர்மராஜா {சுக்ரீவர்} நீ எவ்வகையிலும் நாசமடைவதை விரும்பமாட்டார்.(21) உன் மாதாவின் {தாரையின்} பிரியத்திற்கும், விருப்பத்திற்கும் உரியவர். அவரது ஜீவிதத்தின் அர்த்தமும் அதுவே. அவருக்கு {சுக்ரீவருக்கு} வேறு சந்ததியும் இல்லை. எனவே, அங்கதா, அங்கே செல்வாயாக” {என்றான் ஹனுமான்}.(22)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 54ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 22

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சுக்ரீவன் சொன்ன தெற்கு | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 41 (49)

South as said by Sugreeva | Kishkindha-Kanda-Sarga-41 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: ஹனுமான், நீலன், அங்கதன், ஜாம்பவான் உள்ளிட்ட வானரர்களை தென் திசையில் தேடுமாறு ஆணையிட்ட சுக்ரீவன்; தெற்குத் திசை குறித்த வர்ணனை...

சுக்ரீவன் மஹத்தான அந்த வானர பலத்தை {படையைக் கிழக்கே} அனுப்பியபிறகு, நன்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வானரர்களை தக்ஷிணத்திற்கு {தென்திசைக்கு} அனுப்பத் தொடங்கினான்.(1) அக்னிசுதனான {அக்னியின் மகனான} நீலனையும், வானரன் ஹனூமந்தனையும், பிதாமஹனின் சுதனும் {பிரம்மனின் மகனும்}, மஹாஓஜசனுமான {ஆற்றல்மிகுந்தவனுமான} ஜாம்பவந்தனையும் {ஜாம்பவானையும்},{2} சுஹோத்ரனையும், சராரியையும், அதேபோல சரகுல்மனையும், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சுஷேணன், விருஷபன் ஆகியோரையும்,{3} மைந்தன், துவிவிதன் ஆகியோரையும், சுஷேணன் {விஜயன் / சரபன்}[1], கந்தமாதனன், ஹுதாசன சுதர்களான {அக்னியின் மகன்களான} உல்காமுகன், அனங்கன் ஆகிய இருவரையும்,{4} அங்கதனையும், வேறு பிரமுகர்களையும், வேக விக்கிரம சம்பன்னர்களான {வேகமும், வீரமும் நிறைந்த} வீரர்களையும், விசேஷங்களை அறிந்தவனும், வீரனுமான கபிகணேஷ்வரன் {குரங்குக் கூட்டத்தின் தலைவனான சுக்ரீவன்} அழைத்தான்.(2-5) 

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “மேலுள்ள சுலோகங்களில் சொல்லப்படும் சுஷேணன், தாரையின் தந்தையல்ல. சுக்ரீவன் வேறு திசைக்கு அனுப்பும்போது அவனைக் குறித்தும் பின்னர் சொல்கிறான்” என்றிருக்கிறது.

அப்போது, அந்த ஹரிவீரர்களில் உறுதியும், வலிமையும் மிக்க அங்கதனைத் தலைவனாக்கி தக்ஷிண திசைக்கு {தெற்குத் திசைக்கு} அனுப்பினான்.(6) அந்தத் திசையில் கடப்பதற்கரிதான சில தேசங்களை அந்த கபீஷ்வரன் அந்த கபி முக்கியர்களிடம் {பின்வருமாறு} நன்கு விளக்கிச் சொன்னான்:(7) “ஆயிரம் சிரங்களை {சிகரங்களைக்} கொண்டதும், நானாவித மரங்கள், கொடிகள் நிறைந்ததுமான விந்தியம், மஹா உரகங்களால் சேவிக்கப்படும் நர்மதா நதி,{8} ரம்மியமான கோதாவரி, மஹாநதியான கிருஷ்ணாவேணி, மஹாபாக்கியம் நிறைந்ததும், மஹா உரகங்களால் சேவிக்கப்படுவதுமான வரதம் {வரதை}, மேகலம் {மேகலை}, உத்கலம் {உத்கலை}, தசார்ண நகரங்கள்,{9} அப்ரவந்தி {அச்வவந்தி}, அவந்தி, விதர்ப்பம், ருஷ்டிகம், ரம்மியமான மாஹீசகம் ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் பார்ப்பீராக[2].(8-10) அதேபோல, வங்க கலிங்கம் {மத்ஸ்யம்} ஆகியற்றின் அந்தங்களிலுள்ள கௌசிகத்திலும் {காசிகத்திலும்}, பர்வதங்கள், நதிகள், குகைகள் ஆகியவற்றிலும், தண்டகாரண்யத்திலும், கோதாவரி நதியிலும், அதே போல ஆந்திரத்திலும், புண்ட்ரத்திலும், சோழம், பாண்டியம், கேரளம் ஆகிய அனைத்திலும் நெருக்கமாகப் பார்ப்பீராக {தேடுவீராக}[3].(11,12)  தாது மண்டலங்களையும், விசித்திர சிகரங்களையும் கொண்டதும், செழிப்புமிக்கதும், அழகாக புஷ்பித்திருக்கும் காடுகளைக் கொண்டதுமான அயோமுக பர்வதங்களை[4] அடைந்து, சந்தன வன தேசத்திலும் {சந்தன மரங்கள் நிறைந்த காடுகளிலும்}, மஹா கிரிகளிலும் {குடகு உள்ளிட்ட பெரும் மலைகளிலும்} தேடுவீராக[5].(13,14அ)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “மஹாநதி என்பதைத் தனியாகக் கொண்டால் அஃது ஒடிசாவில் இருக்கும் நதியாகும். அங்கே இருந்த ராஜ்ஜியம் உத்கலம், அல்லது கலிங்க ராஜ்ஜியமாகும். அவ்வாறு தனியாகக் கொள்ளாவிட்டால் பெரும் நதியான கிருஷ்ணாவேணி என்று கொள்ள வேண்டும். மேகலை என்பது அமர கண்டக பர்வதம் என்று பூர்வத்தில் அழைக்கப்பட்டதும், நர்மதை உற்பத்தியாவதுமான மலையாகும். வரதா நதி இப்போது வார்தா ஆறு என்று மஹாராஷ்டிராவில் அழைக்கப்படுகிறது. சுக்ரீவன் சொல்லும் ஆறுகளின் வரிசை தற்கால வரைபடத்திற்குத் தகுந்தவாறு இல்லை. இருந்திருந்தால் மஹாநதி கோதாவரிக்கு முன்பு சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். சில பதிப்புகளில் அப்ரவந்தி நாடு, அஷ்வவந்தி என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவந்தி என்பது அரேபிய குதிரைகளுக்குப் புகழ்பெற்ற பழம்பெரும் நாடாகும். அது மத்திய பிரதேஷில் இருக்கும் உஜ்ஜைனைச் சூழ்ந்திருக்கும் பகுதியாகும். இங்கே சுக்ரீவனின் விவரிப்பில் வரிசை சிதறியிருப்பதாகவே தெரிகிறது” என்றிருக்கிறது.

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “சில பதிப்புகளில் வங்க தேசத்திற்குப் பதிலாக மத்ஸ்ய தேசம் குறிப்பிடப்படுகிறது. வங்கம் என்பது இன்றைய இந்தியாவில் மேற்கு வங்க மாநிலமும், பங்களாதேஷ் நாடும் இணைந்த பகுதியாகும். கௌசிகம் என்பது சில பதிப்புகளில் காசிகம் என்றிருக்கிறது. கலிங்கம் என்பது வங்கத்தை வடக்கில் கொண்ட ஒடிசாவாகும். ஆந்திரா என்பது இன்றைய ஆந்திராவாகும். சோழம் என்பது இன்றைய தமிழகம் ஆகும், அதிலுங்குறிப்பாகத் தமிழகத்தின் வடபகுதியாகும். புண்ட்ரம் {பல்லவம்} என்பது குத்துமதிப்பாக ஆந்திரத்திற்கும், சோழத்திற்கும் இடைப்பட்ட நிலப்பகுதியாகும். பாண்டியம் என்பது கன்னியாகுமரியை அந்தமாகக் கொண்ட தென்தமிழகமாகும். கேரளம் என்பது கோகர்ணம் முதல் கன்னியாகுமரி வரையுள்ள இன்றைய கேரள மாநிலமாகும். அதன் வரலாற்றுப் பெயர் சேர ராஜ்ஜியம் என்பதாகும். அசோகன் காலத்திலேயே அது கேரளபுத்ரம் என்றழைக்கப்பட்டது” என்றிருக்கிறது.

[4] வட சொற்கும் தென் சொற்கும் வரம்பு ஆகி

நான்மறையும் மற்றை நூலும்

இடை சொற் பொருட்கு எல்லாம் எல்லை ஆய்

நல் அறிவுக்கு ஈறு ஆய் வேறு

புடை சுற்றும் துணை இன்றி புகழ் பொதிந்த

மெய்யே போல் பூத்து நின்ற

அடை சுற்றும் தண் சாரல் ஓங்கிய

வேங்கடத்தில் சென்று அடைதிர் மாதோ

- கம்பராமாயணம் 4472ம் பாடல், நாடவிட்ட படலம்

பொருள்:  {சம்ஸ்கிருதம் உள்ளிட்ட} வடதிசை மொழிகளுக்கும், {தமிழ் உள்ளிட்ட} தென்திசை மொழிகளுக்கும் எல்லையாகத் திகழ்வதும், நான்கு வேதங்களும், பிற சாத்திரங்களும் தம்மிடம் குறித்துள்ள பொருள்கள் அனைத்திற்கும் முடிவான பொருளைத் தன்பாற் கொண்டுள்ளதும், நல்லறிவுக்கு வரம்பாகி, பக்கத்தில் பொருந்திய உவமானப் பொருள் ஏதுமில்லாமல் புகழ் பொதிந்த உடலைப் போல பூத்து நிற்கும் தேனடைகளால் சுற்றிலும் குளிர்ந்த தாழ்வரைகளைக் கொண்டதும், உயர்ந்து நிற்பதுமான வேங்கட மலையை அடைவீராக.

[5] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இந்த மலை அகஸ்திய மலை என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இது தாமிரபரணி ஆறு உற்பத்தியாகும் மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையில் இருக்கிறது” என்றிருக்கிறது.

அங்கிருந்து திவ்யமானவளும், தெளிந்த நீரின் கொள்ளிடமும், அப்சரஸ் கணங்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பவளுமான காவிரியானவள்[6] பாய்ந்து கொண்டிருப்பதை நீங்கள் காணலாம்.(14ஆ,15அ) மஹாஓஜசம் கொண்ட அந்த மலய நக {பேரொளிமிக்க அந்த மலய மலையின்} உச்சியில், ஆதித்யனுக்கு ஒப்பாக அமர்ந்திருக்கும் ரிஷிசத்தமரான அகஸ்தியரை அங்கே காணலாம்.(15ஆ,16அ) அங்கிருந்து மஹாத்மாவும், தூய்மையானவருமான அவரது {அகஸ்தியரின்} அனுமதியைப் பெற்றுக் கொண்டு, நீர்வாழ்வனவற்றைப் பிடிப்பவர்களால் பெரிதும் போற்றப்படுபவளான தாம்ரபர்ணீ எனும் மஹாநதியைக் கடப்பீராக.(16ஆ,17அ) சித்திர சந்தன வனங்களால் {சந்தன மரங்கள் நிறைந்த அழகான காடுகளால்} மறைக்கப்படும் துவீபவாரிணியான அந்த யுவதி {இளம்பெண்ணான தாமிரபரணி}[7] காந்தத்தை ஈர்க்கும் காந்தத்தைப் போல சமுத்திரத்திடம் செல்கிறாள்.(17ஆ,18அ)

[6] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “காவிரி ஆறானது, தென் தீபகற்பத்திலுள்ள மிகச் சிறந்த ஆறாகும். இது தென்மேற்கிலுள்ள கூர்க் {குடகுப்} பகுதியில் பிரஹங்கிரி மலைகளில் இருந்து கிழக்கு நோக்கிப் பாய்ந்து, பெருமளவு நிலப்பரப்பிற்கு பாசனம் செய்துவிட்டு, வங்காள விரிகுடாவில் கலக்கிறது. இந்த ஆற்றுடன் தொடர்புடைய பல புராணக் கதைகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று, “அகஸ்திய முனிவர் கங்கையாற்றில் இருந்து நீரைக் கொண்டு வந்தார்; அவரது கமண்டலத்தில் இருந்து பாய்ந்ததே காவிரி” என்பதாகும். காகாவிரி என்பதே அசல் தமிழ்ப்பெயராகும். இதில் காகம் என்பது காக்கையைக் குறிக்கும், விரி என்பது பரந்து விரிந்து பாய்வதைக் குறிக்கும். அகஸ்தியர் கங்கை நீரைக் கொண்டு வந்தபோது, அவரது கமண்டலத்தில் இருந்து காட்டில் பாய்ந்ததால் அது காவிரி என்றழைக்கப்பட்டது. கா என்பது இந்திரனின் தோட்டமாகும். அது காவிரி என்று அழைக்கப்பட்டாலும், “புலவாய் வாழி காவேரி, நடந்தாய் வாழி காவேரி” என்று சிலப்பதிகாரம் பதிவு செய்கிறது.

[7] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “தாமிரபரணி ஆற்றின் கரையோரமெங்கும் சந்தன மரங்கள் இருந்தன. அவற்றை அவளது நீர் தொடர்ந்து தேய்ப்பதன் மூலம் அவளுக்கு சந்தனக்குழம்பைத் தருகிறது. அவள், தன் கணவனான சமுத்திரத்தை நெருங்கும்போது, தீவுகளைப் போன்ற அவளது மார்பகங்கள், கரைகளெங்கும் உள்ள மரங்களால் கொடுக்கப்படும் அந்த சந்தனக்குழம்பால் பூசப்பெறுகின்றன என்பது கவித்துவ வெளிப்பாடாகும். தாம்ரபர்ணி, தாமிரவருணி, அல்லது தாம்ரவர்ணி என்ற சொற்கள் அனைத்தும் தாமிரம், வர்ணம் என்ற சொற்களில் இருந்து வந்தன. கரையெங்கும் உள்ள சந்தன மரங்களின் மென்தாமிர நிறத்தால், “தாமிரம் போன்ற கரைகளைக் கொண்ட ஆறு” என்ற பொருளில் அவ்வாறு அழைக்கப்பட்டது. அவள் இந்தியாவின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் அகஸ்திய மலையில் தோன்றி, புனிதக்ஷேத்திரமான பாபநாசம் வழியாகப் பாய்ந்து, திருநெல்வேலியைச் செழிப்படையச் செய்து, வங்கக் கடலில் கலக்கிறாள். இந்த நதியின் கரைகளில் எண்ணற்ற வைணவத் திருப்பதிகள் இருக்கின்றன. இது குறித்தும் பல புராணக் கதைகள் இருக்கின்றன. அகஸ்திய முனிவர் தாமிரபரணி உற்பத்தியானதிலிருந்து இருபத்தேழு நாட்களில் அவளை சமுத்திரத்திடம் அழைத்துச் சென்றதாகச் சொல்லப்படும் கதையும் அவற்றில் ஒன்றாகும். தாமிரபரணி ஆற்றுக்குப் பிறகு, சிம்ஹள தேசம், அதாவது இன்றைய ஸ்ரீலங்கா இருக்கிறது. இந்தத் தீவு முதலில் “தப்ரோபனே” Taprobane என்ற பெயரால் அலக்சாண்டரின் படையெடுப்பின் மூலம் ஐரோப்பிய உலகத்திற்கு முதன்முதலாகத் தெரியப்படுத்தப்பட்டது. இருப்பினும் உண்மையான வடிவம் தாம்பபன்னி, அதாவது சம்ஸ்கிருதத்தில் தாம்ரபர்ணி என்பது “செவ்விலை கொண்டது” என்ற பொருளைக் கொண்டதாகும். ப்தாலமி (Ptolemy) இத்தீவை சலீகே என்றழைத்திருக்கிறான். அது சிம்ஹலகம் என்பதன் திரிந்த வடிவமாகும். அபு ரிஹான் இதை சிங்கல் தீப் என்று அழைக்கிறார். அதன்பிறகு இஃது அரேபிய பெயரில் திலான் என்றழைக்கப்பட்டது. அதன்விளைவாக சிலோன் என்றும் அழைக்கப்பட்டது. நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு ராமாயணத்தில் உள்ளபடியே லங்கா என்றழைக்கப்பட்டது. இருப்பினும் அதற்கு முன் ஸ்ரீ என்பது சேர்க்கப்பட்டு ஸ்ரீலங்கா என்று இன்று அழைக்கப்படுகிறது” என்று ஏன்சியன் ஜியோகரஃபி ஆஃப் இந்தியா Ancient Geography of India என்ற நூலில் இருக்கிறது” என்றிருக்கிறது. தாமிரபரணிக்கு பொருநை என்ற தமிழ்ப்பெயரும் உண்டு. இந்த அடிக்குறிப்பில், தாமிரபரணிக்கு அடுத்து இலங்கை வர்ணிக்கப்படுவதாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அடுத்த சுலோகத்தில் பாண்டியர்களின் பழம்பெரும் தலைநகரான கபாடபுரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதன் பிறகே மஹேந்திரகிரி குறிப்பிடப்படுகிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

வானரர்களே, அங்கிருந்து ஹேமமயமானதும் {பொன்மயமானதும்}, திவ்யமானதும், முத்து, மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான பாண்டியர்களின் கவாடத்தை {கபாடபுரத்தை} அடைந்து, அங்கும் பார்ப்பீராக.(18ஆ,19அ) பிறகு சமுத்திரத்தை அடைந்து, அர்த்தத்தை நிச்சயமாகத் தீர்மானித்துக் கொண்டு,{19ஆ} அகஸ்தியரால் அங்கே சாகரத்தின் அந்தரத்தில் {கடலில்} வைக்கப்பட்டதும், அழகிய மரங்களடர்ந்ததுமான உத்தம பர்வதம் ஸ்ரீமான் மஹேந்திரம் என்றழைக்கப்படுகிறது.{20} ஜாதரூபமயமான {பொன்மயமான} அந்த ஸ்ரீமான் {செழிப்பான மகேந்திர பர்வதம்} மஹார்ணவத்திற்குள் {பெருங்கடலுக்குள்} மூழ்கிக் கிடக்கிறது[8].(19ஆ-21அ) நானாவிதமானவையும், புஷ்பித்தவையுமான மரங்களுடனும், கொடிகளுடனும் சோபிப்பதும்,{21ஆ} முக்கியமான தேவ, ரிஷி, யக்ஷர்களாலும், அப்சரஸ்களாலும் சேவிக்கப்படுவதும், சித்த, சாரண சங்கங்களால் {கூட்டங்களால்} நிறைந்திருப்பதும், மனோஹரமானதுமான {மனத்தைக் கொள்ளை கொள்வதுமான}{22} அந்த மலைக்கு சஹஸ்ராக்ஷன் {ஆயிரங் கண்களைக் கொண்ட இந்திரன்} ஒவ்வொரு மங்கல நாளிலும் {அமாவாசை பௌர்ணமிகளில்} சதா வந்து கொண்டே இருக்கிறான்.(21ஆ-23அ) அதன் {மகேந்திர மலையின்} மறுகரையில் நூறு யோஜனைகள் விஸ்தாரம் கொண்டதும், மானுஷர்கள் கடப்பதற்கரியதும், பளபளப்பதுமான அந்த துவீபத்தின் {லங்கைத் தீவின்} எல்லை வரைத் தேடுவீராக.(23ஆ,24அ) அங்கே சீதையை விசேஷமாகவும், எவ்வாறாயினும் தேடுவீராக. அந்த தேசத்திலேயே வதம் செய்யத் தகுந்தவனும், துராத்மாவும், ராக்ஷசாதிபனும், சஹஸ்ராக்ஷனுக்கு {இந்திரனுக்கு} நிகராகப் பிரகாசிப்பவனுமான ராவணன் வசிக்கிறான்[9].(24ஆ,25)

[8] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இந்தியாவின் தென்பகுதியில் உள்ள கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் முடிவில், தாடகை மலை, மஹேந்திரகிரி, மருந்துவ மலை ஆகிய மூன்று மலைகள் இருக்கின்றன. தாடகை மலை என்பது தாடகை என்ற ராக்ஷசி இருந்த காடுகளைக் கொண்டது என்றும், ராமன் தன் பால பருவத்தில் இவ்வளவு தூரம் வந்தே தாடகையை வதம் செய்தான் என்றும் நம்பப்படுகிறது. மஹேந்திரகிரியில் இருந்தே ஹனுமான் லங்கைக்குத் தாவினான். இந்த மலையில் வெளிப்படும் ஆற்றுக்கு ஹனுமான் என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது. {போரில் சாய்ந்த} இலக்ஷ்மணனை குணமடையச் செய்வதற்கு, ஹனுமான் இமயத்தில் இருந்து சஞ்சீவினி மூலிகையைக் கொண்டுவந்தபோது விழுந்த இமயத்தின் ஒரு பகுதியே மருந்துவமலை என்று நம்பப்படுகிறது. இப்போதும் அந்த வட்டார மக்கள் அந்த மலையில் விளையும் மூலிகைகளால் பலனடைந்து வருகின்றனர். அங்கே கிடைக்கும் கசப்பான இலைகளும் சமைக்கப்படும்போது இன்சுவையை அடைகின்றன. மறுபுறம் ஸ்ரீலங்காவிலும் இதற்கு ஒப்பாக சிங்களத்தில் ருமசலகண்டம் என்றழைக்கப்படும் மூலிகை மலை இருக்கிறது” என்றிருக்கிறது.

[9] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “பெருங்கடலின் மறுகரையில் உள்ள இந்தத் தீவே ராவணனின் லங்கை என்றும், இன்றைய ஸ்ரீலங்கா என்றும் நம்பப்படுகிறது. தாமிரபரணி ஆற்றுடன் கூடிய இந்தத் தீவின் தொடர்பு மேற்கண்டவாறே குறிப்பிடப்படுகிறது. இங்கே ஒரு சச்சரவு நேர்கிறது. {தாமிரபரணி ஆற்றுக்குப் பிறகு, பாண்டியர்களின் கபாடபுரம் குறிப்பிடப்படுவது இங்கே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதாகும்}. சுக்ரீவன் 4:7:2ல் தனக்கு ராவணனின் இருப்பிடம் தெரியாதென்கிறான். ஆனால் இப்போதோ ராவணன் வசிக்கும் குறிப்பிட்ட தீவையே அடையாளம் காட்டுகிறான். அப்போது சுக்ரீவன் பொய் சொன்னானா என்று கேட்கலாம். புத்திசாலி மன்னன் எவனும் தனக்குத் தெரிந்த ரகசியத்தை, அதுவும் அரசாங்க ரகசியத்தைச் சொல்லமாட்டான். முதலிலேயே சுக்ரீவன் ராமனிடம் இதைச் சொல்லியிருந்தால், ராமன் வாலியைக் கொல்லாமல் நேரடியாக லங்கைக்குச் சென்றிருப்பான். சுக்ரீவனின் நலத்திற்கு இஃது உகந்ததல்ல. சுக்ரீவனுக்கு ராவணன் வசிக்கும் லங்கை தெரிந்திருந்தது என்பது சரியே. ஆனால் சீதையைக் கடத்திச் சென்று லங்கையில்தான் ராவணன் வைத்திருப்பான் என்பதற்கான உத்தரவாதம் ஏதுமில்லை. எனவே அந்த சந்தேகத்தையே சுக்ரீவன் அங்கும், இங்கும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான். மேலும் தாரையின் மூலமே சுக்ரீவன் ராவணன் குறித்த விபரங்களை அறிந்தான் என்பதை நம்புவதற்கும் இடமிருக்கிறது. ஆனால் சுக்ரீவன் இளவரசனாக இருந்தவன். இவற்றையெல்லாம் அறியாமல் இருந்திருக்கமாட்டான். அவன் வேண்டுமென்ற ராமனிடன் உண்மையை மறைத்தான் என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ராவணனின் வசிப்பிடம் தெரிந்திருந்தால் மற்ற திசைகளுக்கெல்லாம் சுக்ரீவன் ஏன் வானரர்களை அனுப்ப வேண்டும் என்று கேட்கப்பட்டால், திருடன் எவனும் தன் கொள்ளையைத் தன் வீட்டில் பதுக்க மாட்டான் என்ற திடமான நம்பிக்கையே அதற்குக் காரணமாக அமைந்திருக்கலாம். இங்கேயுங்கூட சுக்ரீவனால் லங்கையின் உட்பகுதிகளை விரிவாக விவரிக்க முடியவில்லை. சுக்ரீவன் சொல்லும் புவியியல் சார்ந்த செய்திகளைக் கேட்டு மலைக்கும் ராமனுங் கூட, ராவணனின் இந்தக் குறிப்பட்ட இடத்தை முன்பே நீ ஏன் சொல்லவில்லை என்று கேட்பதுமில்லை. எனவே, சுக்ரீவன் தகவலைச் சொல்ல மறுப்பது முற்றிலும் அரசியல் சார்ந்தது. இப்போதோ தன் காரியம் நிறைவேறி, நண்பரின் நோக்கமான சீதையேத் தேடும் அவசியத்திற்காக இவற்றை வெளிப்படுத்துகிறான் என்றும் கொள்ளலாம்” என்றிருக்கிறது.

அந்த தக்ஷிண சமுத்திரத்தின் மத்தியில், நிழலைக் கொண்டு தன் இரையை ஈர்த்து உண்பவளும், அங்காரகை என்று நன்கறியப்பட்டவளுமான ராக்ஷசி இருக்கிறாள்[10].(26) இவ்வாறு சந்தேகமுள்ள இடங்களிலும், சந்தேகமற்ற இடங்களிலும், சந்தேகங்கள் தொலையும்வண்ணம் அளவில்லா ஆற்றல்படைத்த நரேந்திரனின் பத்தினியை {மனிதர்களின் தலைவரான ராமரின் மனைவி சீதையைத்} தேடுவீராக.(27) அதை {லங்கையெனும் அந்தத் தீவைக்} கடந்ததும், நூறு யோஜனைகள் தூரத்தில், லக்ஷ்மீவானும், சித்தர்கள், சாரணர்களால் சேவிக்கப்படுவதும், புஷ்பிதகம் என்ற பெயரைக் கொண்டதுமான ஒரு கிரி {மலை} சமுத்திரத்தில் இருக்கிறது.(28) சந்திர, சூரியக் கதிர்களுக்கு ஒப்பான சாகர நீரில் இருக்கும் அதன் {புஷ்பிதக மலையின்} உயர்ந்த சிருங்கங்கள், அம்பரத்தை {சிகரங்கள், வானத்தை} முட்டுவது போல பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும்.(29) அதில் காஞ்சனமாக {பொன்னாக} இருக்கும் ஏக சிருங்கத்தை {ஒரு சிகரத்தை} திவாகரன் சேவிக்கிறான். ஒரே வெண்வெள்ளி {போன்ற ஒரு சிகரத்தை} நிசாகரன் {சந்திரன்} சேவிக்கிறான். நன்றியற்றவர்களாலும், அன்பற்றவர்களாலும், நாஸ்திகர்களாலும் பார்க்க இயலாததாக அவை {புஷ்பிதக மலையில் இருக்கும் பொன்சிகரமும், வெள்ளி சிகரமும்} இருக்கின்றன.(30) 

[10] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “சிம்ஹிகை என்றும் அழைக்கப்பட்ட இந்த ராக்ஷசியை, சுந்தரகாண்டத்தில் ஹனுமான் கிழித்தெறிகிறான்” என்றிருக்கிறது.

வானரர்களே, அந்த சைலத்தை சிரசால் {மலையைத் தலையால்} வணங்கி முற்றாகத் தேடுவீராக. அடைவதற்கரியதும், கடப்பதற்கரியதுமான அவ்வழியில் நாற்பது யோஜனைகளில் சூரியவான் என்ற பெயரில் ஒரு பர்வதம் இருக்கிறது.(31,32அ) அதைக் கடந்ததும், விருப்பத்திற்குரிய அனைத்துப் பழங்களைத் தரவல்லவையும், எக்காலத்திலும் மனோஹரமானவையும் விருக்ஷங்கள் {மரங்கள்} நிறைந்ததும், வைத்யுதம் என்ற பெயரைக் கொண்டதுமான பர்வதம் இருக்கிறது.(32ஆ,33அ) வானரர்களே, அங்கே மிகச்சிறந்த பழங்களையும், கிழங்குகளையும் உண்டு, மதிப்புமிக்க மதுவை {தேனைப்} பருகிவிட்டு மேலும் தொடர்ந்து செல்வீராக.(33ஆ,34அ) அங்கே நேத்திரங்களையும் {கண்களையும்}, மனத்தையும் கவர்வதும், குஞ்சரம் என்ற பெயரைக் கொண்டதுமான பர்வதம் இருக்கிறது. அதில் விஷ்வகர்மனால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அகஸ்திய பவனமும் இருக்கிறது.(34ஆ,35அ) அங்கே ஒரு யோஜனை விஸ்தாரம் கொண்டதும், தசயோஜனை {பத்து யோஜனை} உயரம் கொண்டதும், திவ்யமானதும், நானாவித ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான காஞ்சனசரணம் {அகஸ்தியரின் பொன்மாளிகை} இருக்கிறது.(35ஆ,36அ) 

அங்கே போகவதி என்ற பெயரைக் கொண்டதும், சர்ப்பாலயமாக {பாம்புகளின் வசிப்பிடமாகத்} திகழ்வதுமான புரீ {நகரம்},{36ஆ} விசாலமான வீதிகளுடனும், அடைவதற்கரிய தன்மையுடனும், எங்கும் {அனைத்துப் பக்கங்களிலும்} பாதுகாப்புடனும் திகழ்கிறது. கோரமானவையும், கூரிய பற்களையும், மஹாவிஷத்தையும் கொண்டவையுமான பன்னகங்களால் {பாம்புகளால்} பாதுகாக்கப்படும் அதில் {போகவதியில்},{37} சர்ப்பராஜனும், மஹாகோரனும், புகழ்பெற்றவனுமான வாசுகி வசித்து வருகிறான்.(36ஆ-38அ) அந்த போகவதீ புரீயிலும் {அந்த போகவதி நகரத்திலும்}, அதைவிட்டு வெளியேறியதும் சூழ்ந்திருக்கும் அந்தர {தென்னெல்லை} தேசங்களிலும் தேடுவீராக. (38ஆ,39அ) 

அந்த தேசங்களை {இடங்களைத்} தாண்டியதும், மஹா ரிஷபத்திற்கு ஒப்பானதும், சர்வரத்தினமயமானதும், ஸ்ரீமான் ரிஷபன் என்ற பெயரைக் கொண்டதுமான பர்வதம் இருக்கிறது.(39ஆ,40அ) அங்கே காவிக்கற்களுடன் மஞ்சளாகவும், பத்மகமாகவும் {தாமரை இலையின் பச்சையாகவும்}, வான் நீலமாகவும், அக்னி போன்ற பிரபையைக் கொண்ட திவ்யமான சந்தன மரங்கள் இருக்கின்றன.(40ஆ,41அ) அந்த சந்தன மரங்களைக் கண்டு, கடந்ததும், ஒருபோதும் தீண்டத்தகாததும், கோரமானதுமான ரோஹித வனம் கந்தர்வர்களால் பாதுகாப்புடன் இருக்கிறது.(41ஆ,42அ) அங்கே சைலூஷன், கிராமணி, சிக்ஷன், சுகன், அதேபோல பப்ரு என்ற பெயரைக் கொண்டவர்களும், சூரியனுக்கு ஒப்பான பிரபையுடனும் கூடியவர்களும், சூரியன், சோமன், அக்னி ஆகியோரின் புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்தவர்களுமான ஐந்து கந்தர்வ பதிகள் வசித்து வருகின்றனர்.(42ஆ,43) பிருத்வியின் அந்தமான அங்கே, வெல்லப்படமுடியாதவர்களும், ஸ்வர்க்கத்தை வென்றவர்களும் இருக்கின்றனர். அதன் பிறகு மிகப் பயங்கரமான பித்ரு லோகத்தை {மூதாதையரின்} உலகத்தை நீங்கள் சேவிக்க வேண்டாம்.(44)

வீர வானரபுங்கவர்களே, கஷ்டமான இருளால் சூழப்பட்ட இந்த யமராஜதானி {யமனின் தலைநகர்} வரை மட்டுமே நீங்கள் செல்வதற்கும், தேடுவதற்கும் சாத்தியமாகும். அதன்பிறகு உடலுறுப்புகளைக் கொண்டவர்களால் செல்ல முடியாது.(45} இவை அனைத்தையும், வேறு இடங்களையும் கண்டு, நுட்பமாகத் தேடி, வைதேஹியின் கதியை அறிந்து, திரும்பி வருவதே உங்களுக்குத் தகும்.(46) எவன் ஒரு மாசத்திற்கு முன்பே திரும்பி, “சீதையைக் கண்டேன்” என்று சொல்வானோ, அவன் எனக்கு இணையாக வாழும் போகத்தையும், சுகங்களையும் அனுபவிப்பான்[11].(47) என் பிராணன்களிலும் விசேஷமான அவனைவிட பிரியதரன் {அன்புக்குரியவன்} எவனுமில்லை.  பலமுறை அபராதம் செய்திருந்தாலும் {குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும்} அவன் என் பந்துவாகிவிடுவன்.(48) அளவில்லா பலமும், பராக்கிரமும் கொண்டவர்களும், பரந்துபட்ட குணங்களையும், குலங்களையுங் கொண்டவர்களுமான நீங்கள் அனைவரும், மனுஜபதியின் மகளை {மனிதர்களின் தலைவனான ஜனகனின் மகளான சீதையை} எப்படி மீட்பீர்களோ, அந்த குணத்திற்குத் தகுந்த புருஷார்த்தம் {ராமன் என்ற மனிதனின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் காரியம்} ஆரம்பமாகட்டும்” {என்றான் சுக்ரீவன்}.(49)

[11] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “சுந்தரகாண்டத்தில் சீதையைக் கண்டுபிடித்த ஹனுமான், “சீதையைக் கண்டேன்” என்ற அதே சொற்களையே சொல்லும் பகுதிக்கு உரையாசிரியர்கள் பெரும் மதிப்பை அளிக்கின்றனர்” என்றிருக்கிறது.

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 41ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 49

Previous |

Sanskrit |

English |

Next