மூன்றாம் உபாயம் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 54 (22)

Third ideation | Kishkindha-Kanda-Sarga-54 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராஜ்ஜியத்தைக் கைவிட்டு, தனி ராஜ்ஜியத்தை ஸ்தாபித்தால், சுக்ரீவனின் கோபத்திற்கு ஆளாக நேரிடும் என்று அரசியல் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி அறிவுரை கூறி அங்கதனைத் தேற்றிய ஹனுமான்...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் கிடைத்த படங்களின் தொகுப்பு

தாராதிபதியின் {சந்திரனின்} ஒளியுடன் கூடிய தாரன் இதைச் சொன்னபோது, அங்கதனால் அந்த ராஜ்ஜியம் அபகரிக்கப்படுமென ஹனுமான் நினைத்தான்.(1) ‘வாலிசுதன் {வாலியின் மைந்தனான அங்கதன்} அஷ்டாங்க புத்தியுடனும், சதுர்பலத்துடனும் {நால்வகை பலங்களுடனும்}, சதுர்தச {பதினான்கு} குணங்களுடனும் கூடியவன்’[1] என்று ஹனுமான் நினைத்தான்.(2)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “ஒரு சராசரி மனிதனின் நுண்ணறியுந்திறன் எட்டு அங்கங்களுடன் கூடியது என்று {பின்வருமாறு} சொல்லப்படுகிறது, 

“ஷு²ஷ்²ரூஷ ஷ²ரவணம் சைவ க்³ரஹணம் தா⁴ரணம் ததா² | 

ஊஹ அபோஹ அர்த² விஜ்ஞானம் தத்த்வ ஜ்ஞானம் ச தீ⁴ கு³ணா: |” 

அதாவது, 1. சுஷ்ரூஷம் - கூர்மையாக கவனித்தல், 2.  சிரவணம் - கருத்தில் கொள்ளுதல், 3. கிரஹணம் - ஈர்த்து வைத்துக் கொள்ளுதல் {நினைவில் நிறுத்தல்}, 4. தாரணம் - நினைவில் மீட்டல், 5. ஊஹம் - ஊகித்தறிதல், 6. அபோஹம் - நுட்பமாகப் பகுத்தறிதல், 7. அர்த்தவிஜ்ஞானம் - அர்த்தங்கள் அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளுதல், 8. தத்துவஞானம் - {உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளுதல்} என்பன அந்த குணங்களாகும். 

நால்வகை பலங்கள் என்பன 1. மனோபலம் - மனவலிமை, 2. பாஹுபலம் - தோள்வலிமை, 3. உபாய பலம் - உத்தி வலிமை, 4. பந்து பலம் - உறவினர் வலிமை என்று சொல்லப்படுகின்றன. 

பதினான்கு குணங்கள் என்பனவற்றுக்கு, 

“தே³ஷ² காலஜ்ஞத தா³ர்ட்⁴யம் ஸர்வ க்லேஷ² ஸஹிஷ்ணுதா |  

ஸர்வ விஜ்ஞானிதா தா³க்ஷ்யம் ஊர்ஜ: ஸம்வ்ருʼத மந்த்ரதா |  

அவிஸம்விதி³தா ஷௌ²ர்யம் ஷ²க்திஜ்ஞத்வம் க்ருʼதஜ்ஞதா |  

ஷ²ரண ஆக³த வத்ஸ்ல்யம் அமர்ஷத்வம் அசாலன |” 

என்று சொல்லப்படுகிறது. 

அதாவது, 1. தேசகாலஜ்ஞம் - இடம், நேரம் ஆகியவற்றை அறிதல், 2. தார்டியம் - கடுமை / மன உறுதி, 3. ஸர்வகிலேசஸஹிஷ்ணுதம் - தொல்லைகள் அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்ளுதல், 4. சர்வவிஜ்ஞானிதம் - அனைத்தையும் அறிதல் / எல்லாம் உணர்தல், 5. தாக்ஷ்யம் - நிபுணத்துவம் / வல்லமை, 6. ஊர்ஜம் - விடாமுயற்சி, 7. ஸம்விருத மந்திரதம் - ஆலோசனைகளை வெளியிடாமல் மறைத்தல் 8. அவிஸம்விதிதம் - தேவையற்ற வாக்குவாதங்களைத் தவிர்த்தல் / அபத்தமாகப் பேசாதிருத்தல், 9. ஷௌர்யம் - துணிவு, 10. சக்திஜ்ஞத்வம் - பிறரின் வலிமையை முழுமையாக அறிதல், 11. கிருதஜ்ஞதம் - நன்றி மறவாமை, 12. சரணாகதவத்ஸல்யம் - அண்டியோரை அன்புடன் ஆதரித்தல், 13. அமர்ஷத்வம் - தேவையான இடங்களில் கோபத்தை வெளிப்படுத்தல், 14. அசாலனம் - நடுக்கமின்மை / கலக்கமின்மை / கலவரமின்மை என்பன அந்த குணங்களாகும்” என்றிருக்கிறது.

சுக்லபக்ஷத்தில் வளரும் சசியை {வளர்பிறைச் சந்திரனைப்} போல உறுதியிலும், தேஜஸ், பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றிலும் நிறைபவனும், பெரும் வர்த்தமானம் கொண்டவனும் {பேருடல் படைத்தவனும்},{3} புத்தியில் பிருஹஸ்பதிக்கு சமானனும், விக்கிரமத்தில் பிதாவுக்கு {வாலிக்கு} ஒப்பானவனும், சுக்கிரனுக்குப் புரந்தரனைப் போல கூரிய கவனத்துடன் தாரனை சேவிப்பவனும்,{4} தலைவனின் அர்த்தத்தில் {சுக்ரீவனின் காரியத்தில்} அலுப்படைந்தவனுமான அங்கதனை அனுகூலனாக்க சர்வ சாஸ்திர விசாரதனான ஹனுமான் பேச ஆரம்பித்தான்.(3-5) அவன் {ஹனுமான்}, நான்கு உபாயங்களில் மூன்றாவதை {பேதத்தை} விவரித்து, அந்த வானரர்கள் அனைவரையும் வாக்கிய சம்பத்தால் பேதிக்க {சொற்றொடர்களெனும் செல்வத்தால் பிரிக்கத்} தொடங்கினான்[2].(6)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “அரசியல் பகை தொடர்பாக 1. சாமம் {அமைதி அடைதல் / சமாதானம் செய்து கொள்ளல்}, 2. தானம் {கொடை அளித்தல்}, 3. பேதம் {பிரிவினை உண்டாக்கல்}, 4. தண்டம் {தண்டித்தல்} என்பனவே இந்த நான்கு உபாயங்களாகும்” என்றிருக்கிறது. அதில் மூன்றாம் உபாயம் என்பது பேதங்கொள்ளச் செய்வதாகும்.

அவர்கள் அனைவரிடமும் வேற்றுமையை உண்டாக்கிய பிறகு, கோபமெனும் உபாயத்துடன் கூடிய விதவிதமான பயங்கர வாக்கியங்களை அங்கதனிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்:(7) “தாரேயா {தாரையின் மகனே}, நீ யுத்தத்தில் உன் பிதாவை {வாலியைக்} காட்டிலும் அதிசமர்த்தன். நிச்சயம் உன் பிதாவைப் போலவே கபிராஜ்ஜியத்தை {குரங்குகளின் ராஜ்ஜியத்தைத்} திடமாகத் தாங்கவல்லவன்.(8) ஹரிபுங்கவா, கபயர்கள் {குரங்குகள்} நித்தியம் நிலையற்ற சித்தம் கொண்டவர்கள். புத்திரர்கள், தாரங்கள் ஆகியோரைப் பிரிந்தவர்கள், நீ ஆணையிடுவதை சஹித்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.(9) எப்படி பிரத்யக்ஷமாக {நேரடியாகச் சொல்ல} முடியுமோ அப்படியே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இந்த ஜாம்பவான், மஹாகபிக்களான நீலன், சுஹோத்ரன் உள்ளிட்ட இவர்களில் யாரும் உன்னை அனுசரிக்கமாட்டார்கள்.{10} நானும் மாட்டேன். அவர்களும், இவர்களுமான எங்கள் அனைவரையும் சாமம், தானம் முதலிய குணங்களாலும், தண்டத்தாலும்  சுக்ரீவனிடம் இருந்து பிரிப்பது உனக்கு சாத்தியமில்லை.(10,11) பலவானின், எதிர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து துர்பலன் {பலமற்றவன்} பேசினாலும், ஆத்மரக்ஷாகரத்திற்காகவும் {தற்காப்பிற்காகவும்} துர்பலன் {அந்த பலவானை} எதிர்க்கலாகாது.(12) 

இதில் எந்த தாத்ரியை {குகையை} நினைக்கிறாயோ, {தாரன் சொல்ல} “இந்த பிலம்” என்று கேட்கிறாயோ, இவை அனைத்தையும் பிளப்பது லக்ஷ்மண பாணங்களுக்கு அற்ப காரியமே.(13) பூர்வத்தில் அசனி ஏவிய இந்திரனாலேயே அஃது அற்பமாக செய்யப்பட்டது எனும்போது, இலக்ஷ்மணர், தன் கூரிய பாணங்களால் இலை தொன்னையைப் போலக் கிழித்துவிடுவார்.(14) இந்த விதமான லக்ஷ்மணரின் நாராசங்கள், ஸ்பரிசத்தால் கிரிகளையே பிளக்கவல்ல அசனிக்கும், வஜ்ரத்திற்கும் சமமானவையாக இருக்கின்றன.(15) பரந்தபா {எதிரிகளை எரிப்பவனே}, நீ எப்போது கீழே இறங்குவாயோ அப்போதே சர்வ ஹரயர்களும் {குரங்குகளும்} ஒரு நிச்சயத்தை அடைந்து {உன்னைக்} கைவிடுவார்கள்.(16) புத்திரர்களையும், தாரங்களையும் நினைத்து நித்தியம் கவலையுடனும், பசியுடனும் {ஏக்கத்துடனும்}, துக்கத்துடனும் சயனங்களில் அழுது கொண்டிருப்பவர்கள் உன்னை விட்டுச் செல்வார்கள்.(17) 

நலம் விரும்பும் நண்பர்களாலும், பந்துக்களாலும் கைவிடப்படும் நீ, அசையும் துரும்பைக் கண்டும் அச்சமடைபவனாக மாறுவாய்.(18) அதி உக்கிர வேகத்துடன் கூடியவையும், கூர்மையானவையும், கோரமானவையுமான லக்ஷ்மண சாயகங்கள் {அம்புகள்}, விலகிச் செல்லும் உன்னைக் கொல்ல ஏவப்பட்டால் அவற்றின் மஹாவேகத்தைத் தடுக்க முடியாது.(19) எங்களுடன் கூடியவனாகப் பணிவுடன் {கிஷ்கிந்தைக்குத்} திரும்பிச் சென்றால், முன்பைப் போலவே சுக்ரீவர் உன்னை ராஜ்ஜியத்தில் ஸ்தாபிப்பார்.(20) உன் பித்ருவ்யரும் {சிறிய தந்தையும்}, அன்பை விரும்புகிறவரும், திட விரதரும், தூய்மையானவரும், சத்தியப்ரதிஜ்ஞருமான அந்த தர்மராஜா {சுக்ரீவர்} நீ எவ்வகையிலும் நாசமடைவதை விரும்பமாட்டார்.(21) உன் மாதாவின் {தாரையின்} பிரியத்திற்கும், விருப்பத்திற்கும் உரியவர். அவரது ஜீவிதத்தின் அர்த்தமும் அதுவே. அவருக்கு {சுக்ரீவருக்கு} வேறு சந்ததியும் இல்லை. எனவே, அங்கதா, அங்கே செல்வாயாக” {என்றான் ஹனுமான்}.(22)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 54ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 22

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பிராயோபவேசம் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 53 (27)

Fast unto death | Kishkindha-Kanda-Sarga-53 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: காலம் கடந்ததற்காக வருந்தியும், தண்டனைக்கு அஞ்சியும் சாகும்வரை உண்ணாநோன்பை முன்மொழிந்த அங்கதன்; சீதையில்லாமல் திரும்புவதைவிட இறப்பதே தகுந்ததென முடிவு செய்த வானரர்கள்...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் கிடைத்த படங்களின் தொகுப்பு

பிறகு அவர்கள், கோரமானதும், மறுகரை தெரியாத வருணாலயமும், கர்ஜிப்பதும், கோரமான அலைகளுடன் கலங்கிக் கொண்டிருப்பதுமான சாகரத்தைக் கண்டனர்.(1) அவர்கள் மயனின் மாயையால் ஏற்பட்ட கிரிதுர்கத்தில் தேடியபோதே, ராஜா {சுக்ரீவன்} எதை சமயம் என்று {கெடு} வைத்தானோ அந்த மாசமும் கடந்துவிட்டது.(2) அப்போது அந்த மஹாத்மாக்கள், நன்கு புஷ்பித்த மரங்களுடன் கூடிய விந்திய கிரியின் அடியில்[1] அமர்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினர்.(3) பிறகு, புஷ்பங்களின் அதிபாரத்துடன் கூடிய உச்சிகளைக் கொண்டவையும், நூற்றுக்கணக்கான லதைகளால் {கொடிகளால்} சூழப்பட்டவையுமான வசந்த கால மரங்களைக் கண்டு பயத்தையும், சந்தேகத்தையும் அடைந்தனர்.(4) அவர்கள் வசந்தம் வந்ததென பரஸ்பரம் அறிந்து கொண்டு, சந்தேகத்தையும் {செய்தியையும் / ஆணையையும்}, காலத்தின் அர்த்தத்தையும் இழந்தவர்களாக தரணீதலத்தில் விழுந்தனர்[2].(5)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “”ஹிமவத் விந்த்⁴ய ஷை²லாப்⁴யாம் ப்ராயோ வ்யாப்தா வஸுந்த⁴ரா” - பே⁴ஷஜ கல்பம். அதாவது, விந்திய மலைத்தொடர் இமயத்திலிருந்து தென்கடல் வரை பரந்தது” என்றிருக்கிறது. பேஷஜ கல்பம் என்பது, பரத்வாஜ சம்ஹிதையில் ஆயுர்வேதம் குறித்து வரும் ஒரு சிறு பகுதியாகும். மேற்கண்ட சுலோகத்தின் பொருள், “பூமியானது கிட்டத்தட்ட ஹிமயம் மற்றும் விந்திய மலைகளால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்பதாகும். இதுபோன்ற சுலோகங்களைக் கொண்டுதான் ஆய்வாளர்கள் ராமாயண கால லங்கை, இன்றைய ஸ்ரீலங்கா அல்ல என்று வாதிடுகின்றனர். விந்திய மலைத்தொடர் என்பது, மேற்கே குஜராத்தில் இருந்து கிழக்கே சத்தீஷ்கர் வரையிலும், வடக்கே உத்திரபிரதேசம் முதல் தெற்கே மத்தியபிரதேசம் வரையிலும் இருக்கிறது; கிஷ்கிந்தை, அதாவது ஹம்பி இன்றைய கர்னாடகத்தில் உள்ளது. வானரர்கள் புகுந்த ரிக்ஷபிலம் கொல்லி மலையில் இருக்கலாம் என்று ஊகிக்கப்படுவதை முந்தைய சர்க்கத்தின் 5ம் அடிக்குறிப்பில் கண்டோம். இங்கே முதல் சுலோகத்திலேயே வானரர்கள் கடலைக் கண்டனர் என்று இருக்கிறது. இவற்றையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “மா முதலிய மரங்கள், பிப்ரவரி - ஏப்ரலில் வரும் பின்பனிக் காலத்தில் மலர்ந்து, ஏப்ரல் - ஜூனில் வரும் வசந்த காலத்தில் விளையும். மலர்கள் மலர்வதைக் கண்ட அவர்கள், வசந்தகாலம் வந்ததெனக் கவலையடைந்தனர். சுக்ரீவன், சரத் கால முடிவில், அதாவது அக்டோபர் - டிசம்பர் காலத்தில் மார்கசிர {மார்கழி} மாதத்தில் படைகளை அழைத்து, கிட்டத்தட்ட புஷ்ய {தை} மாதத்தை, அதாவது ஜனவரி - பிப்ரவரி மாதத்தை காலக்கெடுவாக வைக்கிறான். அவர்கள் தெற்கே உள்ள இடங்களில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோதே புஷ்ய {தை} மாதம் கடந்துவிட்டது, அடுத்தது மாக {மாசி} மாதம், கிட்டத்தட்ட மார்ச் மாதத்தில் அவர்கள் பிலத்தில் இருந்தனர். எனவே இது கிட்டத்தட்ட பால்குன {பங்குனி} மாதமாகவே இருக்க வேண்டும். அதிகமாக இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டதால் அவர்கள் சுக்ரீவனுக்கு அஞ்சுகிறார்கள்” என்றிருக்கிறது.

பிறகு, சிம்ஹ ரிஷப ஸ்கந்தனும் {சிங்கம் போன்றோ, காளையைப் போன்றோ கழுத்துப் பகுதியைக் கொண்டவனும்}, வலிமைமிக்க நீண்ட கைகளைக் கொண்டவனும், யௌவராஜனும் {இளவரசனும்}, மஹாபிராஜ்ஞனும் {பேரறிஞனும்}, கபியுமான {குரங்குமான} அந்த அங்கதன், அந்தக் கபிக்களில் விருத்தர்களிடமும் {முதிய குரங்குகளிடமும்}, வேறு வன ஓகஸர்களிடமும் {வனத்தில் திரியும் குரங்குகளிடமும்}, மதுரமான வார்த்தைகளில் பேசி, மதித்து {பின்வரும்} வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(6,7) “ஹரயர்களே {குரங்குகளே}, நாம் அனைவரும், கபி ராஜாவின் சாசனத்தின்படி புறப்பட்டு வந்தோம். பில ஸ்தானத்திலேயே மாசம் பூர்ணமானதை ஏன் புத்தியில் கொள்ளாதிருக்கிறீர்கள்?(8) ஆஷ்வயுஜ {ஐப்பசி} மாசத்தில் காலக்கணக்கீட்டை ஏற்பாடு செய்து கொண்டே நாம் அனுப்பப்பட்டோம். அதுவும் {அந்தக் காலமும்} கடந்துவிட்டது. எனவே, அடுத்து செய்ய வேண்டிய காரியமென்ன?(9) நம்பிக்கைக்குரியவர்களும், நீதிமார்க்க விசாரதர்களுமான {நீதி வழியில் நிபுணர்களுமான} நீங்கள், தலைவரின் {சுக்ரீவரின்} நலனை விரும்புகிறவர்களாகவும், சர்வ கர்மங்களிலும் {செயல்கள் அனைத்திலும்} ஈடுபடுத்தப்படுபவர்களாகவும் இருக்கிறீர்கள்.(10) 

கர்மங்களில் ஒப்பற்றவர்களும், பௌருஷத்திற்காக {ஆண்மைக்காக} திக்குகள் அனைத்திலும் புகழ்பெற்றவர்களுமான நீங்கள், இளஞ்சிவப்புக் கண்களைக் கொண்டவரால் {சுக்ரீவரால்} தூண்டப்பட்டு, என்னை முன்னிட்டுக் கொண்டு புறப்பட்டு வந்தீர்கள்.(11) இப்போதுவரை காரியம் நிறைவேறாததற்காக நாம் {சுக்ரீவரின் கைகளில்} சாகவே வேண்டும். இதில் சந்தேகம் இல்லை. ஹரிராஜர் {குரங்குகளின் மன்னரான சுக்ரீவர்} சொன்னதைச் செய்யாமல் எப்படி சுகமாக இருக்க முடியும்?(12) சுக்ரீவர் நிர்ணயித்த அந்தக் காலம் கடந்துவிட்டதால் வன ஓகஸர்கள் அனைவரும், சுயமாக பிராயோபவேசம் செய்வதே {சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருப்பதே} தகுந்தது.(13) சுக்ரீவர் இயல்பிலேயே கூர்மையானவர் {கடுமையானவர்}; {இப்போது} ஸ்வாமி {தலைவன்} பாவத்தில் நிலைபெற்றிருப்பவர்; திரும்பிச் செல்பவர்கள் அபராதம் செய்தவர்களென நம்மில் எவரையும் பொறுத்துக்கொள்ளமாட்டார்.(14) சீதையைக் குறித்து அறியாத அளவில் பாபத்தையே {நம்மைக் கொல்லவே} செய்வார். எனவே, புத்திரர்களையும், தாரங்களையும், தனங்களையும், கிருஹங்களையும் கைவிட்டு, இங்கேயே, இப்போதே பிராயோபவேசத்தில் புகுவதே ஏற்றது.(15,16அ) இராஜா, இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லும் நம் அனைவரையும் நிச்சயம் ஹிம்சிப்பார்; ஒப்பற்ற ரூபங்களில் வதம் செய்வார். நாம் இங்கேயே மரணிப்பதே சிறந்தது.(16ஆ,17அ)

நான் சுக்ரீவரால் யௌவராஜ்ஜியத்தில் அபிஷேகிக்கப்படவில்லை. கஷ்டமின்றி கர்மங்களைச் செய்பவரான நரேந்திரர் ராமரே எனக்கு அபிஷேகம் செய்து வைத்தார்.(17ஆ,18அ) பூர்வ வைரத்தால் கட்டப்பட்டிருக்கும் அந்த ராஜா {சுக்ரீவர்}, மீறலைக் கண்டதும், நிச்சயம் செய்து கொண்டு எனக்குக் கூர்மையான {கடுமையான} தண்டனையைக் கொடுக்கவே விரும்புவார்.(18ஆ,19அ) ஜீவித அந்தரத்தில் என் விசனத்தைப் பார்க்கப் போகும் நண்பர்களால் ஆகப்போவது என்ன? இங்கேயே புண்ணிய சாகரத்தின் கரையில் பிராயத்தில் {சாகும் வரை உண்ணாவிரதத்தில்} அமரப் போகிறேன்” {என்றான் அங்கதன்}[3].(19ஆ,இ)

[3] இங்கேயும் கடற்கரையில் அமரப்போகிறேன் என்கிறான் அங்கதன். இது தற்போது இந்தியப்பெருங்கடல் என்றழைக்கப்படும் தென்கடலா? அல்லது விந்தியத்தின் அருகில் உள்ள மேற்குக் கடலா? அதவாது அரபிக்கடலா? இந்த சந்தேகத்தில்தான் ஆய்வாளர்கள் ராமாயாண கால லங்கை இன்றைய ஸ்ரீலங்கா அல்ல என்று வாதிடுகின்றனர்.

யுவராஜனான குமாரனால் {அங்கதனால்} சொல்லப்பட்ட அனைத்தையும் கேட்ட அந்த சர்வ வானர சிரேஷ்டர்களும் {குரங்குகளில் சிறந்தவர்கள் அனைவரும்} கருணையை வரவழைக்கும் வகையில் {பின்வரும்} வாக்கியத்தைச் சொன்னார்கள்:(20) “சுக்ரீவன் இயல்பிலேயே கடுமையானவன். இராகவரும் பிரியையிடம் {சீதையிடம்} அன்பு கொண்டவராக இருப்பதால், வைதேஹியைக் காணாமல், அந்தக் காலமும் கடந்து, காரியம் நிறைவேற்றாமல் செல்பவர்களைக் கண்டால், ராகவருக்கு {ராமருக்குப்} பிரியத்தைச் செய்வதாகக் கண்டு {நம்மைக்} கொல்லவே விரும்புவான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.(21,22) அபராதம் செய்தவர்கள் ஸ்வாமியின் {தலைவனின்} அருகில் செல்வது பொறுத்துக் கொள்ளத்தக்கதல்ல. நாம் சுக்ரீவனால் ஒன்றாக அனுப்பப்பட்டவர்களில் பிரதானபூதர்களாவோம் {முதன்மையானவர்கள் ஆவோம்}.(23) சீதையைத் தேடி, செய்திகளை அறிந்து கொண்டு அந்த வீரனிடம் நாம் செல்வோம். அல்லது இங்கேயே யமக்ஷயத்தை {மரணம் எனும் யமனின் ஆட்சிப்பகுதியை} நாம் அடைவோம்” {என்றனர்}.(24)

தாரன், பயத்தால் பீடிக்கபட்ட பிலவங்கமர்களின் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளின்} வார்த்தைகளைக் கேட்டு இதைச் சொன்னான், “மனத் தளர்ச்சி போதும். நீங்கள் விரும்பினால் நாம் அனைவரும் பிலத்திற்குள் பிரவேசித்து வாழ்வோம்.(25) {மயனின்} மாயையால் உண்டாக்கப்பட்டதும், விருக்ஷங்களும், நீரும், உண்ணத்தக்கவையும், பருகத்தக்கவையும் நிறைந்ததுமான இஃது {இந்த பிலம்} அடைவதற்கரியதாகும். இங்கே நமக்குப் புரந்தரனாலும் {இந்திரனாலும்} பயம் உண்டாகாது எனும்போது, ராகவராலும் {ராமராலும்} ஏற்படாது; வானரராஜாவாலும் {சுக்ரீவனாலும்} ஏற்படாது” {என்றான் தாரன்}.(26) அங்கதனின் சொற்களைக் கேட்டு, அதில் நம்பிக்கை கொண்ட சர்வ ஹரயர்களும் {குரங்குகள் அனைவரும்}, "எந்த விதத்தில் கொல்லப்படாமல் இருப்போமோ அந்த விதத்தில் இப்போதே உடனடியாக செயல்படுவீராக” என்றனர்.(27)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 53ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 27

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

வாலியின் தகனம் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 25 (54)

Cremation of Vali | Kishkindha-Kanda-Sarga-25 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: விதியைக் குறித்தும், காலத்தைக் குறித்தும் தாரையிடம் சொன்ன ராமன்; ஈமச்சடங்குகளுக்கான ஆயத்தம்; அங்கதன் மற்றும் குரங்குகளின் துக்கம்; ஈமச்சடங்குகள் நிறைவேற்றம்...

இலக்ஷ்மணன் சகிதனாக சமான சோகத்துடன் கூடிய அந்த காகுத்ஸ்தன் {ராமன்}, சுக்ரீவனும், அங்கதனும், தாரையும் சாந்தமடைவதற்காக இதைச் சொன்னான்:(1) "சோகத்தில் பரிதபிப்பதால் மரித்தவனுக்கு நல்லருள் ஏதும் கிட்டுவதில்லை. இதில் ஆக வேண்டிய காரியத்தை ஏற்பாடு செய்வதே தகுந்தது.(2) உலகவிருத்தம் அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும். நீங்கள் கண்ணீர் விடுவதை நிறுத்துங்கள். காலம் கடந்தால் சிறு கர்மத்தையும் உபாசிப்பது சாத்தியமற்றதாகும்.(3) 

உலகில் நியதியே {முறைமை / ஒழுக்கவிதியே அனைத்திற்கும் முக்கிய} காரணமாகும். நியதியே கர்மசாதனம் {முறைமையே செயல்பாட்டுக்கான கருவி}. இம்மையில் சர்வ பூதங்களின் நியோகத்திலும் நியதியே {உயிரினங்கள் அனைத்தின் கடமைகளிலும் முறைமையே} காரணமாகிறது.(4) எவருடைய நியோகத்திலும் {கடமையிலும்}, வேறு எவரும் கர்த்தாவாகவோ {அவற்றை நடத்துபவனாகவோ}, ஈசுவரனாகவோ {கட்டுப்படுத்துபவனாகவோ} முடியாது. உலகங்களின் ஸ்வபாவச் செயல்பாடுகளில் அதனதன் காலமே முக்கியமாகும்.(5) காலத்தை காலமே கடக்காது. காலத்தை {கூட்டியோ, குறைத்தோ} மீறவும் செய்யாது. ஸ்வபாவத்தை {இயல்பை} அடையும் எதுவும் {காலத்தை அனுபவிக்காமல்} தாண்டிச் செல்லாது.(6) காலத்திற்கு பந்துத்வம் {வேண்டியவரோ, வேண்டாதவரோ} கிடையாது; ஆத்மவசப்படுவதற்கு ஹேதுவான பராக்கிரமும் கிடையாது; மித்ர {நட்பு}, ஞாதி {உறவு} சம்பந்தத்திற்கான காரணமும் கிடையாது.(7) ஆனால் நன்றாகப் பார்ப்பவனால், காலத்தின் பரிணாமத்தையும், தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியன காலக்கிரமத்தில் சமாஹிதமடைவதையும் {காலத்திற்கேற்றாற்போல அறம், பொருள், இன்பங்கள் அடையப்படுவதையும்} காணமுடியும்.(8)

பிலவகேஷ்வரனான வாலி, இங்கிருந்து {இம்மையில் இருந்து மறுமைக்குச்} சென்று, தன் இயல்பை அடைந்து, சாம, தான அர்த்தங்களின் ஸம்யோகத்தால் {நல்லுறவு, கொடை ஆகியவற்றுடைய தன்மைகளின் தொடர்புகளால்} உண்டான பவித்ரமான சாதனைகளின் பலனை அடைவான்.(9) பிராணன்களை முற்றாக ரக்ஷிக்காத {உயிரை துச்சமாக மதித்த} அந்த மஹாத்மா {வாலி}, ஸ்வதர்மத்தின் சம்யோகத்தால் {கடமையின் சேர்க்கையால்} ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்.(10) ஹரியூதபன் {குரங்குக் குழு தலைவனான வாலி}, எதை அடைந்தானோ, அந்த நியதி {முறைமை} மேன்மையானது. எனவே, பரிதபித்தது போதும். பிராப்தக காலம் உபாசிக்கப்பட வேண்டும் {காலத்திற்கேற்ற காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும்}" {என்றான் ராமன்}.(11)

இராமனுடைய சொற்களின் முடிவில், பகைவீரரைக் கொல்பவனான லக்ஷ்மணன், உணர்வற்றுக் கிடந்த சுக்ரீவனிடம் {பின்வரும்} நயமான வாக்கியங்களைச் சொன்னான்:(12) "சுக்ரீவா, தாரை, அங்கதன் சகிதனாக நீ இவனுக்கு {வாலிக்குச்} செய்ய வேண்டிய பிரேத காரியங்களை நடத்துவாயாக. வாலியை தகனம் செய்வாயாக.(13) திவ்ய சந்தனத்தாலான காய்ந்த காஷ்டைகள் {விறகுகள்} பலவற்றையும், வாலியின் சம்ஸ்காரத்திற்குரிய காரணப் பொருள்களையும் சேகரிக்க உடனடியாக ஆணையிடுவாயாக.(14) தீனமாக இருக்கும் அங்கதனை ஆசுவாசப்படுத்த வேண்டிய நீ நனவற்றுக் கிடக்கிறாய். பாலத்தனமான {சிறுபிள்ளைத்தனமான} புத்தியை நீ அடையாதே. இந்தப் புரம் {கிஷ்கிந்தை} உன் அதீனத்தில் இருக்கிறது {இந்தக் கிஷ்கிந்தா நகரம் உன்னையே நம்பியே இருக்கிறது}.(15) அங்கதன், மாலைகளையும், விதவிதமான வஸ்திரங்களையும், நெய்யையும், தைலத்தையும் {எண்ணெய்யையும்}, கந்தங்களையும் {வாசனைப் பொருட்களையும்}, இன்னும் வேண்டியவற்றையும் கொண்டு வரட்டும்.(16) தாரா {தாரனே}[1], நீ ஆயத்தமாகி, சிபிகையை {பல்லக்கை} சீக்கிரம் கொண்டு வருவாயாக. துரிதப்படுவதே குணம் பொருந்தியதாகும். விசேஷமாக இந்தக் காலத்தில் அதுவே தகுந்தது.(17) சிபிகை வாகன உசித சமர்த்தர்களும் {பல்லக்கைச் சுமக்கத் தகுந்த திறன்மிக்கவர்களும்}, பிலவகர்களில் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளில்} பலவான்களும் வாலியைச் சுமந்து செல்ல ஆயத்தமாக இருப்பீராக" {என்றான் லக்ஷ்மணன்}.(18)

[1] பிபேக்திப்ராய் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இங்கே குறிப்பிடப்படுவது வாலியின் மனைவியான தாரையல்ல; ஆண் குரங்கான தாரன்" என்றிருக்கிறது.

பகைவரை அழிப்பவனான சுமித்ரானந்தவர்தனன் {சுமித்திரையின் ஆனந்தத்தை அதிகரிப்பவனான லக்ஷ்மணன்}, சுக்ரீவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, உடன்பிறந்தோனின் {அண்ணனான ராமனின்} சமீபத்தை அடைந்தான்.(19) இலக்ஷ்மணனின் சொற்களைக் கேட்ட தாரன், பரபரப்பான மனநிலையையும், சிபிகையைக் கொண்டுவரும் உறுதியான மனத்தையும் அடைந்து, சீக்கிரமாக குகைக்குள் பிரவேசித்தான்.(20) 

அந்தத் தாரன், சுமப்பதற்கு உசிதமான சூரர்களான வானரர்களை சிபிகை சுமக்கச் செய்து, அதை {பல்லக்கை} எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வந்து சேர்ந்தான்.(21) அந்த சிபிகை, திவ்யமான பத்ராசனத்துடன் {தெய்வீகமான பெரும் அரியணையுடன்} கூடியதும், சியந்தனத்திற்கு {தேருக்கு} ஒப்பானதும், பக்ஷி கர்ம {பறவைகளின் செயல்பாடுகளைக் குறிக்கும்} சித்திரங்களாலும், மரங்களின் சித்திரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்,{22} தாக்கும் காலாட்படை வீரர்களின் சித்திரங்கள் பொறித்து முழுமையாக நல்ல முறையில் அமைக்கப்பட்டதும், சித்தர்களின் விமானத்தைப் போன்றதும், காற்று வந்து போவதற்கான சல்லடைக்கண் சாளரங்களுடன் கூடியதும்,{23} தகுந்த முறையில் நன்றாக அமைக்கப்பட்டதும், விசாலமானதும், நல்ல வேலைப்பாட்டுடன் சிற்பிகளால் செய்யப்பட்டதும், மரத்தால் செதுக்கபட்ட பர்வதங்களைக் கொண்டதும், அழகிய கலைநுணுக்கம் மிகுந்ததும்,{24} சிறந்த ஆபரணங்கள், ஹாரங்கள், சித்திர மாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், குகையும் {அறைப் பகுதியும்}, ககனமும் {கூரையும்} நன்கு மறைக்கப்பட்டதும், செஞ்சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்,{25} ஏராளமான புஷ்பங்களால் நன்கு மறைக்கப்பட்டதும், தருணாதித்யனின் வர்ணத்துடன் {இளஞ்சூரியனின் நிறத்தில்} பிரகாசிப்பதும், பத்ம {தாமரை மலர்} மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமாக இருந்தது.(22-26)

இப்படி காணப்பட்ட சிபிகையைக் கண்டு, ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் {பின்வருமாறு} சொன்னான், "வாலி சீக்கிரம் கொண்டு செல்லப்படட்டும். விதிக்கு ஏற்ற பிரேத காரியங்களுக்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கட்டும்" {என்றான்}.(27)

அப்போது, அங்கதன் சகிதருடன் கூடிய சுக்ரீவன் கதறி அழுதபடியே வாலியைத் தூக்கி அந்த சிபிகையில் ஏற்றினான்.(28) பிலவகேஷ்வரனும் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளின் தலைவனும்}, ராஜனுமான சுக்ரீவன், விதவிதமான அலங்காரங்களில் மாலைகளாலும், வஸ்திரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனும், ஜீவிதம் இழந்தவனுமான வாலியை சிபிகையில் ஏற்றிய பிறகு, {பின்வருமாறு} ஆணையிட்டான்; "ஆரியருக்கு {உயர்ந்தவரான வாலிக்கு} உகந்த ஔர்த்வ தேஹிகம் {சூக்ஷ்ம உடலை மேலே அனுப்பும் உத்தரக்கிரியை} செய்யப்படட்டும்.(29,30) பிலவகர்கள் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகள்}, விதவிதமான ரத்தினங்களை ஏராளமாக இறைத்தபடியே முன்னேயும், சிபிகை அவர்களுக்குப் பின்னேயும் செல்லட்டும்.(31) புவிராஜர்கள், எவ்வகையிலான விசேஷ ஆடம்பரங்களுடன் காணப்படுவார்களோ, அவ்வகையிலேயே வானரர்கள் தங்கள் தலைவருக்கான சத்காரியங்களை இப்போது செய்யட்டும்" {என்றான் சுக்ரீவன்}.(32)

வாலிக்கு அத்தகைய ஔர்த்வ தைஹிகத்தை {உத்தரக்கிரியையை} சீக்கிரமாகச் செய்தபிறகு, கொல்லப்பட்டவனின் பந்துக்களான தாரனும், பிறரும், சர்வ வானரர்களும் அங்கதனைச் சூழ்ந்தபடி அழுது கொண்டே புறப்பட்டுச் சென்றனர்.(33,34அ) அப்போது, அவனது {வாலியின்} வசத்தில் இருந்த அணுக்கர்களான சர்வ வானரீகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, "வீரரே, வீரரே" என்று சொல்லி, தங்கள் பிரியத்திற்குரியவனுக்காக அழுது புலம்பினர்.(34ஆ,35அ) கொல்லப்பட்டவனின் பந்துக்களான தாரையும், பிறரும், சர்வ வானரீகளும், கருணை ஏற்படுத்தும் ஸ்வனத்தில் அழுதுகொண்டே பர்த்தாவை {தங்கள் கணவன் வாலியின் உடலைப்} பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.(35ஆ,36அ) வனாந்தரத்தில் அந்த வானரீகள் அழுத சப்தம் சர்வ வனங்களும், கிரிகளும் அழுவதைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.(36ஆ,37அ)

வனசாரிகளான வானரர்கள் பலரும், கிரியில் இருந்து நதிக்கு வந்து, ஜலத்தால் சூழப்பட்ட யாருமற்ற மணற்திட்டில் சிதையை ஏற்படுத்தினர்.(37ஆ,38அ) அப்போது சர்வ வானரோத்தமர்களும், தங்கள் ஸ்கந்தங்களில் {தோள்களில்} இருந்து சிபிகையை இறக்கி, சோகத்தில் அழுது புரண்டு, ஏகாந்தத்தை {தனிமையை} அனுசரித்து நின்றனர்.(38ஆ,39அ) அப்போது தாரை, சிபிகையின் சயனத்தலத்தில் பதியை {கணவனைக்} கண்டு பெரும் துக்கமடைந்து, அவனது சிரத்தை {தலையை} மடியில் ஏற்றி {பின்வருமாறு} அழுது புலம்பினாள்:(39ஆ,40அ) "ஹா, வானர மஹாராஜரே, ஹா என் நாதரே, ஹா மஹத்தான தகுதி படைத்தவரே, மஹாபாஹுவே, ஹா என் பிரியரே, என்னைப் பாரும். உமக்கான சோகத்தால் பீடிக்கப்பட்ட இந்த ஜனத்தை ஏன் பாராமல் இருக்கிறீர்?(40ஆ,41) மானதரே {கௌரவங்களை அளிப்பவரே}, உயிர் போனாலும், மறையும் அர்க்கனுக்கு {சூரியனுக்கு} சமமான வர்ணத்துடன் கூடிய உமது முகம் ஜீவித்திருப்பதைப் போலவே பிரகாசமாகத் தோன்றுகிறது.(42) 

வானரரே, எவன் போரில் ஒரு கணையால் எங்கள் அனைவரையும் விதவையாக்கினானோ அந்த ராமனின் ரூபத்தில் காலன் உம்மை இழுத்துச் செல்கிறான்.(43) இராஜேந்திரரே, அபிலவகர்களான {தாவி குதிக்க முடியாத} உமது வானரீகளான இவர்கள், இதோ உம்மைச் சுமந்து வரும் வழியில் நடந்து வருகின்றனர். இவர்களை ஏன் நீர் கருத்தில் கொள்ளவில்லை? சந்திர ஒளியுடன் கூடிய முகம்படைத்த பாரியைகளான {உமது மனைவிகளான} இவர்கள், உமக்கு இஷ்டமானவர்கள் இல்லையா?(44,45அ) பிலவகேஷ்வரரான சுக்ரீவரை இப்போது ஏன் பாராதிருக்கிறீர்? இராஜரே, தாரனும், பிறரும், உமது அமைச்சர்களான இவர்கள் அனைவரும், இந்தப் புரத்தில் {நகரத்தில்} வசிக்கும் ஜனங்களும் சூழ்ந்து வந்து காத்திருக்கின்றனர்.(45ஆ,46) அரிந்தமரே, இந்த அமைச்சர்களுக்கு எப்படி உசிதமோ அப்படி விடை கொடுத்து அனுப்புவீராக. பிறகு, மதன உத்கடத்துடன் {மன்மதனால் தூண்டப்பட்ட உணர்வுடன்} நாங்கள் அனைவரும் வனங்களில் கிரீடித்திருப்போம் {விளையாடிக் கொண்டிருப்போம்}[2]" {என்றாள் தாரை}.(47)

[2] தர்மாலயப் பதிப்பில், "இந்த வானரர்களை முறைப்படி விடைகொடுத்தனுப்பிவிடும். வனங்களில் அன்பால் பெருமை பெற்று விளங்கிய நாங்களெல்லோரும் இவ்விடத்திலேயே இன்பமாய்க் காலங்கழித்துவிடுகிறோம்" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "இவ்வானரர்களனைவரையும் அவரவர்க்குத் தகுந்தபடி செலவுகொடுத்தனுப்புவாயாக. அனந்தரம் எல்லோரும் இஷ்டப்படி மன்மதக்ரீடைகளில் முயன்று விளையாடலாம்" என்றிருக்கிறது.

பதி {கணவன்} குறித்த சோகத்தில் மூழ்கி இவ்வாறு தாரை புலம்பிக் கொண்டிருந்தபோது, சோகத்தால் களைத்துப்போன வானரீகள் அவளைத் தூக்கத் தொடங்கினர்.(48) அப்போது சுக்ரீவனுடன் கூடிய அங்கதன் சோகத்தில் முழுமையாக மூழ்கிய இந்திரியங்களுடன் அழுதுகொண்டே பிதாவை சிதையில் ஏற்றினான்.(49) பிறகு, கலங்கிய இந்திரியங்களுடன் கூடியவன் {அங்கதன்}, நெடும்பாதையில் பயணிக்கும் பிதாவை விதிப்படி அக்னியில் தத்தம் செய்துவிட்டு, அபசவ்யமாகச் சுற்றினான்[3].(50) பிலவகரிஷபர்கள் {தாவும் குரங்குகளில் காளைகள்} அந்த வாலிக்கு விதிப்படியான சம்ஸ்கிருத்யம் {நற்காரியத்தைச்} செய்துவிட்டு, நீரைக் காணிக்கை அளிப்பதற்காக, சுபஜலம் கொண்ட மங்கல நதியை அடைந்தனர்.(51)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "அபசவ்யம் என்ற சொல், மறுவழி என்ற பொருளைக் கொண்டதாகும். பூணூலை வலது தோளில் இட்டுக் கொள்வதாகும். இஃது ஈமச்சடங்குகளில் மட்டுமே பின்பற்றப்படுகிறது. பொதுவாக இந்துக்களின் பூணூல் அவர்களின் இடது தோளில் தொங்குவதே சவ்யம் என்றழைக்கப்படுகிறது. ஈமசடங்குகளில் இது வலது தோளுக்கு மாற்றப்படுகிறது. கோவில்களில் சிலையை வலப்புறத்தில் கொண்டு அவற்றைச் சுற்றுவது வழக்கம் இது சவ்ய பிரதக்ஷிணம் என்றழைக்கப்படுகிறது. ஈமச்சடங்குகளில் மறுவழியில் சுற்றுவது அபசவ்ய பிரதக்ஷிணம் என்று சொல்லப்படுகிறது" என்றிருக்கிறது.

அப்போது சுக்ரீவன், தாரை சகிதரான அந்த வானரர்கள் அங்கே ஒன்றாகக் கூடி, அங்கதனை முன்னிட்டுக் கொண்டு ஜலத்தைக் காணிக்கையளித்தனர்.(52) மஹாபலனான காகுத்ஸ்தன், தீன நிலையில் இருந்த சுக்ரீவனுக்கு சமமான சோகத்தை அடைந்து, தீனமும் அடைந்து பிரேத காரியங்களைச் செய்தான்.(53) அப்போது உயர்ந்த பௌருஷத்தையும், பிரகாசத்தையும் கொண்டவனும், இக்ஷ்வாகுக்களில் சிறந்தவனின் கணையால் கொல்லப்பட்டவனும், அக்னிக்கு சமமான ஒளியைக் கொண்டவனுமான அந்த வாலியை {சிதையில்} தகனம் செய்துவிட்டு, லக்ஷ்மணனுடன் கூடியவனும், ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தவனுமான ராமனை அந்த ஹரி {குரங்கான சுக்ரீவன்} நெருங்கினான்.(54)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 25ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 54

Previous |

Sanskrit |

English |

Next