பகீரதன் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 42 (25)

Bhageeratha | Bala-Kanda-Sarga-42 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: அம்சுமானாலும், அவனது மகனான திலீபனாலும் கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டு வர முடியவில்லை; திலீபனின் மகனான பகீரதன் செய்த பெரும் முயற்சி; பிரம்மன் தந்த வரம்; கங்கையைத் தன் தலையில் தாங்கிய சிவன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "இராமா, ஸகரன் கால தர்ம கதியை அடைந்தும் {மரணம் அடைந்ததும்} அமைச்சர்களும், ஜனங்களும் தார்மிகனான {ஸகரனின் பேரனான} அம்சுமானை ராஜனாக அரியணையேற்றினர்.(1) இரகுநந்தனா, அந்த அம்சுமான் மஹாராஜனாகத் திகழ்ந்தான். அவனுக்கு திலீபன் என்ற புகழ்பெற்ற மஹான் புத்திரனாகப் பிறந்தான்.(2) இரகுநந்தனா, அவன் {அம்சுமான்}, திலீபனிடம் ராஜ்ஜியத்தை முழுமையாக ஒப்படைத்துவிட்டு, ரம்மியமான ஹிமய சிகரத்தில் கடுந்தவம் மேற்கொண்டான்.(3) பெரும்புகழ் பெற்ற அந்த ராஜா {அம்சுமான்}, வனத்தில் முப்பத்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, தவத்தையே தனமாகக் கொண்டவனாக சுவர்க்கத்தை அடைந்தான்[1].(4)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "அவன் {அம்சுமான்}, தன் தவத்தின் வெகுமதியாக கங்கையை அடையாமல், தனக்காகப் புண்ணியத்தை மட்டுமே அடைந்து சொர்க்கத்தை அடைந்தான்" என்றிருக்கிறது.

மஹாதேஜஸ்வியான திலீபன், தன் பிதாமஹர்களின் {தன் பாட்டன் மாரும், ஸகரனுடைய அறுபதாயிரம் மகன்களுமான அவர்களின்} வதத்தைக் கேட்டு துக்கமடைந்து, {தன் தந்தையின் [அம்சுமானின்] அவல நிலையை நினைத்து} புத்தி சிதைந்து, ஒரு நிச்சயத்தை அடையாமல் இருந்தான்.(5) அவன், "கங்கையை அவதரிக்கச் செய்வது எவ்வாறு? அவர்களுக்கு {பாட்டன்மாருக்கு} ஜலக்கிரியை {தர்ப்பணம்} செய்வது எவ்வாறு? அவர்களை இந்தக் கதியில் இருந்து மீட்பதெவ்வாறு?" என்ற சிந்தனையில் எப்போதும் வருந்திக் கொண்டிருந்தான்.(6) ஆத்மாவை அறிந்தவனும், தர்மவானும், நித்தம் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தவனுமான அவனுக்கு {திலீபனுக்கு}, பகீரதன் என்ற பெயரில் தார்மிகனான புத்திரன் ஒருவன் பிறந்தான்.(7) மஹாதேஜஸ்வியான திலீபன் எண்ணற்ற யாகங்களைச் செய்தான். அந்த ராஜா முப்பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தன் ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டான்.(8) நரசார்தூலா, அந்த ராஜா {திலீபன்} அவர்களின் {தன் பாட்டன்மாரின்} கதியை உயர்த்த ஒரு நிச்சயமான வழியை அறியாமல் வியாதியடைந்து காலதர்மத்தையும் அடைந்தான் {மரணமும் அடைந்தான்}.(9) நரரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே ராமா}, அந்த ராஜா {திலீபன்}, தன் புத்திரன் பகீரதனுக்கு ராஜ்ஜியாபிஷேகம் செய்து வைத்து, தான் செய்த புண்ணியக் கர்மத்தால் இந்திரலோகத்தை அடைந்தான்.(10)

இரகுநந்தனா, தார்மிகனான ராஜரிஷி பகீரதன், பிள்ளையற்றவனாக இருந்தான். அந்த மஹாராஜா புத்திரர்களைப் பெற விரும்பியும், கங்கையை அவதரிக்கச் செய்ய விரும்பியும், பிரஜைகளையும் {குடிமக்களையும்}, ராஜ்ஜியத்தையும் மந்திரிகளின் கைகளில் ஒப்படைத்தான். மாதமொரு முறை ஆகாரம் கொண்டு, ஐந்து நெருப்புகளுக்கு[2] மத்தியில் உயர்த்திய கைகளுடன் கோகர்ணத்தில் {கோகர்ண மலையில்} நின்று, இந்திரியங்களை வென்றவனாகவும், உறுதிமிக்கவனாகவும் நீண்ட காலம் தவமிருந்தான்.(11,12,13அ) மஹாபாஹுவே {வலிமைமிக்கக் கரங்களைக் கொண்ட ராமா}, உறுதியுடன் கோர தவத்தை மேற்கொண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்ததும், பிரஜைகளுக்குப் பதியும் {உயிரினங்களின் தலைவனும்}, ஈஷ்வரனுமான பகவான் பிரம்மன் அந்த மஹாத்மாவிடம் {பகீரதனிடம்} நிறைவடைந்தான்.(13ஆ,14)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "ஐந்து நெருப்புகள் என்பன பஞ்சாக்னிகளாகும். பூமியின் நான்கு திசைகளிலும் மூட்டப்பட்ட நெருப்பும், தலைக்கும் மேலே சூரியனும் சேர்ந்து பஞ்சாக்னிகளாகின்றன" என்றிருக்கிறது.

அப்போது பிதாமஹன் {பெரும்பாட்டன் பிரம்மன்}, தவம் செய்து கொண்டிருந்த மஹாத்மாவான பகீரதனிடம், ஸுர கணங்களுடன் {தேவர்களின் கூட்டத்துடன்} வந்து இவ்வாறு பேசினான்:(15) "ஜனாதிபா, மஹாராஜா பகீரதா, உன் தவம் முழுமை அடைந்தது. நான் பிரீதியடைந்தேன் {மகிழ்ச்சியடைந்தேன்}. நல்விரதம் கொண்டவனே, ஒரு வரத்தை வேண்டுவாயாக" {என்றான் பிரம்மன்}.(16)

மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாபாஹுவுமான பகீரதன், கைகளைக் குவித்து நின்று அந்த சர்வலோக பிதாமஹனிடம் {உலகங்கள் அனைத்தின் பெரும்பாட்டனான பிரம்மனிடம்} சொன்னான்:(17) "பகவானே, என் தவத்தில் நீ பிரீதியடைந்தால், என் தவத்திற்குப் பலனேதும் இருந்தால், ஸகராத்மஜர்கள் {ஸகரனின் மகன்கள்} அனைவரும் என்னிடம் இருந்து நீரைப் பெறட்டும்.(18) இந்த மஹாத்மாக்களின் பஸ்மம் {சாம்பல்} கங்கை நீரில் நனைந்தால், என் பிதாமஹர்கள் {பாட்டன்மார்கள்} அனைவரும் நித்தியமான சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள்.(19) தேவா, இக்ஷ்வாகு குலத்திற்கான சந்ததியையும் நான் வேண்டுகிறேன். எங்கள் குலம் அழிவில் இருந்து மீள வேண்டும். தேவா, இதுவே நான் வேண்டும் மற்றொரு வரமாக இருக்கட்டும்" {என்றான் பகீரதன்}.(20)

சர்வலோக பிதாமஹன் {பிரம்மன்}, இத்தகைய வாக்கியத்தைச் சொன்ன ராஜனிடம் {பகீரதனிடம்} மறுமொழியாக சுபமான மதுராக்ஷரங்களுடன் கூடிய தன் நாவால்,(21) "மஹாரதனான {பெருந்தேர்வீரனான} பகீரதா, உன்னுடைய மனோரதம் மகத்தானது. இக்ஷ்வாகு குல வர்த்தனா {இக்ஷ்வாகு குலத்தைப் பெருகச் செய்பவனே}, நீ வேண்டியவாறே ஆகட்டும், நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக.(22) இராஜாவே, ஹைமவதியான {இமயத்தில் பிறந்த} இந்த கங்கை, ஹிமவானின் மூத்த மகளாவாள். எனவே, இவளைத் தாங்குவதற்கு ஹரனை {சிவனை} நியமிக்க வேண்டும்.(23) இராஜாவே, கங்கையின் பாய்ச்சலை பிருத்வியால் {பூமியால்} சஹித்துக் கொள்ள முடியாது. இராஜாவே, அவளைத் தாங்கிக் கொள்ளும் சக்தனாக சூலபாணியை {சிவனைத்} தவிர வேறு ஒருவனையும் நான் காணவில்லை" {என்றான் பிரம்மன்}.(24)

உலகங்களைப் படைத்தவன் {பிரம்மன்}, அந்த ராஜனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, கங்கையிடமும் சொல்லிவிட்டு தேவ மருத் கணங்கள் அனைவருடன் திரிதிவத்திற்கு {சொர்க்கத்திற்குச்} சென்றான்" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(25)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 42ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 25

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அம்சுமான் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 41 (26)

Amshuman | Bala-Kanda-Sarga-41 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: குதிரையைத் தேடிச்சென்ற சிற்றப்பன்மார் சாம்பலானதை அறிந்த அம்சுமான்; கங்கையைக் கொண்டுவர அம்சுமானை அறிவுறுத்திய கருடன்; சொர்க்கத்திற்குச் சென்ற ஸகரன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "இரகுநந்தனா {இராமா}, ராஜா ஸகரன் தன் புத்திரர்கள் சென்று நீண்ட நாளானதை அறிந்து, தன்னைப் போன்ற தேஜஸைக் கொண்ட தன் பேரனிடம் {அம்சுமானிடம்} பேசினான்:(1) "சூரனும், கல்வியை முடித்தவனும், தேஜஸ்வியுமான நீ உன் பித்ருக்களுக்கு {மூதாதையருக்கு} இணையானவனாக இருக்கிறாய். எனவே, உன் பித்ருக்களின் கதியையும் {பாதையையும்}, அஷ்வத்தை அபகரித்தவனையும் தேடுவாயாக.(2) அந்தர்பூமியில் {பாதாளத்தில்} வாழ்வோரான வீரியவான்களையும், மஹான்களையும் நீ உன் நோக்கத்திற்காகத் திருப்பித் தாக்குவாயாக. வாளையும், வில்லையும் தரிப்பாயாக.(3) வணங்கத் தகுந்தவர்களை வணங்கி இடையூறு விளைவிப்பவர்களைக் கொன்று நோக்கத்தை நிறைவேற்றி என் யஜ்ஞத்தைக் கரை கடக்கச் செய்து பாதுகாப்பாகத் திரும்புவாயாக" {என்றான் ஸகரன்}.(4)

மஹாத்மாவான ஸகரனால் இவ்வாறு நிறைவாகச் சொல்லப்பட்ட அம்சுமான் தனுவையும், கட்கத்தையும் {வில்லையும், வாளையும்} எடுத்துக் கொண்டு நளிங் கூடிய வேகத்தில் புறப்பட்டுச் சென்றான்.(5) நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்த ராமா}, அவன் {அம்சுமான்} அந்த ராஜாவால் {ஸகரனால்} தூண்டப்பட்டு, மஹாத்மாக்களான தன் பித்ருக்களால் {தன் சிற்றப்பன்மாரால்} தோண்டப்பட்ட அந்தர் பூமியின் மார்க்கத்தில் சென்றான்.(6) அந்த மஹாதேஜஸ்வி {அம்சுமான்}, தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள், பிசாசங்கள், படகர்கள் {கழுகுகள்}, உரகர்கள் {பாம்புகள்} ஆகியோரால் பூஜிக்கப்பட்ட திசை கஜங்களைக் கண்டான்.(7) அவற்றை {திசை யானைகளை} பிரதக்ஷிணம் செய்து அவற்றின் நலத்தை விசாரித்தறிந்த அவன், தன் பித்ருக்களையும் {தன் சிற்றப்பன்மாரையும்}, குதிரைக் கள்வர்களையும் குறித்து அவற்றிடம் விசாரித்தான்.(8)

மஹாமதி படைத்த அந்த திசை கஜங்கள் அதைக் கேட்டுப் பதிலுக்கு, "ஆசமஞ்சா {அசமஞ்சனின் மகனான அம்சுமானே}, உன் நோக்கத்தையும், அஷ்வத்தையும் {குதிரையையும்} சீக்கிரமாக அடைந்து நீ திரும்புவாயாக" என்றன.(9)

திசை கஜங்கள் அனைத்தும் சொன்ன வசனத்தைக் கேட்ட அவன், அவற்றின் நிலை, நடைமுறை, நியாயம் ஆகியவற்றிற்கு இணங்க விசாரிக்கத் தொடங்கினான்.(10) வாக்கியங்களை அறிந்த வாக்கிய வித்தகர்களும், திசைகளைப் பரிபாலிப்பவையுமான அவை {அந்த யானைகள்}, "ஹயத்துடன் {குதிரையுடன்} நீ திரும்பிச் செல்வாய்" என்று சொல்லி அவனை {அம்சுமானைப்} பூஜித்தன.(11)

அவை சொன்ன வசனத்தைக் கேட்டவனும், லகுவான நடை கொண்டவனுமான அவன் {அம்சுமான்}, தன் பித்ருக்களான ஸாகரர்கள் பஸ்மக் குவியலாகக் கிடந்த இடத்தை அடைந்தான்.(12) அப்போது அந்த அசமஞ்ச சுதன் {அசமஞ்சனின் மகனான அம்சுமான்} துக்கவசப்பட்டவனாகப் பரம துயரமடைந்து, அவர்கள் {தன் சிற்றப்பன்மாரான ஸாகரர்கள்} வதம் செய்யப்பட்டதற்காக துக்கித்து அழுதான்.(13) துக்கமும், சோகமும் அடைந்த அந்தப் புருஷ வியாகரன் {மனிதர்களில் புலியான அம்சுமான்}, அருகில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த யஜ்ஞ ஹயத்தை {வேள்விக்குதிரையைக்} கண்டான்.(14) மஹாதேஜஸ்வியான அவன் {அம்சுமான்}, ராஜபுத்திரர்களான அவர்களுக்கு ஜலக்கிரியம் {நீர்க் காணிக்கை / தர்ப்பணம்} செய்ய விரும்பி, ஜலத்தை வேண்டினாலும் ஜலமுள்ள இடம் ஒன்றும் அவனுக்குக் கிட்டவில்லை.(15)

இராமா, அளந்து காண்பதில் நிபுணனான அவன் {அம்சுமான்}, தன் பித்ருக்களின் மாதுலனும் {தன் தந்தைமாருக்கு மாமனும்}, பறவைகளின் மன்னனும், அநிலனுக்கு {வாயு தேவனுக்கு} ஒப்பானவனுமான சுபர்ணனை {கருடனைக்} கண்டான்.(16) மஹாபலனான அந்த வைனதேயன் {வினதையின் மகனான கருடன்} அவனிடம் இந்த வாக்கியத்தைப் பேசினான்: "புருஷவியாகரா {மனிதர்களில் புலியே}, நீ வருந்தாதே. {உன் சிற்றப்பன்மார் கொல்லப்பட்ட} இந்த வதம் உலகங்களுக்கு ஏற்புடையதே.(17) மஹாபலர்களான அவர்களை அளவிடற்கரிய கபிலரே தகனம் செய்தார். அனைத்தையும் அறிந்தவனே, அவர்களுக்குத் தர்ப்பணஞ் செய்வது உனக்குத் தகாது[1].(18) புருஷரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே}, மஹாபாஹுவே, ஹிமவானின் மூத்த மகளான கங்கையைக் கொண்டு உன் பித்ருக்களுக்கு ஜல காரியம் செய்வாயாக. அவளையே நீர்க் காணிக்கையாக அளிப்பாயாக.(19) லோகபாவனீயான {உலகத்தின் பாவத்தைப் போக்கி தூய்மையாக்குபவளான} அவள் பஸ்மக் குவியலாக்கப்பட்ட அவர்களின் {உன் சிற்றப்பன்மாரின்} நிலையை உயர்த்துவாள். உலகத்தால் துதிக்கப்படும் கங்கையால் நனைக்கப்பட்ட அறுபதாயிரம் புத்திரர்களையும் அவள் சொர்க்க லோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்வாள்.(20) நற்பேறு பெற்றவனே, புருஷரிஷபா, அஷ்வத்தை {குதிரையை} இங்கிருந்து இட்டுச் செல்வாயாக. வீரா, உன் பிதாமஹனின் {பாட்டனான ஸகரனின்} யஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றுவதே உனக்குத் தகுந்தது" {என்றான் கருடன்}.(21)

[1] நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "அக்கபிலர் ப்ராஹ்மணராகையால் அவரால் கொளுத்தப்பட்ட இவர்களுக்கு உலக வழக்கத்தின்படி ஜலங்கொண்டு தர்ப்பணஞ் செய்கை வீணாகையால் அங்ஙனஞ் செய்ய நீ முயல வேண்டாம். எல்லாவற்றையுமறிந்த உனக்கு இது தெரியாத விஷயமன்று" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், "சண்டாளனிடத்திலிருந்தும், ஜலத்திலிருந்தும், ஸர்ப்பத்தினிடத்திலிருந்தும், இடியிலிருந்தும், ப்ராஹ்மணனிடத்திலிருந்தும், கோரைப் பற்களையுடைய ஜந்துக்களிடத்தினின்றும், பசுக்களிடத்தினின்றும் மரணமுண்டாகின்றது. கீழ்ச்சொன்ன விதத்தில் மரணமடைந்தவர்களுக்குச் செய்யும் ஜலதர்ப்பணம் முதலிய பரலோக வ்யாபாரங்கள் அவர்களுக்குப் போய்ச் சேருகின்றவையல்ல. இடையில் நசித்துப் போகின்றன. ஆகையால் அவை வீண் என்று சொல்லப்பட்டது. இதைக் கருதியே இங்கு "ப்ராஹ்மணராகையால்" என்றது" என்றிருக்கிறது.

அதிவீரியவானும், பெரும்புகழ்பெற்றவனுமான அம்சுமான், சுபர்ணனின் வசனத்தைக் கேட்டுத் துரிதமாக ஹயத்தை {குதிரையை} அழைத்துக் கொண்டு {தன் பாட்டனான ஸகரனிடம்} திரும்பிச் சென்றான்.(22) இரகுநந்தனா, அப்போது தீக்ஷையில் இருந்த ராஜாவை {ஸகரனை} அடைந்து, கருடனின் வசனத்தை சமர்ப்பித்து, நடந்தவை அனைத்தையும் சொன்னான்.(23)

அந்த நிருபன் {மன்னன் சகரன்}, அம்சுமானிடம் இருந்து கோரமான அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டு சாத்திர நடைமுறைப்படி யஜ்ஞத்தை மீண்டும் தொடங்கினான்.(24) ஸ்ரீமானும், மஹீபதியுமான அவன் {ஸகரன்}, யஜ்ஞத்தை விரும்பியபடி நிறைவேற்றி தன் நகரை அடைந்தான். அந்த ராஜன் கங்கையைக் கொண்டு வருவதைக் குறித்து அப்போதும் நிச்சயத்தை அடைந்தானில்லை.(25) அந்த மஹாராஜன் {ஸகரன்} நெடுங்காலத்திற்குப் பிறகும் நிச்சயத்தை அடையாமல் தன் ராஜ்யத்தை முப்பதாயிரம் வருடங்கள் திவ்யமாக ஆட்சி செய்து சென்றான் {மரணமடைந்தான்}" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(26)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 41ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 26

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பஸ்பமான ஸாகரர்கள் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 40 (30)

Saagaras turned into ash | Bala-Kanda-Sarga-40 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வடகிழக்கில் நுழைந்து கபில முனிவரைக் கண்டடைந்த சகரனின் மகன்கள்; அவர்கள் தம்மைத் தாக்க எத்தனித்தபோது யோக சக்தியால் அவர்களை சாம்பலாக்கிய கபிலர்...

பகவானான பிதாமஹன் {பிரம்மன்}, அனைவருக்கும் அழிவை ஏற்படுத்தும் {சகர புத்திரர்களின்} வலிமையால் {தேவர்கள்} குழப்பமடைந்து பேரச்சம் கொண்டிருக்கும் தேவர்களின் வசனத்தைக் கேட்டுப் பதிலளிக்கும் வகையில்,(1) "முழுமையான இந்த வசுதை {பூமி}, மாதவனின் மஹிஷியாவாள் {மனைவியாவாள்}. இவள் மதிமிக்கவனான வாசுதேவனுக்கு உரியவளாவாள். நித்தியமாகப் பூமியைத் தாங்கி வரும் பிரபுவான அந்த பகவானே {விஷ்ணுவே} கபில ரூபத்தை ஏற்று அந்த நிருபாத்மஜர்களை {மன்னன் ஸகரனின் மகன்களை} தன் கோபாக்னியால் தகித்துச் சாம்பலாக்குவான்.(2,3) பிருத்வி{பூமி} முழுமையாகத் தோண்டப்படுவதும், ஸகரப் புத்திரர்களின் விநாசமும் {முழுமையான அழிவும்} ஸநாதனர்களால் தீர்க்கதரிசனமாகக் காணப்பட்டுள்ளது" {என்றான் பிரம்மன்}.(4)

அரிந்தமா {பகைவனை அழிப்பவனான ராமா}, பிதாமஹனின் வசனத்தைக் கேட்ட முப்பத்து மூன்று தேவர்களும்[1] திரும்பும்போது நிறைவான பரம மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினர்.(5) ஸகரப் புத்திரர்கள் பிருத்வியைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தபோது இடி விழும் ஒலிக்கு ஒப்பான பேரொலி வெளிப்பட்டதை அவர்கள் கேட்டனர்.(6) மஹீ {பூமி} முழுவதையும் பிளந்து பிரதக்ஷிணம் செய்த {வலம் வந்த} ஸாகரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி தங்கள் பிதாவிடம் {ஸகரனிடம்} இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னார்கள்:(7) மஹீ முழுமையும் நாங்கள் திரிந்து வந்தோம். சத்வவந்தர்களான தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள், பிசாசங்கள், உரகர்கள், பன்னகர்கள் ஆகியோரைக் கொன்றோம். அஷ்வத்தையும், அஷ்வத்தை அபகரித்தவரையும் நாங்கள் காணவில்லை. நாங்கள் என்ன செய்வது? உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும். இக்காரியத்தில் புத்தியைச் செலுத்துவீராக" {என்றனர் ஸகரப் புத்திரர்கள்}.(8,9)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "பிரம்மனிடம் முறையிட வந்த தேவர்களின் எண்ணிக்கை முப்பத்துமூன்று என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனால் தேவர்கள் அனைவரும் அந்த எண்ணிகையிலானவர்கள் எனக் கொள்வது தகாது. முக்கியமான முப்பத்து மூன்று தேவ கணங்களுடன் இன்னும் பிறரும் உண்டு. எட்டு வசுக்கள், {பன்னிரெண்டு ஆதித்யர்கள்}, பதினோரு ருத்திரர்கள், இரண்டு அசுவினிகள் ஆகியோராவர்" என்றிருக்கிறது. மேற்சொன்ன அடிக்குறிப்பில் பனிரெண்டு ஆதித்யர்கள் குறிப்பிடப்படாமல் விடுபட்டிருக்கிறது. மஹாபாரதம் ஆதிபர்வம் 66ம் பகுதியில் உள்ள 6ம் அடிக்குறிப்பைக் காண்க 

இரகுநந்தனா, தன் புத்திரர்களின் வசனத்தைக் கேட்ட ராஜ ஸத்தமன் ஸகரன், சீற்றத்துடன் கூடிய இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(10) "வசுதாதலத்தை {பூமியின் பரப்பை} பிளப்பீராக. மேலும் அது தோண்டப்படட்டும். அஷ்வத்தை அபகரித்தவனைப் பிடிப்பீராக. நோக்கங்களை நிறைவேற்றித் திரும்புவீராக. மங்கலம் உண்டாகட்டும்" {என்றான் ஸகரன்}.(11)

பிதாவும், மஹாத்மாவுமான ஸகரனின் வசனத்தைக் கேட்ட அறுபதாயிரம் புத்திரர்களும் ரஸாதலத்திற்கு[2] விரைந்து சென்றனர்.(12) அங்கே அதைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தபோது பர்வதத்திற்கு ஒப்பானதும், மஹீதலத்தை {பூமியின் பரப்பைத்} தாங்குவதுமான விரூபாக்ஷம் எனும் திக்கஜத்தை {கிழக்குத் திசையைச் சுமக்கும் யானையை} அவர்கள் கண்டனர்.(13) இரகுநந்தனா, மஹாகஜமான விரூபாக்ஷம், பர்வதங்கள், வனங்கள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய {கிழக்குத் திசையின்} மொத்த பிருத்வியைத் தன் சிரசில் {தலையில்} தாங்கிக் கொண்டிருந்தது.(14) காகுத்ஸ்தா, அந்த மஹாகஜம், களைப்பகலும் நோக்கத்திற்காகத் தன் சிரசை அசைக்கும்போது நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது.(15)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "பூமியின் மேற்பரப்பில் இருந்து அதன் உள் மையம் வரையிலான அடுக்குகள் ஏழாகும். அதலம், விதலம், ஸுதலம், தலாதலம், மஹாதலம், ரஸாதலம், பாதாளம் என்பன அந்த ஏழு அடுக்குகளாகும். இவை நரகங்களல்ல" என்றிருக்கிறது.

இராமா, அவர்கள், திசையை ஆளும் அந்த மஹாகஜத்தை பிரதக்ஷிணம் செய்து வழிபட்டு, ரஸாதலத்தைப் பிளக்கச் சென்றனர்.(16) அவர்கள், பூர்வதிசையை {கிழக்குத் திசையைப்} பிளந்து, பிறகு தக்ஷிணத்தை {தென் திசையைப்} பிளந்து, அந்த தக்ஷிண திசையிலும் பர்வதத்திற்கு ஒப்பானதும், சிரசில் தென் திசையைத் தாங்கியதும், மஹாத்மாவுமான மஹாபத்மமெனும் ஒரு மஹாகஜத்தைக் கண்டு அளவற்ற ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்.(17,18)

மஹாத்மாவான ஸகரனின் அறுபதாயிரம் மகன்கள் அதை (தென் திசைக்கான யானையைப்} பிரதக்ஷிணம் செய்துவிட்டு மேற்கு திசையை அடைந்தனர்.(19) அந்த மஹாபலர்கள் மேற்குத் திசையில் எல்லையற்ற மலைக்கு ஒப்பான சௌமனஸம் என்ற திசைகஜத்தைக் கண்டனர்.(20) அதைப் பிதக்ஷிணம் செய்த அவர்கள், அதன் நலத்தைக் கேட்டுவிட்டுப் பிளந்தவாறே அங்கிருந்து ஸோமரஸம் கொண்ட திசையை {வடக்குத் திசையை} அடைந்தனர்.(21)

இரகுசிரேஷ்டா {ரகுகுலத்தில் சிறந்த ராமா}, உத்தரத்தில் {வடக்குத் திசையில்} பனியைப் போன்று வெண்மையானதும், மங்கல உடலைக் கொண்டதும், மஹீயைத் தாங்குவதுமான {வடக்குத் திசை பூமியைத் தாங்குவதுமான} பத்திரத்தைக் கண்டனர் {பத்திரம் என்ற பெயர் கொண்ட யானையைக் கண்டனர்}[3].(22) அந்த அறுபதாயிரம் புத்திரர்களும் அதைத் தொட்டுப் பிரதக்ஷிணம் செய்து வசுதாலத்தை {பூமியின் பரப்பைத்} தோண்டினர்.(23) அப்போது மங்கலமான வடக்குத் திசைக்குச் சென்ற அந்த ஸாகரர்களான ஸரகாத்மஜர்கள் {ஸகரனின் மகன்களான} அனைவரும், பிருத்வியைத் தோண்டிக் கொண்டே சென்றனர்.(24)

[3] நான்கு திசைகளுக்குரிய நான்கு யானைகளாக விரூபாக்ஷம் (கிழக்கு), மஹாபத்மம் (தெற்கு), சௌமனஸம் (மேற்கு), பத்திரம் (வடக்கு) ஆகியன சொல்லப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு திசைகளுக்குரிய யானைகளாக வேறு ஒரு பட்டியலும் உள்ளது. (1) கிழக்கு - ஐராவதம்; (2) மேற்கு - ஸுப்ரதீகம்; (3) வடக்கு - ஸார்வபௌமம்; (4) தெற்கு - புஷ்பதந்தம்.  எட்டுத் திசைகளுக்குரிய யானைகளின் பெயர்கள் மஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம் பகுதி 64 லில் உள்ளது.

மஹாத்மாக்களும், பயங்கர வேகம் கொண்டவர்களும், மஹாபலர்களுமான அவர்கள் அனைவரும் {வடகிழக்கை அடைந்ததும்} அங்கே ஸநாதன வாசுதேவனான கபில வடிவ தேவனின் அருகில் அந்த ஹயம் {குதிரை} திரிந்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். இரகுநந்தனா, அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தனர்.(25,26)

அவரே {கபிலரே} ஹயஹரன் {குதிரைக்கள்வன்} எனக் கருதிய அவர்கள் குரோதங்கொண்ட விழிகள் கலங்க மண்வெட்டிகளையும், கலப்பைகளையும், பலவகையான விருக்ஷங்களையும் {மரங்களையும்}, கற்களையும் எடுத்துக் கொண்டு மூர்க்கமாக அவரை நோக்கி விரைந்து சென்று, "நில், நிற்பாயாக" என்று அதட்டினர்.(27,28அ) அவர்கள், "துர்மதி கொண்டவனே, எங்கள் யாகக் குதிரையைக் களவு செய்தவனே, இங்கே வந்திருக்கும் நாங்கள் ஸகராத்மஜர்கள் {ஸகரனின் மகன்கள்} என்பதை அறிவாயாக" என்றனர்.(28ஆ,29அ)

இரகுநந்தனா, அப்போது அவர்களின் வசனத்தைக் கேட்ட கபிலர் பெருங்கோபமடைந்தவராக ஹுங்காரமிட்டார் {ஹும் என்று அதட்டினார்}.(29ஆ,30அ) காகுத்ஸ்தா, அப்போது ஒப்பற்ற சக்தி கொண்ட மஹாத்மாவான அந்தக் கபிலரால் ஸகராத்மஜர்கள் அனைவரும் சாம்பற்குவியலாக்கப்பட்டனர்" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(30ஆ,இ)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 40ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 30

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

வேள்விக்குதிரை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 39 (26)

Yajna Horse | Bala-Kanda-Sarga-39 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இந்திரனால் அபகரிக்கப்பட்ட வேள்விக்குதிரை; பூமியைத் தோண்டித் தேடி அதைக் கண்டுபிடிக்குமாறு அறுபதாயிரம் மகன்களிடம் ஆணையிட்ட ஸகரன்; தோண்டப்பட்ட தரணி...

இரகுநந்தனன் {ராமன்}, விஷ்வாமித்ரர் சொன்னதைக் கேட்டு பரமபிரீதியடைந்தான். அவன், கதையின் முடிவில் அநலம் {நெருப்பு} போல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த முனியிடம் {விசுவாமித்ரரிடம்} பேசினான்:(1) "பிராமணரே, நான் இந்தக் கதையை விஸ்தாரமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்கலமாக இருப்பீராக. என் மூதாதை உண்மையில் எவ்வாறு அந்த யஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றினார்" {என்று கேட்டான் ராமன்}.(2)

ஸகரன் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 38 (24)

Sagara | Bala-Kanda-Sarga-38 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமனின் முப்பாட்டன் சகரன்; அறுபதாயிரம் பிள்ளைகளைப் பெற்ற சகரன்...

கௌசிகர் {விசுவாமித்ரர்}, இந்தக் கதையை {கார்த்திகேயனின் கதையை} ராமனிடம் சொல்லிவிட்டு, மேலும் இந்த மதுர அக்ஷரங்களை {இனிய சொற்களை} அந்தக் காகுத்ஸ்தனிடம் சொன்னார்:(1) "பூர்வத்தில் வீரனாகவும், தர்மாத்மாவாகவும் புகழ்பெற்றவனும், அயோத்யாபதியும், ஸகரன் என்ற பெயரைக் கொண்டவனுமான ஒரு நராதிபதி {மனிதர்களின் தலைவன்} இருந்தான்.(2) இராமா, விதர்ப்பனின் மகளும், கேசினி என்ற பெயர் படைத்தவளுமான சகரனின் ஜேஷ்ட பத்தினி {மூத்த மனைவி}, தர்மிஷ்டையாகவும், சத்தியவாதினியாகவும் இருந்தாள்.(3) அரிஷ்டநேமியின் {கசியபரின்} மகளும், கருடனுடன் பிறந்தவளும், சுமதி என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்படுபவளுமான ஒருத்தி ஸகரனின் இரண்டாம் பத்தினியாக இருந்தாள்.(4) பத்தினிகள் இருவருடன் கூடிய அந்த மஹாராஜா {ஸகரன்}, ஹிமவந்தத்தை {இமய மலைத் தொடரை} அடைந்து, பிருகுப்ரஸ்ரவணம்[1] என்ற மலையில் சந்ததிக்காகத் தவமிருந்தான்.(5)