ஹனுமானை நெருங்கிய ஜாம்பவான் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 65 (35)

Jambavan getting near Hanuman | Kishkindha-Kanda-Sarga-65 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வானரர்கள் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் தாண்டக்கூடிய தொலைவை அறிவித்தது; கடலைத் தாண்ட அங்கதனுக்குப் பதில் ஹனுமானை அனுப்ப வேண்டுமெனத் தீர்மானித்த ஜாம்பவான்...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கிய படங்களின் தொகுப்பு

அப்போது, அங்கதனின் சொற்களைக் கேட்ட கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், மைந்தன், துவிவிதன், சுஷேணன், ஜாம்பவான் உள்ளிட்ட அந்த வானரோத்தமர்கள் அனைவரும், கிரமப்படி, அங்கிருந்து தாண்டுவதில் தங்கள் தங்கள் திறனைச் சொன்னார்கள்.(1,2)

அப்போது, கஜன், “பத்து யோஜனைகள் தாண்டுவேன்” என்றான். கவாக்ஷன், “இருபது யோஜனைகள் கடப்பேன்” என்றான்.(3) பிறகு, சரபன் என்ற வானரன், அந்த வானரர்களிடம், “பிலவங்கமர்களே, முப்பது யோஜனைகள் கடப்பேன்” என்று சொன்னான்.{4} அங்கே ரிஷரபன் என்ற வானரன், “நாற்பது யோஜனைகள் கடப்பேன். இதில் ஐயமில்லை” என்று அந்த வானரர்களிடம் சொன்னான்.{5} மஹாதேஜஸ்வியான கந்தமாதனன், “ஐம்பது யோஜனைகள் கடப்பேன். இதில் ஐயமில்லை” என்றான் வானரர்களிடம்.{6} அங்கே மைந்தன் என்ற வானரன், அந்த வானரர்களிடம், “நான் அறுபது யோஜனைகள் வரை உற்சாகமாகத் தாண்டுவேன்” என்றான்.{7} அப்போது, மஹாதேஜஸ்வியான துவிவிதன், “நான் எழுபது யோஜனைகள் கடப்பேன். சந்தேகமில்லை” என்று அங்கே பதிலளித்தான்.{8} மஹாதேஜஸ்வியும், சத்வவானும் {வலிமைமிக்கவனும்}, கபிசத்தமனுமான {குரங்குகளில் உயர்ந்தவனுமான} சுஷேணன், “என் பராக்கிரமம் எண்பது யோஜனைகள்” என்று பிரதிஜ்ஞை செய்தான்.(4-9)

அப்போது அனைவரிலும் விருத்தனான {முதிர்ந்தவனான} ஜாம்பவான், அவர்கள் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, அனைவரையும் பாராட்டிவிட்டு, {பின்வருமாறு} பதிலளித்தான்:(10) “பூர்வத்தில் எமக்கும்[1] கொஞ்சம் கதி பராக்கிரமம் இருந்தது. அத்தகைய நாம், தற்போது வயதின் அக்கரையை அடைந்துவிட்டோம் {வயது வரம்பைக் கடந்துவிட்டோம்}.(11) இஃது இப்படி இருந்தாலும், எந்த அர்த்தத்திற்காக கபிராஜாவும் {குரங்குகளின் மன்னனான சுக்ரீவனும்}, ராமனும் பணியை நிச்சயித்து, இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய முடிவெடுத்தார்களோ, அதைப் புறக்கணிப்பது சாத்தியமில்லை[2].(12) தற்போதைய காலத்தில், நாம் எந்த கதியை அடைந்திருக்கிறோமோ, அதைச் சொல்கிறோம் {கேட்பீராக}. தொண்ணூறு யோஜனைகள் கடப்போம். சந்தேகமில்லை” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(13)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “எமக்கும்” என்ற இந்தச் சொல்லின் பொருள், “எனக்கும்” என்பதாகும். இங்கே “நாம்”, “எம்” போன்றவை அரசப் பயன்பாட்டு வகையிலான சொற்களாகும்” என்றிருக்கிறது. எனினும், இந்த சர்க்கத்தில் 11 முதல் 13ம் சுலோகம் வரையே ஜாம்பவான் இந்த அரசவகைச் சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறான்.

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இங்கே ஜாம்பவந்தன், ராவணனின் லங்கைக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்கும் குரங்குகளை எச்சரிக்கிறான். சுக்ரீவன், இதே குரங்குகளைத் திசைகள் அனைத்திலும் அனுப்பியபோது, “நீங்கள் தடையில்லா கதியைக் கொண்டவர்கள், உங்கள் திறன்களுக்கு எல்லையே இல்லை” என்றெல்லாம் சொல்லி அனுப்புகிறான். இருப்பினும், இங்கே இந்தக் குரங்குகள் அனைவரும், ‘நூறு யோஜனைகளைத் தாண்டுவதைக் காட்டிலும், தங்கள் திறன் குறைவானது’ என்று சொல்கின்றனர். இது வெறுமனே தாண்டுவதில் உள்ள தயக்கமல்ல; ராவணன் மீதான பயமே அவர்களைத் தடுக்கிறது. எனவே, இங்கே அவர்களில் கிழவனான ஜாம்பவந்தன், “புறக்கணித்தல், அலட்சியம்” முதலிய சொற்களால் அவர்களைக் கண்டிக்கிறான்” என்றிருக்கிறது.

அந்த ஹரிசிரேஷ்டர்கள் அனைவரிடமும், ஜாம்பவான் {பின்வரும்} இதையும் சொன்னான், “என்னுடைய கடக்கும் பராக்கிரமம் இதுவரையே {தொண்ணூறு யோஜனையே} என்பது நிச்சயமல்ல.(14) பூர்வத்தில் வைரோசனன் {மஹாபலி}, யஜ்ஞங்களை கிரமப்படி செய்து கொண்டிருந்தபோது, பிரபுவும், ஸநாதன விஷ்ணுவுமான திரிவிக்கிரமரை {மூன்றடியால் உலகை அளந்த வாமனரை} நான் பிரதக்ஷிணை செய்திருக்கிறேன் {வலம் வந்திருக்கிறேன்}.(15) இப்போது விருத்தனாக {கிழவனாக} இருக்கும் நான், கடப்பதில் மந்தவிக்கிரமனாக இருக்கிறேன். அப்போது யௌவனத்தில் {இளமையில்}, என் பலம் ஒப்புயர்வற்றதாக இருந்தது.(16) தற்காலத்தில் {இந்த வயதில்}, தானாக நான் கடந்து செல்வது இவ்வளவே இப்போது சாத்தியம். இவ்வளவு அந்தக் காரியத்திற்குப் போதாது” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(17)

அப்போது மஹாபிராஜ்ஞனான {பேரறிஞனான} அங்கதன், மஹாகபியான {பெருங்குரங்கான}[3] ஜாம்பவந்தனுக்கு மரியாதை செலுத்திய பிறகு, உயர்ந்த அர்த்தத்துடன் கூடிய {பின்வரும்} மறுமொழியைக் கூறினான்:(18) “நான் இந்த மஹத்தான நூறு யோஜனைகளையும் கடப்பேன். திரும்புவதற்கு என்னிடம் சக்தி இருக்கிறதா, இல்லையா என்பது நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை” {என்றான்}.(19)

[3] 4:59ல் 1ம் அடிக்குறிப்பில் இதே போலவே ஜாம்பவானைக் குரங்கு என்ற பொருளில் குறிப்பிடுவதில் உள்ள முரண்பாடு சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அங்கே 59 முதல் 63 வரையுள்ள சர்க்கங்களே முரண்பட்ட செய்திகளைக் கொண்டவை என்று தேசிராஜுஹனுமந்தராவ் குறிப்பிடுகிறார். “மஹாகபி {பெருங்குரங்கு}” என்ற இந்தக் குறிப்பு இதோ 65ம் சர்க்கத்தில் வருகிறது. இங்கே இதற்கு சமாதானமாக, தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “கரடியின் இயல்பும், நடத்தையும் கிட்டத்தட்ட மனிதக்குரங்குகளுக்கும், வாலில்லா குரங்குகளுக்கும், ஏன் சாதாரண குரங்குகளுக்கும்கூட இணையாக இருப்பதால், கரடியாக இருந்தாலும், ஜாம்பவான் இங்கே குரங்குகளில் ஒருவனாகவே கருதப்படுகிறான்” என்றிருக்கிறது.

வாக்கியகோவிதனான ஜாம்பவான், அந்த ஹரிசிரேஷ்டனிடம் {குரங்குகளில் சிறந்த அங்கதனிடம், பின்வருமாறு} சொன்னான், “ஹரிரிக்ஷசத்தமா {குரங்குகளிலும், கரடிகளிலும் உயர்ந்தவனே}, கடப்பதில் உன் சக்தி அறிந்ததே.(20) நீ தேவைப்பட்டால் நூறாயிரம் யோஜனைகளைக் கடந்து, திரும்பக்கூடிய சக்தி கொண்டவன். இந்த விதி உசிதமானதல்ல.(21) தாதா {ஐயா}, அனுப்பிவைக்கும் ஸ்வாமியை {தலைவனை}, எவ்வகையிலும் அனுப்பக்கூடாது. பிலவகசத்தமா {தாவிச் செல்பவர்களில் உயர்ந்தவனே}, இந்த ஜனங்கள் அனைவரும் உன்னால் அனுப்பப்படத்தகுந்தவர்கள்.(22) பரந்தபா {பகைவரை எரிப்பவனே}, ஸ்வாமி பாவத்தில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் நீயே, எங்களின் களத்திரம் {காப்பு / நீயே எங்களால் காக்கப்பட வேண்டியவன்}. ஸ்வாமியே சைனியத்தின் களத்திரம் {காப்பு / தலைவனே படையால் காக்கப்பட வேண்டியவன்}. இதுவே கதியாகும்.(23) தாதா {ஐயா}, அரிந்தமா {பகைவரை அடக்குபவனே}, நீயே இந்தக் காரியத்தின் மூலமாக {வேராக} இருக்கிறாய். எனவே களத்திரவானான {காக்கப்பட வேண்டியவனான} நீ சதா பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவன்.(24) 

“அர்த்தத்தின் மூலமானது {நோக்கத்தின் / காரியத்தின் வேரானது} காக்கப்பட வேண்டும்” என்பதே காரிய விதாம் நயம் {காரியம் உணர்ந்தவர்களுக்குத் தகுந்த நீதியாகும்}. மூலம் {வேர்} இருந்தால்தான், பழங்களும், புஷ்பங்களும் விளையும்; சர்வ குணங்களும் சித்தியாகும் {நன்மைகள் அனைத்தும் நடந்தேறும்}.(25) எனவே, சத்தியவிக்கிரமா, பரந்தபா {பகைவரை எரிப்பவனே}, {சீதையைத் தேடும்} இந்தக் காரியத்தில் புத்தியும், விக்கிரமமும் நிறைந்த சாதனமாக {கருவியாக} நீயே இருக்கிறாய்.(26) கபிசத்தமா {குரங்குகளில் உயர்ந்தவனே}, எங்களின் குருபுத்திரனாகவும் {மதிப்புக்குரிய வாலியின் மகனாகவும்} , குருவாகவும் {மதிப்பிற்குரியவனாகவும்} நீ இருக்கிறாய். உன்னை ஆசரித்தால் {சார்ந்திருந்தால்} நாங்கள் அர்த்தத்தை சாதிப்பதில் சமர்த்தராவோம்” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(27)

அப்போது மஹாகபியும், வாலியின் மகனுமான அங்கதன், இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னவனும், மஹாபிராஜ்ஞனுமான {பேரறிஞனுமான} ஜாம்பவந்தனுக்கு பதில்வாக்கியமாக {பின்வரும்} மறுமொழியைச் சொன்னான்:(28) “நானோ, வேறு வானரபுங்கவர்களோ கடக்கவில்லை என்றால், நாம் மீண்டும் இந்தப் பிராயோபவேசன {பட்டினி கிடந்து உயிர் துறக்கும்} காரியத்திலேயே ஈடுபடவேண்டும்.(29) மதிமிக்க அந்த ஹரிபதியின் சந்தேசத்தை {குரங்குகளின் தலைவரான சுக்ரீவரின் கட்டளையை} நிறைவேற்றாமல், அங்கே {கிஷ்கிந்தைக்குச்} சென்றாலும், பிராணன்களின் பாதுகாப்பைப் பார்க்க முடியவில்லை.(30) அந்த ஹரியேஷ்வரர் {குரங்குகளின் தலைவனான சுக்ரீவர்}, அருளிலும், கோபத்திலும் மிதம் மிஞ்சியவராவார். அவரது சந்தேசத்தை {கட்டளையை} மீறிச் செல்வதால் நாசமே விளையும்.(31) அந்தக் காரியத்தின் கதி அதுவே; அப்படியே. எனவே, அர்த்தத்தைக் காண்பவரான {காரியத்தின் முடிவைத் தெரிந்தவரான} நீரே, இது வேறுவகையாகிவிடாதபடி ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்” {என்றான் அங்கதன்}.(32)

அங்கதனால் இவ்வாறு பதில் கூறப்பட்டவனும், வீரனும், பிலவகரிஷபனுமான {தாவிச் செல்பவர்களில் காளையுமான / சிறந்தவனுமான} அந்த ஜாம்பவான், அப்போது அங்கதனிடம் உத்தமமான இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(33) “வீரா, உன்னுடைய இந்தக் காரியத்தில் குறையேதும் நேராது. இந்தக் காரியத்தை எவன் சாதிப்பானோ {நிறைவேற்றுவானோ}, அவனை நான் ஊக்கப்படுத்தப் போகிறேன்” {என்றான் ஜாம்பவான்}.(34) 

பிறகு, ஹரிபிரவீரர்களில் மேலானவன் {உயர்வான குரங்கு வீரர்களில் மேலான ஜாம்பவான்}, பிலவதர்களில் வரிஷ்டனை {தாவிச் செல்பவர்களில் ஒப்பற்றவனை} ஏகாந்தத்தில் ஆசரித்து {தனிமையில் அணுகி}, சுகமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்த ஹரிபிரவீரனான {குரங்குகளில் உயர்ந்தவீரனான} ஹனுமந்தனை ஊக்கப்படுத்தத் தொடங்கினான்[4].(35)

[4] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இங்கே ஹனுமான், வெறித்தனமான குரங்களின் கூட்டத்திலிருந்து விலகி, சுகமாக அமர்ந்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அனைவரும் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, ஹனுமான் எப்படி வசதியாக அமர முடியும். இது சந்தேகம்? “அவன், வசதியாக அமர்ந்திருந்தாலும், அவனது இதயத்தில் கடலைக் கடப்பது குறித்த எண்ணங்கள் சுழன்று கொண்டிருந்தன” என்று பதிலுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. ஒருபுறம், ராமன் தன் தங்க மோதிரத்தை ஹனுமானிடம், இதே குரங்குகளின் முன்னிலையில்தான் கொடுத்தான். மறுபுறம் அங்கதனோ, கடலைக் கடக்கப்போவது யார் என பிற குரங்குகளிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். பிறகு குரங்குகளால், இந்த சந்தர்ப்பத்தில், நூறு யோஜனை தூரத்தைத் தாண்ட முடியாததாலல்ல; ராவணனிடம் கொண்ட பயத்தாலேயே ஏதோவொரு வகையில் தப்ப முயல்கின்றன என்பதை முழுமையாக அறிகிறான். ஹனுமான், ராவணனுக்கோ, அவனது கைக்கூலி அரக்கர்களுக்கோ அஞ்சவில்லை; ஆனால், அவன் தனது கடமையைக் குறித்துக் கவலைப்படுகிறான். எவரும் தாண்டுவதற்கு முன்வரவில்லையென்றாலும், துணையில்லாமலேயே அவன் லங்கைக்கு நிச்சயம் செல்ல வேண்டியிருக்கும். இதில் எதுவாக இருந்தாலும், ஹனுமானே போகவேண்டும். இதனால்தான் அந்த “வசதியும்”, “தீர்மானமான முடிவும்”. எனவேதான் அவன் தன் கடமையிலேயே குறியாக இருக்கிறான். ஸ்கந்த புராணத்தில் இருந்து ஒரு சுலோகம், “நீலோ அங்க³தோ³ ஹனூமான் ச ஜாம்ப³வான் அத² கேஸரீ . ஸமுத்³ர தீரம் ஆக³ம்ய ந ஷே²கு꞉ ஸ்பந்தி³தும் பத³ம். ராவணஸ்ய ப³லம் ஜ்ஞாத்வா தீரே நத³ நதீ³ பதே꞉ . ஸ்காந்த³ புராண” என்றிருக்கிறது. தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் இந்த அடிக்குறிப்பில் இறுதியாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் சுலோகத்தின் பொருள்: “நீலன், அங்கதன், ஹனுமான், ஜாம்பவான், கேசரி ஆகியோர் கடற்கரையை அடைந்ததும், அவர்களால் கால்களை அசைக்கமுடியவில்லை. இராவணனின் வலிமையை அறிந்த அவர்கள், நத, நதிக்கரையில் வீழ்ந்தனர் என்று கந்த புராணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது” என்பதாகும்.

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 65ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 35

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

இராமன் வருவான் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 62 (15)

Rama will come | Kishkindha-Kanda-Sarga-61 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சம்பாதிக்கு ஆறுதல் சொன்ன முனிவர்; ராக்ஷசர்களையும், அவர்களது மன்னன் ராவணனையும் அழிக்க ராமன் வருவதைக் குறித்துச் சொன்ன நிசாகரர்...

This picture was generated using Artificial Intelligence in Bing website | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கப்பட்ட படம்

இவ்வாறு {சம்பாதி, நிசாகரர் என்ற அந்தச் சிறந்த முனிவரிடம்} முனிசிரேஷ்டரிடம் சொல்லிவிட்டுப் பெரும் துக்கத்தில் அழுது கொண்டிருந்தபோது, அந்த பகவான் {நிசாகரர்}, ஒரு முஹூர்த்தம் தியானித்துவிட்டு, இதைச் சொன்னார்:(1) “உனக்கு மீண்டும் வேறு சிறகுகளும், நல்ல இறகுகளும் உண்டாகும். உன் கண்பார்வையும், பிராணன்களும், விக்கிரமும், பலமும் திரும்பக்கிடைக்கும்.(2) மஹத்தான காரியம் நடக்கப் போகிறதென்று கேள்விப்பட்டேன். என் தபத்தினாலும் அவ்வாறே உணர்ந்தேன். நான் சொல்வதைக் கேட்டு அறிந்து கொள்வாயாக.(3) 

தசரதன் என்ற பெயரில் இக்ஷ்வாகுவர்த்தனனான {இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்ப்பவனான} எவனோ ஒரு ராஜா இருக்கிறான். அவனுக்கு ராமன் என்ற பெயரில் மஹாதேஜஸ்ஸுடன் கூடிய புத்திரன் உண்டாவான்.(4) அந்த சத்தியப் பராக்கிரமன் {ராமன்}, பிதாவால் {தசரதனால்} நியமிக்கப்பட்ட அர்த்தத்திற்காக, உடன்பிறந்த லக்ஷ்மணன் சகிதனாக அரண்யம் செல்வான்.(5) ஜனஸ்தானத்தில் இருந்து, அவனது பாரியையை {சீதையை}, ராக்ஷசேந்திரனும், ஸுரர்களாலும், தானவர்களாலும் வதம் செய்யப்பட முடியாதவனும், ராவணன் என்ற பெயரைக் கொண்டவனுமான ஒரு நைர்ருதன் {ராக்ஷசன்} கடத்திச் செல்வான்.(6) 

மஹாபாக்கியவதியும், புகழ்பெற்றவளுமான அந்த மைதிலி, பக்ஷணங்கள், போஜனங்களை {ஆசையைத் தூண்டும் வகையில்} காட்டினாலும், அவற்றை பக்ஷிக்காமல் துக்கத்தில் மூழ்கியிருப்பாள்.(7) இதை வாசவன் {இந்திரன்} அறிந்து, ஸுரர்களுக்கும் கிடைப்பதற்கரியதும், அம்ருதம் என்றும் எந்த அன்னம் அறியப்படுமோ அந்தப் பரம அன்னத்தை வைதேஹிக்குக் கொடுப்பான்.(8) மைதிலி, அந்த அன்னத்தை அடைந்ததும், “இஃது இந்திரனுடையது” என்பதை அறிந்து, முதல் கவளத்தை எடுத்து, ராமனுக்காக பூதலத்தில் வைத்து,(9) “என் பர்த்தாவும் {ராமரும்}, மைத்துனரான லக்ஷ்மணரும் ஜீவித்திருந்தாலும், அல்லது தேவத்வத்தை அடைந்திருந்தாலும், அவ்விருவருக்குமே இந்த அன்னம்” என்பாள்.(10)

விஹங்கமா {வானில் பறப்பவனே, சம்பாதி}, ராம தூதர்களாக அனுப்பப்படும் பிலவங்கமர்கள் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகள், சீதையைத் தேடி} அங்கே வருவார்கள். நீ அவர்களிடம் ராமனின் மஹிஷியை {சீதையைக்} குறித்துச் சொல்வாயாக.(11) எங்கும் போகாதே. இவ்வகையிலான நீ எங்கே செல்ல விரும்புவாய்? தேசத்திற்காகவும், காலத்திற்காகவும் காத்திருந்தால், உன் சிறகுகள் இரண்டையும் மீண்டும் அடைவாய்[1].(12) இப்போதே உனக்குச் சிறகுகளைக் கொடுக்கும் உற்சாகம் எனக்கில்லை. எனவே, நீ இங்கேயே இருந்து, உலகங்களுக்கு ஹிதமான காரியத்தைச் செய்து கொண்டிருப்பாயாக[2].(13)

[1] கம்பராமாயணத்தில் முனிவர் நிசாகரர் அல்லாமல், இந்த வரத்தை சூரியனே கொடுப்பதாக வருகிறது. அது பின்வருமாறு:

மண்ணிடை விழுந்த என்னை வானிடை வயங்கு வள்ளல்

கண்ணிடை நோக்கி உற்ற கருணையான் சனகன் காதல்

பெண் இடையீட்டின் வந்த வானரர் இராமர் பேரை

எண்ணிடை உற்ற காலத்து இறகு பெற்று எழுதி என்றான்

- கம்பராமாயணம் 4703ம் பாடல், சம்பாதிப் படலம்

பொருள்: மண்ணில் விழுந்த என்னை, வானத்தில் விளங்குகின்ற வள்ளல் {சூரியன்}, தன் கண்களால் நோக்கி, என் மீது கொண்ட இரக்கத்தால், “சனகனின் அன்பு மகளின் இடையீட்டால் {சீதை அபகரிக்கப்பட்ட பிறகு} வரும் வானர வீரர்கள், ராமன் பெயரை மனத்தில் எண்ணி உச்சரிக்குங்காலத்தில், நீ மீண்டும் சிறகுகள் பெற்று எழுவாய்” என்றான்.

[2] இந்த இடத்தில், “இப்போதைக்கு உனக்கு நல்ல சிறிய சிறகுகளைக் கொடுக்கிறேன்” என்று சில பதிப்புகளில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.

அந்த நிருப புத்திரர்கள் {இளவரசர்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவருக்காகவும், பிராமணர்களுக்காகவும், குருக்களுக்காகவும், முனிக்களுக்காகவும், வாசவனுக்காகவும் {இந்திரனுக்காகவும்} அந்தக் காரியத்தை நீ செய்வாயாக.(14) உடன்பிறந்தவர்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருவரையும் நானும் காண விரும்பினாலும், நீண்ட காலம் பிராணன்களைத் தரித்துக் கொள்வதில் {எனக்கு} விருப்பமில்லை. களேவரத்தை {பூதவுடலைக்} கைவிடப் போகிறேன்” {என்றார் நிசாகரர்}. தத்துவார்த்தங்களைக் கண்டுணர்ந்த மஹரிஷி {நிசாகரர்} இதை இவ்வாறே சொன்னார்” {என்று அங்கதனிடம் சொன்னான் சம்பாதி}.(15)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 62ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 15

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சிறகுகள் எரிந்தன | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 61 (17)

Wings burnt | Kishkindha-Kanda-Sarga-61 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: தன் சிறகுகள் எரிந்தது எவ்வாறு என்பதையும், தான் தற்கொலை செய்து கொள்ள விரும்பியதையும் முனிவர் நிசாகரரிடம் சொன்ன சம்பாதி...

This picture was created using Artificial Intelligence in Bing website and edited elsewhere | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கி திருத்தப்பட்ட படம்

{அங்கதனிடம் சம்பாதி}, “அப்போது, சாகசமாகச் செய்யப்பட்டதும், செய்வதற்கரியதுமான அந்த பயங்கரமான கர்மத்தையும், சூரியனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது என, அனைத்தையும் முனிவரிடம் {நிசாகரரிடம் பின்வருமாறு} சொன்னேன்:(1) “பகவானே, புண்களுடனும், லஜ்ஜையுடனும் {வெட்கத்துடனும்}, கலங்கிய இந்திரியங்களுடனும் கூடியவனாகச் சோர்ந்திருக்கும் எனக்கு நெடும்வசனம் பேசும் சக்தியில்லை.(2) நானும், ஜடாயுவும் ஆணவத்தால் மோஹமடைந்து, பராக்கிரமத்தை அறிய விரும்பும் போட்டியில், தூரமாக ஆகாயத்தில் பாய்ந்து சென்றோம்.(3) கைலாச சிகரத்தில் இருந்த முனிவர்களின் முன்னிலையில், ‘அஸ்த மஹாகிரிவரை ரவியை {சூரியனைப்} பின்தொடர்ந்து செல்வது’ என்ற பந்தயத்திற்குக் கட்டுப்பட்டோம்.(4) 

ஒரே நேரத்தில் {வானத்தை} அடைந்த நாங்கள், மஹீதலத்தில் ரதச்சக்கரத்தின் பிரமாணத்தில் {பூமியில் தேர்ச்சக்கரத்தின் அளவில்} நகரங்களைத் தனித்தனியாகப் பார்த்தோம்.(5) சிலவேளைகளில் வாத்திய கோஷங்களுடனும், சிலவேளைகளில் பூஷணங்களின் {ஆபரணங்களின்} மெல்லொலிகளுடனும் பாடும், செவ்வாடை உடுத்திய அங்கனைகள் {பெண்கள்} பலரைப் பார்த்தோம்.(6) ஆகாசத்தில் துரிதமாக எழுந்து, ஆதித்யனின் பாதையை அனுசரித்த நாங்கள், புல்வெளித்தரை போல அந்த வனத்தைப் பார்த்தோம்.(7) உயரமான சைலங்களுடன் கூடிய பூமி சிறுகற்களால் மறைக்கப்பட்டதைப் போலவும், ஆறுகளுடன் கூடிய வசுந்தரை {நிலம்} சூத்திரங்களால் பின்னப்பெற்றதை {நூல்களால் சுற்றப்பட்டதைப்} போலவும் தெரிந்தன.(8) பூதலத்தில் ஹிமவானும் {இமயமும்}, விந்தியமும், மஹாகிரியான மேருவும், ஜலாஷயங்களில் நாகங்களை {நீர்க்கொள்ளிடங்களில் / மடுக்களில் யானைகளைப்} போலப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தன.(9)

பிறகு, நாங்கள் இருவரும் தீவிர வியர்வையும், களைப்பும், பயமும் அடைந்தபோது, மோஹமும் {மயக்கமும்}, பயங்கரமான மூர்ச்சையும் {நினைவிழக்கும் நிலையும்} எங்களை ஆட்கொண்டன.(10) யாம்ய {தென்} திக்கும் தெரியாமல், ஆக்நேயீயும் {தென்கிழக்கும்} தெரியாமல், வாருணீயும் {மேற்கும்} தெரியாமல், உலகம் யுகாந்தத்தில் அக்னியால் எரிக்கப்பட்டு அழிவதைப் போன்ற நிலையை அடைந்தோம்.(11) மனம் நிலைகுலைந்தாலும், கண்களின் சார்பை அடையும் மஹத்தான யத்னத்துடன் {பெரும் முயற்சியுடன்} கூடிய நான், மீண்டும் மீண்டும் மனத்தையும், கண்களையும் அதில் {பார்வையை அடைவதில்} நிலைக்கச் செய்தேன்.{12} மீண்டும் மஹத்தான யத்னத்துடன் பாஸ்கரனை நேரடியாக நோக்கினேன். பாஸ்கரன், பிருத்வியின் பிரமாணத்திற்குத் துல்லியனாக எங்களுக்குப் புலப்பட்டான் {சூரியன், பூமிக்கு இணையான அளவில் எங்களுக்குத் தெரிந்தான்}.(12,13) 

ஜடாயு, {என்னைக்} கேட்காமல் கொள்ளாமல் மஹீயை {பூமியை} நோக்கி இறங்கியபோது, அவனைக் கண்ட நான், துரிதமாக ஆகாசத்தில் இருந்து என்னை விடுவித்துக் கொண்டேன்.(14) என் சிறகுகள் இரண்டால் மறைக்கப்பட்டதால், ஜடாயு அதிகம் எரியவில்லை. அங்கே பிரமாதமாக வாயு பாதையில் இருந்து இறங்கிய நான் முழுமையாக எரிக்கப்பட்டேன்.(15) அந்த ஜடாயு, ஜனஸ்தானத்தில் விழுந்தான் என்று யூகிக்கிறேன். நானோ எரிந்த சிறகுகளுடன் ஜடமாக்கப்பட்டவனாக விந்தியத்தில் விழுந்தேன்.(16) இராஜ்ஜியத்தையும், உடன்பிறந்தவனையும் {தம்பி ஜடாயுவையும்}, சிறகுகளையும், விக்கிரமத்தையும் இழந்த நான், எப்படியாவது மரிக்க வேண்டி, கிரி சிகரத்தில் இருந்து விழ விரும்பினேன்” {என்று நிசாகரரிடம் சொன்னேன்” என்றான் சம்பாதி}.(17)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 61ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 17

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

நிசாகரர் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 60 (21)

Nishakara | Kishkindha-Kanda-Sarga-60 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: விந்தியத்தில் விழுந்ததையும், நிசாகரர் என்ற ரிஷியை அடைந்ததையும் வானரர்களிடம் விளக்கிச் சொன்ன சம்பாதி...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கிய படங்களின் தொகுப்பு

அப்போது, ஹரியூதபர்கள் {குரங்குக் குழுத்தலைவர்கள்}, நீர்க்காணிக்கை செலுத்திவிட்டு, ஸ்நானம் செய்து வந்த அந்த கிருத்ரனை {கழுகான சம்பாதியைச்} சூழ்ந்தபடி அந்த ரம்மியமான கிரியில் அமர்ந்தனர்.(1) அந்த ஹரிக்கள் {குரங்குகள்} அனைவரும் சூழத் தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த அங்கதனிடம் நம்பிக்கை கொண்ட சம்பாதி, மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் {பின்வருமாறு} பேசினான்:(2) “ஹரயர்களே {குரங்குகளே}, மைதிலியைக் குறித்து எப்படி அறிந்தேன் என்ற உண்மையைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நிசப்தம் அடைந்தவர்களாக {அமைதியாக}, ஒரே கவனத்துடன் நான் சொல்வதைக் கேட்பீராக.(3) 

அனகா {களங்கமற்ற அங்கதா}, பூர்வத்தில் சூரியக் கதிர்களால் முழுமையாக எரிந்து, சூரியனின் வெப்பம் பரவிய அங்கங்களுடன் இந்த விந்தியத்தின் சிகரத்தில் நான் விழுந்தேன்.(4) ஆறு ராத்திரிகள் கழிந்ததும், உணர்வை அடைந்தாலும், வெறி கொண்டவனைப் போல வசமிழந்து, சர்வ திசைகளிலும் பார்த்தும், எதையும் அறிந்தேனில்லை.(5) பிறகு, சர்வ சாகரங்கள், சைலங்கள், நதிகள், சரஸ்கள், வனங்கள், பிரதேசங்கள் ஆகியவற்றையும் கண்ட பிறகே மதியில் உரைத்தது.(6) மகிழ்ச்சியான பக்ஷிகணங்களால் {பறவைக் கூட்டங்களால்} சூழப்பட்டதும், தக்ஷிணத்தில் உள்ள உததியின் {தெற்கே உள்ள நீர்க்கொள்ளிடத்தின் / கடலின்} தீரத்தில் அமைந்ததும், இடையிடையே குகைகள், கூடங்கள் {முகடுகள்} ஆகியவற்றைக் கொண்டதுமான இது விந்தியம் என்ற நிச்சயத்தை அடைந்தேன்.(7) 

இங்கே ஸுரர்களால் {தேவர்களால்} நன்கு பூஜிக்கப்படும் ஒரு புண்ணிய ஆசிரமம் இருக்கிறது. அதில் நிசாகரர் என்ற பெயரைக் கொண்டவரும், உக்ர தபம் மேற்கொள்பவருமான ஒரு ரிஷி இருந்தார்.(8) தர்மஜ்ஞரான {தர்மத்தை அறிந்தவரான} நிசாகரர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டார். அந்த ரிஷி இல்லாமல் இந்த கிரியில் வசித்து வரும் எனக்கு எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.(9)

{அப்படி நான் விழுந்த காலத்தில்}, சீரற்ற சாரல்களைக் கொண்ட விந்தியத்தின் உச்சியில் இருந்து மெதுவாகவும், சிரமத்துடனும் இறங்கி, கூரிய தர்ப்பைகளுடன் கூடிய வசுமதியை {பூமியை} துக்கத்துடன் மீண்டும் அடைந்தேன்.(10) அந்த ரிஷியை {நிசாகரரைக்} காண ஆசைப்பட்ட நான், பெரும் துக்கத்துடன் அணுகினேன். ஜடாயுவும், நானும் பலமுறை அவரை அணுகியிருக்கிறோம்.(11) அவரது ஆசிரமபதத்தின் அருகில் சுகந்தமான வாதம் {நறுமணமிக்க தென்றல்} வீசிக்கொண்டிருந்தது. அங்கே புஷ்பங்களற்ற விருக்ஷமேதும் காணப்படவில்லை; பழமற்றதும் இல்லை.(12) அந்தப் புண்ணிய ஆசிரமத்தின் அருகே சென்றதும், ஒரு விருக்ஷத்தின் அடியில் தஞ்சமடைந்து, பகவான் நிசாகரரைக் காணும் ஆசையில் காத்திருந்தேன்.(13)

அப்போது, அபிஷேகம் செய்துவிட்டு {நீராடிவிட்டு}, ஜுவலிக்கும் தேஜஸ்ஸுடன் வடக்குமுகமாகத் திரும்பி வந்து கொண்டிருப்பவரும், வெல்லப்படமுடியாதவருமான ஒரு ரிஷியை தூரத்தில் பார்த்தேன்.(14) பிராணிகள் தாதாவின் {உயிரினங்கள் பிரம்மனின்} பின் வருவதைப் போல, அவரைச் சுற்றிலும் ரிக்ஷங்கள், சிருமாரங்கள், வியாகரங்கள், சிம்ஹங்கள், நானாவித சரீசிருபங்கள் {கரடிகள், மான்கள், புலிகள், சிங்கங்கள், பலவகையான யானைகள், பாம்புகள்} ஆகியனப் பின்தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன.(15) இராஜன் பிரவேசித்ததும், சர்வ அமைச்சர்களும், படைகளும் {செல்வதைப்} போல ரிஷி {நிசாகரர், தமது ஆசிரமத்திற்கு} வந்து சேர்ந்ததை அறிந்த அந்தந்த உயிரினங்களும் சென்றுவிட்டன.(16)

என்னைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியடைந்த ரிஷி {நிசாகரர்}, ஆசிரமத்திற்குள் பிரவேசித்த பிறகு, மீண்டும் ஒரு முஹூர்த்த மாத்திரத்தில் வெளியே வந்து, காரியத்தைக் குறித்து {பின்வருமாறு} கேட்டார்:(17) “சௌம்யா {மென்மையானவனே}, உன் ரோமம் விகல்யமாக இருப்பதால் {மயிர்கள் குறைந்திருப்பதால்}, அடையாளம் கண்டு அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இந்தச் சிறகுகள் இரண்டும் அக்னியால் எரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன, சரீரத்தில் பிராணன்கள் மட்டுமே இருக்கின்றன.(18) கிருத்ரர்களின் {கழுகுகளின்} ராஜாக்களும், வேகத்தில் மாதரிஷ்வனுக்கு {அக்னிக்கு} சமமானவர்களும், காமரூபிகளும் {விரும்பிய வடிவை ஏற்கவல்லவர்களும்}, உடன்பிறந்த கிருத்ரர்களுமான {கழுகுகளுமான} உங்கள் இருவரையும் பூர்வத்தில் நான் கண்டிருக்கிறேன்.(19) சம்பாதி, நீயே ஜ்யேஷ்டன் {மூத்தவன்}. உன் அனுஜன் {தம்பி} ஜடாயு. மானுஷ ரூபம் தரித்து வந்து, என் சரணங்களைப் பற்றிக் கொள்வீர்களே.(20) உனக்கு வியாதியை விளைவித்தது எது? சிறகுகள் எப்படி விழுந்தன? அல்லது, எவனால் இந்த தண்டனை விதிக்கப்பட்டது? கேட்பவனுக்கு {கேட்கும் எனக்கு} அனைத்தையும் சொல்வாயாக” {என்று நிசாகரர் சொன்னதாக அங்கதனிடம் சொன்னான் சம்பாதி}.(21)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 60ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 21

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சுபார்ஷ்வன் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 59 (29)

Suparshva | Kishkindha-Kanda-Sarga-59 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சம்பாதி தன் கதையை விரிவாகச் சொன்னது; சுபார்ஷ்வனிடம் வழிவிடுமாறு கெஞ்சிய ராவணன்; சீதையின் கடத்தலுக்கு சாட்சியான சுபார்ஷ்வன்...

This picture was created using Artificial Intelligence in Bing website and edited elsewhere | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கி திருத்தப்பட்ட படம்

அப்போது,[1] அம்ருதச் சுவையில் அந்த கிருத்ரராஜனால் {கழுகரசன் சம்பாதியால்} பேசப்பட்ட அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட பிலவகரிஷபர்கள் {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளில் காளைகள்} பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.(1) வானரசிரேஷ்டனான {வானரர்களில் சிறந்தவனான} ஜாம்பவான், சர்வ பிலவங்கமர்கள் சகிதனாக, பூதலத்தில் இருந்து உடனே எழுந்து, அந்த கிருத்ர ராஜனிடம் {சம்பாதியிடம், பின்வருமாறு} பேசினான்:(2) “சீதை எங்கே இருக்கிறாள்? யார் அவளைக் கண்டவர்? மைதிலியை எவன் அபகரித்தான்? அனைத்தையும் சொல்வீராக. நீரே வன ஓகஸர்களின் {வனத்தில் வசிப்பவர்களின்} கதியாக இருக்கிறீர்.(3) ஸ்வயமாக லக்ஷ்மணரால் ஏவப்படுவனவற்றின் {வல்லமையையும்}, வஜ்ர வேகத்தில் பாயும் தாசரதியுடைய {தசரதரின் மகனான ராமனுடைய} பாணங்களின் விக்கிரமத்தையும் {வல்லமையையும்} எவனாலும் சிந்திக்கவாவது முடியுமா?” {என்றான் சம்பாதி}.(4)

[1] இந்த சர்க்கம் தொடங்கும் முன் தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் உள்ள அறிமுகக்குறிப்பு பின்வருமாறு, “இனி வரப்போகும் 59 முதல் 63 வரையுள்ள சர்க்கங்களில் உள்ள முரண்பட்ட செய்திகளினால் அவை பல்வேறு பதிப்புகளில் இடம்பெறவில்லை. எனவே, அவை இடைச்செருகல்களாக இருக்கலாமெனச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் பண்டைய உரையாசிரியர்கள் பலரும் இவற்றுக்கும் உரைசெய்திருப்பதால் இங்கே சேர்க்கப்படுகின்றன” என்றிருக்கிறது. இங்கே சொல்லப்படும் முரண்பட்ட செய்திகளில், இந்த சர்க்கத்தின் 2ம் சுலோகத்தில் ஜாம்பவானை வானரன் என்று குறிப்பிடுவதும் ஒன்றாகும். 4:41:2ல் பிரம்மனின் மகன் என்று குறிப்பிடப்படும் இந்த ஜாம்பவான், 1:17:7ல் ரிக்ஷபுங்கவன் என்றும், 4:39:27ல் ரிக்ஷராஜா என்றும் கரடிகளைச் சார்ந்தவன் என்றே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். மேலும் 4:58:15ல் சம்பாதி தானே சீதை கடத்திச் செல்லப்படுவதை நேரடியாகக் கண்டதாகச் சொல்கிறான். ஆனால் இந்த சர்க்கத்தின் 6ம் சுலோகத்தில், தான் அதைக் காணவில்லை, தன் மகன் சுபார்ஷ்வனே அதைக் கண்டான் என்ற முரண்பட்ட செய்தியைச் சொல்கிறான். மேலே சுட்டப்பட்ட சர்க்கங்களில் இவ்வாறான முரண்பாடுகள் ஆங்காங்கே இருப்பினும், செம்பதிப்பான பிபேக்திப்ராய் உட்பட நாம் ஒப்புநோக்கும் அனைத்துப் பதிப்புகளிலும் இந்த சர்க்கங்கள் தவிர்க்கப்படவில்லை. கம்பராமாயணத்தில் சம்பாதியின் மகன் சுபார்ஷ்வன் குறித்த செய்திகள் இல்லை.

இதில் மகிழ்ச்சியடைந்தவன் {சம்பாதி}, மனவூக்கத்துடன் சீதையைக் குறித்துக் கேட்டு சமாஹிதமடைந்த ஹரிக்களை {குரங்குகளை} ஆசுவாசப்படுத்தும் வகையில் மீண்டும் இந்த வசனத்தைச் சொன்னான்:(5) “வைதேஹி ஹரணம் {சீதை கடத்தப்பட்ட நிகழ்வு} என்னால் எப்படி கேட்கப்பட்டதோ, அப்படியே என்னால் சொல்லப்பட்டது. அந்த நீள்விழியாள் எங்கிருக்கிறாள் என்பது இப்போது கேட்கப்படட்டும்.(6) பல யோஜனைகள் அகலம் கொண்ட இந்த கிரி துர்க்கத்தில் {அடைவதற்கரிய மலையில்} நீண்ட காலத்திற்கு முன் விழுந்த நான், {இப்போது} பிராணனும், பராக்கிரமமும் குன்றியவனாக மூப்படைந்திருக்கிறேன்.(7) இந்நிலை அடைந்த என்னை, பறவைகளில் சிறந்தவனும், சுபார்ஷ்வன் என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டவனுமான {என்} புத்திரன், உரிய காலத்தில் ஆஹாரம் கொடுத்து ஆதரித்து வருகிறான்.(8) கந்தர்வர்கள் தீக்ஷ்ணகாமர்கள் {கடுங்காமம் கொண்டவர்கள்}, புஜங்கமர்கள் தீக்ஷ்ணகோபர்கள் {பாம்புகள் கடுங்கோபம் கொண்டவர்கள்}, மிருகங்களுக்கு பயம் தீக்ஷ்ணம் {மான்கள் பேரச்சம் கொண்டவை} என்பதைப் போல நாங்கள் தீக்ஷ்ணக்ஷுதர்களாவோம் {கடும்பசி கொண்டவர்கள் ஆவோம்}.(9) 

என்றோ ஒரு சூரிய அஸ்தமன வேளையில் நான் பசியால் துன்புற்று ஆஹாரத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் புத்திரனானவன் {சுபார்ஷ்வன்} மாமிசமில்லாமல் வந்தான்.(10) ஆஹாரம் இல்லாமல் நான் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதாக அனுமானித்த அந்த பிரீதிவர்தனன் {மகிழ்ச்சியை அதிகரிப்பவனான அந்த சுபார்ஷ்வன்}, எது தத்துவமோ அதை {உள்ளதை உள்ளபடியே} இந்த வசனத்தில் சொன்னான்:(11) “தாதா {ஐயா}, மாமிசம் விரும்பி, தகுந்த காலத்தில் வானத்தில் உயர்ந்து, மஹேந்திர கிரியின் துவாரத்தை மறைத்தபடியே பறந்து கொண்டிருந்தேன்.(12) அங்கே சாகரத்தின் அந்தரத்தில் திரியும் ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் பாதையை முழுமையாகத் தடுத்தபடி கீழ்நோக்கிய முகத்துடன் நான் பறந்து கொண்டிருந்தேன்.(13) பிளந்த அஞ்சன மலைக்கு ஒப்பான எவனோ ஒருவன், சூரிய உதயத்திற்கு சமமான பிரபையுடைய ஸ்திரீயை எடுத்துக் கொண்டு செல்வதை நான் அங்கே கண்டேன்.(14) 

அவ்வாறு அவ்விருவரையும் கண்டதும், ஆஹாரத்திற்குப் பயன்படுவார்கள் என்று நிச்சயம் செய்து கொண்டேன். அப்போது, பணிவுடனும், அடக்கத்துடனும் வழிவிடுமாறு என்னிடம் அவன் யாசித்தான்.(15) நல்வார்த்தைகளால் வேண்டுவோரைத் தாக்கும் ஜனங்கள், புவியில் நீசர்களிலும் எவருமில்லையே. ஐயோ, என்விதமானவர்களைக் குறித்து என்ன சொல்வது?(16) அவன் தேஜஸ்ஸால் வானத்தை மறைத்தபடியே வேகமாக சென்று விட்டான். அப்போது வானத்தில் திரியும் பூதங்கள் என்னை அணுகி மெச்சினார்கள்.(17) “நல்லவேளை சீதை ஜீவித்திருக்கிறாள் {பிழைத்திருக்கிறாள்}. காக்கத்தகுந்தவளுடன் கூடிய அவன் எப்படியோ சென்றுவிட்டான். சந்தேகமில்லாமல் உனக்கு ஸ்வஸ்தி {மங்கலமே}” இவ்வாறே மஹரிஷிகள் என்னிடம் சொன்னார்கள்.(18) 

பிறகு, பரம சோபனமுடைய அந்த சித்தர்கள் என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள், “அந்த ராக்ஷச ராஜா, ராவணன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.{19} கலைந்த ஆபரணங்களுடனும், கௌஷேயத்துடனும் {பட்டுடனும்} கூடியவளும், சோக வேகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவளும், தாசரதியான ராமனின் பாரியையுமான {மனைவியுமான} ஜனகாத்மஜையே {ஜனகனின் மகளான ஜானகியே},{20} அவிழ்ந்த தலைமயிருடன், ராமலக்ஷ்மணர்களின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கதறிக் கொண்டிருக்கிறாள்” {என்றனர்}.(19-21அ) தாதா {ஐயா}, எனவேதான் காலதாமதமாகிவிட்டது” என்று வாக்கியவிதாம்வரனான {வாக்கியங்களை அமைப்பதில் சிறந்தவனான} சுபார்ஷ்வன், இந்த அர்த்தத்திலான அனைத்தையும் முழுமையாக என்னிடம் சொன்னான்.(21ஆ,22அ)

அதைக் கேட்டும், என் புத்தியில் பராக்கிரமம் கொஞ்சமும் உண்டாகவில்லை. சிறகுகளற்ற பக்ஷியால் எந்த கர்மத்தையும் எவ்வாறு ஆரம்பிக்க முடியும்?(22ஆ,23அ) வாக்கு, புத்தி, குணம் ஆகியவற்றில் பற்றுடைய என்னால் எதைச் செய்ய இயலுமோ, அது உங்கள் பௌருஷத்தை {ஆண்மையைப்} பொருத்தது. நான் சொல்வதைக் கேட்பீராக.(23ஆ,24அ) உங்கள் அனைவருக்கும் வாக்காலும், மதியாலும் பிரியத்தையே செய்ய விரும்புகிறேன். தாசரதியின் காரியம் எதுவோ, அதுவே எனக்கும் {காரியமாகும்}. இதில் சந்தேகமில்லை.(24ஆ,25அ) மதிசிரேஷ்டர்களும், மனஸ்வினர்களும் {அறிவிற்சிறந்தவர்களும், நல்ல மனநிலை அமைந்தவர்களும்}, பலவந்தர்களும், தேவர்களாலும் தடுக்கப்பட முடியாதவர்களுமான உங்களை கபிராஜன் {சுக்ரீவன்} அனுப்பியிருக்கிறான்.(25ஆ,26அ) கங்க இறகுகளைக் கொண்டவையும், கூர்மையானவையுமான ராமலக்ஷ்மணர்களின் பாணங்கள், மூன்று உலகங்களையும் காக்கவும், தாக்கவும் போதுமாவை.(26ஆ,27அ) தசக்ரீவன், தேஜஸ்ஸுடனும், பலத்துடனும் கூடியவன்தான் என்றாலும், சமர்த்தர்களான உங்களால் செய்யமுடியாதது எதுவுமில்லை.(27ஆ,இ) எனவே, காலங்கடத்தியது போதும். புத்தியில் நிச்சயம் செய்து கொள்ளுங்கள். உங்களைப் போன்ற புத்திமான்கள், கர்மங்களைச் செய்வதில் தயக்கம் காட்டமாட்டார்கள்” {என்றான் சம்பாதி}.(28)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 59ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 28

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சம்பாதி கொடுத்த குறிப்புகள் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 58 (37)

The indications given by Sampaati | Kishkindha-Kanda-Sarga-58 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சம்பாதி தன் கதையை வானரர்களிடம் சொன்னது; இராவணன் சீதையை லங்கைக்குக் கொண்டு சென்றதைச் சொன்னது...

ஜீவிதத்தைத் துறந்த வானரர்கள், இவ்வாறான கருணைக்குரிய வாக்கியத்தைச் சொன்னபோது, மஹாஸ்வனம் கொண்ட கிருத்ரன் {பெருங்குரல் படைத்த கழுகான சம்பாதி}, கண்ணீருடன் வானரர்களிடம் {பின்வருமாறு} பேசினான்:(1) “வானரர்களே, எவன் பலவானான ராவணனால் யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்டானெனச் சொல்லப்படுகிறானோ, அந்த ஜடாயு என்ற பெயருடையவன் என்னுடன் பிறந்த இளையவனாவான்.(2) அதைக் கேட்டாலும், விருத்தபாவத்தாலும் {முதுமையாலும்}, சிறகுகள் இல்லாததாலும் நான் பொறுத்திருக்கிறேன். இப்போது என்னிடம் உடன்பிறந்தானின் வைரியை {பகைவனை} எதிர்க்கும் சக்தி இல்லையே.(3)

பூர்வத்தில் விருத்திர வதம் நடைபெற்றபோது, அவனும் {ஜடாயுவும்}, நானும் ஜயம் கொள்ள {உயரப் பறப்பதில் ஒருவரையொருவர் வெல்ல} விரும்பினோம். ஜுவலிக்கும் கதிர்களை மாலையாகக் கொண்ட ஆதித்யனை {சூரியனை} நாங்கள் நெருங்கினோம்.(4) பரந்த ஆகாச மார்க்கத்தில், பெரும் வேகத்துடன் சென்று கொண்டிருந்த போது, மத்திய பிராப்த {நடுப்பகல் வேளைச்} சூரியனால் ஜடாயு கீழே இறங்கினான்.(5) உடன்பிறந்தவன் சூரியக் கதிர்களால் வேதனையடைவதைக் கண்டு, பரம வருத்தமடைந்த நான், சினேகத்தால் என்னிரு சிறகுகளால் {அவனை} மறைக்கத் தொடங்கினேன்.(6) வானரரிஷபர்களே, நான் முழுமையாக எரிந்த சிறகுகளுடன் விந்தியத்தில் விழுந்தேன்[1]. இங்கே வசித்திருக்கும்போது நான் என்னுடன்பிறந்தானின் அனுபவங்களைக் கவனியாதிருந்துவிட்டேன்” {என்றான் சம்பாதி}.(7)

[1] முந்திய எம்பி மேனி முருங்கு அழல் முடுகும் வேலை

எந்தை நீ காத்தி என்றான் யான் இரு சிறையும் ஏந்தி

வந்ததெனன் மறைத்தலொடும் மற்று அவன் மறையப் போனான்

வெந்து மெய் இறகு தீந்து விழுந்தெனன் விளிகிலாதேன்

- கம்பராமாயணம் 4702ம் பாடல், சம்பாதி படலம்

பொருள்: எனக்குமுன் மேலே சென்ற என் தம்பியின் {சடாயுவின்} மேனியை எரிக்கும் நெருப்பு விரைவாகச் சுட்டெரிக்கும் காலத்தில், "என் தந்தையே நீ என்னைக் காப்பாற்று" என்றான். நானும் பெரிய என்னிரு சிறகுகளையும் பரப்பி வந்து மறைக்கவே அவன் {தன்மேல் வெப்பம் படாதபடி} மறைந்து சென்றான். {நான்} உடல் வெந்து, இறகுகள் கருகியும் உயிர் அழியாதவனாக விழுந்தேன்.

ஜடாயுவுடன் பிறந்த சம்பாதி, இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, மஹாபிராஜ்ஞனும் {பேரறிவாளனும்}, யுவராஜாவுமான அங்கதன் அதற்கு {பின்வருமாறு} மறுமொழி கூறினான்:(8) “நீர் சொன்னதை நான் கேட்டேன். ஜடாயுவுடன் பிறந்தவரான நீர், அந்த ராக்ஷசனின் நிலயத்தை அறிந்திருந்தால் சொல்வீராக.(9) தீர்க்க தரிசனமற்ற ராக்ஷச அதமனான அந்த ராவணன் அருகிலோ, தூரத்திலோ இருப்பதை நீர் அறிந்தால், எங்களுக்குச் சொல்வீராக” {என்றான் அங்கதன்}.(10)

அப்போது ஜடாயுவுடன் பிறந்த மூத்தவனான அந்த மஹாதேஜஸ்வி {சம்பாதி}, வானரர்களுக்குப் பெரிதும் மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடியதும், தனக்குத் தகுந்ததுமான {பின்வரும்} வசனத்தைச் சொன்னான்:(11) “பிலவங்கமர்களே {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளே}, முழுமையாக எரிந்த சிறகுகளுடன் கூடியவனும், வீரியம் இல்லாத கிருத்ரனுமான {கழுகுமான} நான், வாக்கில் மாத்திரமே ராமனுக்கான உத்தம சகாயத்தைச் செய்ய இயன்றவனாக இருக்கிறேன்.(12) வாருண லோகம் தொடர்பாக, திரைவிக்கிரம விஷ்ணுவையும் {மூன்றடியில் உலகை அளந்த வாமனனையும்}, தேவாசுரப் போர்களையும், அம்ருத மந்தனத்தையும் {அமுதத்திற்காகப் பெருங்கடல் கடையப்பட்டதையும்} நான் அறிவேன்.(13) இராமனுக்கு எது இங்கே காரியமோ அதுவே நான் பிரதமமாக {முதன்மையாகச்} செய்ய வேண்டியதாகும். முதுமையினால் என் தேஜஸ் குன்றியது; பிராணன்களும் தளர்ந்திருக்கின்றன.(14) 

ரூபசம்பன்னையும் {வடிவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவளும்}, சர்வ ஆபரண பூஷிதையுமான {அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளுமான} ஓர் இளம்பெண்ணை, துராத்மாவான ராவணன் கடத்திச் செல்வதை நான் கண்டேன்.{15}, “இராமரே, ராமரே” என்றும், “இலக்ஷ்மணரே” என்றும் கதறியவளும், மேனியெல்லாம் நடுங்கியவளுமான அந்த பாமினி {அழகிய பெண்}, தன் பூஷணங்களை {ஆபரணங்களை} வீசி எறிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.(15,16) கரிய ராக்ஷசனிடம் {ராவணனின் இடையில்} இருந்த அவளது உத்தம கௌஷேயம் {பட்டாடை}, சைலத்தின் உச்சியில் சூரியப்பிரபையைப் போலவோ, மேகத்தில் மின்னலைப் போலவோ பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது.(17) இராமனின் கீர்த்திகளை அவள் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததால், அவளே சீதை என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் அந்த ராக்ஷசனின் நிலயத்தைச் சொல்கிறேன், கேட்பீராக.(18)

விஷ்ரவஸின் புத்திரனும், சாக்ஷாத் வைஷ்ரவணனுடன் {குபேரனுடன்} பிறந்தவனும், ராவணன் என்ற பெயரைக் கொண்டவனுமான ராக்ஷசன் லங்கை என்ற நகரை ஆள்கிறான்[2].(19) இங்கிருந்து சம்பூர்ணமாக நூறு யோஜனை தொலைவில், சமுத்திர த்வீபம் {கடற்தீவு ஒன்று} இருக்கிறது. அதில் விஷ்வகர்மனால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட ரம்மியமான லங்காபுரி இருக்கிறது[3].(20) ஜாம்பூநதமயமான சித்திர துவாரங்களுடனும் {தங்கமயமான அழகிய வாயில்களுடனும்}, காஞ்சன வேதிகைகளுடனும், ஹேம வர்ணத்துடனும் கூடிய மஹத்தான பிராசாதங்கள் {பெரும் மாளிகைகள்} அங்கே சமமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அர்க்கனின் {சூரியனின்} வர்ணத்திலான மஹத்தான பிராகாரங்களால் {மதில்களால்} அது நன்றாக சூழப்பட்டிருக்கிறது.(21,22அ) தீனமானவளும், கௌஷேய வாசினியுமான {பட்டு வஸ்திரம் அணிந்தவளுமான} வைதேஹி, அங்கே ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் அடைக்கப்பட்டு, ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்படுபவளாக வசித்து வருகிறாள். அங்கே ராஜா ஜனகனின் மகளான மைதிலியைக் காணலாம்.(22ஆ,23) சுற்றிலும் சாகரத்தால் சூழப்பட்ட லங்கையை, சாகரத்தின் அந்தத்திலிருந்து சம்பூர்ணமாக நூறு யோஜனை தொலைவில் அடையலாம்.{24} பிலவங்கமர்களே, தக்ஷிண தீரத்தை {கடலின் தென் கரையை} அடையும்போது ராவணனைக் காணலாம்[4]. காலதாமதமின்றி அங்கே துரிதமாகத் தாண்டிச் சென்று வெல்வீராக.(24,25)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இங்கே வால்மீகியின் நடை போற்றப்படுகிறது. ஆரண்ய காண்டத்தில் இந்த சுலோகத்தின் முதல் வரியை அப்படியே ஜடாயு சொல்கிறான், ஆனால் இரண்டாம் வரியைச் சொல்வதற்குள் இறக்கிறான் {3:68:16}. ஜடாயு மேற்கண்டவாறு, “கடத்தியவன் ராவணன்; அவன் இலங்கையில் இருக்கிறான்” என்ற இரண்டாம் வரியையும் சொல்லியிருந்தால், ராமன் நேரடியாக லங்கைக்குச் சென்றிருப்பான் என்பதால் கிஷ்கிந்தா காண்டமோ, சுந்தரகாண்டமோ தேவைப்படாது. வாலியோ, சுக்ரீவனோ, ஹனுமானோ தேவைப்படமாட்டார்கள். இராமாயணம் இன்றும் ஒரு சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாக ஜீவிப்பதற்கு, பல சந்தர்ப்பங்களில் இந்த வகையில் அமையும் உணர்ச்சிமிகுந்த பகுதிகளே காரணமாகும்” என்றிருக்கிறது.

[3] சம்பாதி இருப்பது விந்தியம் என்றும், அங்கதன் தென் கடற்கரையில் பிராயத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான் என்பதையும், தென் கடற்கரையில் இருந்து நூறு யோஜனை தொலைவில் ஒரு சமுத்திர த்வீபத்தில் லங்காபுரி இருக்கிறது என்பதையும் நாம் இங்கே கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். தெற்கிலுள்ள மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளும், கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைகளும் கூட விந்தியம்தான் என்று கொண்டாலும், அங்கதன் தற்போது இருக்கும் தென் கடற்கரையில் இருந்து லங்காபுரி நூறு யோஜனை என்ற தொலைவில் ஒரு யோஜனை என்பது 8 கி.மீ என்று கொண்டாலும் 800 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கிறது என்று கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இன்றைய இலங்கைத் தீவின் சுற்றளவு 1,340 கி.மீ. ஆகும். தலைமன்னாரில் இருந்து ஹம்பன்தொட்டா வரை 500 கி.மீ ஆகும்.  மற்றொரு சாத்தியக்கூறும் இருக்கிறது. குஜராத்தில் உள்ள விந்திய மலைத்தொடரின் தெற்கேயும் கடல் அமைந்திருக்கிறது. அங்கிருந்து ராமேஸ்வரம் வரையிலான தூரமே கிட்டத்தட்ட 2000 கி.மீ. ஆகும். அதாவது 250 யோஜனைகளாகும். இந்தக் குழப்பத்தினாலேயே சில ஆய்வாளர்கள் ராமாயண கால லங்காபுரி இன்றைய இலங்கைத் தீவல்ல என்ற முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

[4] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் இந்த சர்க்கத்தின் இறுதிக்குறிப்பில், “பிரம்மனின் மானஸபுத்திரர்களில் ஒருவர் புலஸ்தியராவார். அவர், தமது மனைவியான ஹவிர்புக்கிடம் அகஸ்தியர், விஷ்வஸ்ரஸ் {விஷ்ரவஸ்} என்ற மகன்களைப் பெறுகிறார். இந்த விஷ்வரஸுக்கு நான்கு மனைவியர் இருந்தனர். அவரது முதல் மனைவி இளபிதை {இளவிதை / இடபிடை / ஸ்வேதாதேவி} ஆவாள். அவளிடமே விஷ்வஸ்ரஸ் குபேரனை மகனாகப் பெறுகிறான். இரண்டாம் மனைவியானவள், சுமாலியின் மகள் கைகசி {கைகேசி} ஆவாள். இந்தக் கைகசி ராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் என்ற மூன்று மகன்களைப் பெற்றாள். விஷ்ரவஸின் மூன்றாம் மனைவி, கைகசியின் தங்கையான புஷ்போதகையாவாள். இந்த புஷ்போதகையே யுத்த காண்டத்தில் நாம் சந்திக்கப் போகும் மஹோதரன், பார்ஷ்வாதன் மற்றும் பிறரைப் பெற்றாள். விஷ்ரவஸின் நான்காம் மனைவி, கைகசியின் மற்றொரு தங்கையான ராகை ஆவாள். அவளே சூர்ப்பணகையைப் பெற்றவளாவாள். இராவணனின் மனைவியும், லங்கையின் பேரரசியுமான மண்டோதரி, திதியின் மகனான மயனின் மகளாவாள். மண்டோதரியானவள், சீதை, சாவித்ரி, அனசூயை, திரௌபதி உள்ளிட்ட பெரும் பெண்மணிகளுக்கு சமமாக ஒப்பிடத்தக்கவளாவாள். மந்த உதரி என்றால் மந்தமான கருப்பையைக் கொண்டவள் என்று பொருள் எனவே அவள் மெதுவாகக் கருவுறும் பெண்ணாகக் கருதப்படுகிறாள். மண்டோதரியின் மகன் இந்திரஜித் ஒருவனே ஆவான்” என்றிருக்கிறது.

நீங்கள் {சீதையைக்} கண்டுவிட்டுத் திரும்பி வருவதை நிச்சயம் ஞானத்தால் காண்கிறேன். குலிங்கங்களும் {ஊர்க்குருவிகளும்}, தானியங்களில் ஜீவிக்கும் பிறவும் {பிற பறவைகளும், பூமிக்கு சமீபமான} முதல் பாதையிலும், எஞ்சியவற்றை உண்பவையும் {காக்கைகளும்}, விருக்ஷங்களின் பழங்களை உண்பவையும் {அதற்கு மேல்} இரண்டாம் பாதையிலும், பாசங்கள் {மீன்கொத்திப் பறவைகள்}, குரரங்கள் {ராஜாளிகள்}, கிரௌஞ்சங்கள் ஆகியன மூன்றாம் பாதையிலும், சியேனங்கள் {பருந்துகள்} நான்காம் பாதையிலும், கிருத்ரங்கள் {கழுகுகள்} ஐந்தாம் பாதையிலும் பறக்கின்றன.(26-28அ) பலமும், வீரியமும் நிறைந்தவையும், ரூபத்திலும், யௌவனத்திலும் {வடிவத்திலும், இளமையிலும்} பிரகாசிப்பவையுமான ஹம்சங்களுக்கு {அன்னப்பறவைகளுக்கு} ஆறாம் பாதை. அடுத்தது {ஏழாம் பாதை} வைனதேயனின் {கருடனின்} கதியாகும். வானரரிஷபர்களே, எங்கள் அனைவரின் ஜன்மமும் வைனதேயர்களிடம் {வினதையின் மகன்களான அருணன், கருடன் ஆகியோரிடம்} இருந்து உண்டானதே[5].(28ஆ,29)

[5] 3:14:32,33ல் ஜடாயு, “அருணனும், கருடனும் வினதையின் மகன்கள்” என்றும், “தானும், சம்பாதியும் அருணனின் புதல்வர்கள்” என்றும் ராமனிடம் சொல்கிறான். “சம்பாதி ஆகிய நான், ஜடாயு உள்ளிட்ட எங்கள் குலத்தவர் அனைவருக்கும் ஏழாம் பாதை உண்டு” என்பது இங்கே கருத்து. 

எவனால் இகழத்தக்க கர்மம் செய்யப்பட்டதோ அந்த பிசிதாசனன் {பச்சை மாமிசம் உண்பவன்}, என்னுடன் பிறந்தவனுடன் கொண்ட வைரத்திற்குப் பிரதிகாரியம் {பகைக்கான கைம்மாறு} நிச்சயம் விளையும்.(30) இங்கிருந்தே நான் ராவணனையும், அதேபோல ஜானகியையும் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன். எங்களுக்கும் சுபர்ணருக்குரிய {கருடனுக்குரிய} திவ்ய பார்வையும், பலமும் உண்டு.(31) வானரர்களே, எனவே நாங்கள் எங்கள் ஆஹாரத்தை வீரியத்தினாலும், பிறவிப்பயனாலும் நூறு யோஜனை தொலைவிலும் நித்தியம் பார்க்கிறோம்.(32) எங்களின் வாழ்வாதாரம் பிறவிப்பயனால் தூரத்தில் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சரணயோதினங்களுக்கு {கால்களால் சண்டையிடும் கோழிகளுக்கு} பாத மூலத்தில் {காலடியில்} வாழ்வாதாரம் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.(33) லவண அம்பசத்தை {உப்பு நீரைத்} தாண்டுவதற்கு ஏதாவது உபாயத்தைக் கண்டு, வைதேஹியை நோக்கிச் சென்று, நோக்கம் நிறைவேறியவர்களாகத் திரும்புவீராக.(34) உங்களின் மூலம் வருணாலயமான சமுத்திரத்தை அடைய விரும்புகிறேன். ஸ்வர்க்கம் சென்றவனும், மஹாத்மாவுமான உடன் பிறந்தவனுக்கு {என் தம்பி ஜடாயுவுக்கு} நீர்க்காணிக்கைக் கொடுக்கப் போகிறேன்” {என்றான் சம்பாதி}.(35)

மஹா ஓஜசர்களான வானரர்கள் {பெரும் வலிமைமிக்க குரங்குகள்}, முற்றிலும் எரிந்த சிறகுகளுடன் கூடிய சம்பாதியை அப்போது நதநதிபதியின் தீரம் இருக்கும் தேசத்திற்கு {நதங்களுக்கும், நதிகளுக்கும் கணவனான கடல் இருக்கும் இடத்திற்கு} அழைத்துச் சென்றனர். {சம்பாதி நீர்க்காணிக்கை அளித்ததும், அவன் வசிப்பிடம் இருந்த} அந்த தேசத்திற்கே அந்தப் பதகேஷ்வரனை {பறவைகள் அரசனைத்} திரும்பக் கொண்டு வந்து சேர்த்தனர். அந்த வானரர்களும் {சீதை பற்றிய} குறிப்புகளை அறிந்து கொண்டதில் பெரிதும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.(36,37)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 58ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 37

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சம்பாதியிடம் பேசிய அங்கதன் | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 57 (19)

Angada spoke to Sampaati | Kishkindha-Kanda-Sarga-57 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராவணனுடன் ஜடாயு யுத்தம் செய்ததையும், சீதையைத் தேடி தாங்கள் அடைந்த அவலநிலையையும் சம்பாதியிடம் சொன்ன அங்கதன்...

ஹரியூதபர்கள் {குரங்குக் குழுத் தலைவர்கள்}, சோகத்தில் தழுதழுத்த ஸ்வரத்துடன் கூடிய {சம்பாதியின்} அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டாலும், அவனது கர்மத்தில் உண்டான சந்தேகத்தால் நம்பிக்கை கொள்ளாதிருந்தனர்.(1) பிராயத்தில் {சாகும் வரை உண்ணாவிரதத்தில்} அமர்ந்திருந்த அந்தப் பிலவங்கமர்கள், கிருத்ரனை {தாவிச் செல்லும் குரங்குகள், கழுகான சம்பாதியைக்} கண்டபோது, ரௌத்திர புத்தியை அடைந்து, “இது நம் அனைவரையும் பக்ஷிக்கப்போகிறது.(2) பிராயத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நம்மை பக்ஷித்தால், அனைத்துக் காரியங்களும் நிறைவேறியவர்களாக சீக்கிரம் இங்கிருந்து சித்தி அடைவோம்” என்றனர்.(3)

அந்த சர்வ ஹரியூதபர்களும் இந்த புத்தியை அடைந்த பிறகு, கிருத்ரனை கிரியின் சிருங்கத்தில் {அந்தக் கழுகை மலைச்சிகரத்தில்} இருந்து இறக்கியபோது, அங்கதன் அவனிடம் {சம்பாதியிடம்},(4) “பக்ஷியே, பிரதாபவானும், வானரேந்திரரும், என் ஆரியரும் {உன்னதப் பாட்டனாரும்}, ரிக்ஷராஜா என்ற பெயரைக் கொண்டவருமான ஒரு பார்த்திபர் இருந்தார். அவரது மகன்கள் இருவரும் தார்மிகர்களாக இருந்தனர்.{5} பெரும் பலசாலிகளான சுக்ரீவர், வாலி ஆகியோர் இருவரும் அவரது புத்திரர்களாவர். என் பிதா வாலி, தன் கர்மத்தால் உலகில் புகழ்பெற்ற ராஜாவாக இருந்தார்.(5,6) 

இக்ஷ்வாகுக்களில் மஹாரதரும், மொத்த ஜகத்தின் ராஜாவும், தாசரதியுமான {தசரதரின் மகனுமான} ஸ்ரீமான் ராமர், தண்டக வனத்திற்குள் பிரவேசித்தார்.{7} உடன் பிறந்த லக்ஷ்மணனுடனும், பாரியையான வைதேஹியுடனும் பிதாவின் {தந்தை தசரதரின்} ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டும், தர்மநெறிக்கு உட்பட்டும் அங்கே இருந்து வந்தார்.(7,8) அவரது பாரியை {மனைவியான சீதை}, ஜனஸ்தானத்தில் இருந்து ராவணனால் பலவந்தமாகக் கடத்தப்பட்டாள். இராமருடைய பிதாவின் மித்ரரும் {தந்தையின் நண்பரும்}, ஜடாயு என்ற பெயரைக் கொண்டவருமான கிருத்ர ராஜா {கழுகரசர்}, வைதேஹியான சீதை வான்வழியில் கடத்தப்படுவதைக் கண்டார்.(9,10அ) இராவணனை ரதமற்றவனாகச் செய்து, மைதிலிக்காகப் போராடி களைத்த அந்த முதியவர், ரணத்தில் ராவணனால் கொல்லப்பட்டார்.(10ஆ,இ) அந்தக் கிருத்ரர் {கழுகார்} இவ்வாறே வலிமைமிக்க ராவணனால் கொல்லப்பட்டார். இராமரால் ஸம்ஸ்கிருதம் {நற்காரியங்கள்} செய்யப்பட்டு, உத்தம கதியையும் அடைந்தார்.(11)

பிறகு, ராகவர் என் பித்ருவ்யரும் {சிறிய தந்தையும்}, மஹாத்மாவுமான சுக்ரீவரிடம் சக்யத்தை {நட்பை} ஏற்படுத்திக் கொண்டு, என் பிதாவை வதம் செய்தார்.{12} சுக்ரீவரும், அவரது அமைச்சர்களும் என் பிதாவுடன் விரோதம் பாராட்டியதால், ராமர் வாலியைக் கொன்றார்.(12,13) அந்த சுக்ரீவர், அவரால் {ராமரால்} ராஜ்ஜியத்தில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டு, வானரேஷ்வரரானார். வானர முக்கியர்களின் ராஜாவான அவர் எங்களிடம் பிரஸ்தாபித்தார் {கேட்டுக் கொண்டார் / சுக்ரீவரே எங்களை இங்கே அனுப்பிவைத்தார்}.(14) இவ்வாறே ராமருக்கான முயற்சியில் இறங்கி, ஆங்காங்கே தேடினாலும், ராத்திரியில் சூரியப்பிரபையைப் போல, வைதேஹியை அடைந்தோமில்லை.(15) 

அத்தகைய நாங்கள், நல்ல சமாஹிதத்துடன் தண்டகாரண்யத்தில் தேடிக் கொண்டிருந்தபோது, தரணியில் விரிந்திருந்த பிலத்திற்குள் அறியாமல் பிரவேசித்தோம்.(16) மயனின் மாயையால் உண்டாக்கப்பட்ட அந்த பிலத்திற்குள் தேடிக் கொண்டிருந்தபோதே எங்களுக்கு எதை சமயம் என ராஜா {சுக்ரீவர்} அமைத்திருந்தாரோ அந்த மாசம் கடந்தது.(17) கபிராஜரின் {குரங்குகளின் மன்னனுடைய} வசனத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவர்களான நாங்கள் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்ட உறுதியை மீறிய பயத்தால் பிராயத்தில் {சாகும் வரை உண்ணாவிரதத்தில்} அமர்ந்திருக்கிறோம்.(18) இலக்ஷ்மணருடன் கூடிய அந்த காகுத்ஸ்தரும் {ராமரும்}, சுக்ரீவரும் குரோதம் அடைந்திருக்கும்போது, அங்கே {கிஷ்கிந்தைக்குச்} சென்றாலும், எங்கள் அனைவரின் ஜீவிதம் நிலைக்காது” {என்றான் அங்கதன்}.(19)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 57ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 19

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சம்பாதி | கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் - 56 (24)

Sampaati | Kishkindha-Kanda-Sarga-56 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: அங்கதனையும், பிற குரங்குகளையும் கண்ட சம்பாதி, தன் சகோதரன் ஜடாயுவின் மரணத்தைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டது...

Bing - Artificial Intelligence Pictures collage | செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் "பிங்" வலைத்தளத்தில் உண்டாக்கப்பட்ட படங்களின் தொகுப்பு

அந்த சர்வ ஹரயர்களும் {குரங்குகள் அனைவரும்}, எந்த கிரி ஸ்தலத்தில் பிராயத்தில் அமர்ந்திருந்தனரோ, அந்த தேசத்திற்கு ஒரு கிருத்ரராஜா {கழுகு மன்னன்} வந்து சேர்ந்தான்.{1} சம்பாதி என்ற பெயரில் அறியப்பட்ட சிரஞ்சீவியும், விஹங்கமனும் {பறவையானவனும்}, ஜடாயுவுடன் பிறந்தவனுமான அந்த ஸ்ரீமான், புகழ்பெற்ற பலவானாகவும், பௌருஷம் {ஆண்மை} நிறைந்தவனாகவும் இருந்தான்.(1,2) அவன், மஹாகிரியான விந்தியத்தின்[1] குகையில் இருந்து வெளிப்பட்டு, அங்கே அமர்ந்திருந்த ஹரிக்களை {குரங்குகளைக்} கண்டு, ஆன்ம மகிழ்ச்சியடைந்து, {பின்வரும்} சொற்களைச் சொன்னான்:(3) “உலகத்தில், விதியின் விதத்தையே நரர்கள் பின்பற்றுகிறார்கள். அப்படியே வெகுகாலத்திற்குப் பிறகு எனக்காக விதிக்கப்பட்ட இந்த பக்ஷணம் {தின்பண்டம் தானாக} என்னருகில் வந்திருக்கிறது.(4) {இங்கே} இறப்பதும், இறக்கப்போகிறதுமான வானரர்களின் பரம்பரையை பக்ஷிக்க விரும்புகிறேன்” என்றிவ்வாறே அந்தப் பிலவங்கமர்களை {தாவிச் செல்லும் குரங்குகளைக்} கண்ட பக்ஷியானவன் {பறவையான சம்பாதி} சொன்னான்.(5) 

[1] இங்கேயும் விந்திய மலைத்தொடர் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் வானரர்கள் பிராயத்தில் இருப்பதோ தென் கடற்கரை. 

பக்ஷணத்தில் {சிற்றுண்டியில்} பேராசை கொண்ட பக்ஷியானவனுடைய அந்த வசனத்தைக் கேட்ட போது, பரம ஆயஸ்தமடைந்த {பெருந் திகிலடைந்த} அங்கதன், ஹனூமந்தனிடம் {பின்வருமாறு} சொன்னான்:(6) “சீதையின் பெயரில், சாக்ஷாத் வைவஸ்வதனான {சூரியனின் மகனான} யமனே, வானரர்களின் அழிவுக்காக இந்த தேசத்தை அடைந்திருக்கிறான்; பாரும்.(7) இராமரின் காரியம் நிறைவேறவில்லை. ராஜசாசனமும் {அரசக்கட்டளையும்} நிறைவேற்றப்படவில்லை. ஹரிக்களுக்காகவே {குரங்குகளுக்காகவே} எதிர்பாராத இந்த விபத்து திடீரென வாய்த்திருக்கிறது.(8) வைதேஹிக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பிய கிருத்ர ராஜர் {கழுகரசர்} ஜடாயு, அங்கே {ஜனஸ்தானத்தில்} செய்த கர்மத்தை மிச்சமில்லாமல் நீங்கள் கேட்டீர்கள்.(9) அதேபோலவே,  திர்யக் யோனியில் ஜனித்த சர்வ பூதங்களும் தங்கள் பிராணன்களைத் துறந்து {விலங்குகளின் பெண்குறியில் பிறந்த உயிரினங்களான நாம்  அனைவரும் உயிரைத் துச்சமாக மதித்து} ராமருக்குப் பிரியமானதைச் செய்து வருகிறோம்.(10) சினேகம், காருண்யம் என்ற உள்ளுணர்வின் மூலம் அன்யோன்யம் உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே, அவரது {ராமரின்} உபகாரத்தின் நிமித்தம், நாமே நம்மை {நம் ஆத்மாவைத்} துறக்கிறோம்.(11) 

தர்மஜ்ஞரான ஜடாயு, {தர்மத்தை அறிந்தவரான ஜடாயு, ராமருக்கு உபகாரஞ் செய்வதற்காக மகிழ்ச்சியுடன் உடலைத் துறந்து}, ராமருக்குப் பிரியமானதைச் செய்தாரே. நாமோ ராகவருக்காகக் களைத்து, நம் ஜீவிதத்தைத் துறந்து, காந்தாரங்களை {அடைதற்கரிய இடங்களை} அடைந்தும் மைதிலியைக் கண்டோமில்லை.(12,13அ) இரணத்தில் {போரில்} ராவணனால் கொல்லப்பட்ட அந்த கிருத்ரராஜா {கழுகரசர் ஜடாயு} சுகத்தையே அடைந்தார். சுக்ரீவர் மீது கொள்ள வேண்டிய பயத்தில் இருந்து விடுபட்டு, பரம கதியையும் அடைந்தார்.(13ஆ,13இ) ஜடாயுவும், ராஜா தசரதரும் இறந்ததாலும், வைதேஹி ஹரணத்தினாலும் ஹரயர்களுக்கு {குரங்குகளுக்கு} சந்தேகம் உண்டானது[2].(14) இராமலக்ஷ்மணர்கள், சீதை சகிதராக அரண்யத்தில் வசிக்க நேரிட்டதைப் போலவே, ராகவரின் பாணத்தால் வாலி வதம் நடந்ததைப் போலவே,{15} ராமரின் கோபத்தால் ராக்ஷச வதமும் மிச்சமில்லாமல் நடந்ததைப் போலவே நடக்கக்கூடாத இதுவும் கைகேயிக்கான வரதானத்தாலேயே நடக்கிறது” {என்றான் அங்கதன்}.(15,16) 

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், “இங்கே, “ஜடாயு கொல்லப்படவில்லை என்றால் சீதை கடத்தப்பட்டிருக்க மாட்டாள். சீதை கடத்தப்பட்டிருந்தாலும், ஜடாயு வாழ்ந்திருந்தால் அந்தக் கடத்தலைக் குறித்து அதிகம் சொல்லியிருப்பான். அதனால் ராமன் கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்லாமல் நேரடியாக லங்கைக்கே சென்றிருப்பான். குறைந்தது தசரதன் இறக்கவில்லை என்றால் அவன் ராமனை அயோத்திக்குத் திரும்ப அழைத்திருப்பான். எனவே, சீதையின் அபகரிப்பு குறித்த கேள்வி எழாது. இவர்கள் இருவரும் இறந்ததாலேயே சீதை கடத்தப்பட்டாள். அவர்களது மரணமே எங்களை சங்கடத்தில் ஆழ்த்தியது” என்பதே பொருள்” என்றிருக்கிறது

கீர்த்தியுடன் கூடிய சுகமில்லாத அந்தச் சொற்களாலும், புவியில் கிடந்த வானரர்களைக் கண்டும், மஹாமதி படைத்தவனான அந்த கிருத்ரராஜா {கழுகரசன் சம்பாதி}, பெரிதும் சஞ்சலமடைந்து மதியுடன், கிருபைக்குரிய சொற்களில் பேசினான்[3].(17) கூரிய அலகுடையவனும், மஹாஸ்வனம் கொண்டனுமான அந்த கிருத்ரன் {பெருங்குரலுடையவனுமான அந்தக் கழுகு [சம்பாதி]}, அங்கதனின் முகத்தில் {வாயில்} இருந்து இவ்வாறு வெளிப்பட்ட அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டு, {பின்வரும்} வசனத்தைச் சொன்னான்:(18) “எனக்குப் பிராணனைவிடப் பிரியமானவனும், என்னுடன் பிறந்தவனுமான ஜடாயு வதம் செய்யப்பட்டான் என்று என் மனத்தை உலுக்குவதைப் போலத் தன் குரலால் பறைசாற்றும் இவன் யார்?(19) 

[3] சில பதிப்புகளில் இத்துடன் இந்த சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. பின்வருபவை அடுத்த சர்க்கத்தில் தொடர்கின்றன.

என்னுடன் பிறந்தவனின் இந்தப் பெயரை நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு இன்று நான் கேட்கிறேன். ஜனஸ்தானத்தில் ராக்ஷசனுக்கும், கிருத்ரனுக்குமான {கழுகுக்குமான} யுத்தம் எப்படி உண்டானது?(20) இந்த கிரிதுர்கத்தில் இருந்து நீங்கள் என்னை இறக்க விரும்புகிறேன். குணங்களை அறிந்தவனும், விக்ரமத்திற்காக சிலாகிக்கத்தகுந்தவனுமான இளையவனின் {என் தம்பியின்} கீர்த்தியைக் கேட்டு மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.(21,22அ) எனவே, வானரரிஷபர்களே, நான் ஜனஸ்தானத்தில் வசித்து வந்தவனும், என்னுடன்  பிறந்தவனுமான அந்த ஜடாயுவின் அழிவைக் குறித்துக் கேட்க விரும்புகிறேன்.(22ஆ,23அ) குரு ஜனப் பிரியனான {பெரியோரால் விரும்பப்படுகிறவனான} ராமன், எவனுடைய பிரிய ஜியேஷ்ட புத்திரனோ {அன்பிற்குரிய மூத்த மகனோ}, அந்த தசரதன் என்னுடன் பிறந்தவனின் சகாவானது எவ்வாறு?(23ஆ,24அ) அரிந்தமர்களே, சூரியனின் கதிர்களால் சுடப்பட்ட இறகுகளை அகல விரிக்க இயலாதவனான நான் இந்த பர்வதத்தில் இருந்து இறங்க விரும்புகிறேன்” {என்றான் சம்பாதி}.(24ஆ,இ)

---

கிஷ்கிந்தா காண்டம் சர்க்கம் – 56ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 24

Previous |

Sanskrit |

English |

Next