மாண்டவர் உயிர்த்தெழல் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 120 (24)

Resurrection of the dead | Yuddha-Kanda-Sarga-120 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: ஒரு வரம் வேண்டுமாறு ராமனிடம் கேட்ட இந்திரன்; போரில் உயிரிழந்த வானரர்கள், கரடிகளின் உயிரை மீட்க விரும்பிய ராமன்; அவர்களை உயிர்ப்பித்த இந்திரன்...

காகுத்ஸ்தன் {தசரதன்} திரும்பிச் சென்றதும், பரம பிரீதியடைந்தவனும், பாகசாசனனுமான மஹேந்திரன் {பாகன் என்ற அசுரனைக் கொன்றவனுமான பெரும் இந்திரன்}, கைகளைக் கூப்பி நின்று கொண்டிருந்த ராகவனிடம் {பின்வருமாறு} கூறினான்:(1) "இராமா, நரரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே}, உனக்கு எங்கள் தரிசனம் அமோகமானதாக {வீண்போகாததாக} இருக்க வேண்டும். நாங்கள் பிரீதியடைந்தோம். எனவே, உன் மனத்தால் எதை விரும்புகிறாயோ அதை நீ சொல்வாயாக" {என்று கேட்டான் இந்திரன்}.(2)

இராம ஸ்துதி | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 117 (34)

The hymn in praise of Rama | Yuddha-Kanda-Sarga-117 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: : விமானங்களில் லங்கையை அடைந்து, ராமனை அணுகிய தேவர்கள்; இராமனின் தெய்வீகத் தன்மையை அறிவித்து, அவனது புகழைப் பாடிய பிரம்ம தேவன்...

தர்மாத்மாவான ராமன், இவ்வாறு புலம்பியவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்டபோது, கண்கள் நிறைந்த கண்ணீருடனும், துயரத்துடனும் ஒரு முஹூர்த்தம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தான்.(1)

தேர் தந்த இந்திரன் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 102 (71)

Indra sends a chariot | Yuddha-Kanda-Sarga-102 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமனுக்குத் தேரை அனுப்பிய இந்திரன்; இராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையில் நடந்த பயங்கரப் போர்; கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட ராவணன்...

பகைவீரர்களை அழிப்பவனான ராகவன் {ராமன்}, லக்ஷ்மணனால் சொல்லப்பட்ட அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டு[1], தன் தனுவை எடுத்து {கணையைப்} பொருத்தினான்.(1) சம்மு முகத்தில் {போர்முனையில்} ராவணனை நோக்கி கோரமான சரங்களை ஏவினான். பிறகு, மற்றொரு ரதத்தில் ஏறிய ராக்ஷசாதிபன் ராவணன்,{2} பாஸ்கரனிடம் ஸ்வர்பானுவைப் போல {சூரியனை நோக்கிச் செல்லும் ராகுவைப் போல}, காகுத்ஸ்தனிடம் விரைந்து சென்றான்.(2,3அ) இரதத்தில் இருந்த தசக்ரீவன் {பத்துக் கழுத்துகளைக் கொண்ட ராவணன்}, மஹாசைலத்தில் தாரைகளைப் பொழியும் மேகத்தைப் போல, வஜ்ரத்திற்கு ஒப்பான சரங்களால் ராமனைத் தாக்கினான்.(3ஆ,4அ) சமாஹிதத்துடன் {ஒருமுகப்படுத்திய மனத்துடன்} கூடிய ராமன், ஒளிரும் பாவகனை {அக்னியைப்} போலத் தெரிந்தவையும், காஞ்சன பூஷணங்களுடன் கூடியவையுமான {பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையுமான} சரங்களை ரணத்தில் {போரில்} தசக்ரீவன் மீது பொழிந்தான்.(4ஆ,5அ)

இராவணன், இந்திரஜித் சாகசங்கள் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் - 007 (25)

Feats of Ravana and Indrajith | Yuddha-Kanda-Sarga-007 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராக்ஷசர்கள் அனைவரும், ராவணனின் வலிமையைப் புகழ்ந்து அவனுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டி, வானரர்களின் படையை அழிப்பதற்கும், ராமனைக் கொல்வதற்கும் இந்திரஜித் ஒருவனே போதுமானவன் என்றது...

இராக்ஷசேந்திரன் {ராவணன்} இவ்வாறு சொன்னதும், மஹாபலவான்களான ராக்ஷசர்கள் அனைவரும், ராக்ஷசேஷ்வரனான ராவணனிடம் கைக்கூப்பியபடியே பேசினார்கள்.{1} நீதிக்குப் புறம்பானவர்களும், புத்தியில்லாதவர்களும், பகைவரின் தரப்பை அறியாதவர்களுமான அவர்கள்,(1,2அ) "இராஜரே, பரிகங்கள் {இரும்பு முள் பதித்த கதாயுதங்கள்}, சக்திகள் {வேல்கள்}, ரிஷ்டிகள் {கத்திகள்}, சூலங்கள், பட்டசங்கள் {குறுக்குக் கத்திகள்} நிறைந்த நம் பலம் {படை} மகத்தானது. நீர் ஏன் வருந்துகிறீர்?(2ஆ,3அ) போகவதியை {பாதாளத்திலுள்ள போகவதி நகரை} அடைந்து பன்னகர்களுடனான யுத்தத்தில் நீர் வென்றீர்.{3ஆ} கைலாச சிகரவாசியும், யக்ஷர்கள் பலரால் சூழப்பட்டவனுமான தனதன் {குபேரன்}, மஹத்தான போரைச் செய்த உமக்கு வசப்பட்டான்.(3ஆ,4) விபுவே {தலைவரே}, மஹேஷ்வரனிடம் {சிவனிடம்} கொண்ட நட்பினால், லோகபாலன் என்றும், மஹாபலவான் என்றும் செருக்கிலிருந்த அவன் {குபேரன்}, உம்மால் போரில் வீழ்த்தபட்டான்.(5) யக்ஷர்களைக் கூட்டங்கூட்டமாகக் கொன்றும், நடுங்கச் செய்தும், சிறையில் வைத்தும், கைலாச சிகரத்தில் இருந்து இந்த {புஷ்பக} விமானத்தை நீர் அபகரித்தீர்.(6) 

சரபங்கர் | ஆரண்ய காண்டம் சர்க்கம் - 05 (43)

Sharabhanga | Aranya-Kanda-Sarga-05 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சரபங்க முனிவரைச் சந்தித்தது; தேவேந்திரனின் வருகை குறித்து விசாரித்த ராமன்; சுதீக்ஷ்ணரிடம் செல்லுமாறு ராமனை அறிவுறுத்தி, யோகாக்னி பிரவேசம் செய்த சரபங்கர்...

பயங்கரனும், பலமிக்கவனுமான ராக்ஷசன் விராதனை வனத்தில் வதம் செய்த அந்த வீரியவான் {ராமன்}, சீதையைத் தழுவி ஆறுதல் கூறி, தேஜஸ்ஸுடன் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தவனும், தன்னுடன் பிறந்தவனுமான லக்ஷ்மணனிடம் {இதைச்} சொன்னான்:(1,2அ) "கடப்பதற்கரிய இந்த வனம் கஷ்டமானது. நாமோ வனவாசிகளல்ல. தபத்தையே தனமாகக் கொண்ட சரபரங்கரிடம் சீக்கிரம் விரைவோம்.(2ஆ,3அ) தேவ செல்வாக்குடையவரும், தவத்தால் ஆத்மாவைத் தூய்மை செய்து கொண்டவருமான சரபங்கரின் ஆசிரமத்தை அடைந்த ராகவன் {ராமன்}, சரபங்கரின் அருகில் ஒரு மஹத்தான அற்புதத்தைக் கண்டான்.(3ஆ,4) 

வசுதையை {பூமியைத்} தொடாமல் ஆகாசத்தில் உயர்ந்திருக்கும் தேரில், சூரியனுக்கும், வைஷ்வாநரனுக்கும் {அக்னிக்கும்} ஒப்பாகப் பிரகாசிக்கும் உடலைக் கொண்டவனும், விபுக்களால் {தேவர்களால்} பின்தொடரப்படுபவனும், ஒளிமிக்க ஆபரணங்கள் பூண்டவனும், களங்கமற்ற உடைகளைத் தரித்தவனுமான விபுதேஷ்வர தேவனை {இந்திரனை}, தன்னைப் போன்ற மஹாத்மாக்கள் பலர் பூஜித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான்.(5,6,7அ) அவனது {இந்திரனின்} அருகில் பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டதும், நடுப்பகல் ஆதித்யனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன் கூடியதும், வெண்மேகக் கூட்டங்களுக்கு ஒப்பானதும், சந்திர மண்டலத்தைப் போன்றதும், ஆகாயத்தில் செல்வதுமான ரதத்தையும் கண்டான்.(7ஆ,8) {இந்திரனின்} தலைக்கு அருகில் சித்திரமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், களங்கமற்றதுமான குடையையும், தங்கக் கைப்பிடிகளுடன் கூடியவையும், மதிப்புமிக்கவையுமான சாமரங்களை எடுத்து வீசும் சிறந்த பெண்மணிகளையும் {அப்சரஸ்களையும்} கண்டான்.(9,10அ) கந்தர்வர்களும், அமரர்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகள் பலரும் ஆகாயத்தில் இருந்து பல்வேறு சிறந்த துதிகளால் அந்த தேவனை {இந்திரனைத்} துதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.(10ஆ,11அ)

வாசவன் {இந்திரன்} சரபங்கருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். அந்த சதக்ரதுவை {நூறு வேள்விகளைச் செய்தவனான இந்திரனை} அங்கே கண்ட ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் {பின்வருமாறு} பேசினான்.(11ஆ,12அ) இராமன், தன்னுடன் பிறந்த லக்ஷ்மணனிடம் அந்த அற்புத ரதத்தைச் சுட்டிக் காட்டி, "இலக்ஷ்மணா, ஆகாயத்தில் ஆதித்யனைப் போல ஒளிரும் அருளும், ஒளியும் கூடிய அற்புத ரதத்தை அதோ பார்.(12ஆ,13) புருஹூதனான சக்ரனின் {வேள்விகளில் எப்போதும் இருப்புக்கு அழைக்கப்படுபவனான இந்தரனின்} குதிரைகளைக் குறித்து நாம் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆகாயத்தில் அதோ தெரிவது அந்த திவ்ய ஹயங்கள் {தெய்வீகக் குதிரைகள்} என்பது திண்ணம்.(14) 

புருஷவியாகரா, சௌமித்ரியே {மனிதர்களில் புலியே, லக்ஷ்மணா}, குண்டலங்கள் அணிந்தவர்களும், கைகளில் வாளுடன் இருப்பவர்களும், விஸ்தீரண மார்பைக் கொண்டவர்களும், பரிகாயுதம் போன்ற கைகளைக் கொண்டவர்களும், செவ்வாடை உடுத்தியவர்களும், வீழ்த்தக் கடினமான புலிகளைப் போன்றவர்களும், தீப்பிழம்புகளைப் போல் ஒளிரும் ஹாரங்களை தங்கள் மார்பில் சூடியவர்களும், இருபத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்கத் தோற்றம் கொண்டவர்களுமான நூறு, நூறு சிறந்த இளைஞர்கள் ஒவ்வொரு திசையிலும் நிற்கின்றனர் {பார்}.(15-17) அழகிய தோற்றம் கொண்ட புருஷவியாகரர்களான இந்த தேவர்கள், இப்போது போலவே எப்போதும் நிலையான வயதைக் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்.(18) இரதத்தில் இருக்கும் அந்த ஒளிமிக்கவன் யார் என்பதைத் தெளிவாக நான் அறியும் வரை, இங்கேயே ஒரு முஹூர்த்தம் காலம் வைதேஹியுடன் காத்திருப்பாயாக" {என்றான் ராமன்}.(19) 

இவ்வாறு, "இங்கேயே இரு" என்று சௌமித்ரியிடம் சொல்லிவிட்டு அந்த காகுத்ஸ்தன் {ராமன்}, சரபங்கர் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.(20) அப்போது, ராமன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட சசீபதி {சசியின் கணவனான இந்திரன்}, சரபங்கரிடம் அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு, விபுக்களிடம் {தேவர்களிடம்} தனிமையில் இதைச் சொன்னான்:(21) "அதோ ராமன் இங்கே வருகிறான். அவன் என்னிடம் பேசுவதற்கு முன் என்னைக் காண வேண்டாம். என்னை வேறெங்கும் அழைத்துச் செல்லுங்கள். பிறரால் செய்ய முடியாத மஹத்தான கர்மத்தைக் குறுகிய காலத்தில் இவன் சாதிக்க வேண்டும். தன் காரியத்தை {உறுதிமொழியை} நிறைவேற்றி வெற்றியடைந்தவனாகவே நான் இவனைப் பார்ப்பேன்[1]" {என்றான் இந்திரன்}.(22,23)

[1] பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "ஸ்ரீராமர் இதோ இங்கு எழுந்தருளுகிறார். என்னிடம் பேசாதிருக்கின்றது எதுவோ அதற்குள் அவதார காரியத்தை முடிக்க வேண்டும். அதன்பின்னர்தான் என்னைப் பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில் மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத பெரும் காரியம் இவரால் முடிய வேண்டியிருக்கிறது. இவரை சீக்கிரத்திலேயே காரியம் கைகூடி வெற்றி பெற்றவராகவே நான் பார்க்கப் போகிறேன். என்னிடம் எதற்குள் கண்டு பேசாதிருக்கிறாரோ அதற்குள் விரைவிலேயே திரும்பிச் சென்றுவிடுவோம்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "ஸ்ரீராமபிரானிங்கே ஏகாந்தமாக எழுந்தருளுகின்றனர்; இவர் இப்பொழுது என்னைக் காண்பது தகுதியற்றது; இவர் தம் பிரதிஜ்ஞையை முடித்த பின்பு, என்னைக் காண்க; பிறரொருவராலும் செயற்கரிய காரியங்கள் இம்மஹாநுபவராலேயே செயற்குறியனவாகியிருக்கின்றன; ஆதலின், இவர் இக்காரியங்களை முடித்த பின்பு, யானும் இவரைக் கண்டு மகிழ்வேனென்றுரைத்து விடைபெற்றுக் கொண்டு தேரூர்ந்து வானேறினன்" என்றிருக்கிறது. கோரக்பூர் பதிப்பில், "ஸ்ரீராமன் இதோ வந்து கொண்டிருக்கிறார். (நான் அவரை நேரில் பார்த்துப்) பேசுவதற்கு இடங்கொடாமல், என்னை வேறிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள். (அவரால், அவதார காரியம் முடிக்கப்பட வேண்டும். அவருடைய தெய்வத்தன்மை வெளிப்படாமல், மானுடராகவே இருந்து கொண்டிருந்தால்தான் இராவண வதம் நடைபெறும். அதன்) பின்னர்தான் அவர் என்னைச் சந்திக்க வேண்டும். இவர், பிறரால் செய்ய முடியாத ஓர் அரிய செயலைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. விரைவில். அந்தச் செயலை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்துவிட்டபின், இவரைச் சந்திக்கிறேன். அந்தக் காரியத்தைச் செய்து முடித்துவிட்ட பிறகுதான், இவர் என்னைப் பார்க்க வேண்டும்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராய் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இதற்கு விளக்கம் அவசியம். இராவணன் தன்னை யாரும் கொல்லாதிருக்கும் வரம் வேண்டும்போது, மனிதர்களைக் குறிப்பிட மறந்துவிட்டான். எனவே ராவணனை மனிதனால் மட்டுமே கொல்ல முடியும். அதற்கு முன் இந்திரன் ராமனிடம் பேசிவிட்டால், ராமனின் தெய்வீக இயல்பு வெளிப்பட்டுவிடும். அதன் பிறகு அவனால் ராவணனைக் கொல்ல முடியாது. எனவே, அது {ராமன் இந்திரன் சந்திப்பு} தவிர்க்கப்பட வேண்டியது அவசியமாயிற்று" என்றிருக்கிறது.

இவ்வாறே, அரிந்தமனான வஜ்ரீ {பகைவரை வீழ்த்துபவனும், வஜ்ராயுதத்தைத் தரித்தவனுமான இந்திரன்} அந்த தபஸ்வியை மதித்து, அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட தன் ரதத்தில் திவத்திற்கு {சொர்க்கத்திற்குச்} சென்றான்.(24) சஹஸ்ராக்ஷன் {ஆயிரம் கண் படைத்த இந்திரன்} சென்றதும், ராகவன் தன்னைச் சார்ந்தவர்களுடன் சேர்ந்து, அக்னிஹோத்ரத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்த சரபங்கரை அணுகினான்.(25) இராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் சரபங்கரின் பாதங்களில் பணிந்து, வரவேற்கப்பட்டும், வரவேற்புக்கு இணங்கியும் ஆசனம் அளிக்கப்பட்டவர்களாக அமர்ந்தனர்.(26) 

அப்போது ராகவன், சக்ரன் {இந்திரன்} வந்த காரணத்தை விசாரிக்க, சரபங்கரும் ராகவனிடம் அனைத்தையும் {பின்வருமாறு} சொன்னார்:(27) "இராமா, அந்த வரதன் {வரம் தருபவனான இந்திரன்}, தன்னை உணராதோரால் {வெல்லாதோரால்} அடைய முடியாத பிரம்மலோகத்தை உக்கிர தபத்தினால் வென்ற என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்ல விரும்பினான்.(28) நரவியாகரா {மனிதர்களில் புலியே}, அருகில் வந்து கொண்டிருக்கும் பிரிய அதிதியான {அன்புக்குரிய விருந்தினனான} உன்னை அறியாததாலும், காணாததாலும் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்லாதிருக்கிறேன்.(29) புருஷவியாகரா, தார்மீகனும் {தர்மவானும்}, மஹாத்மாவுமான உன்னைச் சந்தித்த பிறகே, குறைந்த பரமான திரிதிவத்திற்கு {சொர்க்கத்திற்கு} நான் செல்ல வேண்டும்.(30) நரசார்தூலா {மனிதர்களில் புலியே}, பிரம்மனுக்குரிய அழிவில்லாத மங்கல உலகங்கள் என்னால் வெல்லப்பட்டிருக்கின்றன. எனக்குரிய அவை அனைத்தையும் நீ ஏற்றுக் கொள்வாயாக" {என்றார் சரபங்கர்}.(31)

அந்த சரபங்க ரிஷி இவ்வாறு சொன்னதும், நரவியாகரனும், சர்வ சாஸ்திர விசாரதனுமான ராகவன் {மனிதர்களில் புலியும், சாத்திரங்கள் அனைத்திலும் அறிஞனுமான ராமன்} இந்த வாக்கியங்களைச் சொன்னான்:(32) "மஹாமுனிவரே, நானே அந்த உலகங்கள் அனைத்தையும் அடைவேன்[2]. இருப்பினும், இகத்தில் இந்தக் கானகத்தில் ஒரு வசிப்பிடத்தை நீர் சொல்வதையே விரும்புகிறேன்" {என்றான் ராமன்}.(33)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் இந்த சர்க்கத்தில் இதற்கு முன் ஏகப்பட்ட அடிக்குறிப்புகள் இருந்தாலும், அவை யாவும் ராமனை தெய்வீகனாக நிறுவுவதற்கான முயற்சிகளாகவே இருப்பதால் இங்கே கொடுக்கப்படவில்லை. இந்த சுலோகத்திற்கான விளக்கம் அவ்வாறு இல்லாததால் இங்கே அடிக்குறிப்பாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. அது பின்வருமாறு, "இந்த சுலோகத்திற்கு, 'நான் என் முயற்சியாலேயே அவ்வுலகங்களை ஈட்டிக் கொள்வேன்' என்றும், 'நீர் ஈட்டிய உலகங்கள் அனைத்தையும் நான் ஏற்கிறேன்' என்றும், 'என்னால் மட்டுமே அவ்வுலகங்களை ஈட்டமுடியும்' என்றும், 'அனைத்தும் என்னிலேயே கலப்பதால், நானே அவை அனைத்தையும் உமக்குக் கொடுத்தேன்' என்றும் நான்கு வகைகளில் பொருள் கொள்ளலாம்" என்றிருக்கிறது.

சக்ரனுக்கு {இந்திரனுக்கு} நிகரான பலம் கொண்ட ராகவன் {ராமன்} இவ்வாறு சொன்னதும், மஹாபிராஜ்ஞரான {அனைத்தையும் அறிந்தவரான} சரபங்கர் மீண்டும் இந்த சொற்களைச் சொன்னார்:(34) "இராமா, இந்த அரண்யத்தில், மஹாதேஜஸ்வியும், புலனடக்கம் கொண்டவரும், சுதீக்ஷ்ணர் என்ற பெயரைக் கொண்டவருமான ஒரு தார்மீகர் வசிக்கிறார். அவர் உனக்கான நன்மையைச் செய்வார்.(35) தூய்மையான இடத்தில் வசிக்கும் தபஸ்வியான சுதீக்ஷ்ணரிடம் நீ செல்வாயாக. வனத்தில் உன்னை ஒரு ரமணீயமான {இன்பந்தரும் அழகுடைய} இடத்தில் அவர் வசிக்கச் செய்வார்.(36) இராமா, புஷ்பங்களும், தெப்பங்களும் மிதக்கும் இந்த மந்தாகினியின் பாய்ச்சலுக்கு {ஓட்டத்திற்கு} எதிராகத் தொடர்ந்து சென்றால் அங்கே போய்ச்சேர்வாய்[3].(37) புருஷவியாகரா, இதுவே பாதை. தாதா {ஐயா}, ஒரு முஹூர்த்த காலம் என்னைப் பார். தோலை உதிர்க்கும் உரகத்தை {பாம்பைப்} போல என் அங்கங்களை நான் கைவிடப்போகிறேன்[4]" {என்றார் சரபங்கர்}.(38)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இங்கே குறிப்பிடப்படும் மந்தாகினி என்பது கங்கையாற்றின் பெயராகும். தொடர்ந்து பாயும் எந்த நதியும் தக்ஷிண கங்கை என்றும், பாகீரதி முதலிய பெயர்களாலும் {மேற்குறிப்பட்டவாறு மந்தாகினி என்றும்} அழைக்கப்படுகின்றன. எனவே மந்தாகினி என்ற இந்தக் குறிப்புக்கு கங்கை என்று பொருள் கொள்ளாமல், ஆறு என்றே பொருள் கொள்ள வேண்டும். அடுத்து வரும் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலும் பம்பை நதி சில சந்தர்ப்பங்களில் மந்தாகினி என்றே அழைக்கப்படுகிறது" என்றிருக்கிறது. பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "அங்கங்கு நதியை புஷ்பங்களாலும் படகுகளாலும் விளங்குவதாய் நீ பார்ப்பாய். இது நீ செல்ல வேண்டிய வழி" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "இந்த நதிக்கு எதிராகச் சென்றால் அவருடைய ஆஸரமஞ் சேருவீர்கள்" என்றிருக்கிறது. கோரக்பூர் பதிப்பில், "தெப்பங்கள் போன்று ஏராளமான மலர்கள் மிதந்து செல்லும் இந்த மந்தாகினீ நதியின் ஓட்டத்திற்கு எதிரான திசையில் இப்படியே சென்றால் அந்த இடத்தை அடைவாய்" என்றிருக்கிறது. இராமன் இப்போது இருப்பது விந்திய மலைத்தொடரின் அருகிலுள்ள தண்டகாரண்யப் பகுதி என்பதால், இது ஏற்கனவே சித்திரகூடத்தின் அருகே சொல்லப்பட்ட மந்தாகினி நதியாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பில்லை. மந்தாகினி என்றால் சம்ஸ்கிருதத்தில் "மெதுவாகச் செல்பவள் {பாய்பவள்}" என்று பொருள். எனவே மெதுவாகப் பாயும் எந்த நதிப்பகுதியையும் மந்தாகினி என்று அழைக்கப்படும் வாய்ப்புள்ளது. இங்கே குறிப்பிடப்படும் மந்தாகினி நர்மதையாறாகவே இருக்க வேண்டும். நர்மதா என்றால் "இன்பமளிப்பவள்" என்று பொருள்.

[4] பிபேக்திப்ராய் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சரபங்கர் இறந்துவிட்டால், ராமன் அங்கேயே வசித்திருக்கலாம். ஆனால் சரபங்கர் அவனை சுதீக்ஷ்ணரிடம் அனுப்புகிறார், சுதீக்ஷ்ணர் அவனை அகஸ்தியரிடம் அனுப்புகிறார். இது ராமனைத் தெற்கு நோக்கியே செலுத்தும் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகும்" என்றிருக்கிறது.

பிறகு, மந்திரவித்தான அந்த மஹாதேஜஸ்வி {மந்திரங்களை அறிந்தவரான சரபங்கர்}, அக்னியை மூட்டி, ஆகுதி கொடுத்து {நெய்யினால் ஹோமம் செய்து}, அந்த ஹுதாசனத்துக்குள் {நெருப்புக்குள்} பிரவேசித்தார்[5].(39) அக்னி, அந்த மஹாத்மாவின் ரோமம் {உடல்மயிர்}, கேசம் {தலைமயிர்}, சுருங்கிய தோல், எலும்பு, மாமிசங்கள் ஆகியவற்றையும், குருதியையும் எஞ்சாமல் எரித்தான்[6].(40) 

[5] இந்திரன் அருளினன் இறுதி செய்பகலா

வந்தனன் மருவுதி மலர் அயன் உலகம்

தந்தனென் என அது சாரலென் உரவோய்

அந்தம் இல் உயர் பதம் அடைதலை முயல்வேன்

ஆதலின் இது பெற அருள் என உரையா

காதலி அவளொடு கதழ் எரி முழுகி

போதலை மருவினன் ஒரு நெறி புகலா

வேதமும் அறிவு அருமிகு பொருள் உணர்வோன்

- கம்பராமாயாணம் 2627, 2628ம் பாடல்கள், சரபங்கன் பிறப்பு நீங்கு படலம்

பொருள்:  "உரமானவனே, இந்திரன் வந்தான், 'அழிகின்ற காலம் வரை பிரம்மலோகம் தந்தேன். தங்குவாயாக' என்று சொன்னான். அதைச் சேர விரும்பாமல் அழிவில்லா உயர் பரமபதத்தை அடைய முயல்வேன். ஆதலினால் அதை {பரமபதத்தை} அடைய அருள்வாய்" எனச் சொல்லி, ஓர் உறுதியான வழியைச் சொல்லாத வேதமும் அறிய முடியாத மேம்பட்ட பொருளை உணர்ந்தவர் {சரபங்கர்}, தன் காதலியோடு {மனைவியோடு} தழல்விட்டெரியும் நெருப்பில் முழுகி பரமனை அடைந்தார்.

[6] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சரபங்க முனிவர் விருப்பத்துடன் தற்கொலை செய்து கொண்ட பாபம் இழைத்தாரா, இல்லையா என்ற கேள்வி இங்கே எழுகிறது. அவ்வாறு இல்லை. ஏனெனில், அவர் சாதாரண நெருப்பில் தம்மை அழித்துக் கொண்டதாக இங்கே சொல்லப்படவில்லை. புனித மந்திரங்கள் சொல்லி, யோக நெருப்பை இருப்புக்கு அழைத்து, ஆகுதிகள் இட்டு அதற்குள்ளேயே அவர் நுழைந்தார். சாதாரண நெருப்பில் ஒரு சடலத்தின் மண்டையோடும், முதுகெலும்பும், புனித நீரில் மூழ்குவதற்காக முழுமையாக எரிந்து சாம்பலாவதில்லை. இங்கே எதுவும் எஞ்சவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. சரபங்க முனிவர் ராமனைக் கண்டதும், தன் உடல் சாதிக்க வேண்டிய பணி ஏதுமில்லை என்ற தெய்வீக ஞானத்தை அடைந்து, புனித நெருப்புக்குள் நுழைந்தார். ஒழுக்கத்திலும், நெறியிலும் மேன்மையானவர்களை தீண்டவும் முடியாத அக்னி, அவர்களைத் தன் மடியில் அமர்த்தி குளுமையான நிலையையே அளிப்பான். யுத்தகாண்டத்தில் சீதைக்கும் இதுவே நேர்கிறது. இராமனின் மூதாதையான பேரரசன் ஹரிஷ்சந்திரனின் தர்மபத்தினியான ராணி சந்திரமதிக்கும் இதுவே நேர்ந்தது. அநுஷ்ட்ந அஸமர்த²ஸ்ய வாந ப்ரஸ்த²ஸ்ய ஜீர்யத꞉ | ப்⁴ருʼகு³꞉ அக்³நி꞉ ஜலபாதேந தே³ஹ த்ய்கோ³ விதீ⁴யதே ||" என்று தர்மாகூடம் சொல்கிறது. அதாவது, "இந்த பூத உடலைக் குறித்த தெய்வீக ஞானத்தை அடைந்தவர்களும், நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளுக்கான அனுஷ்டானங்களைப் பின்பற்ற முடியாதவர்களும் / இயலாதவர்களும், இல்லறம் விட்டு வானப்ரஸ்தம் மேற்கொண்டு காய்ந்தவர்களும் தங்கள் தேகங்களை நெருப்பிலோ, நீரிலோ இட்டும், மலைச் சிகரங்களில் இருந்து விழுந்தும் தியாகம் செய்யலாம்" என்பது பொருளாகும். இந்த சாதனைகள் யோகியருக்கானவை; சாமானியருக்கல்ல என்பதை தயவு செய்து புரிந்து கொள்வீராக" என்றிருக்கிறது. தம்மை அழைத்துச் செல்ல தெய்வீகத் தேரில் இந்திரனே நேரடியாக வந்தும் செல்லாமல், ராமனின் வரவுக்காகக் காத்திருந்து, அவனைக் கண்டு, அவனுக்கு வழிகாட்டி, தாம் செய்த புண்ணியங்கள் அனைத்தையும் அவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, யோகாக்னியில் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறார் முனிவர் சரபங்கர். அந்தப் புண்ணியப் பயனாலேயே தெய்வீகத் தேரில் இந்திரனே நேரடியாக வந்தான். அதையும், அதாவது அந்தப் புண்ணியப் பயன்களையும் ராமனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, எதையும் மிச்சம் வைத்துக் கொள்ளாமல், மிச்சமாக எதையும் விட்டுச் செல்லாமல் யோகத்தினால் அதே பலனை {பிரம்மலோகத்தை} அடைகிறார் சரபங்கர்.

அந்த சரபங்கர், பாவகனை {அக்னியைப்} போல ஒளிரும் குமாரனாகி {இளைஞனாகி}, அந்த அக்னிக் குவியலில் இருந்து பிரகாசத்துடன் வெளிப்பட்டு,(41) அக்னிஹோத்ரிகள், மஹாத்மாக்களான ரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியோரின் உலகங்களைக் கடந்து பிரம்மலோகத்திற்கு உயர்ந்தார்.(42) புவனத்தில் {பூமியில்} புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்தவரான அந்த துவிஜரிஷபர் {இருபிறப்பாளர்களில் காளை}, அனுசரித்திருப்பவர்களுடன் கூடிய பிதாமஹனை {பாட்டன் பிரம்மனைக்} கண்டார். பிதாமஹனும் அந்த துவிஜரைக் கண்டு ஆனந்தமடைந்து "சுஸ்வாகதம் இதி {இது நல்வரவே}" என்று சொன்னான்.(43)

---

ஆரண்ய காண்டம் சர்க்கம் – 05ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 43

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அரம்பை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 64 (20)

Rambha | Bala-Kanda-Sarga-64 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: அரம்பையைச் சபித்த விஷ்வாமித்ரர்; புலன்களை வென்று பிராமண நிலையை அடைய மீண்டும் ஆயிரமாண்டு கடுந்தவம் இருந்தது...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார் [இந்திரன் ரம்பையிடம்]}, "அரம்பையே, ஸுர {தேவ} காரியமிது. இந்த மகத்தான பணியை நீ செய்வாயாக. கௌசிகரை லோபமடையச் செய்து {மயக்கி} காம மோஹத்தில் ஆழ்த்துவாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(1)

இராமா, மதிமிக்கவனான சஹஸ்ராக்ஷனால் {ஆயிரங்கண் இந்திரனால்} இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த அப்சரஸ் கூச்சத்துடன் கைகளைக் கூப்பி ஸுரேஷ்வரனிடம் {தேவர்களின் தலைவனிடம்} இந்த வாக்கியத்தை மறுமொழியாகக் கூறினாள்:(2) "ஸுரபதியே, அந்த விஷ்வாமித்ர மஹாமுனி பயங்கரமானவர். தேவா, என் மேல் அவர் கோரமான குரோதங் கொள்வார் {கோபமடைந்து சபித்துவிடுவார்}. இதில் ஐயமில்லை. எனவே, எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. தேவா, பொறுமை காப்பதே உமக்குத் தகும்" {என்றாள் ரம்பை}.(3,4அ)

இராமா, அச்சத்துடன் கூடிய அவளால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சஹஸ்ராக்ஷன், பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தவளும், கைகளைக் கூப்பி நின்றவளுமான அவளிடம் சொன்னான்:(4ஆ,5அ) "அரம்பையே, அஞ்சாதே. நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக. என் சாசனத்தை {ஆணையை} நிறைவேற்றுவாயாக. பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களைக் கொண்ட {வசந்த} காலத்தில் இதயங்கவரும் கோகிலமாகி {குயிலாகி} கந்தர்பனுடன் {காமனுடன்} சேர்ந்து உன் அருகில் நான் துணையிருப்பேன். (5ஆ,6) அரம்பையே, உன் பரமபாஸ்வரரூபத்தை {பளபளப்பான சாயலைப்} பன்மடங்காக்குவாயாக. கௌசிக ரிஷியின் தவத்தைக் கெடுப்பாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(7)

அவள் இந்த வசனத்தைக் கேட்டு உத்தம ரூபம் தரித்த லலிதையாகி {அழகிய பெண்ணாகி} முகத்தில் புன்னகை தோன்ற விஷ்வாமித்ரரை வசீகரிக்கத் தொடங்கினாள்.(8) அவர் அழகாகக் கூவும் கோகிலத்தின் ஒலியைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்தவராக அவளை {ரம்பையைக்} கண்டார்.(9)

அப்போது அந்த ஒலியைக் கேட்டும், ஒப்பில்லாத கீதத்தைக் கேட்டும் ரம்பையைப் பார்த்தும் அந்த முனிவர் சந்தேகம் அடைந்தார்.(10) முனிபுங்கவரான குசிகாத்மஜர் {குசிகனின் மகனான விஷ்வாமித்ரர்} இது சஹஸ்ராக்ஷனின் {ஆயிரங்கண் இந்திரனின்} செயல் என்பதை அறிந்து, பெருங்குரோதமடைந்து ரம்பையைச் சபித்தார்:(11) "துர்பாக்கியம் கொண்ட ரம்பையே, காமக்ரோதங்களை வெல்ல தவம் செய்து கொண்டிருக்கும் என்னை மயக்கினாய். பத்தாயிரம் வருடங்கள் நீ கல்லாகக் கிடப்பாயாக.(12) பளபளப்பான ரம்பையே, என் குரோதத்தால் பீடிக்கப்பட்ட உன்னை, தபோபலமிக்க ஒரு பிராமணர் விடுவிப்பார்[1]" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(13)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இந்த ரம்பையை விடுவிக்கப்போகிறவர் பிரம்மனின் மானஸபுத்திரரான வசிஷ்டரைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. விஷ்வாமித்ரருக்கு வசிஷ்டரிடம் விரோதம் இருந்தாலும் அவர் மீது பெரும் மதிப்புக் கொண்டிருந்தார்" என்றிருக்கிறது.

மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாமுனியுமான விஷ்வாமித்ரர், கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு மனம் சோர்ந்தார்[2].(14) அப்போதே அவரிடம் பெருஞ்சாபம் பெற்ற ரம்பையும் கல்லாகிவிட்டாள். அந்த மஹரிஷியின் சொற்களைக் கேட்ட கந்தர்பனும் {மன்மதனும்}, உடனிருந்தவனும் {இந்திரனும் அங்கிருந்து} தப்பிச் சென்றனர்.(15) இராமா, அந்த மஹாதேஜஸ்வி கோபத்தால் தம் தவம் அபகரிக்கப்பட்டதையும், இந்திரியங்கள் வெல்லப்படாதததையும் கண்டு ஆத்மசாந்தி அடையாதிருந்தார்.(16)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "அற்பமான காரணங்களுக்காகவோ, பலவீனர்களின் மீதோ கோபம் கொள்வது தவ சக்தியையும், புண்ணியத்தையும் இழக்கச் செய்யும். கட்டுக்கடங்காத மனோபாவம் தவச் சக்தியை அழிப்பதோடல்லாமல் நீடித்த மனச்சோர்வையும் அளிக்கும். "கேட்டல், தீண்டல், காண்தல், உண்தல், நுகர்தல் ஆகியவற்றால் மகிழ்ச்சியோ, துயரோ கொள்ளாதவனே ஜிதேந்திரியன் {புலன்களை வென்றவன்} ஆவான்" என்று மனு சொல்கிறார். பகவத்கீதையின் கர்மயோகம் முழுவதும் இதையே சொல்கிறது. "பாரதரிஷபா, முதலில் உனது புலன்களை வென்று இந்தப் பாவத்தை அழிப்பாயாக. ஏனெனில், இது கல்வியாலும், தியானத்தாலும் அடையப்பட்ட அறிவை அழிக்கிறது" என்று பகவத்கீதை 3:41 சொல்கிறது" என்றிருக்கிறது. 

தவம் கெட்டுப் போனதைக் கண்ட அவர் தமது மனத்தில், "இனி நான் குரோதங் கொள்ளாதிருக்க வேண்டும். எவ்வகையிலும் பேசாதிருக்க வேண்டும்.(17) அல்லது ஆயிரம் வருடங்கள் மூச்சு விடாமல் இருப்பேன். இந்திரியங்களை வெல்லும் வரை நான் என் சரீரத்தை மெலிந்து வற்றச் செய்வேன்.(18) தவத்தின் மூலம் பிரஹ்மண்யத்தை {பிராமண நிலையை} அடையும் வரையில் எவ்வளவு வருடங்கள் ஆனாலும் அதுவரையிலும் மூச்சுவிடாமலும், உண்ணாமலும் இருப்பேன். நான் தவம் செய்யும்போது என் உடல் உறுப்புகள் சிதையாதிருக்கட்டும்" என்று தீர்மானித்தார்.(19,20அ)

இரகுநந்தனா, இவ்வாறே அந்த முனிபுங்கவர் ஆயிரமாண்டுகளுக்கு உலகில் ஒப்பில்லாத நோன்பை நோற்றார்" {என்றார் சதாநந்தர்}.(20ஆ)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 64ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 20

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

திரிசங்கு சுவர்க்கம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 60 (34)

Trishanku Svarga | Bala-Kanda-Sarga-60 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சுவர்க்கத்திற்கு உயர்ந்த திரிசங்கு; இந்திரனால் சுவர்க்கத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டது; அவனுக்காக மற்றொரு சுவர்க்கத்தை உண்டாக்கிய விஷ்வாமித்ரர்...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர், மஹோதயருடன் கூடிய வாசிஷ்டர்களின் {வசிஷ்டரின் மகன்களுடைய} தபோபலம் அழிந்ததை அறிந்து, ரிஷிகளின் மத்தியில் இதை அறிவித்தார்:(1) "இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றலும், திரிசங்கு என்று நன்கு அறியப்பட்டவனும், தர்மிஷ்டனும், நல்லவனுமான இவன், தன் சரீரத்துடன் தேவலோகம் செல்ல விரும்பி என்னை சரணடைந்திருக்கிறான்.(2,3அ) இவன் தன் சரீரத்துடன் தேவலோகம் செல்ல வழிவகுக்கும் யஜ்ஞத்தை என்னுடன் சேர்ந்து நீங்கள் அனைவரும் நடத்தித் தர வேண்டும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(3ஆ,4அ)

விஷ்வாமித்ரரின் சொற்களைக் கேட்டவர்களும், தர்மத்தை அறிந்தவர்களுமான மஹரிஷிகள் அனைவரும் விரைவாக ஒன்று சேர்ந்து தர்மத்திற்குப் பொருந்தும் இந்தச் சொற்களைத் தங்களுக்குள் பேசினர்:(4ஆ,5அ) "குசிகனின் வழித்தோன்றலும், பரமகோபம் அடைபவருமான இம்முனிவர் சொன்னவை அனைத்தையும் செய்வோம். இதில் ஐயமில்லை. இல்லையென்றால் அக்னிக்கு ஒப்பான இந்த பகவான் கடுஞ்சாபம் அளிப்பார்.(5ஆ,6) எனவே, இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றல் {திரிசங்கு}, விஷ்வாமித்ரரின் தேஜஸ்ஸால் சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்லும் வகையில் நாம் யஜ்ஞத்தைச் செய்வோம். அனைவரும் காரியத்தைத் தொடங்குவோம்" {என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்}.(7,8அ)

இவ்வாறு சொன்ன அந்த மஹரிஷிகள், அதற்கான பணிகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர் {அந்த யஜ்ஞத்தின்} யாஜகரானார் {அத்வர்யுவானார்}.(8ஆ,9அ) மந்திரங்களை நன்குணர்ந்த ரித்விஜர்களும், கல்பங்களுக்கு {சாத்திரங்களுக்கு} இணக்கமான மந்திரங்களை விதிப்படி சொல்லி அனைத்துக் கர்மங்களையும் செய்தனர்.(9ஆ,10அ)

நெடுங்காலத்திற்குப் பிறகு, மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர், ஹவிர்ப்பாகங்களைக் கொடுப்பதற்காக தேவர்கள் அனைவரையும் ஆவாஹநம் செய்தார் {மந்திரங்களைச் சொல்லி நல்ல முறையில் அழைத்தார்}.(10ஆ,11அ) எனினும் தேவர்கள் எவரும் ஹவிர்ப்பாகங்களை ஏற்க வரவில்லை. பெருங்கோபமடைந்த விஷ்வாமித்ர மஹாமுனி, ஸ்ருவத்தை {ஹோமம் செய்யும் அகப்பையை} உயர்த்தி, குரோதத்துடன் திரிசங்குவிடம் இதைச் சொன்னார்:(11ஆ,12) "நரேஷ்வரா {மனிதர்களின் தலைவா, திரிசங்குவே}, நான் அடைந்த தவத்தின் வீரியத்தைப் பார். இத்தகையவனான நான் உன்னை சரீரத்துடன் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்புவேன். நராதிபா, அடைதற்கரிய திவத்தை {சுவர்க்கத்தை} உன் சரீரத்துடன் அடைவாயாக.(13,14அ) ராஜாவே, என்னால் அடையப்பட்ட தவத்தின் பலன் சிறிதாவது இருக்குமல்லவா? அந்த தேஜஸின் மூலம் நீ சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்வாயாக" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(14ஆ,15அ)

காகுத்ஸ்தா {ராமா}, அந்த முனிவர் இவ்வாறு சொல்லி, மற்ற முனிவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த நரேஷ்வரன் {மனிதர்களின் தலைவனான திரிசங்கு} தன் சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} நோக்கி எழுந்தான்.(15ஆ,16அ) ஸுரகணங்கள் {தேவர்கள்} அனைவருடன் கூடிய பாகசாசனன் {இந்திரன்}, ஸ்வர்க்கலோகம் வந்த திரிசங்குவைக் கண்டு இந்த வசனத்தைச் சொன்னான்:(16ஆ,17அ) "திரிசங்குவே, நீ இன்னும் ஸ்வர்க்கத்தை உனதாக்கவில்லை. நீ திரும்பிச் செல்வாயாக. குருசாபம் அடைந்த மூடா, சரீரந்திரும்பி {தலைகீழாகப்} பூமியில் விழுவாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(17ஆ,18அ)

மஹேந்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்தத் திரிசங்கு, தபோதனரான விஷ்வாமித்ரரை நோக்கி, "என்னைக் காப்பீராக" என்று உரக்கக் கதறியபடியே வானத்தில் இருந்து விழுந்தான்.(18ஆ,19அ) அவன் {திரிசங்கு} உரக்கக் கதறியதைக் கேட்ட கௌசிகர் {விஷ்வாமித்ரர்} தீவிர கோபமடைந்து, "நில், நிற்பாயாக" என்று சொன்னார்.(19ஆ,20அ)

ரிஷிகளின் மத்தியில் மற்றொரு பிரஜாபதியை {படைப்பாளனான பிரம்மனைப்} போல இருந்த அந்த தேஜஸ்வி {விசுவாமித்ரர்}, தக்ஷிணமார்க்கத்தில் {தென் திசையின் வழியில்} வேறு சப்தரிஷிகளைப் படைத்தார். பெரும் புகழ்பெற்ற அவர் {விஷ்வாமித்ரர்}, முனிகளின் மத்தியில் நின்று குரோதமடைந்தவராக தக்ஷிண திசையில் புதிய நக்ஷத்திர மாலையை {நட்சத்திரங்களின் வரிசையைப்} படைத்தார்.(20ஆ-22அ) நக்ஷத்திர வம்சங்களையும் படைத்துக் குரோதக்கறை படிந்தவராக, "மற்றொரு இந்திரனை உண்டாக்குவேன். அல்லது இந்த லோகம் இந்திரனற்றதாக இருக்கட்டும்" என்று சொல்லிவிட்டு, மேலும் குரோதத்துடன் அவர் வேறு தேவர்களையும் படைக்கத் தொடங்கினார்.(22ஆ,23)

அப்போது ரிஷிகளும், ஸுரர்களும், அஸுரர்களும் பெருங்கலக்கமடைந்து, மஹாத்மாவான விஷ்வாமித்ரரிடம் நற்சொற்களைச் சொல்லும் வகையில்,(24) "தபோதனரே, பெரும் நற்பேறு பெற்றவரே, குருசாபத்தால் வீழ்ந்த இந்த ராஜன், சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்வது ஒருபோதும் தகாது" என்றனர்.(25)

முனிபுங்கவரான கௌசிகர், தேவர்களின் வசனத்தைக் கேட்டு, பாராட்டத்தக்க இந்த வாக்கியத்தை அந்த தேவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார்:(25) "நீங்கள் மங்கலமாக இருப்பீராக. பூபதியான இந்தத் திரிசங்குவை சரீரத்துடன் உயர்த்துவதாக இவனிடம் செய்த பிரதிஜ்ஞையை மெய்யற்றதாக்கும் உற்சாகம் எனக்கில்லை.(27) சரீரத்துடன் கூடிய சாஷ்வத ஸ்வர்க்கம் திரிசங்குவுக்கு அமையட்டும். மேலும் எவை {என்னால்} படைக்கப்பட்டனவோ, அந்த நக்ஷத்திரங்கள் அனைத்தும் என்னுடையவையாகவே இந்த லோகங்கள் இருக்கும் வரை உறுதியாக நிலைத்திருக்கட்டும். ஸுரர்கள் அனைவரும் இதை ஏற்பதே தகும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(28,29)

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் அந்த முனிபுங்கவரிடம் மறுமொழியாக, "அவ்வாறே ஆகட்டும். முனிசிரேஷ்டரே, நீர் மங்கலமாக இருப்பீராக. இந்த நக்ஷத்திரங்கள் அநேகமும் வைஷ்வாநரபாதைக்கு {சோதிமண்டல வழிக்கு} வெளியே ஆகாயத்தில் தங்கள் தங்கள் இடங்களில் நிலைத்திருக்கட்டும். ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் ஜோதிகளின் மத்தியில் அமரரைப் போல் திரிசங்குவும் இருந்தாலும் இவன் தலைகீழாகவே நிலைத்திருக்கட்டும்.(30-32அ) சுவர்க்கம் செல்பவனைத் தொடர்வதைப் போலவே கிருதார்த்தனும், கீர்த்திமானுமான இந்த நிருபசத்தமனை {மன்னர்களில் சிறந்த திரிசங்குவை} இந்த ஜோதிகள் அனைத்தும் பின் தொடரட்டும்" என்றனர்.(32ஆ,33அ)

தேவர்கள் அனைவராலும் துதிக்கப்பட்டவரும், மஹாதேஜஸ்வியும், தர்மாத்மாவுமான விஷ்வாமித்ரரும் ரிஷிகளின் மத்தியில் தேவர்களிடம், "ஏற்கிறேன்" என்று சொன்னார்.(33ஆ,34அ)

நரோத்தமா {மனிதர்களில் சிறந்த ராமா}, யஜ்ஞம் முடிந்த பின்னர் மஹாத்மாக்களான தேவர்கள், தபோதனர்களான ரிஷிகள் ஆகியோர் அனைவரும் வந்தவாறே சென்றனர்" {என்றார் சதாநந்தர்}[1].(34)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "திரிசங்கு, சூர்யாருணனின் {திரையாருணனின்} மகனாவான். உண்மையில் இவனது பெயர் சத்தியவிரதனாகும். திரிசங்கு என்பது இவனது புனைப்பெயராகும். இவன் மூன்று சாபங்களைப் பெற்றவன் என்பதால் திரிசங்கு என்ற பெயர்பெற்றான் என்று ஹரிவம்சம் குறிப்பிடுகிறது. அது பின்வருமாறு: அறம் சார்ந்த இவனது தந்தை இவனை நாடு கடத்துகிறான். வசிஷ்டர் அதைத் தடுக்காததால் திரிசங்கு அவரிடம் பெருங்கோபம் கொள்கிறான். எனவே, தந்தையின் சாபம் முதல் சாபம். அடுத்தது வசிஷ்டரின் கறவை மாட்டைக் கொன்று இரண்டாம் சாபத்தைப் பெறுகிறான். விஷ்வாமித்ரரின் மகன்களுக்கு உணவளிக்க முடியாத காரணத்தால் வசிஷ்டரின் பசுவைக் கொன்று அவர்களுக்கு உணவளிக்கிறான். விஷ்வாமித்ரர் தன் நாட்டையும், குடும்பத்தையும் துறந்து தவம் செய்யச் சென்றுவிட்டதால் அவரது மனைவியையும், அவரது மகன்களையும் திரிசங்குவே காத்துவந்தான். அந்த நன்றிக்கடனுக்காகவே இப்போது திரிசங்குவுக்கு உதவும் வகையில் விஷ்வாமித்ரர் அவனைச் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்ப முயல்கிறார். மூன்றாவது சாபம் புனிதமற்ற இறைச்சியை உண்டதால் அவனுக்கு விளைகிறது. இவ்வாறே திரிசங்கு மூன்று சாபங்களைப் பெறுகிறான்" என்றும் இன்னும் அதிகமும் இருக்கிறது. அதைப் படிக்க https://valmikiramayan.net/utf8/baala/sarga60/bala_60_frame.htm என்ற சுட்டிக்குச் செல்லவும். இங்கே குறிப்பிடப்படும் ஹரிவம்சம் பகுதியைப் படிக்க https://harivamsam.arasan.info/2020/03/Harivamsa-Harivamsa-Parva-Chapter-12.html https://harivamsam.arasan.info/2020/04/Harivamsa-Harivamsa-Parva-Chapter-13.html என்ற இரண்டு சுட்டிகளுக்குச் செல்லவும். 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 60ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அகலிகை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 48 (33)

Ahalya | Bala-Kanda-Sarga-48 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: அகலியையின் கதை; அஹல்யையைக் கண்டு மயங்கிய இந்திரன்; இந்திரனையும் அகலிகையையும் சபித்த கௌதமர்...

அவர்கள் பரஸ்பரம் சந்தித்துக் கொண்டதும் குசலம் விசாரித்த {மன்னன்} சுமதி, இறுதியில் அந்த மஹாமுனியிடம் {விசுவாமித்ரரிடம்} இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(1) "முனிவரே, நீர் மங்கலமாக இருப்பீராக. இந்தக் குமாரர்கள், {விஷ்ணு} தேவனின் துல்லிய பராக்கிரமத்தையும், கஜசிம்ம கதியையும் {யானையையும், சிங்கத்தையும் போன்ற நடையைக்} கொண்டவர்களாகவும், வீரர்களாகவும், புலிக்கும், காளைக்கும் ஒப்பானவர்களாகவும்,(2) பத்மபத்ரவிசாலாக்ஷம் {தாமரை இதழ்களைப் போன்ற நீள்விழிகளைக்} கொண்டவர்களாகவும், கட்கம் {வாள்}, தூணி {அம்பறாத்தூணி}, தனு {வில்} ஆகியவற்றைத் தரித்தவர்களாகவும், அஷ்வினிகளைப் போன்ற ரூபத்தைக் கொண்டவர்களாகவும், இளமையின் தொடக்கத்தில் இருப்பவர்களாகவும்,(3) தேவலோகத்தில் இருந்து தன் விருப்பம்போல் பூமிக்கு வந்த அமரர்களைப் போலவும் தெரிகிறார்கள். இவர்கள் இங்கே பாதங்களைப் பதித்தது எவ்வாறு?[1] அதன் காரணமென்ன? இவர்கள் இங்கே வந்தது ஏன்? இவர்கள் யாருடையவர்கள்?(4) இந்த நரசிரேஷ்டர்கள் இருவரும் பிரமாணத்திலும் {உடல் அமைப்பிலும்}, இங்கிதத்திலும் {முகத்தோற்றத்திலும்}, சேஷ்டைகளிலும் {செய்யும் செயல்களிலும்} பரஸ்பரம் {ஒருவரையொருவர்} ஒத்திருக்கின்றனர். சந்திரனாலும், சூரியனாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்பரத்தை {ஆகாயத்தைப்} போல இந்த தேசத்திற்கு இவர்கள் புதுப் பொலிவூட்டுகிறார்கள்.(5) சிறந்த ஆயுதங்களைத் தரித்திருக்கும் இந்த வீரர்களுக்கு, இந்தக் கடினமான பாதையைக் கடப்பதால் உண்டாகும் பயனென்ன? உண்மையில் இவற்றைக் கேட்க நான் விரும்புகிறேன்" {என்று கேட்டான் மன்னன் சுமதி}.(6)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "தந்தையைப் போன்ற எந்த மனிதனும் இளைஞர்கள் நெடுந்தொலைவு நடப்பதை ஏற்கமாட்டார்கள். முனிவர்களோ நடந்து கொண்டே இருப்பவர்கள். தசரதன் விஷ்வாமித்ரருடன் ராமனை அனுப்ப மறுத்த காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். தந்தையைப் போன்றவனான மன்னன் சுமதியும் இதையே இங்கே விஷ்வாமித்ரரிடம் கேட்கிறான்" என்றும் இன்னும் அதிகமும் இருக்கிறது.

அவனது {சுமதியின்} இந்த வசனத்தைக் கேட்டதும் அவர் {விசுவாமித்ரர்} சித்தாசிரமவாசத்தையும், ராக்ஷச வதத்தையும், நடந்தவை அனைத்தையும் சொன்னார். அந்த ராஜா {சுமதி}, விஷ்வாமித்ரர் சொன்னதைக் கேட்டு பரம ஆச்சரியமடைந்தான்.(7) அவன், பரம அதிதிகளை {விருந்தினர்களை} அடைந்த பிராப்தத்தைப் பெற்றவனாக மகிழ்ந்து, கௌரவிக்கப்படத் தகுந்தவர்களும், மஹாபலவான்களுமான அந்த தசரதபுத்திரர்கள் இருவரையும் விதிப்படி பூஜித்தான்.(8) சுமதியால் பெரிதும் கௌரவிக்கப்பட்ட ராகவர்கள் இருவரும் ஓரிரவு அங்கே வசித்து மிதிலைக்குப் புறப்பட்டனர்.(9)

முனிவர்கள் அனைவரும் ஜனகனின் மங்கல நகரைக் கண்டதும், "ஸாது, ஸாது {நல்லது, நன்று}" என்று புகழ்ந்து அந்த மிதிலையைப் பூஜித்தனர்[2].(10) இராகவன் மிதிலையின் அருகில் இருந்த வனத்தில் புராதனமானதும், ஜனங்களற்றதும், ரம்மியமானதுமான ஓர் ஆசிரமத்தைக் கண்டு, அந்த முனிபுங்கவரிடம் {விசுவாமித்ரரிடம்}:(11) "பகவானே, ஆசிரமம் போன்று தெரிவதும், முனிவர்களால் விலக்கபட்டதுமான இஃது என்ன? பூர்வத்தில் இந்த ஆசிரமம் யாருடையது? இவைற்றைக் கேட்க விரும்புகிறோம்" {என்று கேட்டான்}.(12)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "கோட்டை அமைப்புகளுக்காக அயோத்தி நகரம் பார்வையாளர்களால் போற்றப்பட்டாலும், வழிபடப்படும் அளவுக்கு {அந்தக் காலத்தில்} அதற்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை. ஆனால், மிதிலையோ கோவில் நகரம் என்றும், தங்குதடையில்லாமல் எப்போதும் வேத சடங்குகள் நடைபெற்றுக் கொண்டே இருக்கும் இடம் என்றும் {அப்போதே} புகழப்பட்டும் நகரமாக இருந்திருக்கிறது. சிவனின் வில்லைக் கொண்டிருப்பதால் பழங்காலத்தில் இருந்து வில் வழிபாடு நடைபெறும் அருளப்பட்ட இடமாகவும் அஃது இருந்திருக்கிறது" என்றிருக்கிறது.

வாக்கியவிசாரதரும் {வாக்கியத்தில் நிபுணரும்}, மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாமுனியுமான விஷ்வாமித்ரர், ராகவனால் சொல்லப்பட்ட அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டு மறுமொழியாக:(13) "இராகவா, மகிழ்ச்சியடைகிறேன்[3]. ஒரு மஹாத்மாவால் கோபத்துடன் சபிக்கப்பட்ட இந்த ஆசிரமபதம் யாருடையது என்பதை உள்ளபடியே உனக்குச் சொல்கிறேன் கேட்பாயாக.(14) நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்தவனே}, திவ்ய ஒளி படைத்ததும், ஸுரர்களால் {தேவர்களாலும்} பெரிதும் பூஜிக்கப்பட்டதுமான இந்த ஆசிரமம் ஒரு காலத்தில் மஹாத்மாவான கௌதமருடையதாக இருந்தது.(15) பெரும்புகழ் பெற்றவனே, ராஜபுத்திரா, ஒரு காலத்தில் அவர் {கௌதமர்} அஹல்யை சகிதராக {அகலிகையுடன்} அநேக வருடங்கள் இங்கே தவத்தில் உறுதியாக அமர்ந்திருந்தார்.(16)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இராமனின் அருளால் அகலிகை சாபத்தில் இருந்து விடுபடும் நேரம் வாய்த்ததற்காக விசுவாமித்ரர் இங்கே மகிழ்ச்சியடைகிறார்" என்றிருக்கிறது.

சசிபதியான {சசிதேவியின் கணவனான} சஹஸ்ராக்ஷன் {ஆயிரங்கண் இந்திரன்}, அவர் {கௌதமர்} இல்லாத சமயத்தை அறிந்து, முனி வேஷந்தரித்து {கௌதமரின் வடிவை ஏற்று} அஹல்யையிடம் இதைச் சொன்னான்:(17) "தகுந்தவளே, ஆசையாவல் கொண்டவர்கள் ருது காலத்திற்காகக் காத்திருக்க மாட்டார்கள்[4]. நல்ல இடையைக் கொண்டவளே, நான் உன்னுடன் சங்கமிக்க இச்சிக்கிறேன்" {என்றான் இந்திரன்}.(18)

[4] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "உன்னிடம் நான் சந்ததியைப் பெற விரும்பவில்லை. எனவே, உரிய வேளை இல்லை என்ற அச்சம் வேண்டாம் என்று இந்திரன் சொல்கிறான்" என்றிருக்கிறது

இரகுநந்தனா, துர்மேதையும், முனிவேஷந்தரித்தவனுமான சஹஸ்ராக்ஷனை {இந்திரனை} அறிந்தும் அவள் {அகல்யை} தேவராஜனின் குதூஹலத்திற்கு மனம் இசைந்தாள்[5].(19) அப்போது அந்தராத்மாவில் நிறைவடைந்தவளாக அவள் {அகலிகை} ஸுரசிரேஷ்டனிடம் {தேவர்களில் சிறந்தவனிடம்} சொன்னாள்: "ஸுரசிரேஷ்டரே, நான் நிறைவடைந்தேன். பிரபுவே, இங்கிருந்து சீக்கிரம் செல்வீராக. தேவேசரே, உம்மையும், என்னையும் எப்போதும் கௌதமரிடம் இருந்து பாதுகாப்பீராக" {என்றாள் அகலிகை}.(20,21அ)

[5] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "என் கணவர் இது போல் கேட்கவும் மாட்டார், வேளைகளை மீறவும் மாட்டார். எனவே இங்கே வந்திருப்பவன் இந்திரனையன்றி வேறில்ல. இந்திரன் நீண்ட காலமாக என்னை விரும்புகிறான் என நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தேவர்களின் மன்னன் இத்தகைய விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும்போது அதை மறுத்தல் தகாது. எனவே இவன் என்னை அடையட்டும் என்று அவள் நினைத்தாள்" என்றிருக்கிறது.

இந்திரன் சிரித்துக் கொண்டே அஹல்யையிடம் இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்: "நல்ல இடையைக் கொண்டவளே, நான் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நான் வந்தவாறே செல்வேன்" என்றான்.(21ஆ,22அ)

இராமா, இவ்வாறு அவளுடன் சங்கமித்த அவன், கௌதமரை எண்ணி பதறியபடியே அந்தக் குடிலில் இருந்து விரைந்து வெளியேறியபோது, மஹாமுனிவரான கௌதமர் பிரவேசிப்பதை அவன் கண்டான்.(22ஆ,23), தேவ தானவர்களாலும் தீண்டப்பட முடியாதவரும், தபோபலம் நிறைந்தவரும், தீர்த்தங்களால் தூய்மையானவரும், அநலம் {நெருப்பைப்} போலப் பிரகாசிப்பவருமான அவர்,(24) கையில் சமித்துகளுடனும் {விறகுளுடனும்}, நல்ல குசப்புற்களுடனும் {தர்ப்பைகளுடனும்} இருப்பதைக் கண்டு ஸுரபதி {இந்திரன்} அச்சத்தால் முகம் சிவந்தான்.(25)

நல்லொழுக்கம் பொருந்திய அந்த முனிவர் {கௌதமர்}, முனிவேஷம் தரித்தவனும், துர்நடத்தை கொண்டவனுமான சஹஸ்ராக்ஷனை {இந்திரனைக்} கண்டு சீற்றத்துடன் இந்த வசனத்தைச் சொன்னார்:(26) "துர்மதி கொண்டவனே, என் ரூபத்தை ஏற்று இந்த ஏற்பில்லா காரியத்தைச் செய்ததால், நீ கனிகளற்றவனாவாயாக[6]" {என்றார் கௌதமர்}.(27)

[6] தாதாசாரியரின் பதிப்பில், "நீ உன்மத்தனாகிச் சிறிதும் அறத்தினெறியை யுணராமல் என்னுடைய வேடம்பூண்டு நல்லறிவாளர் செயற்கரிய இத்தீச்செயலை நீ செய்தமையால் காமத்தைப் பெருக்குகைக்குக் காரணமாகிய அண்டங்களிரண்டும் அற்று அலி போலாகக் கடவையென்று சாபமிட, உடனே இந்திரனுடைய அண்டங்களற்று விழுந்தன" என்றிருக்கிறது.

அந்த மஹாத்மா இவ்வாறு சீற்றத்துடன் சொன்ன உடனேயே சஹஸ்ராக்ஷனின் விருஷணங்கள் {விரைகள்} பூமியில் விழுந்தன.(28) சக்ரனை {இந்திரனை} இவ்வாறு சபித்துவிட்டு, தன் பாரியையையும் {மனைவியையும்} சபிக்கும் வகையில், "பல்லாயிரம் வருடங்கள் நீ இங்கேயே இருப்பாயாக.(29) உணவில்லாமல் வாயுபக்ஷணம் செய்து {காற்றை உண்டு}, பஸ்மத்தில் {சம்பலில் / புழுதியில்} புரண்டுருண்டு, பழியுணர்ந்து வருந்தி, உயிரினங்கள் எதனுக்கும் புலப்படாதவளாக இந்த ஆசிரமத்திலேயே வாழ்ந்திருப்பாயாக.(30) தசரதாத்மஜனும் {தசரதனின் மகனும்}, தடுக்கப்பட முடியாதவனுமான ராமன், இந்த கோர வனத்திற்குள் வரும்போது நீ தூய்மையடைவாய்.(31) துர்விருத்தம் {தீய நடத்தை} கொண்டவளே, அவனை {ராமனை} வரவேற்று, லோபத்தையும் {பேராசையையும்}, மோஹத்தையும் {மயக்கத்தையும்} கைவிட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்து நீ என் அருகில் உன்னுடலைத் தரிப்பாய்" {என்றார் கௌதமர்}[7].(32)

[7] நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "எப்பொழுது, யாவராலும் எதிரிடப்போகாத பராக்ரமம் பொருந்தியவனும், தசரதசக்ரவர்த்தியின் புதல்வனுமாகிய ராமன் பாழடைந்து பயங்கரமாயிருக்கின்ற இவ்வாச்ரமத்துக்கு வருவானோ, அப்பொழுது அவனுடைய பாதாரவிந்தத்தின் பராகம் {தூசி} பட்டுப் பரிசுத்தையாகி லோபமோஹங்களை விட்டு அவனை அதிதி ஸத்காரங் கொண்டு பூஜித்து என்னருகில் ஸந்தோஷத்துடன் மறுபடியும் உனது உருவம் பெறுவாய்" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், "அஹல்யை புத்திபூர்வமாக வியபிசாரம் செய்ததற்காகக் கௌதமமாமுநிவர் சாபரூபமாக ப்ராயச்சித்தம் விதித்தனர். ஆகையால் அஹல்யையைக் கல்லாகச் சபித்தரென்று சொல்லலாகாது. ஆகையாலேயே "உனது உருவம் பெறுவாய்" என்கிறவிடத்தில் முன்போல் எல்லோருக்கும் புலப்படும்படியான உன்னுடைய தேஹத்தைப் பெறுவாயென்று பொருள் கொள்ள வேணும். ஆனாலும் பாத்மபுராணத்தில் அஹல்யைக்குச் சிலாரூபஞ் சொல்லப்பட்டது இது கல்பாந்தரவ்ருத்தாந்தத்தை அநுஸரித்துச் சொல்லப்பட்டதென்று சிலர். மற்றுஞ்ஞிலர் பாத்மபுராணத்தை அநுஸரித்து அஹல்யை சிலையாகச் சபிக்கப்பட்டாளென்று கொண்டு, அதற்கநுகுணமாக "உனது உருவம் பெறுவாய்" என்கிறவிடத்தில் நீ சிலாரூபத்தை விட்டு உனக்கு அஸாதராணமாயுள்ள தேஹத்தைப் பெறுவாயென்று கருத்து கூறுகின்றனர்" என்றிருக்கிறது.

மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாதபஸ்வியுமான கௌதமர், அந்த துஷ்டசாரிணியிடம் இவ்வாறு சொல்லி இந்த ஆசிரமத்தை விட்டகன்று சித்தர்களாலும், சாரணர்களாலும் துதிக்கப்படுபவராக ரம்மியமான இமய சிகரத்தில் தவம் பயின்று வருகிறார்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(33)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 48ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 33

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சப்தமருத்துக்கள் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 47 (22)

Seven Maruts | Bala-Kanda-Sarga-47 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: விசாலையின் மன்னர்கள்; ஏழு துண்டுகளான திதியின் கருவை, அவளது வேண்டுகோளுக்கு இணங்க சப்தமருத்கணங்களாகும்படி அருள் செய்த இந்திரன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "கர்ப்பம் ஏழு துண்டுகளானதும் திதி பரமதுக்கமடைந்தாள். அவள் வெல்லப்பட முடியாத சஹஸ்ராக்ஷனிடம் இந்த சமாதான வாக்கியத்தைப் பேசினாள்:(1) "பலசூதனா {பலாசுரனைக் கொன்றவனே இந்திரா}, தேவேசா, என்னுடைய அபராதத்தால் {தவறால்} இந்த கர்ப்பம் ஏழு துண்டுகளாகின. இதில் உன் அபராதமேதுமில்லை.(2) உன்னால் என் கர்ப்பம் {ஏழு துண்டுகளாக} மாறினாலும், ஏழு துண்டுகளான இவ்வேழு மருதர்களும், உன்னுடைய ஸ்தானபாலர்களாக வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்[1].(3) புத்திரா, என்னுடைய இந்த ஏழு மகன்களும் திவ்யரூபத்தை அடைந்து வாதஸ்கந்தர்களாகி {வாயுலோக அதிபதிகளாகி} மாருதர்களாகப் புகழடைந்து திவ்ய லோகத்தில் திரிய வேண்டும்.(4) ஒருவன் பிரம்மலோகத்தில் திரியட்டும், மற்றொருவன் இந்திரலோகத்தில் திரியட்டும். பெரிதும் கொண்டாடப்படும் மூன்றாமவன் வாயு என்ற புகழ் பெற்று {விஷ்ணு லோகத்தில்} திவ்ய வாயுவாகட்டும்.(5) ஸுரசிரேஷ்டா {தேவர்களில் சிறந்தவனே}, என்னுடைய மற்ற நான்கு புத்திரர்களும் உன் சாசனத்தின் {ஆணையின்} பேரில் உன்னால் கொடுக்கப்படும் மாருதரெனும்[2] பெயரில் புகழ்பெற்று, கால திசைகளை ஆளட்டும். நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக." {என்றாள் திதி}.(6,7அ)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "தொன்மங்களின் படி அண்டத்தில் விண்மீன் மண்டலங்களையும், கிரகங்களையும் சார்ந்துள்ள நுட்பமான ஏழு இடங்கள் இருக்கின்றன. விஷ்ணு புராணத்தின்படி இவை, மேகங்கள், இடி, மழை ஆகியவற்றில் திரியும் வாயுவான ஆவஹம், சூரிய வட்டிலில் திரியும் வாயுவான பிரவஹம், சந்திர வட்டிலில் திரியும் வாயுவான ஸம்வஹம், விண்மீன் மண்டலங்களில் திரியும் உத்வஹம், கோள்களின் கோளங்களில் திரியும் விவஹம், சப்தரிஷி மண்டலத்தில் திரியும் பரிவஹம், வடதுருவப் பகுதிகளில் திரியும் பராவஹம் ஆகியனவாகும். இவை ககனன், ஸ்பர்ஷனன், வாயு, அநிலன், பிராணன், பிராணேஷ்வரன், ஜீவன் என்ற பெயர்களிலும் அழைக்கப்படுகின்றன. மருத தேவன் ஒவ்வொருவனும் ஏழு மருத்துக்களின் அணியைச் சேர்ந்தவனாவான். இவ்வாறு மொத்தமாக நாற்பத்தொன்பது தனியொருங்களாக அவர்கள் இருக்கின்றனர்" என்றிருக்கிறது.

[2] "மா" "ருத" என்பது அழாதே என்ற பொருளைக் கொண்டதாகும்.

சஹஸ்ராக்ஷனும் {ஆயிரங்கண்களைக் கொண்டவனும்}, புரந்தரனுமான {பகை நகரங்களை அழிப்பவனுமான} பலனிசூதனன் {பலாசுரனை அழித்த இந்திரன்}, அவளது வாக்கியத்தைக் கேட்டுக் கைக்கூப்பி, இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(7ஆ,8அ) "எவற்றைச் சொன்னாயோ அவை அனைத்தும் நடக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. உன் ஆத்மஜர்கள் {உன் மகன்கள்} தேவ ரூபத்தில் திரிவார்கள். நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.

இராமா, மாதாவும், புத்திரனுமான அவ்விருவரும், அந்தத் தபோவனத்தில் இவ்வாறு நிச்சயித்துக் கொண்டு, தங்கள் நோக்கங்கள் நிறைவேறியவர்களாக திரிதிவத்திற்கு {சொர்க்கத்திற்குச்} சென்றனர் என்று நாம் கேள்விப்படுகிறோம்.(8ஆ-10அ) காகுத்ஸ்தா, இந்தத் தேசத்தைப் பூர்வத்தில் மஹேந்திரன் ஆண்டான். இங்கேதான் அவன் தவசித்தியடைந்த திதிக்கு இவ்வாறான பரிசாரங்களை {தொண்டுகளைச்} செய்தான்.(10ஆ,11அ) நரவியாகரா {மனிதர்களில் புலியே ராமா}, இக்ஷ்வாகுவுக்கு[3] அலம்புசையின் மூலம், பரமதார்மிகனும், விசாலன் என்று புகழ்பெற்றவனுமான புத்திரன் பிறந்தான். அவன் இந்த ஸ்தானத்தில் அமைத்த விசாலை என்று அறியப்படும் நகரம் இதோ இருக்கிறது.(11ஆ,12)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "விசாலையின் இந்த இக்ஷ்வாகுக்கள், சூரிய குலத்தையும், அயோத்தியையும் சேர்ந்த இக்ஷ்வாகுக்கள் அல்லர். விசாலையின் இக்ஷ்வாகு வம்சம் குறித்து பாகவத புராணத்தின் ஏழாம் காண்டம் தனியாகப் பட்டியலிடுகிறது" என்றிருக்கிறது.

இராமா, மஹாபலவானான ஹேமச்சந்திரன், அந்த விசாலனின் மகனாவான். அந்த ஹேமச்சந்திரனுக்கு சுசந்திரன் என்ற புகழ்பெற்ற மகன் ஒருவன் இருந்தான்.(13) இராமா, சுசந்திரனின் மகன் தூம்ராஷ்வன் என்ற மகனும், அவனுக்கு {தூம்ராஷ்வனுக்கு} சிருஞ்சயன் என்ற மகனும் பிறந்தனர்.(14) ஸ்ரீமானும், பிரதாபவானுமான ஸஹதேவன், அந்த சிருஞ்சயனின் மகனாவான். பரமதார்மிகனான குஷாஷ்வன், ஸஹதேவனின் மகனாவான்.(15)

மஹாதேஜஸ்வியும், பிரதாபவானுமான சோமதத்தன், குசாஷ்வனுடைய மகனாவான். சோமதத்தனின் மகன், காகுத்ஸ்தன் என்ற பெயரில் பெரும் புகழ்பெற்றவனாவான்.(16) இப்போது இந்த நகரத்தில் அவனது {காகுத்ஸ்தனின்} புத்திரனும், மஹாதேஜஸ்வியும், பெரும் புகழ்படைத்தவனும், வெல்லப்பட முடியாதவனுமான சுமதி என்ற பெயர் படைத்தவன் வசித்து வருகிறான்[4].(17) அந்த இக்ஷ்வாகுவின் அருளால் வைசாலிகர்கள் {விசாலை தேசத்து மன்னர்கள்} அனைவரும் தீர்க்காயுளைக் கொண்ட மஹாத்மாக்களாகவும், வீரியவான்களாகவும், சுதார்மிகர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.(18) நரசிரேஷ்டா, இன்றைய ஓரிரவு நாம் சுகமாக உறங்குவோம். நாளை விடியலில் ஜனகனைக் காண நாம் செல்லப் போகிறோம்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(19)

[4] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இங்கே குறிப்பிடப்படும் இக்ஷ்வாகுவும், காகுத்ஸ்தனும் விசாலை வம்சத்தவர்களாவர். இவர்களை ராமனின் முப்பாட்டன்களுடன் குழப்பிக் கொள்வது தகாது" என்றிருக்கிறது.

மஹாதேஜஸ்வியும், பெரும்புகழ்பெற்றவனும், நரவரசிரேஷ்டனுமான {சிறந்த மனிதர்களில் உயர்ந்தவனுமான விசாலையின் மன்னன்} சுமதி, விஷ்வாமித்ரர் அருகில் வந்திருப்பதைக் கேள்விப்பட்டு வரவேற்க வந்தான்.(20) உபாத்யாயர்கள் {ஆசிரியர்கள்}, பந்துக்கள் {உறவினர்கள்} ஆகியோருடன் வந்து, கைகளைக் கூப்பி பரம பூஜை செய்து, குசலம் விசாரித்தபடியே விஷ்வாமித்ரரிடம்,(21) "முனிவரே, நீர் வந்து தரிசனங்கொடுத்த இடம் என்னுடையதாகும். உமது அனுக்கிரகத்தையும் பெற்று நான் தன்யனானேன் {நற்பேறு பெற்றவனானேன்}. என்னைவிட தன்யசாலிகள் வேறு எவரும் இல்லை" {என்றான் சுமதி}.(22)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 47ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 22

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

திதியின் நித்திரை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 46 (23)

Diti's Sleep | Bala-Kanda-Sarga-46 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இந்திரனைக் கொல்லும் ஒரு மகனை வேண்டிய திதி; திதியிடம் வந்த இந்திரன்; விரதம் தவறிய திதியின் கருவை ஏழு துண்டுகளாக வகுந்த இந்திரன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "இராமா, திதி தன் புத்திரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் பரம துக்கமடைந்து, தன் பர்த்தாவும் {கணவரும்}, மாரீசருமான {மரீசியின் மகனுமான} காசியபரிடம் இதைச் சொன்னாள்:(1) "பகவானே, மஹாபலவான்களான உமது புத்திரர்களால் {ஆதித்யர்களால்} என் புத்திரர்கள் {தைத்தியர்கள்} கொல்லப்பட்டனர். தீர்க்க தவத்தால் அடையப்படக்கூடியவனும், சக்ரனை {இந்திரனைக்} கொல்பவனுமான ஒரு புத்திரனை {அடைய} நான் விரும்புகிறேன்.(2) {புத்திரர்களை இழந்த தாயாக} இந்நிலையில் இருக்கும் நான் தவம் செய்ய விரும்புகிறேன். இதை அனுமதிப்பதே உமக்குத் தகும்[1]. ஈஷ்வரனும் {உலகங்களை ஆளக்கூடியவனும்}, சக்ரனைக் கொல்லக்கூடியவனுமான கர்ப்பத்தை எனக்குத் தருவதே உமக்குத் தகும்" {என்றாள் திதி}.(3)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "ஒரு முனிவரின் மனைவி, ஒரு வாழ்க்கைத் துணையாகத் தன் கணவரின் தவ புண்ணியத்தில் தன் பங்கைப் பெற்றுக் கொள்ளக்கூடியவள் என்பதால், அவள் தனிப்பட்ட வகையில் ஆன்ம தவம் செய்ய விரும்பினால் தனது கணவனின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும்" என்றிருக்கிறது.

மாரீசரும், மஹாதேஜஸ்வியுமான கசியபர், அவளது வாக்கியத்தைக் கேட்டு, பரம துக்கமடைந்து, மறுமொழியாக,(4) "தபோதனையே, அவ்வாறே ஆகட்டும். நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக. தூய்மை அடைவாயாக. நீ சக்ரனை அழிக்கவல்ல புத்திரனைப் பெறுவாய்.(5) நீ தூய்மையடைந்தால், ஓராயிரம் வருடங்களுக்குப் பிறகு, மூவுலகங்களையும் அழிக்கவல்ல {காக்கவல்ல} புத்திரனை[2] என்னிடம் இருந்து பெறுவாய்" என்றார்.(6)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சில பதிப்புகளில் திதி சொன்ன "திரைலோக்யஹந்தரம் {மூவுலகங்களை அழிக்கும்}" என்ற சொல் காசியபரின் பேச்சாக அளிக்கப்படுக்கிறது. சில பதிப்புகளில் திரைலோக்கியபர்த்தாரம் {மூவுலகங்களைக் காக்கும்} என்றிருக்கிறது. திதி ஒரு கொலைகாரனை புத்திரனாக விரும்பலாம். ஆனால் தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும் தந்தையான கசியபர், தன் அருளை வேண்டி நிற்கும் மூவுலகங்களை "அழிக்கும் மகனைப் பெறுவாய்" என்று சொல்லமுடியாது. சில பதிப்புகள் இந்த உரிச்சொல்லை வரப்போகும் திதியின் மகனுக்குப் பொருத்தாமல் இந்திரனுடன் இணைக்கின்றன" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "நீ மிகத் தவம் புரிந்து நன்கு ஆசாரத்துடன் பிள்ளை பிறக்குமளவும் பரிசுத்தியோடிருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தாயாயின் யுத்தத்தில் இந்திரனைக் கொல்லவல்லவனாகிய புதல்வனைப் பெறுவாய். ஆயிரமாண்டுகள் நிரம்பும் வரையில் சுசியாயிருப்பாயாயின் மூவுலகங்களையும் ஆளவல்லவனாகிய குமாரனை என் அனுக்கிரகத்தினால் பெறுவாய்" என்றிருக்கிறது. இங்கும் "மூவுலகங்களையும் ஆளவல்ல" என்றே இருக்கிறது. "அழிக்கவல்ல" என்றில்லை.

மஹாதேஜஸ்வியான அவர் இவ்வாறு சொல்லுவிட்டுத் தன் கையால் அவளைத் தட்டிக் கொடுத்து, அவளைத் தீண்டி {அவளைப் புனிதப்படுத்தி}, "அருளப்பட்டிருப்பாயாக" என்று சொல்லிவிட்டு தவம் செய்யப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.(7) நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்த ராமா}, அவர் சென்ற பிறகு பரம மகிழ்ச்சியடைந்த திதி, {விசாலாபுரத்தின் முந்தைய பெயரான} குசப்லவத்தை அடைந்து உக்கிர தவம் செய்தாள்.(8) நரசிரேஷ்டா, அவள் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஸஹஸ்ராக்ஷன் {ஆயிரங்கண்களைக் கொண்ட இந்திரன்} மிக்க நல்ல குணங்களுடன் கூடியவனாக அவளுக்குப் பரிசரியங்களை {தொண்டுகளைச்} செய்து வந்தான்.(9) அந்த ஸஹஸ்ராக்ஷன், அக்னி, குசம் {தர்ப்பம்}, விறகு, நீர், பழம், கிழங்கு முதலியவற்றையும், தேவையான எந்தப் பிறவற்றையும் கொண்டு வந்தான்.(10) அந்தச் சக்ரன், உடலைப் பிடித்தல், உடலின் களைப்பை அகற்றும் வழிமுறைகள் ஆகியவற்றால் எந்நேரமும் திதிக்குத் தொண்டாற்றினான்.(11)

இரகுநந்தனா, ஓராயிரம் வருடங்கள் பூர்ணமடையப் பத்து வருடங்களே இருந்தபோது, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த திதி அந்த சஹஸ்ராக்ஷனிடம் {இந்திரனிடம்} பேசினாள்:(12) "வீரியவான்களில் சிறந்தவனே, தவம் பயிலும் எனக்கு இன்னும் பத்து ஆண்டுகளே எஞ்சியிருக்கின்றன. நீ உன் பிராதரனை {உடன் பிறந்தானைக்} காணப்போகிறாய். நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக.(13) புத்திரா, எவனை உனக்காகப் பெறப்போகிறேனோ, அவனை வெற்றியில் உற்சாகம் கொள்பவனாக நான் வளர்ப்பேன். புத்திரா, {பகைவரைக் குறித்த} பிணியின்றி {அச்சமின்றி} மூவுலகங்களையும் வென்று அவனுடன் அனுபவிப்பாயாக[3].(14) ஸுரசிரேஷ்டா {தேவர்களில் சிறந்தவனே}, மஹாத்மாவான உன் பிதாவிடம் நான் யாசித்ததால், "ஆயிரம் வருட முடிவில் ஒரு மகன் பிறப்பான்" என அவர் வரமளித்தார்" {என்றாள் திதி}.(15)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில், "அல்லது, "புத்திரா, எவனை நான் வளர்க்கப் போகிறேனோ அவன் உன்னை வெல்வதில் உற்சாகம் கொள்பவனாக இருந்தாலும், மூவுலகங்களையும் வென்று உன்னுடன் அனுபவிக்கும்படி அவனிடம் சொல்வேன். நீ பிணியற்றவனாக {அச்சமில்லாதவனாக} இருக்கலாம்" என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "பத்து வருஷங்கள் நிறைந்த பின்பு உனது உடன் பிறந்தவனைக் காண்பாய். அவன் உன்னை வெல்லுவதற்கு உத்ஸாஹங் கொண்டிருப்பான். ஆயினும் உனக்காக அவனை யான் ஸமாதாநப்படுத்தி உன்னிடத்தில் நேசத்துடன் இருக்கச் செய்கின்றேன். நீ அவனுடன் கூடி மூவுலகங்களையும் வென்று மனக்கவலை தீர்ந்து ஸுகமாக வாழ்த்திருப்பாய்" என்றிருக்கிறது.

திதி இவ்வாறு சொன்ன பிறகு, தினேஷ்வரன் {சூரியன்} மத்தியை அடைந்ததும் {நடுப்பகலை அடைந்ததும்}, அந்த தேவி {திதி} கால்மாட்டில் தலை வைத்திருந்த நிலையில், அங்கேயே நித்திரையால் அபகரிக்கப்பட்டாள்[4].(16) சக்ரன், "கால்மாட்டில் தலை கிடப்பது நன்றன்று" என்று நினைத்தும், சிர ஸ்தானத்தில் அவளது பாதங்கள் இருப்பதைக் கண்டும் சிரித்து மகிழ்ச்சியடைந்தான்[5].(17) இராமா, பரமாத்மவானான புரந்தரன் {இந்திரன், அவளது} சரீர விவரம் அறிந்து பிரவேசித்து {அவளது உடலுக்குள் புகுந்து} அந்த கர்ப்பத்தை ஏழு துண்டுகளாகப் பிளந்தான்.(18) இராமா, கூரிய நூறு முனைகளைக் கொண்ட வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்ட அந்தக் கர்ப்பம், உரத்த குரலில் அழுத போது திதி விழிப்படைந்தாள்.(19)

[4] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இங்கே தலைமாட்டில் கால் வைத்துப் படுப்பது என்பது பல்வேறு வகைகளில் ஊகிக்கப்படுகிறது. "அமர்ந்திருந்த அவள், தன் முட்டியில் தலைவைத்ததால், அவளது கேசம் பாதங்களைத் தொட்டது, அதனால் அவள் புனிதமற்றவளானாள்" என்பது ஒரு வகை. "அவள் கிழக்கிலோ, தெற்கிலோ தலை வைக்காமல் உறங்கினாள்" என்பது மற்றொரு வகை. இந்தியாவின் புராதனக் கட்டில்கள், தலைப்புறம், காற்புறம் என்பனவற்றைக் கொண்டிருந்தன. "அவள் கால் வைக்குமிடத்தில் தலை வைத்துப் படுத்தாள்" எனும் பொருள் இன்னொரு வகையானது. கட்டிலே இல்லாமல் தரையில் உறங்கினாலும், தலை கிழக்கிலோ, தெற்கிலோ இருக்க வேண்டும். மாறாக வடக்கிலோ, மேற்கிலோ இருக்கலாகாது. இறுதி வகையானது, "நடுப்பகலில் அவள் உறங்கினாள்" என்பதாகும். விரதக் காலத்தில், நடுப்பகல் உறக்கம் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். எனவே அவளது நுட்பமான தவம் வீழ்த்தப்பட்டது" என்றிருக்கிறது.

[5] நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "அந்தத் திதி இங்ஙனம் மொழிந்து, ஸூர்யன் ஆகாயமத்தியிற் சென்று, நடுப்பகலாகையில் நித்திரையால் தேகம் பரவசமாகத் தலைமாட்டில் கைவைத்துப் படுத்தனள். இந்திரன் இப்படி அவ்வம்மை சுசி தப்பிக் கால்மாட்டில் தலையையும், தலைமாட்டில் காலையுமாக வைத்துக் கொண்டு, நித்திரை போயிருப்பது கண்டு, "இவள் வீண் கர்வப்பட்டாள்" என்று தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டு, அவளது கர்ப்பத்தைக் கெடுக்க அவகாசம் நேரிட்டது பற்றி ஸந்தோஷங்கொண்டு, அவளது சரீரத்தினுடன் புகுந்து, மிகவுந்தீரனாகையால், அக்கருவை ஏழு துண்டங்களாகப் பிளந்து விட்டனன்" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், "பகலில் படுக்கையில் படுத்து நித்திரை செய்யப் பிரஸக்தி இல்லாமையால், ஆஸநத்திலிருந்து கொண்டே உறங்கும்போது, தலை சாய்ந்து காலில் படுவதால் அசுசித்வம் வந்ததென்று சிலர். தலை வைக்குமிடத்தில் காலையும், கால் வைக்குமிடத்தில் தலையையும் வைத்துப் படுத்தாளாகையால் அசுசித்வமென்று சிலர். கிழக்குத் தெற்குகளில் தலை வைக்க வேணுமென்கிற ஸ்ம்ருதிக்கு விரோதமாய்ப் படுத்தாளாகையால் அசுசித்வமென்று சிலர். மற்றுஞ்சிலர் கிருஷ்ணாஜினத்தின் {கருப்பு மான் தோலின்} தலைப்பக்கம் காலையும், கால்ப்பக்கம் தலையையும் வைத்துப் படுத்தாளாகையால், அசுசித்வம் வந்ததென்று கூறுவர்" என்றிருக்கிறது.

சக்ரன், "அழாதே, அழவேண்டாம்" என்று அந்தக் கர்ப்பத்திடம் சொன்னான். மஹாதேஜஸ்வியான வாசவன் {இந்திரன்}, அஃது அழுது கொண்டிருந்தாலும் துண்டுகளாக்கினான்.(20)

திதி, "கொல்லாதே, கொல்ல வேண்டாம்" என்று சொன்னாள். அப்போது சக்ரன், மாதுர்வசனத்தை {[பெரிய] அன்னையின் சொல்லைக்} கௌரவித்து {கருவறையில் இருந்து} வெளியேறினான்.(21)

வஜ்ர ஸஹிதனான சக்ரன், தன் கைகளைக் குவித்து திதியிடம் பேசினான்: "தேவி, பாதங்களில் தலைமுடி படுவது {கால்மாட்டில் தலைவப்பது} நன்றன்று. நீ அவ்வாறே {நடுப்பகலில்} உறங்கினாய்.(22) {உன் விரதம் கெட்டு, நான் உள்ளே செல்லும்} அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, போரில் சக்ரனைக் கொல்லக்கூடியவனை நான் ஏழு துண்டுகளாக்கினேன். தேவி, நான் செய்ததைப் பொறுப்பதே உனக்குத் தகும்" {என்றான் இந்திரன்", என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(23)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 46ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 23

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

வேள்விக்குதிரை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 39 (26)

Yajna Horse | Bala-Kanda-Sarga-39 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இந்திரனால் அபகரிக்கப்பட்ட வேள்விக்குதிரை; பூமியைத் தோண்டித் தேடி அதைக் கண்டுபிடிக்குமாறு அறுபதாயிரம் மகன்களிடம் ஆணையிட்ட ஸகரன்; தோண்டப்பட்ட தரணி...

இரகுநந்தனன் {ராமன்}, விஷ்வாமித்ரர் சொன்னதைக் கேட்டு பரமபிரீதியடைந்தான். அவன், கதையின் முடிவில் அநலம் {நெருப்பு} போல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த முனியிடம் {விசுவாமித்ரரிடம்} பேசினான்:(1) "பிராமணரே, நான் இந்தக் கதையை விஸ்தாரமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்கலமாக இருப்பீராக. என் மூதாதை உண்மையில் எவ்வாறு அந்த யஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றினார்" {என்று கேட்டான் ராமன்}.(2)