அக்னியின் கட்டளை | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 118 (22)

The command of Agni | Yuddha-Kanda-Sarga-117 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: : எரியும் சிதையில் இருந்து சீதையின் தூய்மையை நிரூபிக்கும் வகையில் அவளைத் தன் மடியில் ஏந்தி வந்த அக்னி தேவன்; அவளை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொண்ட ராமன்...

பிதாமகன் {பெரும்பாட்டனான பிரம்மன்} மொழிந்த இந்த சுப வாக்கியத்தைக் கேட்ட விபாவசு {ஒளியுடல் கொண்ட அக்னி தேவன்}, தன் அங்கத்தில் {மடியில்} வைதேஹியை ஏற்றிக் கொண்டு எழுந்து வந்தான்.(1) அப்போது ஹவ்யவாஹனன் மூர்த்திமானான உடனேயே {ஹவ்யங்களை தேவர்களிடம் எடுத்துச் செல்லும் வாகனமான அக்னி தேவன், புலப்படும் வடிவம் எடுத்த உடனேயே} அந்த சிதையை அசைத்து, ஜனகாத்மஜையான அந்த வைதேஹியை அழைத்துக் கொண்டு வெளிப்பட்டான்.(2) இளம் ஆதித்யனைப் போல் ஒளிர்பவளும், தப்த காஞ்ச பூஷணங்களுடன் கூடியவளும் {புடம்போட்ட பொன்னாலான ஆபரணங்களுடன் கூடியவளும்}, சிவந்த அம்பரங்களை {ஆடைகளைத்} தரித்தவளும், பால்யையும் {சிறுமியும்}, நீலகுஞ்சித மூர்தஜையும் {அழகிய சுருண்ட கரிய கூந்தலைக் கொண்டவளும்},{3} வாடாத புஷ்ப மாலையை ஆபரணமாகப் பூண்டவளும், {முன்பிருந்த} அதே ரூபத்துடன் கூடியவளும், அநிந்திதையுமான {நிந்திக்கத்தகாதவளுமான} வைதேஹியை விபாவசு {அக்னி}, தன் அங்கத்தில் {மடியில்} ஏற்றிக் கொண்டு வந்து ராமனிடம் கொடுத்தான்.(3,4)

இராம ஸ்துதி | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 117 (34)

The hymn in praise of Rama | Yuddha-Kanda-Sarga-117 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: : விமானங்களில் லங்கையை அடைந்து, ராமனை அணுகிய தேவர்கள்; இராமனின் தெய்வீகத் தன்மையை அறிவித்து, அவனது புகழைப் பாடிய பிரம்ம தேவன்...

தர்மாத்மாவான ராமன், இவ்வாறு புலம்பியவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்டபோது, கண்கள் நிறைந்த கண்ணீருடனும், துயரத்துடனும் ஒரு முஹூர்த்தம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தான்.(1)

கபந்தனின் முன்வினை | ஆரண்ய காண்டம் சர்க்கம் - 71 (34)

Kabandha's acts done before | Aranya-Kanda-Sarga-71 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: கபந்தன் தன் கதையைச் சொல்லிவிட்டு, சீதையைக் கண்டுபிடிப்பதில் ராமனுக்கு உதவுவதாக உறுதி அளித்தது; தன்னை தகனம் செய்யுமாறு ராமனிடம் வேண்டிய கபந்தன்...

{கபந்தன் தொடர்ந்தான்}, "மஹாபாஹுவே, மஹாபலவானே, பராக்கிரமனே, ராமா, பூர்வத்தில் சூரியனுக்கும், சோமனுக்கும் {சந்திரனுக்கும்}, சக்ரனுக்கும் {இந்திரனுக்கும்} எப்படிப்பட்ட வபு {உடல்} உண்டோ, அப்படியே சிந்தனைக்கு எட்டாத வகையில் திரிலோகங்களிலும் புகழ்பெற்றதாக என் ரூபம் இருந்தது.(1,2அ) இராமா, அத்தகைய நான், உலகத்தை அச்சுறுத்தும் வகையில் மஹத்தான இந்த ரூபத்தை ஏற்று, ஆங்காங்கே வனத்தில் திரியும் ரிஷிகளை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்தேன்.(2ஆ,3அ) அப்போது {ஒரு நாள்}, விதவிதமான வனப்பொருட்களை {கனிகளையும், கிழங்குகளையும், விறகுகளையும்} திரட்டுவதற்காக வந்த ஸ்தூலசிரர் என்ற பெயரைக் கொண்ட மஹரிஷி, என்னுடைய இந்த ரூபத்தை தரிசித்து {அச்சமடைந்து} என்னிடம் கோபமடைந்தார்.(3ஆ,4அ) என்னைக் கண்டதும், அவர் என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னார், "மிகக் கொடூரமான, அருவருக்கத்தக்க இந்த ரூபமே {உன்னில்} நிலைத்திருக்கட்டும்" என்று கோரமாக சபித்தார் {ஸ்தூலசிரஸ்}.(4ஆ,5அ)

குரோதத்தால் அவர் சபித்துவிட்டாலும், இந்த சாபத்திற்கான அந்தத்தை {முடிவை} நான் யாசித்தபோது, அவர் {ஸ்தூலசிரஸ்} இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்:(5ஆ,6அ) "இராமன், உன் கைகளை வெட்டி, உன்னை ஜனங்களற்ற வனத்தில் தகனம் செய்யும்போது, நீ உனக்குரிய விபுல சுப ரூபத்தை {மகத்தான மங்கல வடிவை} மீண்டும் அடைவாய்" {என்றார் ஸ்தூலசிரஸ்}.(6ஆ,7அ)

இலக்ஷ்மணா, அழகுடன் செழித்திருந்த, தனுவின் புத்திரனான எனக்கு, போர்க்களத்தில் இந்திரனின் கோபத்தால் இந்த ரூபம் வாய்த்தது என்பதை நீ அறிவாயாக[1].(7ஆ,8அ) உக்கிர தபத்தால் நான் பிதாமஹரை {பிரம்மதேவனை} நிறைவடையச் செய்தேன். அவர் எனக்கு தீர்காயுளை {வரமாக} அளித்தார். பிறகு என்னை மாயம் {குழப்பம்} பற்றியது[2].(8ஆ,9அ) "எனக்கு தீர்க்க ஆயுள் வாய்த்திருக்கும்போது, சக்ரன் {இந்திரன்} என்னை என்ன செய்துவிடுவான்" என்று அடைந்த புத்தியை நம்பி ரணத்தில் சக்ரனை {போரில் இந்திரனைத்} தாக்கினேன்.(9ஆ,10அ) அவனது {இந்திரனின்} கையில் இருந்து ஏவப்பட்ட, நூறு கணுக்களுள்ள வஜ்ரத்தால் தொடைகளும், சிரமும் சரீரத்திற்குள் பிரவேசித்தன.(10ஆ,11அ) 

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இதற்கு முன்பு, சாபத்திற்கான காரணம் சொல்லப்பட்டது. இப்போது அந்த சாபத்தின் விளைவு எப்படி வாய்த்தது என்பது சொல்லப்படுகிறது.

[2] தர்மாலயப் பதிப்பில், "அப்பொழுது முதல் என்னை மனதுக்கு வந்தபடி எதையும் செய்தலென்பது பற்றிற்று" என்றிருக்கிறது. கோரக்பூர் பதிப்பில், "எனக்கு வரமாக நீண்ட ஆயுளைத் தந்தார். அதைப் பெற்றவுடன் என் மனம் பேதலித்தது" என்றிருக்கிறது.

நான் யாசித்தபோதும், யமனின் வசிப்பிடத்திற்கு அனுப்பாதவன் {இந்திரன்}, "அந்தப் பிதாமஹரின் {பிரம்மரின்} சொற்கள் சத்தியமாகட்டும்" என்று என்னிடம் சொன்னான்[3].(11ஆ,12அ) "வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு, தொடைகளும், சிரமும், முகமும் {வாயும்} முறிந்த நிலையில், ஆஹாரமேதும் இல்லாமல் மிக நீண்ட காலம் ஜீவிப்பது எப்படி சாத்தியம்?" {என்று கேட்டேன்}.(12ஆ,13அ) 

[3] இந்திரனின் வஜ்ரம் என் தொடைகளையும், தலையையும் என் உடலுக்குள் செருகியது.

நான் இதைச் சொன்னபோது, சக்ரன் {இந்திரன்}, யோஜனை நீளக் கைகளைப் படைத்து, கூரிய பற்களையுடைய வாயையும் என் தொந்தியில் உண்டாக்கினான்.(13ஆ,14அ) அத்தகைய மிக நீண்ட கைகளுடன் கூடிய நான், இந்த வனத்தில் எங்கும் திரிந்து, சிம்ஹங்கள், துவீபங்கள் {யானைகள்}, மிருகங்கள் {மான்கள்}, வியாகரங்கள் {புலிகள்} ஆகியவற்றைப் பிடித்திழுத்து பக்ஷித்துவருகிறேன்.(14ஆ,15அ) அந்த இந்திரன் என்னிடம் சொன்னான், "எப்போது ராமனும், லக்ஷ்மணனும் சமரில் உன் கைகளை வெட்டுகிறார்களோ, அப்போது ஸ்வர்க்கம் செல்வாய்" {என்று சொன்னான்}.(15ஆ,16அ)

இராஜசத்தமா {வலிமைமிக்க மன்னா}, தாதா {ஐயா}, இந்த வபுவுடன் {உடலுடன்} கூடிய நான், {அதுமுதல்} இந்த வனத்தில் எதையெதை பார்க்கிறேனோ, அவை அனைத்தையும் பிடித்து இழுப்பதையே முறையாக விரும்பினேன்.(16ஆ,17அ) 'இராமன் அவசியம் கிரஹணத்தை நெருங்குவான் {நம் கைகளில் அகப்படுவான்}' என்று நான் நினைத்தேன். இந்த புத்தியில் நம்பிக்கை வைத்தே தேஹத்தை ஒழிப்பதற்காக {அவ்வாறு} சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.(17ஆ,18அ) இராகவா, அத்தகைய ராமனான நீ, நலமாக இருப்பாயாக. "என்னை அந்நியன் {வேறு ஒருவன்} கொல்வது சாத்தியமில்லை" என்று மஹரிஷி சொன்னபடியே நடந்துள்ளது.(18ஆ,19அ) நரரிஷபா, நான் உங்கள் இருவராலும் அக்னியில் சம்ஸ்கிருதமடைந்தால் {நெருப்பில் தூய்மையடைந்தால் / சிதையில் தகனம் செய்யப்பட்டால்}[4], என் மதியின் உதவியையும், மித்ரனையும் {நண்பனையும்} அடைவதற்கு ஆலோசனை சொல்வேன்" {என்றான் கபந்தன்}.(19ஆ,20அ)

[4] கபந்தன் தன்னை எரிக்கச் சொல்வதும், ராகவர்கள் அவனை எரிப்பதும் கம்பராமாயணத்தில் இல்லை.

தனுவின் மகனானவன்[5] இவ்வாறு சொன்னதும், தர்மாத்மாவான ராகவன், லக்ஷ்மணன் அருகில் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்:(20ஆ,21அ) "என் பாரியையும் {மனைவியும்}, புகழ்பெற்றவளுமான சீதையை ராவணன் சுகமாகக் கடத்திச் சென்ற பிறகு, நான் என்னுடன்பிறந்தானுடன் ஜனஸ்தானத்தைவிட்டு வெளியே வந்தேன்.(21ஆ,22அ) அந்த ராக்ஷசனின் பெயரை மாத்திரமே நான் அறிவேன். அவனது ரூபத்தையோ, வசிப்பிடத்தையோ, பிரபாவத்தையோ நாங்கள் அறியமாட்டோம்.(22ஆ,23அ) சோகத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அநாதைகளாக இவ்வாறு எங்கும் அலைந்து திரிந்தும், பிறருக்கு உபகாரம் {உனக்கு உதவி} செய்பவர்களிடம் காருண்யம் {கருணை} காட்டுவதே உனக்குத் தகும்.(23ஆ,24அ) வீரா, காலத்தில் குஞ்சரங்களால் {எப்போதோ யானைகளால்} பிளக்கப்பட்ட உலர்ந்த கட்டைகளைக் கொண்டு வந்து, பெரிய குழியை ஏற்பாடு செய்து, நாங்கள் உன்னை எரித்து சாம்பலாக்குவோம்.(24ஆ,25அ) இத்தகைய நீ, எவன், எங்கே சீதையைக் கடத்திச் சென்றான் என்பதை உள்ளபடியே அறிந்தால் தெளிவாகச் சொல்வாயாக. நீ அதிக நன்மையை {பேருதவியைச்} செய்தவனாவாய்" {என்றான் ராமன்}[6].(25ஆ,26அ)

[5] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இந்தக் கபந்தன் குறித்தும், அவனது குலம் குறித்தும் பல்வேறு இடங்களில், பலவாறாக ஓரிரு சொல் மாறுபாடுகளுடன் சொல்லப்படுகின்றன. இலக்கணவாதிகளுக்கே புதிராக இருப்பவை அவை. இவன் கந்தர்வத் தன்மை அருளப்பட்ட ராக்ஷசன் என்பதையும், பிறகு ராக்ஷசத் தன்மையை அடைந்தான் என்பதையும், பிறகு ராமனின் அருளால் மீண்டும் கந்தர்வனாகி சொர்க்கத்தை அடைந்தான் என்பதையும் மட்டும் நாம் அறிவோம்" என்றிருக்கிறது.

[6] "நாங்கள் நிச்சயம் உன்னை தகனம் செய்வோம். நீ எரிந்து விட்டால் உனக்குத் தெரிந்ததை எப்படிச் சொல்வாய்? எனவே, இப்போதே சொல்" என்று கேட்கிறான் ராமன்.

இராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், நன்கு பேசக்கூடியவனான தனு {தனுவின் மகன் கபந்தன்}, நன்கு பேசக்கூடிய ராகவனிடம் {பின்வரும்} உத்தம வாக்கியங்களை மறுமொழியாகச் சொன்னான்:(26ஆ,27அ) "எனக்கு திவ்ய ஞானம் கிடையாது. மைதிலியையும் நான் அறியமாட்டேன். எரிந்த பிறகு, சுயரூபத்தை அடைந்ததும், எவன் அவளை {சீதை கடத்தப்பட்டதை} அறிவானோ, அவனை வெளிப்படுத்துவேன்.(27ஆ,28அ) பிரபுவே, எவன் உன்னுடைய சீதையைக் களவாடினானோ, அந்த வீரியமிக்க ராக்ஷசனை அறிவது, எரிக்கப்படாத எனக்கு சாத்தியமில்லை. இராமா, உண்மையில் அதன் {எரித்த} பிறகே, எவனால் அந்த ராக்ஷசனை அறியச் செய்ய முடியுமோ, அவனை நான் வெளிப்படுத்துவேன்.(28ஆ,29) இராகவா, சாபதோஷத்தால் விஜ்ஞானத்தை {நல்லறிவை} இழந்துவிட்டேன். என் வினையால், உலகத்தால் வெறுக்கப்படும் ரூபத்தை நான் அடைந்தேன்.(30) ஆனால், ராமா, சவிதன் {சூரியனின்} களைத்த வாஹனத்துடன் அஸ்தம் {களைத்துப் போன குதிரைகளுடன் அஸ்த மலையை} அடைவதற்கு முன், விரைவாக என்னைக் குழிக்குள் தள்ளி, விதிப்படி தஹனம் செய்வாயாக[7].(31) மஹாவீரா, ரகுநந்தனா, என்னை நீ நியாயப்படி குழிக்குள் இட்டு, தஹனம் செய்த பிறகு, எவன் அந்த ராக்ஷசனை அறிவானோ, அவனைக் குறித்துத் தெரியப்படுத்துவேன்.(32) இராகவா, நியாய விருத்தம் {நியாயமான நடத்தை} கொண்ட அவனிடம் நட்பை ஏற்படுத்திக் கொள்வாயாக. அந்த லகுவிக்கிரமன் {வேகமும், வலிமையும் கொண்டவனான அவன்} பிரீதியுடன் உனக்கு சகாயத்தைச் செய்வான்.(33) இராகவா, பூர்வத்தில் ஒரு காரணத்தால் சர்வலோகங்களையும் சுற்றிவந்தவனாதலால், திரிலோகங்களிலும் அவனறியாதது ஏதுமில்லை[8]" {என்றான் கபந்தன்}.(34)

[7] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பிலுள்ள சாரம் பின்வருவது, "கபந்தன், எனக்கு அறிவில்லை... நான் பகுத்தறிவை இழந்துவிட்டேன்... போன்ற வசனங்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும், ராமனுக்கு உதவி செய்ய யாரோ இருக்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லாமல் மறைக்கிறான். சூரியனின் குதிரைகள் ஒருபோதும் களைப்பதில்லை. ஆனால், ராமனுக்கு ஏதோ செய்தியைச் சொல்ல விதிக்கப்பட்ட கபந்தனின் கோரவுடல்தான் களைத்திருக்கிறது. மறையும் சூரியனைக் குறிப்பிடப்படுகையில், உதிக்கும் சூரியனும் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதே போல, கபந்தன் தகனத்திற்குப் பிறகு, ராமனுக்கு செய்தியைச் சொல்லும் வாஹனமாக மீண்டெழுவான் என்பது இங்கே உவமை. இதை ராமன் புரிந்து கொள்கிறான்".

[8] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பின் சுருக்கம் பின்வருமாறு, "இறுதிவரை அது சுக்ரீவன் என்பதைச் சொல்ல மறுக்கிறான் கபந்தன். ஒருவேளை சொல்லியிருந்தால் ராமன் கபந்தனை எரிக்காமல் விடவும் வாய்ப்புண்டு என்பதால் இவ்வாறு செய்கிறான். இறக்காத உயிரினங்களை எரிப்பது மனிதவழக்கமல்ல".

---

ஆரண்ய காண்டம் சர்க்கம் – 71ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

கங்காவதரணம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 44 (23)

Gangaavatarana | Bala-Kanda-Sarga-44 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: கங்கையை பூமிக்குக் கொண்டு வந்த பகீரதனைப் பாராட்டிய பிரம்மன்; பகீரதனின் மகளாக கங்கையை அருளிய பிரம்மன்; கங்கையின் புனித நீரை பித்ருக்களுக்குக் காணிக்கையளிக்க சொன்ன பிரம்மன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "கங்கையால் பின்தொடரப்பட்ட அந்த ராஜா {பகீரதன்}, அவர்கள் {ஸகரனின் மகன்கள்} பஸ்மமாகிக் கிடந்த சாகரத்திற்குச் சென்று, பூமியின் தளத்திற்குள் {பாதாளத்திற்குள்} பிரவேசித்தான்.(1) இராமா, கங்கையின் நீரில் பஸ்மம் {சாம்பல்} நனைந்த போது, சர்வ லோக பிரபுவான பிரம்மன் அந்த ராஜனிடம் {பகீரதனிடம்} பேசினான்:(2) "நரசார்தூலா {மனிதர்களில் புலியே, பகீரதா}, மஹாத்மாவான ஸகரனின் அறுபதாயிரம் புத்திரர்களும் தங்கள் நிலை கடந்து {பிரேதமெனும் நிலையைக் கடந்து} தேவர்களைப் போல சொர்க்கத்தை அடைவார்கள்.(3) பார்த்திபா, சாகரத்தின் ஜலம் இவ்வுலகத்தில் இருக்கும் வரை ஸகராத்மஜர்கள் {சகரனின் மகன்கள்} யாவரும் தேவர்களைப் போன்ற திவ்ய ஸ்தானத்தில் இருப்பார்கள் {சொர்க்கத்தில் வசித்திருப்பார்கள்}.(4) இந்த கங்கை உன் மூத்த மகளாகட்டும். {கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்த} உன் செயலால் இனிமேல் அவளது பெயரும் உன் பெயராலேயே {பாகீரதி என்று} இந்த உலகில் புகழுடன் நிலைத்திருக்கும்[1].(5) திவ்யமான கங்கை, திரிபதகை என்ற பெயரிலும், பாகீரதி என்றும் {என்ற பெயரிலும்} அழைக்கப்படுவாள். {சுவர்க்கலோகம், பூலோகம், பாதாளலோகமென} மூன்று பாதைகளைப் புனிதப்படுத்துவதால் இவள் திரிபதகை என்று நினைவுகூரப்படுவாள்.(6)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இந்த சுலோகத்திற்கு, "நீ கங்கையின் தந்தை நிலையை அடைந்ததால், அவள் இனி பாகீரதி என்றழைக்கப்படுவாள். உன் பெயர் அவளது குடும்பப் பெயராகட்டும்" என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்" என்றிருக்கிறது.

இராஜனே, மனிதாதிபா, நீ இதை {கங்கையின் நீரை} உன் பிதாமஹர்கள் {பாட்டன்மார்} அனைவருக்கும் நீர்க்காணிக்கையாக அளித்து {உன்} பிரதிஜ்ஞையை {உறுதிமொழியை} நிறைவேற்றிக் கொள்வாயாக.(7) இராஜனே, மகத்தானவனும், தர்மவான்களில் சிறந்தவனுமான உன் மூதாதையால் {ஸகரனால்} கூட அந்நேரத்தில் {தன் வாழ்நாளில்} தன் மனோரதத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை.(8) வத்ஸா {ஐயா}, உலகில் ஒப்பற்ற தேஜஸ்வியும், கங்கையைக் கொண்டு வர பிரார்த்தித்தவனுமான {உன் பாட்டன்} அம்சுமானாலும் தன் பிரதிஜ்ஞையை நிறைவேற்ற முடியவில்லை.(9) அநகா {குறையற்ற பகீரதா}, ராஜரிஷியும், குணவானும், மஹரிஷிகளுக்குச் சமமான தேஜஸ்வியும், தவத்தில் எனக்கு இணையானவனும், க்ஷத்ர {காக்கும்} தர்மத்தை திடமாகக் கடைப்பிடித்தவனும், அதிதேஜஸ்வியும், பெரும் நற்பேறு பெற்றவனும், கங்கையைப் பிரார்த்தித்தவனுமான உன் பிதா திலீபனுக்கும் அது சாத்தியப்படவில்லை[2].(10,11)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "10ம் சுலோகத்தின் உள்ளடக்கம் சில வேளைகளில் 9ம் சுலோகத்துடன் சேர்த்துப் படிக்கப்பட்டு திலீபன் என்பதற்குப் பதில் அம்சுமான் என்றும் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது" என்றிருக்கிறது.

புருஷரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே}, உலகில் உன்னால் நிறைவேற்றப்பட்ட அந்தப் பிரதிஜ்ஞையானது பெரும் போற்றுதலுக்குரியது.(12) அரிந்தமா {பகைவரை ஒடுக்குபவனே}, உன்னால் ஏற்பட்ட இந்தக் கங்காவதரணத்தால் தர்மத்தின் அடிப்படையிலான அடித்தளத்தை நீ அமைத்திருக்கிறாய்.(13) நரோத்தமா {மனிதர்களில் உத்தமனே}, புருஷ சிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்தவனே}, உசிதமான இந்நீரில் எப்போதும் நீ நீராடுவாயாக. அதன் மூலம் தூய்மையடைந்து புண்ணிய பலத்தையும் அடைவாயாக[3].(14) உன் பிதாமஹர்கள் {பாட்டன்மார்கள்} அனைவருக்கும் நீர்க்கிரியை செய்வாயாக. நீ நலமாக இருப்பாயாக. நான் செல்கிறேன். நிருபா {பகீரத மன்னா}, நீ உன் உலகத்திற்குச் செல்வாயாக" {என்றான் பிரம்மன்}.(15)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "பிற ஆறுகளின் நீர்களில் ரஜஸ்வலை தோஷம், அதாவது மாதவிடாயின் தீட்டு உண்டு. சூரியன் கடக சிம்ம ராசிகளில் திரியும் இரண்டு மாதங்களிலும், புதுவெள்ளம் பாயும்போதும், பெண்களுக்கு ஏற்படும் மாதவிடாயைப் போன்று ஆறுகளுக்கும் தீட்டு ஏற்படும். ஆனால் கங்கை, வற்றாதவள் என்பதால் இந்தத் தடைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு எப்போதும் புனிதப்படுத்துபவளாகவே இருக்கிறாள். இந்த சர்க்கத்தின் இறுதிக் குறிப்பில் கங்கை குறித்த மேலதிக தகவல்கள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன {அடுத்த அடிக்குறிப்பில் இருக்கின்றன}." என்றிருக்கிறது.

பெரும் மகிமைமிக்கவனும், தேவர்களின் ஈசனுமான சர்வலோக பிதாமஹன் {பிரம்மன்} இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வந்தவாறே தேவலோகத்திற்குச் சென்றான்.(16) ராஜரிஷியும், பெரும் புகழ்பெற்றவனுமான ராஜா பகீரதன், வழிமுறைப்படியும், நியாயப்படியும் ஸாகரர்களுக்கு உத்தம உலகம் கிட்ட உத்தம நீரைக் காணிக்கையளித்துத் தூய்மையடைந்து தன் நகரத்தில் பிரவேசித்தான். நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்த ராமா}, நோக்கங்கள் நிறைவேறியவனான அவன், தன் ராஜ்ஜியத்தை நல்ல முறையில் ஆட்சி செய்தான்.(17,18) இராகவா, அவனை மீண்டும் தங்கள் நிருபனாக {மன்னனாக} அடைந்த குடிமக்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவனும் தன் நோக்கங்கள் நிறைவடைந்து, ஜுவரம் நீங்கி, சோகத்தில் இருந்து விடுபட்டான்.(19)

இராமா, கங்கையைக் குறித்து விஸ்தாரமாக நான் உனக்குச் சொல்லியிருக்கிறேன். நீ செழிப்புடன் மங்கலமாக இருப்பாயாக. சந்தியா காலம் {செவ்வந்தி} கடந்து செல்கிறது.(20) தன்யத்தையும் {செழிப்பையும்}, புகழையும், ஆயுளையும், புத்திரர்களையும், சுவர்க்கத்தையும் பெருகச் செய்யும் இதை {கங்காவதரணத்தைக்} கேட்பவர்கள் விப்ரர்களாக {பிராமணர்களாக} இருந்தாலும், க்ஷத்திரியர்களாக இருந்தாலும், இதரர்களாக இருந்தாலும் பித்ருக்களும், தேவர்களும் அவர்களிடம் நிறைவடைவார்கள்.(21,22அ) காகுத்ஸ்தா, சுபமானதும், ஆயுளை வளர்ப்பதுமான இந்த கங்காவதரண ஆக்யானத்தை {கங்கை இறங்கி வந்த கதையைக்} கேட்பவன் எவனுக்கும் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும், அவனது பாவங்கள் அனைத்தும் முழுமையாக நாசமாகும், ஆயுளும் {நீண்ட வாழ்நாளும்}, கீர்த்தியும் {புகழும்} பெருகும்" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}[4].(22ஆ,23)

[4] 3ம் அடிக்குறிப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ள படி தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் இந்த அத்தியாயத்தின் இறுதிக் குறிப்பாகப் பின்வருவன சொல்லப்பட்டுள்ளன: கிட்டத்தட்ட அனைத்துப் புராணங்களிலும் கங்கையின் புனிதம் தொடர்பான தொன்மம் இடம்பெறுகிறது. எனவே அவள் எப்படிப் புனிதப்படுத்துபவளாக இருக்கிறாள் என்று வினவப்பட்டு, எதிர் கேள்வியும் கேட்கப்படுகிறது. சாத்திரங்கள் பலவும் இதைப் பற்றி விரிவாகக் கூறுகின்றன. விஷ்ணு புராணத்தில், இந்த ஆறு விஷ்ணுவின் இடது கால் கட்டைவிரலில் இருந்து வெளிப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படிப்பட்டவள் சிவனின் சடையில் மூழ்கி மீண்டும் வெளிப்படுவதால் பாவமகற்றுபவளாகத் திகழ்கிறாள். அந்த ஆறானவள் மிகப் பிற்காலத்தில் சிவனின் சிரசில் விழுந்தாலும், அவளது பிறப்பிடம் விஷ்ணுவின் பாதம் என்பதால் அவள் முன்பும் புனிதமானவளே. சிவனின் சிரசில் விழுந்த பிறகு அவள் பெரும் வேகத்தில் பூமியில் பாய்கிறாள். எனவே, அவளது வேகமும், துரிதமும் மட்டுமே கூடப் புனிதப்படுத்தும் காரணிகளாக அமைகின்றன. திரிவிக்கிரம {வாமன} புராணத்தில் ஓரிடத்தில், "விஷ்ணுவின் அவதாரமான வாமனனின் அழுத்தத்தால் அண்டம் துளைக்கப்பட்டதும், வெளியில் தேவ கங்கையாக இருந்த நீர் உலகத்திற்குள் வந்தது" என்றிருக்கிறது. மற்றோரிடத்தில், "பிரம்மன் விஷ்ணுவின் பாதங்களைக் கழுவ, அவனது கமண்டதலத்தில் இருந்து பாய்ந்தவளே கங்கை" என்று சொல்லப்படுகிறது. இன்னுமோர் இடத்தில், "தர்மமே பிரம்மனின் ஆணையின் பேரில் கங்கையாகப் பாய்ந்தது" என்றிருக்கிறது. இவை மூன்றையும் ஒன்றிணைத்து, "பிரம்மன் விஷ்ணுவின் பாதங்களைக் கழுவிக் கொண்டிருந்தபோது நீர் போதாமையால், தர்மத்தை நீராகப் பாயுமாறு ஆணையிட்டான், வாமனன் அண்டத்தைத் துளைத்தபோது தர்மமே கங்கையாகப் பாய்ந்தது" என்றும் சொல்லப்படுகிறது. யோகம் வேறொரு நோக்கில் இதைக் காண்கிறது. யோகிகளின் மஹாகுரு சிவன் என்பதால், ஒருவனின் உடலில் ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் கங்கை பாய்கிறாள் என்று கொள்கின்றனர். இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில், "புனித ஆறான கங்கை, புனிதமான சிவனின் சிரசில் விழுந்தாள்" என்று சொல்லப்படுகிறது. அதாவது சிவனும், கங்கையும் தங்கள் தங்கள் இயல்பிலேயே புனிதப்படுத்துபவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் உதவியும் செய்து கொள்கிறார்கள். சுய தர்மத்தால் ஒருவன் உயிரினங்களுக்கு உதவுவதை விடப் புனிதமடையச் செய்வது வேறென்ன இருக்க முடியும்?" என்றிருக்கிறது. பகீரதன், கங்காவதரணக் கதை மஹாபாரதத்தில் வனபர்வம் பகுதி 106-109 ல் இடம்பெறுகிறது. 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 44ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 23

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பஸ்பமான ஸாகரர்கள் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 40 (30)

Saagaras turned into ash | Bala-Kanda-Sarga-40 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வடகிழக்கில் நுழைந்து கபில முனிவரைக் கண்டடைந்த சகரனின் மகன்கள்; அவர்கள் தம்மைத் தாக்க எத்தனித்தபோது யோக சக்தியால் அவர்களை சாம்பலாக்கிய கபிலர்...

பகவானான பிதாமஹன் {பிரம்மன்}, அனைவருக்கும் அழிவை ஏற்படுத்தும் {சகர புத்திரர்களின்} வலிமையால் {தேவர்கள்} குழப்பமடைந்து பேரச்சம் கொண்டிருக்கும் தேவர்களின் வசனத்தைக் கேட்டுப் பதிலளிக்கும் வகையில்,(1) "முழுமையான இந்த வசுதை {பூமி}, மாதவனின் மஹிஷியாவாள் {மனைவியாவாள்}. இவள் மதிமிக்கவனான வாசுதேவனுக்கு உரியவளாவாள். நித்தியமாகப் பூமியைத் தாங்கி வரும் பிரபுவான அந்த பகவானே {விஷ்ணுவே} கபில ரூபத்தை ஏற்று அந்த நிருபாத்மஜர்களை {மன்னன் ஸகரனின் மகன்களை} தன் கோபாக்னியால் தகித்துச் சாம்பலாக்குவான்.(2,3) பிருத்வி{பூமி} முழுமையாகத் தோண்டப்படுவதும், ஸகரப் புத்திரர்களின் விநாசமும் {முழுமையான அழிவும்} ஸநாதனர்களால் தீர்க்கதரிசனமாகக் காணப்பட்டுள்ளது" {என்றான் பிரம்மன்}.(4)

அரிந்தமா {பகைவனை அழிப்பவனான ராமா}, பிதாமஹனின் வசனத்தைக் கேட்ட முப்பத்து மூன்று தேவர்களும்[1] திரும்பும்போது நிறைவான பரம மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினர்.(5) ஸகரப் புத்திரர்கள் பிருத்வியைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தபோது இடி விழும் ஒலிக்கு ஒப்பான பேரொலி வெளிப்பட்டதை அவர்கள் கேட்டனர்.(6) மஹீ {பூமி} முழுவதையும் பிளந்து பிரதக்ஷிணம் செய்த {வலம் வந்த} ஸாகரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி தங்கள் பிதாவிடம் {ஸகரனிடம்} இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னார்கள்:(7) மஹீ முழுமையும் நாங்கள் திரிந்து வந்தோம். சத்வவந்தர்களான தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள், பிசாசங்கள், உரகர்கள், பன்னகர்கள் ஆகியோரைக் கொன்றோம். அஷ்வத்தையும், அஷ்வத்தை அபகரித்தவரையும் நாங்கள் காணவில்லை. நாங்கள் என்ன செய்வது? உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும். இக்காரியத்தில் புத்தியைச் செலுத்துவீராக" {என்றனர் ஸகரப் புத்திரர்கள்}.(8,9)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "பிரம்மனிடம் முறையிட வந்த தேவர்களின் எண்ணிக்கை முப்பத்துமூன்று என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனால் தேவர்கள் அனைவரும் அந்த எண்ணிகையிலானவர்கள் எனக் கொள்வது தகாது. முக்கியமான முப்பத்து மூன்று தேவ கணங்களுடன் இன்னும் பிறரும் உண்டு. எட்டு வசுக்கள், {பன்னிரெண்டு ஆதித்யர்கள்}, பதினோரு ருத்திரர்கள், இரண்டு அசுவினிகள் ஆகியோராவர்" என்றிருக்கிறது. மேற்சொன்ன அடிக்குறிப்பில் பனிரெண்டு ஆதித்யர்கள் குறிப்பிடப்படாமல் விடுபட்டிருக்கிறது. மஹாபாரதம் ஆதிபர்வம் 66ம் பகுதியில் உள்ள 6ம் அடிக்குறிப்பைக் காண்க 

இரகுநந்தனா, தன் புத்திரர்களின் வசனத்தைக் கேட்ட ராஜ ஸத்தமன் ஸகரன், சீற்றத்துடன் கூடிய இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(10) "வசுதாதலத்தை {பூமியின் பரப்பை} பிளப்பீராக. மேலும் அது தோண்டப்படட்டும். அஷ்வத்தை அபகரித்தவனைப் பிடிப்பீராக. நோக்கங்களை நிறைவேற்றித் திரும்புவீராக. மங்கலம் உண்டாகட்டும்" {என்றான் ஸகரன்}.(11)

பிதாவும், மஹாத்மாவுமான ஸகரனின் வசனத்தைக் கேட்ட அறுபதாயிரம் புத்திரர்களும் ரஸாதலத்திற்கு[2] விரைந்து சென்றனர்.(12) அங்கே அதைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தபோது பர்வதத்திற்கு ஒப்பானதும், மஹீதலத்தை {பூமியின் பரப்பைத்} தாங்குவதுமான விரூபாக்ஷம் எனும் திக்கஜத்தை {கிழக்குத் திசையைச் சுமக்கும் யானையை} அவர்கள் கண்டனர்.(13) இரகுநந்தனா, மஹாகஜமான விரூபாக்ஷம், பர்வதங்கள், வனங்கள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய {கிழக்குத் திசையின்} மொத்த பிருத்வியைத் தன் சிரசில் {தலையில்} தாங்கிக் கொண்டிருந்தது.(14) காகுத்ஸ்தா, அந்த மஹாகஜம், களைப்பகலும் நோக்கத்திற்காகத் தன் சிரசை அசைக்கும்போது நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது.(15)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "பூமியின் மேற்பரப்பில் இருந்து அதன் உள் மையம் வரையிலான அடுக்குகள் ஏழாகும். அதலம், விதலம், ஸுதலம், தலாதலம், மஹாதலம், ரஸாதலம், பாதாளம் என்பன அந்த ஏழு அடுக்குகளாகும். இவை நரகங்களல்ல" என்றிருக்கிறது.

இராமா, அவர்கள், திசையை ஆளும் அந்த மஹாகஜத்தை பிரதக்ஷிணம் செய்து வழிபட்டு, ரஸாதலத்தைப் பிளக்கச் சென்றனர்.(16) அவர்கள், பூர்வதிசையை {கிழக்குத் திசையைப்} பிளந்து, பிறகு தக்ஷிணத்தை {தென் திசையைப்} பிளந்து, அந்த தக்ஷிண திசையிலும் பர்வதத்திற்கு ஒப்பானதும், சிரசில் தென் திசையைத் தாங்கியதும், மஹாத்மாவுமான மஹாபத்மமெனும் ஒரு மஹாகஜத்தைக் கண்டு அளவற்ற ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்.(17,18)

மஹாத்மாவான ஸகரனின் அறுபதாயிரம் மகன்கள் அதை (தென் திசைக்கான யானையைப்} பிரதக்ஷிணம் செய்துவிட்டு மேற்கு திசையை அடைந்தனர்.(19) அந்த மஹாபலர்கள் மேற்குத் திசையில் எல்லையற்ற மலைக்கு ஒப்பான சௌமனஸம் என்ற திசைகஜத்தைக் கண்டனர்.(20) அதைப் பிதக்ஷிணம் செய்த அவர்கள், அதன் நலத்தைக் கேட்டுவிட்டுப் பிளந்தவாறே அங்கிருந்து ஸோமரஸம் கொண்ட திசையை {வடக்குத் திசையை} அடைந்தனர்.(21)

இரகுசிரேஷ்டா {ரகுகுலத்தில் சிறந்த ராமா}, உத்தரத்தில் {வடக்குத் திசையில்} பனியைப் போன்று வெண்மையானதும், மங்கல உடலைக் கொண்டதும், மஹீயைத் தாங்குவதுமான {வடக்குத் திசை பூமியைத் தாங்குவதுமான} பத்திரத்தைக் கண்டனர் {பத்திரம் என்ற பெயர் கொண்ட யானையைக் கண்டனர்}[3].(22) அந்த அறுபதாயிரம் புத்திரர்களும் அதைத் தொட்டுப் பிரதக்ஷிணம் செய்து வசுதாலத்தை {பூமியின் பரப்பைத்} தோண்டினர்.(23) அப்போது மங்கலமான வடக்குத் திசைக்குச் சென்ற அந்த ஸாகரர்களான ஸரகாத்மஜர்கள் {ஸகரனின் மகன்களான} அனைவரும், பிருத்வியைத் தோண்டிக் கொண்டே சென்றனர்.(24)

[3] நான்கு திசைகளுக்குரிய நான்கு யானைகளாக விரூபாக்ஷம் (கிழக்கு), மஹாபத்மம் (தெற்கு), சௌமனஸம் (மேற்கு), பத்திரம் (வடக்கு) ஆகியன சொல்லப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு திசைகளுக்குரிய யானைகளாக வேறு ஒரு பட்டியலும் உள்ளது. (1) கிழக்கு - ஐராவதம்; (2) மேற்கு - ஸுப்ரதீகம்; (3) வடக்கு - ஸார்வபௌமம்; (4) தெற்கு - புஷ்பதந்தம்.  எட்டுத் திசைகளுக்குரிய யானைகளின் பெயர்கள் மஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம் பகுதி 64 லில் உள்ளது.

மஹாத்மாக்களும், பயங்கர வேகம் கொண்டவர்களும், மஹாபலர்களுமான அவர்கள் அனைவரும் {வடகிழக்கை அடைந்ததும்} அங்கே ஸநாதன வாசுதேவனான கபில வடிவ தேவனின் அருகில் அந்த ஹயம் {குதிரை} திரிந்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். இரகுநந்தனா, அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தனர்.(25,26)

அவரே {கபிலரே} ஹயஹரன் {குதிரைக்கள்வன்} எனக் கருதிய அவர்கள் குரோதங்கொண்ட விழிகள் கலங்க மண்வெட்டிகளையும், கலப்பைகளையும், பலவகையான விருக்ஷங்களையும் {மரங்களையும்}, கற்களையும் எடுத்துக் கொண்டு மூர்க்கமாக அவரை நோக்கி விரைந்து சென்று, "நில், நிற்பாயாக" என்று அதட்டினர்.(27,28அ) அவர்கள், "துர்மதி கொண்டவனே, எங்கள் யாகக் குதிரையைக் களவு செய்தவனே, இங்கே வந்திருக்கும் நாங்கள் ஸகராத்மஜர்கள் {ஸகரனின் மகன்கள்} என்பதை அறிவாயாக" என்றனர்.(28ஆ,29அ)

இரகுநந்தனா, அப்போது அவர்களின் வசனத்தைக் கேட்ட கபிலர் பெருங்கோபமடைந்தவராக ஹுங்காரமிட்டார் {ஹும் என்று அதட்டினார்}.(29ஆ,30அ) காகுத்ஸ்தா, அப்போது ஒப்பற்ற சக்தி கொண்ட மஹாத்மாவான அந்தக் கபிலரால் ஸகராத்மஜர்கள் அனைவரும் சாம்பற்குவியலாக்கப்பட்டனர்" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(30ஆ,இ)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 40ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 30

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

கார்த்திகேயன் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 37 (32)

Karthikeya | Bala-Kanda-Sarga-37 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: கார்த்திகேயனைப் பெற்ற கங்கை; ஸ்கந்தனுக்குப் பால் கொடுத்த கிருத்திகை நட்சத்திரங்கள்; தேவர்களின் படைத்தலைவனாக நியமிக்கப்பட்ட சண்முகன்...

{விஷ்வாமித்ரர் தொடர்ந்தார்}, "தேவன் {சிவன் அவ்வாறு} தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, இந்திரனுடன் கூடியவர்கள் {தேவர்கள்} ஒரு சேனாபதியை {ஒரு படைத்தலைவனை} விரும்பியவர்களாக அக்னியை முன்னிட்டுக் கொண்டு பிதாமஹனை {பிரம்மனை} அடைந்தனர்.(1) இராமா, இந்திரனுடன் கூடியவர்களும், அக்னியை முன்னிட்டு வந்தவர்களுமான தேவர்கள் அனைவரும் பகவானான பிதாமஹனை வணங்கி இவ்வாறு பேசினார்கள்:(2) "தேவா, சேனாபதியாக முன்பிருந்த பகவான் {சிவன்} உமையுடன் பரம தவத்தில் மூழ்கி தவத்தில் லயித்திருக்கிறான்[1].(3) விதங்களை {நடைமுறைகளை} அறிந்தவனே, உலக நன்மைக்காக அடுத்துச் செய்ய வேண்டிய காரியத்தைத் தெளிவாகச் சொல்வாயாக. நீயே எங்கள் பரம கதியாக இருக்கிறாய்" {என்று பிரம்மனிடம் சொன்னார்கள் தேவர்கள்}.(4)

விஷ்ணு அவதாரம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 15 (34)

Vishnu Avatar | Bala-Kanda-Sarga-15 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: ரிஷ்யசிருங்கரின் தலைமையில் புத்ரகாமேஷ்டி யஜ்ஞம்; ஆகுதிகளைப் பெறத் திரண்ட தேவர்கள்; பிரம்மனிடம் தேவர்களின் வேண்டுதல்; ராவணனை அழிப்பதாகச் சொன்ன விஷ்ணு...

மேதாவியும், வேதமறிந்தவருமான ரிஷ்யசிருங்கர், சிறிது நேரம் தியானித்து, உபாயத்தை அறிந்து மன்னனிடம் {தசரதனிடம்},(1) "புத்ர காரணத்துக்காக அதர்வத்தின் தோற்றுவாயில் மந்திரங்களுடன் சொல்லப்பட்டுள்ள புத்ரீய {புத்திரர்களை ஈய/ பிள்ளைகளைப் பெறுவதற்கான} இஷ்டி சடங்கை {புத்ரகாமேஷ்டி யஜ்ஞத்தை} முறையாகச் செய்யப்போகிறேன்" என்றார்.(2) பிறகு அந்தத் தேஜஸ்வி {ஒளிமிக்க ரிஷ்யசிருங்கர்}, மந்திரங்களுடன் கூடிய கர்மங்களைச் செய்து, அக்னியில் ஹோமமும் செய்து புத்ர காரணத்திற்கான புத்ரீய இஷ்டி சடங்கைத் தொடங்கினார்.(3)

அப்போது தேவர்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் ஆகுதிகளில் தங்கள் பாகத்தைப் பெற விதிப்படி அங்கே கூடினர்[1].(4) முறைப்படி அந்தக் கூட்டத்தில் கூடிய தேவர்கள், லோக கர்த்தனான பிரம்மனிடம் இந்தச் சொற்களில்,(5) "பகவானே, ராவணன் என்ற பெயர்படைத்த ராக்ஷசன், உம்முடைய அருளாலும், தன்னுடைய வீரியத்தினாலும் எங்கள் அனைவரையும் பாடாய்ப் படுத்துகிறான். எங்களால் அவனைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.(6) பகவானே, அவனது தவத்தை மெச்சி உம்மால் கொடுக்கப்பட்ட வரங்களை மதித்து எப்போதும் அவன் செய்யும் அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்கிறோம்.(7) துர்மதி படைத்த அவன் மூன்று உலகங்களையும் கொடுமைப்படுத்துகிறான்; திக் பாலர்களை வெறுக்கிறான்; திரிதசராஜனான சக்ரனை {தேவர்களின் மன்னனான இந்திரனைத்} தாக்க விரும்புகிறான்.(8) வெல்லப்பட முடியாதவனான அவன், தான் பெற்ற வரத்தின் மோஹத்தால் ரிஷிகளையும், யக்ஷர்களையும், கந்தர்வர்களையும், அசுரர்களையும், பிராமணர்களையும் கொடுமைப்படுத்துகிறான்.(9) சூரியன் அவனை வாட்டுவதில்லை, மாருதன் {வாயு} அவன்மீது வேகமாக வீசுவதில்லை, அலைகளின் தலைவனான சமுத்திரனும் அவனைக் கண்டு அலைபாய்வதில்லை.(10) அந்தக் காரணத்தால் கோரத்தோற்றமுடைய அந்த ராக்ஷசன், எங்களுக்கு மஹாபயத்தை ஏற்படுத்துகிறான். பகவானே, அவனது அழிவுக்கான உபாயத்தை ஏற்படுத்த கருதுவீராக" என்றனர்.(11)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில், "முக்தியை அடைந்து தெய்வீக வசிப்பிடங்களில் வாழும் இந்த தெய்வீகர்கள், மனிதர்களின் உலகில் நுழைவதில்லை. அவர்கள் பூமியில் எங்கெல்லாம் யஜ்ஞம் நடைபெறுகிறதோ அங்கே ஆகுதிகளில் தங்கள் பாகத்தைப் பெறுவதற்காக அக்னி பீடத்திற்கு மேல் ஆகாயத்தில் கூடுகின்றனர்" என்றிருக்கிறது.

ஸுரர்கள் {தேவர்கள்} அனைவரும் இவ்வாறு சொன்னதும், சிறிது நேரம் சிந்தித்த அவன் {பிரம்மன்}, "அந்த துராத்மாவின் {துர் ஆத்மா/ கெட்டவனின்} வதத்திற்கான உபாயம் இதுவே.(12) அவன் {ராவணன்}, 'கந்தர்வர்களாலோ, யக்ஷர்களாலோ, தேவர்களாலோ, ராக்ஷசர்களாலோ கொல்லப்படக்கூடாது' என்று கேட்டான். நானும், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று சொன்னேன்.(13) அந்த ராக்ஷசன் மானிடர்கள் மீது கொண்ட அவமதிப்பால் அவர்களைக் குறித்துச் சொல்லவில்லை. எனவே அவன் மானிடராலேயே கொல்லப்பட வேண்டும். அவனுக்கு வேறு மிருத்யு {மரணம்} இல்லை" என்றான் {பிரம்மன்}.(14)

பிரம்மனால் சொல்லப்பட்ட இந்த இனிய வாக்கியத்தைக் கேட்ட தேவர்களும், மஹரிஷிகள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.(15) அதேவேளையில் பேரொளி படைத்தவனும், சங்கு சக்கரக் கதா பாணியும், பீதாம்பரம் தரித்தவனும், புடம்போட்ட தங்கத்தாலான கேயூரம் அணிந்தவனும், ஜகத்பதியுமான {அண்டத்தின் தலைவனுமான} விஷ்ணு, உத்தம ஸுரர்களால் துதிக்கப்பட்டவனாகவும், நீரைக் கொடுப்பவன் {கருமேகத்தின்} மீதிருக்கும் சூரியனைப் போலவும் வைனதேயன் {கருடன்} மீதேறி வந்து,(16,17) பிரம்மனைச் சந்தித்து, அங்கே நின்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த போது, ஸுரர்கள் அனைவரும் அவனைப் பணிந்து துதித்து,(18) "விஷ்ணுவே, தர்மவானும், புகழ்பெற்றவனும், மஹரிஷிகளைப் போன்ற தேஜஸ் படைத்தவனுமான தசரத ராஜன், ஹ்ரீ ஸ்ரீ கீர்த்தி[2] ஆகியோருக்கு ஒப்பான மூன்று பாரியைகளை {மனைவிகளைக்} கொண்டிருக்கிறான். அந்த அயோத்தியாதிபதியின் தலைவனான விஷ்ணுவே, நீ உன்னை நான்காகப் பிரித்துக் கொண்டு அவர்களின் புத்திரர்களாகப் பிறப்பாயாக.(19,20,21அ) அவர்களில் {தசரதனின் மனைவிகளுக்குப் பிறந்து} நீ மானிடராவதன் மூலம், ஓ! விஷ்ணுவே, உலகங்களுக்கு முள்ளாய் இருப்பவனும், எரிச்சலூட்டுபவனும், தேவர்களால் கொல்லப்பட முடியாதவனுமான ராவணன் சமரின் {போரில்} கொல்லப்படுவான்.(21ஆ,22அ) அந்த மூர்க்க ராக்ஷசன், தன்னுடைய வீரிய மிகுதியால் தேவர்களையும், கந்தர்வர்களையும், சித்தர்களையும், ரிஷிகளையும் துன்புறுத்தி வருகிறான்.(22ஆ,23அ) ரௌத்திரத்துடன் கூடிய அவன், ரிஷிகளையும், நந்தனவனத்தில் மகிழ்ந்திருக்கும் கந்தர்வர்களையும், அப்ஸரஸ்களையும் முழுமையாக {சொர்க்கங்களில் இருந்து} வீழ்த்துகிறான்.(23ஆ,24அ) சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்களாகிய நாங்கள் முனிகளுடன் சேர்ந்து உண்மையில் அவனை வதம் செய்யும் காரியத்திற்காக உன்னிடம் சரணாகதி அடைகிறோம்.(24ஆ,25அ) பரந்தபா, தேவா, தேவர்களின் சத்ருக்களை வதம் செய்வதில் எங்கள் பரமகதியாக இருக்கும் நீ, மனிதர்களின் உலகத்தில் பிறக்க மனங்கொள்வாயாக" என்றனர்.(25ஆ,26அ)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "ஹ்ரீ, ஸ்ரீ, கீர்த்தி என்போர் தக்ஷப்ரஜாபதியின் மகள்களாவர். அதில் ஹ்ரீ அற மனம் படைத்த ஹிருலேகையாவாள். இராமனைப் பெற்ற ராணி கௌசல்யை அவளது குணத்தைக் கொண்டவள். ஸ்ரீ அனைத்திலும் செழிப்பான ஸ்ரீகாரையாவாள். ராணி சுமித்திரை அவளது குணத்தைக் கொண்டவள் என்பதாலேயே லக்ஷ்மணனை ராமனுடன் காட்டுக்குச் செல்ல அறிவுறுத்துகிறாள். கீர்த்தி என்பவள் புகழ் ஆவாள். கைகேயியின் புகழ் நன்கறியப்பட்டதே. கைகேயி இல்லாமல் இந்தக் காவியத்தைக் கற்பனையும் செய்ய முடியாது. எனவே அவள் எதிர்மறையாகத் தெரிந்தாலும் மகிமைமிக்கவளே" என்றிருக்கிறது.

திரிதஷபுங்கவனும் {தேவர்களில் உயர்ந்தவனும்}, சர்வலோகநமஸ்கிருதனும் {உலகங்கள் அனைத்தாலும் மதிக்கப்படுபவனும்}, தேவேசனுமான {தேவர்களின் ஈசனுமான) விஷ்ணு இவ்வாறு துதிக்கப்பட்டபோது, தர்மத்திற்குக் கட்டுப்பட்ட அந்தக் கூட்டத்தில் பிதாமஹனை {பிரம்மனை} முன்னிட்டுக் கொண்டு தேவர்கள் அனைவரிடமும் பேசும் வகையில்,(26ஆ,27) "பயம் வேண்டாம். நீங்கள் பத்திரமாக இருப்பீர்கள். குரூரனும், துராத்மாவும், தேவர்களுக்கும், ரிஷிகளுக்கும் பயத்தை உண்டாக்குபவனுமான ராவணனை, அவனது புத்திரர்கள், பௌத்திரர்களுடனும், அமாத்யர்களுடனும் {அமைச்சர்களுடனும்}, மித்ரர்கள் {நண்பர்கள்}, ஞாதிக்கள் {உற்றார்}, பந்துக்களுடனும் {உறவினருடனும்} யுத்தத்தில் அழித்து, பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும், இன்னும் ஆயிரம் வருடங்களும் {அதாவது பதினோராயிரம் ஆண்டுகள்} பிருத்வியை {பூமியை} ஆண்டவாறே மானுடலோகத்தில் வசித்திருப்பேன்" என்றான் {விஷ்ணு}.(28,29,30அ)

ஆத்மாவானான {அன்பு மனம் கொண்ட} விஷ்ணு தேவன், இவ்வாறு தேவர்களுக்கு வரத்தை அளித்து விட்டு, தான் மனிதனாகப் பிறக்கப் போகும் ஜன்மபூமியை {தான் பிறக்கப் போகும் இடத்தைக்} குறித்து மனத்தில் சிந்தித்தான்.(30ஆ,31அ) அந்தத் தாமரைக்கண்ணன் {விஷ்ணு}, தன்னை நான்காகப் பிரித்துக் கொண்டு தசரத மன்னனைத் தந்தையாக ஏற்க நினைத்தான்.(31ஆ,32அ)

அப்போது திவ்யரூபம் கொண்ட தேவ, ரிஷி, கந்தர்வ, ருத்ர, அப்சரஸ் கணங்கள் அந்த மதுசூதனனை {விஷ்ணுவைத்} துதிக்கத் தொடங்கி(32ஆ,இ) "தற்புகழ்ச்சி செய்பவனும், உக்ரதேஜஸ் கொண்டவனும், ஆணவம் அதிகரித்தவனும், தேவர்களின் தலைவனை {இந்திரனை} வெறுப்பவனும், அனைவரையும் ஓலமிடச் செய்பவனும், தவசிகளுக்கு முள்ளாய் இருப்பவனும், தவசிகளை அச்சுறுத்துபவனுமான ராவணனை அழிப்பாயாக.(33) வெட்டிப் பெருமை பேசும் உக்ரனான ராவணனை, அவனது படைகள், சுற்றத்தார் அனைவருடன் கொல்வாயாக. அமளியின்றி நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மன வருத்தம் தீர்ந்து, தோஷங்களேதும் இல்லாமல் குற்றங்குறைகளற்ற சுவர்லோகத்தை {வைகுண்டத்தை} அடைவாயாக" என்றனர்.(34)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் –15ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next