சித்திரகூடத்திற்குப் புறப்பட்ட பரதன் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 092 (39)

Bharata set out to Chitrakuta | Ayodhya-Kanda-Sarga-092 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பரத்வாஜரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்ட பரதன்; சித்திரகூடத்திற்குப் புறப்பட்டது...

நல்ல விருந்தோம்பலுடன் கவனித்துக் கொள்ளப்பட்ட பரதன், தன் பரிவாரங்களுடன் அந்த இரவைக் கழித்துவிட்டு, தன்னிச்சையாக பரத்வாஜரிடம் சென்றான்.(1) ஹுதாக்னி ஹோத்ரம் செய்து முடித்த பரத்வாஜ ரிஷி, புருஷவியாகரனான {மனிதர்களில் புலியான} பரதன் தன் கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு வருவதைக் கண்டு {பின்வருமாறு} பேசினார்:(2) "அநகா {பாபமற்றவனே}, இங்கே ராத்திரியை நீ சுகமாகக் கழித்தாயா? உன் ஜனங்கள் என் ஆதித்யத்தில் {விருந்தோம்பலில்} முழுமையான திருப்தியடைந்தனரா? எனக்குச் சொல்வாயாக" {என்று கேட்டார்}.(3)

கைக்கூப்பி வணங்கிக் கொண்டிருந்த பரதன், தன் ஆசிரமத்தில் இருந்து வெளி வந்து கொண்டிருந்த அந்த ரிஷியிடம் {பரத்வாஜரிடம், பின்வருமாறு} மறுமொழி கூறினான்:(4) "பகவானே, நானும், என் அமாத்தியர்களும் {அமைச்சர்களும்}, மொத்த படையும், வாகனவிலங்குகளும் உம்மால் எல்லா ஆசைகளிலும் பெருந்திருப்தியடைந்து சுகமாக இருக்கிறோம்.(5) சேவகர்களுடன் கூடிய நாங்கள் அனைவரும், நல்ல பக்ஷணங்களும் {உணவும்}, இருப்பிடமும் கிடைக்கப்பெற்று, சோர்வில் இருந்தும், துன்பங்களில் இருந்தும் விடுபட்டு சுகமாக வசித்திருந்தோம்.(6) பகவானே, ரிஷிசத்தமரே {சிறந்த முனிவரே}, நான் உம்மிடம் விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன். என்னுடன் பிறந்தவரின் {ராமரின்} சமீபத்திற் செல்லும் என்னை நட்பு பொருந்திய கண்களால் பார்ப்பீராக.(7) தர்மஜ்ஞரே {தர்மத்தை அறிந்தவரே}, தார்மீகரான அந்த மஹாத்மாவின் ஆசிரமத்திற்கு எந்த மார்க்கத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும்? எனக்குச் சொல்வீராக" {என்று கேட்டான் பரதன்}.(8)

தன்னுடன் பிறந்தவனைக் காணும் ஆவலில் இவ்வாறு கேட்ட பரதனுக்கு, மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாதபஸ்வியுமான பரத்வாஜர் {இவ்வாறு} பதிலளித்தார்:(9) "பரதா, மூன்றரை யோஜனைகளுக்கப்பால்[1] ஜனங்களற்ற வனத்தில் ரம்மியமான குகைகளுடனுங் கானகங்களுங் கூடிய சித்திரகூட கிரி உள்ளது.(10) புஷ்பங்களில் முழுமையாக மறைந்திருக்கும் மரங்களுடனும், ரம்மியமாகப் புஷ்பித்திருக்கும் கானகங்களுடனுங் கூடிய அதன் உத்தர சாரலில் {அந்த மலையின் வடக்குப் பக்கத்தில்} மந்தாகினி நதி {மால்யவதி ஆறு}[2] இருக்கிறது.(11) ஐயா, அந்த ஆற்றுக்கு அப்பால் சித்திரகூட பர்வதம் இருக்கிறது. அங்கே அவ்விருவரும் தங்கள் பர்ணக்குடிலில் {ஓலைக்குடிசையில்} வசித்திருப்பார்கள். இது நிச்சயம்.(12) மஹாபாக்கியசாலியே, வாஹினிபதியே {படையின் தலைவனே}, கஜவாஜிரதங்கள் நிறைந்த வாஹினியை தக்ஷிணமார்க்கத்திலோ, {யானைகளும், குதிரைகளும், தேர்களும் நிறைந்த படையைத் தென்புற வழியிலோ, இங்கிருந்து} இடது புறமாகச் சென்ற பின்னர் தக்ஷிணம் {தெற்கு} நோக்கியோ நடத்திச் சென்றால்[3] ராகவனை {ராமனைக்} காணலாம்" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(13,14அ)

[1] ஒரு யோஜனை என்பது எட்டு மைல் தொலைவு எனக் கொண்டால். மூன்றரை யோஜனைகள் இருபத்தெட்டு மைல்களாகும்.

[2] அயோத்தியா காண்டம் 56ம் சர்க்கத்தில் சித்திரகூடத்தில் பாயும் இந்நதி மால்யவதி என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. 

 

[3] பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "தெற்கு வழியே சென்று தென்மேற்கு நோக்கி நடத்து" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "இவ்விடத்திற்குத் தென்புறமாகப் போகும் மார்க்கத்தில் கொஞ்சதூரம் கொண்டு போய் அதற்குப் பின் தென்மேற்காகச் செல்லும் ஓர் கிளைவழியைப் பற்றி நடப்பாயாக" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "நம்முடைய ஆஸ்ரமத்திற்குத் தென்புறத்தில் ஒரு கொடிவழி செல்லுகின்றதே? இந்த வழியிலே சிறிது தூரம் சேனைகளுடன் செல்வாயாகில், நடுவில் தென்மேற்காகக் கிளைவழி பிரிகின்றது; அவ்வழியைச் சார்ந்து செல்வாயாகில்" என்றிருக்கிறது.

யானங்களில் செல்லத்தகுந்தவர்களான ராஜராஜனின் யோசிதைகள் {தசரதனின் மனைவியர்}, இவ்வாறு அந்தப் பிரயாணத்தைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டதும் தங்கள் யானங்களை விட்டு இறங்கி, அந்த பிராமணரை {பரத்வாஜரைச்} சூழ்ந்து நின்றனர்.(14ஆ,இ) தீனமாக {பரிதாபமாக} மெலிந்து, நடுங்கிக் கொண்டிருந்த கௌசல்யை, சுமித்ராதேவியுடன் சேர்ந்து, தன் கைகளால் அந்த முனிவரின் சரணங்களை {பாதங்களைப்} பற்றினாள்.(15) ஆசை நிறைவேறாதவளும், சர்வலோகத்தாலும் வெறுக்கப்பட்டவளுமான கைகேயி, நாணத்துடன் வந்து அவரது சரணங்களைப் பற்றினாள்.(16) பிறகு பகவானான அந்த மஹாமுனியை பிரதக்ஷிணஞ் செய்து {வலம் வந்து}, தீன மனத்துடன் {தளர்ந்த மனத்துடன்} பரதனின் அருகில் நின்றாள்.(17)

அப்போது, திடவிரதரான பரத்வாஜர், "இராகவா, உன் மாதாக்களின் விசேஷங்களை நான் அறிய விரும்புகிறேன்" என்று பரதனிடம் கேட்டார்.(18)

பரத்வாஜர் இவ்வாறு சொன்னதும், மதிமிக்கவனும், வசனகோவிதனுமான {பேச்சில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவனுமான} பரதன், கைகளைக் கூப்பியபடியே {பின்வரும்} வாக்கியங்களைச் சொன்னான்:(19) "பகவானே, சோகத்தினாலும், உண்ணாததினாலும் மெலிந்து தீனமாக இருக்கும் இந்த தேவியே பிதாவின் மஹிஷியாவாள் {பட்டத்து ராணியாவாள்}. தேவதைக்கு ஒப்பானவளாக நீர் காணும் இவளே, அதிதி தாதாவை {இந்திரனைப்} பெற்றதைப் போல, சிம்மத்திற்கு நிகரான நடை கொண்டவரும், புருஷவியாகரருமான {மனிதர்களில் புலியுமான} ராமரைப் பெற்ற கௌசல்யை ஆவாள்.(20,21) அவளது {கௌசல்யையின்} இடது புஜத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, சோகத்தில் மூழ்கிய மனத்துடன், வனாந்தரத்தில் புஷ்பங்கள் உதிர்ந்த கர்ணிகார ஷாகாவை {கொன்றை மரக் கிளையைப்} போல நிற்பவள் எவளோ,{22} அந்த தேவியின் {சுமித்ரையின்} இரு மகன்களே, சத்தியபராக்கிரமர்களும், தேவ வர்ணம் {தெய்வீக நிறம்} கொண்டவர்களும், வீரக்குமாரர்களுமான லக்ஷ்மணசத்ருக்னர்கள்.(22,23)

எவளின் காரணமாக அந்த நரவியாகரர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரும் இங்கிருந்து ஜீவநாசம் {வாழ முடியாத நிலையை} அடைந்தனரோ, {எவளால்} தசரத ராஜா புத்திரனை இழந்து ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தாரோ,{24} அப்படிப்பட்ட கோபமுடையவளும், விவேகமற்றவளும், அழகியாகத் தன்னைக் கருதும் செருக்குடையவளும், ஐச்வர்யத்தில் ஆசை கொண்டவளுமான இந்தக் கைகேயி, ஆரிய ரூபினியாக {நல்லவள் போலப்} புலப்படும் அநாரியையாவாள் {கொடியவளாவாள்}.{25} பாபத்தையே திடமாகக் கைப்பற்றுபவளும், என் மகத்தான விசனத்தின் மூலமென {எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பெருந்துன்பத்தின் வேரென} நான் காண்பவளுமான இவளே என் மாதா என்பதை அறிவீராக" {என்றான் பரதன்}.(24-26)

கண்ணீரால் திணறும் குரலுடன் இவ்வாறு பேசிவிட்டுக் கண்கள் சிவந்த அந்த நரசார்தூலன் {மனிதர்களில் புலியான பரதன்}, கோபத்துடன் சீறும் நாகத்தை {பாம்பைப்} போலப் பெருமூச்சுவிட்டான்.(27) பரதன் இவ்வாறு சொன்னதும், மஹாபுத்திமானான பரத்வாஜ மஹரிஷி, அர்த்தம் பொதிந்த இந்தச் சொற்களில் பதிலளித்தார்:(28) "பரதா, தோஷத்தால் கைகேயியை நீ புரிந்துகொள்வது தகாது {கைகேயியைத் தவறாக நீ புரிந்து கொள்ளக்கூடாது}. இராமனை நாடு கடத்தியது சுகத்தையே விளைவிக்கப் போகிறது.(29) இராமனை நாடு கடத்தியதால் இங்கே தேவர்களுக்கும், தானவர்களுக்கும், ஆத்மபக்தி கொண்ட ரிஷிகளுக்கும் ஹிதமே {நன்மையே} விளையப் போகிறது" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(30)

இதனால் திருப்தியடைந்த பரதன், அவரை வணங்கி, பிரதக்ஷிணஞ் செய்து, விடைபெற்றுக் கொண்டு, தன் சைனியத்திடம், "புறப்பட ஆயத்தமாவீராக" என்று ஆணையிட்டான்.(31) அப்போது பலவித ஜனங்களும், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்யமான ரதங்களில் குதிரைகளைப் பூட்டிக் கொண்டு, அவற்றில் ஏறி பிரயாணித்தனர்.(32) பொன்னாலான கச்சைகளுடனும், பதாகைகளுடனுங் கூடிய பெண்யானைகளும், ஆண் யானைகளும், கோடைகால முடிவில் எழும் {கார்கால} மேகங்களைப் போன்ற மணிகோஷத்துடன் அணிவகுத்துச் சென்றன.(33) பெரியவை, சிறியவை என விதவிதமான மதிப்புமிக்க யானங்களும் சென்றன. காலாட்கள் கால்நடையாகவே சென்றனர்.(34)

அப்போது, கௌசல்யையும், ஸ்திரீ பிரமுகர்கள் பிறரும், இராமனை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.(35) ஸ்ரீமான் பரதன் உதிக்கும் சந்திரனுக்கும், அர்க்கனுக்கும் {சூரியனுக்கும்} ஒப்பாகப் பிரகாசிப்பதும், ஏற்கனவே தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்ததுமான சுபமான சிவிகை ஒன்றில் ஏறிப் பரிவாரங்களுடன் புறப்பட்டான்.(36) கஜவாஜிரதகுலங்களால் {யானை, குதிரை, தேர்க்கூட்டங்களால்} நிறைந்த அந்த பெரும்படையானது, ஆகாயத்தில் எழும் மஹாமேகத்தைப் போல தென்திசையை மறைத்தபடியே கங்கையின் மறுகரையில் உள்ள கிரிகளையும், நதிகளையும், மிருக பக்ஷிகள் வசிக்கும் வனங்களையும் கடந்து சென்றது.(37,38) மகிழ்ச்சிமிக்க யானைகள், குதிரைகள், படைவீரர்கள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பரதனின் சைனியமானது மிருக பக்ஷி கூட்டங்களை பயமுறுத்தியபடியே மஹாவனத்தில் பிரவேசித்துப் பிரகாசித்தது.(39)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 092ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 39

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அழிந்தது கேகயன் மடந்தை ஆசை | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 083 (26)

Kekaya daughter's desire perished | Ayodhya-Kanda-Sarga-083 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராணிகள், அமைச்சர்கள் மற்றும் பிறருடன் புறப்பட்ட பரதன்; குஹன் ஆளும் சிருங்கிபேரபுரத்தை அடைந்தது...

பிறகு காலையில் எழுந்த பரதன், தன் உத்தம சியந்தனத்தில் {தேரில்} ஏறி, ராமனை தரிசிக்கும் ஆசையில் சீக்கிரமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான்.(1) மந்திரிகள், புரோஹிதர்கள் அனைவரும் சூரிய ரதங்களுக்கு ஒப்பான குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதங்களில் அவனுக்கு {பரதனுக்கு} முன்னால் சென்றனர்.(2) விதிப்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஒன்பதாயிரம் நாகங்களும் {யானைகளும், இவ்வாறு} புறப்பட்டுச் சென்று கொண்டிருந்த இக்ஷ்வாகு குலநந்தனனான பரதனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றன.(3) தன்விகளுடனும் {வில்லாளிகளுடனும்}, விதவிதமான ஆயுதங்களுடனும் கூடிய அறுபதாயிரம் ரதங்களும், புகழ்மிக்க ராஜபுத்திரனான பரதன் செல்லும் வழியில் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றன.(4) நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான {அல்லது லட்சக்கணக்கான} குதிரைப்படையினரும் சத்தியசந்தனும், ஜிதேந்திரியனும் {புலன்களை வென்றவனும்}, ராகவனுமான பரதன் செல்லும் வழியில் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றன.(5)

கைகேயியும், சுமித்திரையும், புகழ்மிக்கவளான கௌசல்யையும் ராமன் திரும்பி வரப்போகும் எண்ணத்தில் மகிழ்ச்சியடைந்தவர்களாக ஒளிமிக்க யானத்தில் {தேரில்} பயணித்தனர்[1].(6) மகிழ்ச்சிமிக்க மனங்களுடன் கூடிய {மொத்த} ஆரியர்களும், அவனது {ராமனின்} சித்திரக் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டே ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும் காணச் சென்றனர்.(7)

[1] பிபேக்திப்ராய் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இங்கே கைகேயி வருத்தம் தீர்ந்தவளாகிவிட்டாள் என்று தெரிகிறது" என்றிருக்கிறது.

எழுந்தது பெரும்படை ஏழு வேலையின்

மொழிந்த பேர் ஊழியின் முழங்கி முந்து எழ

அழிந்தது கேகயன் மடந்தை ஆசை போய்க்

கழிந்தது துயர் நெடுங்காதல் தூண்டவே

- கம்பராமாயணம் 2268ம் பாடல்

பொருள்: சொல்லப்படும் பேர் ஊழிக் காலத்தில் ஏழு கடல்களும் பொங்கி எழுந்ததுபோல முழக்கம் செய்தவாறே அந்தப் பெரும்படை முந்தி எழுந்து புறப்படும்போது, கேகயயனுடைய மகளின் {கைகேயியின்} ஆசை அழிந்தது; பேரன்பின் தூண்டுதலால் அவளது துயரம் போய்க்கழிந்தது.

"மஹாபாஹுவும் {பெருந்தோள்களைக் கொண்டவனும்}, கருமேக நிறத்தோனும், திடமான துணிவு கொண்டவனும், ஜகத்திலிருந்து சோகத்தை நாசஞ் செய்த திட விரதனுமான ராமனை நாம் எப்போது காணப் போகிறோம்?(8) அந்த ராகவனைக் கண்டதும் நம் சோகமும், உதிக்கும் பாஸ்கரனை {சூரியனைக்} கண்ட சர்வலோக இருளைப் போல விலகும்" {என்றனர் மக்கள்}.(9) இவ்வாறே அந்த நகரில் வசிக்குஞ் ஜனங்கள், முன் சொன்னதைப் போன்ற சுபக்கதைகளை நினைவுகூர்ந்து, ஒருவரையொருவர் தழுவிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாகக் கலைந்து சென்றனர்.(10) 

சமர்த்தர்களான பிறரும், நைகாமர்களும் {வர்த்தகர்களும்}, பிரகிருதியர்கள் {அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட} அனைவரும் ராமனுடன் சேர்வதற்காக மகிழ்ச்சியாகச் சென்றனர்.(11) மணிக்காரர்கள் {ரத்தினங்களுக்கு சாணை பிடித்து இழைப்பவர்கள்}, சோபனக் கும்பக்காரர்கள் {நல்ல மண் பாண்டங்களைச் செய்யும் குயவர்கள்}, சூத்திரக் கர்மம் செய்பவர்கள் {நூல் பிடிக்கும் பணியாட்கள் / தச்சர்கள்}, சஸ்திரோபஜீவிகள் {ஆயுதங்களை நம்பி வாழும் போர் வீரர்கள்},{12} மாயூரகர்கள் {மயில் தோகைகளை விற்பவர்கள்}, கிராகசிகர்கள் {மரம் அறுப்பவர்கள்}, ரோசகர்கள் {கண்ணாடி செய்பவர்கள்}, வேதகர்கள் {பூமி, ரத்தினங்கள், முத்துக்கள் முதலியவற்றை வெட்டுபவர்கள்}, தந்தக்காரர்கள் {தந்த வேலை செய்பவர்கள்}, ஸுதாகாரர்கள் {சுண்ணாம்படிப்பவர்கள்}, கந்தோபஜீவிகள் {நறுமணப் பொருள்களை விற்பனை செய்பவர்கள்},{13} பிரக்யாத ஸுவர்ணக்காரர்கள் {மதிப்புமிக்க தட்டான்கள் / பொற்கொல்லர்கள்}, கம்பளதாவகர்கள் {கம்பளங்களை நெய்பவர்கள்}, ஸ்நாபகாச்சாதகர்கள் {நீராடலுக்கு முன் எண்ணை தேய்த்து உடம்பு பிடிப்பவர்கள்}, வைத்தியர்கள் {மருத்துவர்கள்}, தூபகர்கள் {நறுமணங்கமழச் செய்பவர்கள்}, சௌண்டிகர்கள் {மதுவை விற்பனை செய்பவர்கள்},{14} ரஜகர்கள் {வண்ணார்கள்}, துன்னவாயர்கள் {தயிர்க்காரர்கள்}, மஹத்தான கிராமகோஷர்கள் {கிராமங்களைச் சேர்ந்த மகத்தான பாடகர்கள்}, சைலூஷர்கள் {நடனமாடுபவர்கள்}, கைவர்த்தகர்கள் {செம்படவர்கள்} என ஸ்திரீகளுடன் கூடிய இவர்கள் யாவரும் இவ்வாறே சென்று கொண்டிருந்தனர்.(12-15) 

சமஹிதர்களும் {நலம் விரும்பும் பக்திமான்களும்}, நன்னடத்தைக்குப் புகழ் பெற்றவர்களும், வேத வித்துகளுமான ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்கள், கோரதங்களை {மாட்டு வண்டிகளைச்} செலுத்திக் கொண்டு பரதனுடன் சென்றனர்.(16) சுத்தமான வஸ்திரங்களை அணிந்தவர்களும், தூய்மையான சந்தனத்தைப் பூசிக் கொண்டவர்களுமான அவர்கள் அனைவரும், விதவிமான யானங்களில் மெதுவாகப் பரதனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.(17)

மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த அந்த சேனையானது, உடன்பிறந்தானிடம் அன்பு கொண்டவனும், உடன் பிறந்தானை அழைத்து வருவதற்காகக் குடும்பத்துடன் புறப்பட்டுச் சென்றவனுமான கைகேயி சுதனுடன் {பரதனுடன்} புறப்பட்டுச் சென்றது.(18) இரதங்கள் {தேர்கள்}, யானங்கள் {வண்டிகள்}, அச்வங்கள் {குதிரைகள்}, குஞ்சரங்கள் {யானைகள்} ஆகியவற்றில் இவ்வாறு வெகுதூரம் சென்றவர்கள், ஞாதி கணங்களுடன் அந்த தேசத்தை {உறவினர்களுடன் சேர்ந்து அவ்விடத்தைக்} கவனமாக ஆண்டு வந்தவனும், வீரனும், ராமனின் சகாவுமான குஹன் இருந்த சிருங்கிபேரபுரத்தை நோக்கிச் சென்று கங்கையை அடைந்தனர்.(19,20) இவ்வாறு சென்று, சக்கரவாகங்களால் அழகூட்டப்பட்ட கங்கை தீரத்தை அடைந்த அந்த சேனை, அங்கேயே அப்படியே நின்றது.(21)

வாக்கிய கோவிதனான {வாக்கியங்களை அமைப்பதில் நிபுணனான} பரதன், தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்த சேனையையும், மங்கல நீரைக் கொண்ட கங்கையையும் கண்டு, தன் அதிகாரிகள் அனைவரிடமும் {பின்வருமாறு} பேசினான்:(22) "என் சேனை அனைத்து வகையிலும் ஓய்வெடுக்க வேண்டுமென்பது என் விருப்பம். இங்கே முகாமிட்டுவிட்டு நாளை நாம் இந்நதியைக் கடப்போம்.(23) அதே வேளையில், ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்ற மஹீபதியின் {தசரதரின்} மறுமை வாழ்வுக்காக, இந்த நதியில் இறங்கிப் புனித நீர்க்காணிக்கை அளிக்க நான் விரும்புகிறேன்" {என்றான் பரதன்}.(24)

இவ்வாறு அவன் சொன்னதைக் கவனித்த அமாத்தியர்கள் {அமைச்சர்கள்} ஒவ்வொருவரும், "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று மறுமொழி கூறி, தத்தமக்குரிய ஒவ்வொருவரும் விரும்பியவாறு தனித்தனியாக முகாமிட்டனர்.(25) பரதன், படைக்குரிய அனைத்தையும் தரித்த அழகிய பரிவாரங்களுடன் கூடிய தன் சம்முவை {படையை} மஹாநதியான கங்கையின் அருகில் குடியமர்த்திவிட்டு, மஹாத்மாவான ராமனைத் திருப்பி அழைத்து வருவது குறித்துச் சிந்தித்தான்.(26)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 083ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 26

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பரத சபத வியாஜம் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 075 (65)

The pretext of Bharata's vows | Ayodhya-Kanda-Sarga-075 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: கௌசல்யையின் அரண்மனைக்குச் சென்ற பரதன்; கடுஞ்சொற்கள் பேசிய கௌசல்யை; சபதம் என்ற சாக்கில் தீயோரை சபித்த பரதன்; நம்பிக்கையடைந்த கௌசல்யை...

வீரியவானான பரதன், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு சுயநனவை அடைந்து, எழுந்ததும், கண்கள் நிறைந்த கண்ணீருடன் நிற்கும் தன் மாதாவைக் கண்டான்.(1) தன்னைப் பெற்றவளான அவளை அமாத்யர்களுக்கு {அமைச்சர்களுக்கு} மத்தியில் வைத்து நிந்திக்கும் வகையில், அவன், "நான் ஒருபோதும் ராஜ்ஜியத்தை விரும்பியதில்லை. என் மாதாவிடமும் {அது குறித்து} ஆலோசித்ததில்லை.(2) இராஜர் கருத்தில் கொண்டிருந்த அபிஷேகம் {பட்டாபிஷேகம்} குறித்தும் எனக்குத் தெரியாது. நான் சத்ருக்னன் சகிதனாகத் தொலைதூர தேசத்தில் வசித்திருந்தேன்.(3) மஹாத்மாவான ராமரின் வனவாசத்தையோ, சௌமித்ரியும் {லக்ஷ்மணனும்}, சீதையும் நாடுகடத்தப்பட்டதையோ நான் அறியமாட்டேன்" {என்றான் பரதன்}.(4)

இவ்வாறு அழுது கொண்டிருக்கும் மஹாத்மாவான பரதனின் சப்தத்தை அறிந்த கௌசல்யை, சுமித்ரையிடம் இதைச் சொன்னாள்:(5) "குரூரக் காரியங்களைச் செய்பவளான கைகேயியின் மகன் பரதன் வந்திருக்கிறான். தீர்க்கதரிசனம் கொண்டவனான {தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டவனான / வருவன அறிந்தவனான}[1] அந்த பரதனை நான் காண விரும்புகிறேன்" {என்றாள்}.(6)

[1] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இதற்கு "தீர்கதர்ஷிநம்" என்று மூலம். இதனால் பரதனுக்கு ராமனைத் துரத்தினது ஸம்மதமன்றென்று {சம்மதம் இல்லையென்று} கௌசஸல்யைக்குத் தெரியுமென்று தெரிகின்றது" என்றிருக்கிறது.

வர்ணமிழந்தும், அழுக்கடைந்தும், மெலிந்தும் இருந்தவள் {கௌசல்யை}, இவ்வாறு சுமித்திரையிடம் சொல்லி நடுக்கமுற்று, நனவிழந்தவளாக பரதன் இருக்குமிடத்திற்குப் புறப்பட்டாள்.(7) அதேவேளையில், ராமானுஜனான {ராமனின் தம்பியான} பரதனும், சத்ருக்னன் சகிதனாக கௌசல்யையின் இருப்பிடத்திற்குப் புறப்பட்டான்.(8) துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்டவளும், {வழியில்} நனவிழந்து விழுந்தவளும், உன்னத மனங்கொண்ட ஆரியையுமான கௌசல்யை அழுது கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, துக்கமடைந்த சத்ருக்னனும், பரதனும், அந்த துக்கத்துடனே சென்று அவளைத் தழுவிக் கொண்டனர்.(9,10அ)

பெரிதும் துக்கமடைந்திருந்த கௌசல்யை, பரதனிடம் இதைச் சொன்னாள்:(10ஆ) "இராஜ்ஜியத்தில் ஆசை கொண்ட உனக்கு, இதோ அகண்டகமான {முட்களற்ற / பகைவரற்ற} ராஜ்ஜியம் கிடைத்தது. ஐயோ, கைகேயி செய்த குரூர கர்மத்தினால் அதை சீக்கிரமே அடைந்தாய்.(11) குரூரதர்சினியான கைகேயி, என் புத்திரனை மரவுரி அணியச் செய்து, வனத்தில் வசிக்க விரட்டினாள். இதன் மூலம் என்ன குணத்தை அவள் காண்கிறாள் {என்ன பயன் அடைந்தாள்}?(12) பெரும்புகழ்பெற்ற ஹிரண்யநாபனான  என் மகன் {பொன்மயமான உந்தியைக் கொண்ட ராமன்} எங்கே இருக்கிறானோ அங்கேயே என்னையும் சீக்கிரமாக அனுப்புவாள் அந்தக் கைகேயி.(13) அல்லது, நானே சுயமாக சுமித்ரையுடன் சேர்ந்து, அக்னிஹோத்ரத்தை {இருபிறப்பாளர் சுமக்கும் புனித நெருப்பை} முன்னிட்டுக் கொண்டு[2], ராகவன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே சுகமாகப் புறப்பட்டுச் செல்வேன்.(14) அல்லது, நீ விரும்பினால் புருஷவியாகரனான என் புத்திரன் {மனிதர்களிற்புலியான என் மகன் ராமன்} எங்கே தபம் செய்து கொண்டிருக்கிறானோ அங்கே நீயே என்னை அழைத்துச் செல்வாயாக.(15) சம்பூர்ணமான ஹஸ்தங்கள் {யானைகள்}, அச்வங்கள் {குதிரைகள்}, ரதங்கள் {தேர்கள்} ஆகியவற்றையும், குவியல் குவியலான தன, தானியங்களையும் கொண்ட இந்த ராஜ்ஜியத்தை அவள் {கைகேயி} உனக்குப் பெற்றுத் தந்து விட்டாள்" {என்றாள் கௌசல்யை}.(16)

[2] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "நான் ஸுமித்ரையைக் கூடவே அழைத்துக் கொண்டு ஸுகமாகத் தசரதனது அக்னியையும் அவரது சரீரத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு ராமனிருக்குமிடத்திற்குப் போகின்றனன்" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், "அக்னி ஜ்யேஷ்ட பார்யைக்கு அதீனமாகையாலும், தசரதன் பரதன் ஸம்ஸ்காரஞ் செய்ய வேண்டாமென்று நிஷேதித்தமையாலும் அவ்வக்னியைத் தான் எடுத்துக் கொண்டு போவதாகக் கௌஸல்யை சொல்லினள். இதனால் - கௌஸல்யை பரதனுக்குக் கைகேயி செய்த பாப ஸம்பந்தத்தினால் ராஜஸம்ஸ்காரத்திற்கு அதிகாரமில்லையென்று ஸூசிப்பித்தாளென்று தெரிகின்றது" என்றிருக்கிறது.

பாபமற்றவனான பரதன், ரணத்தில் {புண்ணில்} ஊசியால் குத்துவது போன்ற இவையாலும், இன்னும் பிற எண்ணற்ற குரூர வாக்கியங்களாலும் கடிந்து கொள்ளப்பட்டுப் பெரிதும் துன்புற்றான்.(17) இதனால் மனங்கலங்கியவன், பலவாறு புலம்பியபடியே சுயநனவிழந்தவனாக அவளது சரணங்களில் {பாதங்களில்} விழுந்து, மீண்டும் நனவுமீண்டு எழுந்து நின்றான்.(18)

பிறகு பரதன், இவ்வாறு சோகத்தில் மூழ்கி பல்வேறு வகைகளில் புலம்பிக் கொண்டிருந்த கௌசல்யையிடம், தன் கைகளைக் கூப்பியவாறே இந்த மறுமொழியைச் சொன்னான்:(19) "ஆரியையே, அறியாதவனும், அப்பாவியுமான என்னை ஏன் நிந்திக்கிறாய்? இராகவரிடம் {ராமரிடம்} நான் கொண்ட பரந்த, ஸ்திரமான பிரீதியை {அன்பை} நீ அறிவாய்[3].(20)

[3] 21ம் சுலோகம் முதல் 58ம் சுலோகம் வரை வரப்போகும் பகுதி "பரதசபதவ்யாஜம்" என்றழைக்கப்படுகிறது. "இதன் மூலம் வால்மீகி தர்ம விசேஷங்களைத் தெரிவிக்கிறார்" என்று நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் இருக்கிறது.

சத்தியசந்தரும், நல்லோர்களில் சிறந்தவருமான ஆரியரை {என் அண்ணன் ராமரை, வனத்திற்குப் புறப்பட்டுச்} செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவனுடைய புத்தி, சாஸ்திரங்களைப் பின்பற்றும் உறுதியை ஒருபோதும் அடையாதிருக்கட்டும்.(21) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், பாபிகளிடம் பணிபுரிவானாக; சூரியனுக்கு எதிராக மலஜலம் கழிப்பானாக; அவன் உறங்கும் பசுவை பாதத்தால் உதைப்பானாக {மேற்கண்ட தீச்செயல்களைச் செய்வோரின் பாபத்தை அடைவானாக}.(22) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன் பணியாளுக்குக் கூலி கொடுக்காமல் கடும் வேலையை விதிக்கும் பர்த்தாவின் {தலைவனின்} பாபத்தை அடையட்டும்.(23) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தன் புத்திரர்களைப் போல மக்களைப் பாதுகாக்கும் ராஜனுக்குத் தீங்கிழைத்தவனின் பாபத்தை அடையட்டும்.(24) 

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவனுக்கு, பிரஜைகளிடம் ஆறிலொரு பங்கை எடுத்துக் கொண்டு அவர்களை ரக்ஷிக்கத் தவறும் நிருபனின் {மன்னனின்} அதர்மம் நேரட்டும்.(25) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், சத்ரத்தில் தபஸ்விகளுக்கு {வேள்வியில் புரோஹிதர்களுக்கு} உறுதியளித்த யஜ்ஞ தக்ஷிணையைக் கொடுக்காதவனின் பாபத்தை அடையட்டும்.(26) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், ஹஸ்த {யானைகள்}, அச்வ {குதிரைகள்}, ரதங்கள் நிறைந்ததும், ஜனம் {மக்கள்} சூழ்ந்ததுமான நல்ல யுத்தத்தில் தர்மத்தைப் பின்பற்றாதவனாகட்டும்.(27) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அந்த துஷ்டாத்மா, மதிமிக்கவர்களால் கவனமாக உபதேசிக்கப்பட்ட சாஸ்திரங்களின் சூக்ஷ்ம அர்த்தங்களை மறந்து போகட்டும்.(28) 

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், நீண்ட கரங்களையும், அகன்ற தோள்களையும் கொண்ட ராமர், சந்திரனையும், அர்க்கனையும் {சூரியனையும்} போன்ற ஒளியுடன் ராஜ்ஜியஸ்தத்தில் {நாட்டின் அரியணையில்} அமர்வதைக் காணாதிருக்கட்டும்.(29) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அந்தக் கருணையற்றவன், பெரியோரை மதியாமல் பாயஸத்தையும், கிருசரத்தையும் {எள்ளும், வெல்லமும் கலந்த உணவையும்}, ஆட்டு மாமிசத்தையும் வீணாக உண்பவனாகட்டும் {பெரியோருக்குக் கொடுக்காமல் அப்படி வீணாக உண்பவனின் பாபத்தை அடையட்டும்}.(30) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், பசுக்களை உதைப்பவனாகட்டும்; பெரியோரை அவமதிப்பவனாகட்டும்; மித்ரனை {நண்பனை} வஞ்சிப்பவனாகட்டும் {இவர்கள் அடையும் பாபத்தை அடையட்டும்}.(31) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அந்த துஷ்டாத்மா, அவ்வப்போது ரகசியமாக விசுவாசத்தில் {நம்பிக்கையில்} சொல்லப்படும் சிறு பரிவாதங்களையும் {பழிச்சொற்களையும்} வெளிப்படுத்தட்டும் {அப்படி வெளிப்படுத்துபவனின் பாபத்தை அடையட்டும்}.(32) 

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், அகர்த்தனாகவும் {எத்தொழிலுமற்றவனாகவும்}, நன்றியற்றவனாகவும், கைவிடப்பட்டவனாகவும், வெட்கமற்றவனாகவும், வெறுக்கத்தக்கவனாகவும் ஆகட்டும்.(33) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தன் கிருஹத்தில் {வீட்டில்} புத்திரர்கள், தாரங்கள், பணியாள்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும் சுவைமிக்க உணவை தனியாக உண்பவனாகட்டும்.(34) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தனக்குரிய தர்ம காரியங்களை நிறைவேற்றாமல், தனக்குத் தகுந்த தாரங்களை அடையாமல், பிள்ளையற்றவனாக சாகட்டும்.(35) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தீர்க்காயுள் இல்லாதவனாகவும், தாரத்தின் மூலம் தன் பிள்ளையைக் காணாதவனாகவும் ஆகட்டும்.(36) அவன் ராஜனையோ, ஸ்திரீயையோ, பாலரையோ, விருத்தரையோ கொன்ற பாபத்தை அடையட்டும். அடியவர்களை {தன்னைச் சார்ந்தவர்களைக்} கைவிட்டவனின் பாபத்தை அவன் அடையட்டும்.(37) 

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், அரக்கு, மது, மாமிசம், இரும்பு, விஷம் ஆகியவற்றை விற்பதன் மூலம் தன் அடியவர்களுக்கு {தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கு} உணவளிப்பவனாகட்டும்.(38) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், சத்ரு தரப்பில் பயம் உண்டாகி தப்பி ஓடும் நிலையில் கொல்லப்படட்டும்.(39) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், கந்தையாடையுடுத்தியும், கையில் கபாலத்துடன் பிச்சையெடுத்தும், பிருத்வியில் உன்மத்தனாக {பித்தனாகத்} திரியட்டும்.(40) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், குடியிலும், ஸ்திரீகளிடமும், சூதாட்டங்களிலும் எப்போதும் ஈடுபடும் காம, குரோதனாகட்டும்.(41) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவனது மனம் தர்மத்தில் திளைக்காதிருக்கட்டும். அவன் அதர்மத்தில் ஈடுபட்டு, தகாதவர்களுக்குக் கொடையளிப்பவனாகட்டும்.(42)

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், ஆயிரமாயிரமாகத் திரட்டிய விதவிதமான செல்வங்களை தஸ்யுக்கள் {திருடர்கள்} கொள்ளையடிக்கட்டும்.(43) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், சந்திப்பொழுதுகள் இரண்டிலும் {அதிகாலையிலும், மாலையிலும்} உறங்குபவனுக்கு எந்தப் பாபம் நேருமோ அந்த பாபத்தை அடைவானாக.(44) அக்னிதாயகனுக்கு {தீ வைப்பவனுக்கு} எந்தப் பாபம் நேருமோ, குருதல்பகனுக்கு {குருவின் படுக்கைக்குக் களங்கமேற்படுத்தியவனுக்கு} எந்தப் பாபம் நேருமோ, மித்ரதுரோஹத்திற்கு {நண்பனை வஞ்சித்ததற்கு} எந்தப் பாபம் நேருமோ அதே பாபத்தை அவன் அடைவானாக.(45) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தேவதைகளுக்கும், பித்ருக்களுக்கும், அதே போல மாதா, பிதாவுக்கும் தொண்டாற்றாதவனாகட்டும்.(46)

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களின் உலகத்தில் இருந்தும், நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களின் புகழில் இருந்தும், நேர்மையான செயல்பாடுகளிலிருந்தும் சீக்கிரமாக நழுவுவானாக.(47) நீண்ட கைகளையும், அகன்ற மார்பையும் கொண்ட அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தன் மாதாவுக்குத் தொண்டாற்றாத அனர்த்தத்தில் உழல்வானாக.(48) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், தரித்திரனாக இருக்கும் நிலையில் தன்னைச் சார்ந்திருப்பவர்கள் பலரைக் கொண்டவனாகவும், எப்போதும் ஜுவரம் கொண்டவனாகவும் இருப்பானாக.(49) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், பொருளற்றவர்களாகவும், தீனமாகவும், கண்களை உயர்த்தி யாசிப்பவர்களின் நம்பிக்கையை வீணடிப்பானாக.(50)

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், வஞ்சகனாகவும், கொடூரனாகவும், கபடனாகவும், தூய்மையற்றவனாகவும், நேர்மையற்றவனாகவும் நித்தியம் ராஜன் மீதான பயத்தில் பீடிக்கப்பட்டிருப்பானாக.(51) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அந்த துஷ்டாத்மா, ருதுஸ்நானம் செய்தவளும், ருதுகால தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவளும், சதியுமான தன் பாரியாளை {உத்தமியுமான தன் மனைவியை} புறக்கணிப்பானாக.(52) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அந்த மூடன், தர்மத்தின் மீது கொண்ட தன் பற்றைவிட்டு, தர்ம தாரங்களைக் கைவிட்டு, பரதாரங்களுக்கு {சட்டப்படியான மனைவியரைக் கைவிட்டு, மாற்றான் மனைவியருக்குத்} தொண்டு செய்வானாக.(53) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், பிரஜைகளற்ற {சந்ததியற்ற} பிராமணன் அடையும் பாபத்தை அடைவானாக.(54)

அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், குடிநீரை மாசடையச் செய்பவனும், விஷத்தை வைப்பவனும் ஈட்டும் பாபத்தை அடைவானாக.(55) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், இந்திரியங்கள் கெட்டு பிராமணருக்குச் செய்யும் வழிபாட்டைக் கெடுத்தவனாவானாக; அவன் இளங்கன்றுடைய பசுவிடம் பால் கறப்பவனாவானாக[4].(56) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், பருகும் நீர் இருந்தாலும், தாகவிடாய் கொண்டவனை வஞ்சிப்பவனின் பாபத்தை அடைவானாக.(57) அந்த ஆரியரைச் செல்ல அனுமதித்தவன் எவனோ, அவன், மார்க்கத்தில் வாதிடுவோருக்கிடையில் {பாதையில் இரு தரப்புக்கிடையில் நடக்கும் சச்சரவைத் தீர்க்க முயலாமல்} வேடிக்கை பார்த்து நிற்பவனின் பாபத்தை அடைவானாக" {என்றான் பரதன்}.(58)

[4] கன்று உயிர் ஓய்ந்து உகக் கறந்து பால் உண்டோன்

மன்றிடைப் பிறப் பொருள் மறைத்து வவ்வினோன்

நன்றியை மறந்திடும் நயம் இல் நாவினோன்

என்று இவர் உறு நரகு என்னது ஆகவே

- கம்பராமாயணம் 2206ம் பாடல்

பொருள்: கன்று உயிர் இல்லாமல் போகுமளவுக்கு பாலனைத்தையும் தானே கறந்து உண்டவனும், மன்றத்தில் பிறர் பொருளை மறைத்துக் கைப்பற்றிக் கொண்டவனும், நன்றியை மறந்து பழிக்கும் நாக்கை உடையவனும் எந்த நரகை அடைவார்களோ அது என்னதாகட்டும்.

அந்தப் பார்த்திவாத்மஜன் {மன்னன் தசரதனின் மகனான பரதன்}, பதியையும், புத்திரனையும் விட்டுப் பிரிந்த கௌசலையை இவ்வாறு ஆசுவாசப்படுத்தி {தேற்றிக்} கொண்டிருந்தபோதே துக்கம் தாங்காமல் கீழே விழுந்தான்.(59) சோக சந்தாபத்தில் மூழ்கி, நனவிழந்து, இவ்வாறான சபதங்களை உறுதியேற்றுக் கொண்டிருந்த பரதனிடம் கௌசல்யை இந்த வாக்கியங்களைச் சொன்னாள்:(60) "புத்திரா, என்னுடைய இந்த துக்கம் இன்னும் அதிகரிக்கிறது. இந்த சபதங்களைச் சொல்லி, நீ என் பிராணனை வாட்டுறாய்[5].(61) வத்ஸா {குழந்தாய்}, அதிர்ஷ்டவசமாக சத்யப்ரதிஜ்ஞையுடன் கூடிய உன் ஆத்மா தர்மத்தில் இருந்து விலகாமல் இருக்கிறது. இலக்ஷ்மணன் சகிதனாக நீயும் நல்லோரின் உலகங்களை அடைவாயாக" {என்றாள் கௌசல்யை}.(62)

[5] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "'ப்ராணாநபருணத்ஸிமே' என்று மூலம். ப்ராணன்களைத் தடுக்கிறாயென்று பொருள். ராமவியோகத்தினால் போகின்ற பிராணன்களைச் சபதங்களையிட்டுப் போகவொட்டாமல் நிறுத்துகிறா யென்று கருத்து. இங்ஙனம் அர்த்தாந்தரம்" என்றிருக்கிறது.

உடன் பிறந்தானிடம் பற்றுடன் இருந்த பரதனிடம் இவ்வாறு பேசியவள் {கௌசல்யை}, அந்த மஹாபாஹுவை தன் மடியில் ஏற்றித் தழுவிக் கொண்டு, பெருந்துக்கத்துடன் அழுதாள்.(63) துக்கத்தில் ஆழ்ந்து புலம்பிய அந்த மஹாத்மாவின் {பரதனின்} மனம், சோக சுமையால் நொறுங்கி, மயக்கத்தால் கலக்கமுற்றது.(64) இவ்வாறு அழுது, நனவிழந்து, புத்தியிழந்து, மீண்டும் மீண்டும் பூமியில் விழுந்து கொண்டிருந்த அவனுக்கு, நீண்ட பெருமூச்சுகளுடன் கூடிய சோகத்திலேயே அந்த ராத்திரி கழிந்தது.(65)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 075ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 65

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அந்தப்புர ஸ்திரீகள் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 065 (29)

The women of gynaecium | Ayodhya-Kanda-Sarga-065 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: தசரதன் இறந்ததைக் கண்டுபிடித்த பெண்கள்; தசரதனின் மனைவியர் அனைவரும் பரிதாபமாக அழுதது...

அந்த ராத்திரி கடந்து விடியத் தொடங்கிய அடுத்த நாளில், உயர்ந்த பண்பாட்டைக் கொண்டவர்களும், உத்தம கல்வியைக் கற்றவர்களுமான சூதர்களும், மங்கல ஆசிகளை உதிர்ப்பவர்களும், துதிப்பதையே வழக்கமாகக் கொண்டவர்களுமான காயகர்களும் {பாடகர்களும்}, பல்வேறு வகைகளில் தங்கள் வாழ்த்துகளைச் சொல்பவர்களான வந்திகளும் அந்த பார்த்திப நிவேசனத்திற்கு {ராஜமாளிகைக்குத்} தனித்தனியாக வந்தனர்.(1,2) அவர்களின் துதிகளும், ராஜனைக் குறித்த உரத்த குரல் வாழ்த்துகளும், பாராட்டுகளும் அந்த மாளிகையின் உள்ளரங்குகளை நிறைக்கும் வண்ணம் முற்றாகப் பரவியது.(3) அந்த சூதர்கள் துதித்ததும், சில பாணிவாதகர்கள் {கைத்தாளமிடும் பாடகர்கள்}, அவனது {தசரதனின்} செயல்களைப் புகழ்ந்து கைத்தாளத்துடன் பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.(4) 

இராஜகுல கோசரங்களிலும் {ராஜமாளிகை வசிப்பிடங்களிலும்}, மரக்கிளைகளிலும், கூண்டுகளிலும் இருந்த பறவைகள் அவ்வொலியால் விழித்தெழுந்து கீச்சொலி எழுப்பத் தொடங்கின.(5) வீணையின் ஒலியுடன் வெளிப்பட்ட புண்ணிய சப்தங்களும், பூர்ண ஆசீர்வாதங்களுடன் கூடிய காதானங்களும் {புனிதப் பாடல்களும்} அந்த வேஷ்மத்தை {மாளிகையை} நிரப்பின.(6) பூர்வத்தில் இருந்ததைப் போலவே இப்போதும் தூய நடைமுறைகளைப் பராமரித்தவர்களும், கோவின் {அரசனின்} தொண்டில் திறம்படைத்தவர்களுமான பெண்களும், அலிகளும் அங்கே தொண்டாற்ற வந்தனர்.(7) 

ஸ்நானத்தை {நீராடலைக்} குறித்து அறிந்தவர்கள், உரிய காலத்திலும், உரிய விதிப்படியும் மஞ்சள், சந்தனம் கலந்த நீரைக் காஞ்சன கடங்களில் {பொற்குடங்களில்} அங்கே கொண்டு வந்தனர்.(8) அவ்வாறே ஸ்திரீகுமாரிகளும் {கன்னிப் பெண்களும்}, மேனியில் பூசிக் கொள்வதற்கான மங்கல பொருட்களையும், சிற்றுண்டிகளையும், அலங்காரப் பொருட்களையும் கொண்டு வந்தனர்.(9) அவனருகே கொண்டு வரப்பட்ட சர்வமும், விதிப்படி மதிப்புடன் அங்கே வைக்கப்பட்டன. சர்வ லக்ஷணங்களும் பொருந்திய அவை அனைத்தும் சுகுணலக்ஷ்மீகரமாக {பேரருள் நிறைந்தவையாக} இருந்தன.(10) அதன்பிறகு பெரும் பரபரப்புடன் வந்த அவர்கள் அனைவரும், "இஃது என்ன" என்ற ஐயத்துடன் சூரியோதயம் வரையில் அவனை நெருங்காமல் அங்கேயே நின்றனர்.(11)

பிறகு அந்தக் கோசலேந்திரனின் {கோசல நாட்டுத் தலைவனான தசரதனின்} சயனம் வரை தடையில்லாமல் செல்லக்கூடிய ஸ்திரீகள் மட்டும் ஒன்றுகூடிச் சென்று, தங்கள் பர்த்தாவை நெருங்கி {தலைவனை / கணவனை நெருங்கி, மெதுவான வாக்கியங்களைச் சொல்லி} அவனை எழுப்பினர்.(12) விநயத்திலும், நயத்திலும் {பணிவிலும், அறிவிலும்}  உசிதமான நடத்தை கொண்ட அவர்களும், அவனது சயனத்தை ஸ்பரிசிக்காததால் எதையும் உணராமலிருந்தனர்.(13) உறக்கத்தில் கனவு காணும்போதான உடலின் நிலை, அங்க அசைவுகள் போன்றவற்றை அறிந்தவர்களான அந்த ஸ்திரீகள், ராஜனின் பிராணனைக் குறித்த அச்சத்தில், பிரவாஹத்தை {நீரோட்டத்தை} எதிர்த்து நிற்கும் நீர்வஞ்சிப்புல் நுனிகளைப் போல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.(14,15அ) எதிர்வரப்போகும் பாபத்தை நினைத்து அஞ்சிக் கொண்டிருந்த அந்த ஸ்திரீகளின் சந்தேக மனங்கள், அந்தப் பார்த்திபனை {மன்னன் தசரதனை} இவ்வாறு கண்டதும் ஒரு நிச்சயத்தையடைந்தன.(15ஆ,16அ)

புத்திரசோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்களும், உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்களுமான கௌசல்யையும், சுமித்திரையும் காலனால் முற்றிலும் பீடிக்கப்பட்டவர்களைப் போல விழிக்காமல் கிடந்தனர்.(16ஆ,17அ) பிரகாசமிழந்தவளும், வர்ணமிழந்தவளும் {நிறம் மங்கியவளும்}, சோகத்தாலும், சன்னதத்தாலும்  {மயக்கத்தாலும்} மெலிந்திருந்தவளுமான கௌசல்யை, இருளில் மூழ்கிய தாரையை {நட்சத்திரத்தைப்} போல ஒளியிழந்திருந்தாள்.(17ஆ,18அ) ராஜனுக்கு அருகிலேயே இருந்த கௌசல்யா தேவியும், அவளது அருளில் இருந்த சுமித்திரையும் சோகக்கண்ணீரில் மறைந்த முகத்துடன், {முன்பு போல} ஒளிராமல் இருந்தனர்.(18ஆ,19அ) சுபர்களான அந்த தேவிகள் உறங்குவதையும், நிருபனின் நிலையையும் கண்ட அந்தப்புரத்தினர், உறக்கத்திலேயே அவனது பிராணன் போயிருக்க வேண்டுமென மனத்தில் நினைத்தனர்.(19ஆ,20அ) பிறகு பரிதாபத்திற்குரிய அந்த வராங்கனைகள் {பெண்கள்}, அரண்யத்தின் ஸ்தானத்தில் இருந்து விலக்கப்பட்ட கரேணங்களை {பெண் யானைகளைப்} போல உரத்த குரலில் அழுதனர்.(20ஆ,21அ)

அவர்களின் அலறலைக் கேட்ட கௌசல்யையும், சுமித்திரையும் உடனே நித்திரையில் இருந்து விடுபட்டு சுயநனவை அடைந்தனர்.(21ஆ,22அ) அப்போது அந்தப் பார்த்திபனைக் கண்டும், ஸ்பரிசித்தும் பார்த்த கௌசல்யையும், சுமித்திரையும், "ஹா நாதரே" என்று அலறியவாறே தரணீதலத்தில் {பூமியின் தரையில்} விழுந்தனர்.(22ஆ,23அ) மஹீதலத்தில் {பூமியின் தரையில்} உருண்டு, புரண்ட அந்த கௌசல்யேந்திரன் மகள் {கௌசல்யை}, ககனத்திலிருந்து விழுந்த தாரையை {வானத்திலிருந்து விழுந்த நட்சத்திரத்தைப்} போலப் பிரகாசிக்காமல் இருந்தாள்.(23ஆ,24அ) அந்த நிருபன் குணமழிந்தவனான போது {இறந்த பிறகு}, கொல்லப்பட்டு விழுந்த நாகவதுவை {பெண்யானையைப்} போலப் புவியில் விழுந்த கௌசலையை அந்த ஸ்திரீகள் அனைவரும் கண்டனர்.(24ஆ,25அ)

அதன்பிறகு, கைகேயீ பிரமுகர்களும் {கைகேயியைச் சார்ந்தவர்களும்}, நரேந்திரனின் ஸ்திரீகள் அனைவரும் சோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டு அழுதவாறே சுயநனவு அகன்று விழுந்தனர்.(25ஆ,26அ) அழுது கொண்டிருந்தவர்களால் உண்டான பலத்த சந்நாதத்துடன் {ஓங்கி ஒலித்த ஒலியுடன்} இவர்களின் ஒலியும் இணைந்து, அந்தக் கிருஹத்தையே {வீட்டையே} பிளக்கும் பேரொலியானது.(26ஆ,27அ) திஷ்டாந்தத்தை {இறுதி முடிவை} அடைந்த அந்த நரதேவனின் சத்மம் {மன்னனின் அந்தப்புரம்}, மனவேதனையுற்று திகிலடைந்த ஜனாகுலத்தால் {மக்கள் கூட்டத்தால்} நிறைந்ததாகவும், முற்றிலும் கலக்கமுற்றதாகவும், சுற்றிலும் கலங்கிய பந்துக்களுடன் {உறவினர்களுடன்} கூடியதாகவும், துன்பத்தாலும், விரக்தியாலும் ஆனந்தம் இழந்ததாகவும் காணப்பட்டது.(27ஆ-29அ) புகழ்பெற்றவனான அந்த பார்த்திபரிஷபன் {மன்னர்களில் காளையான தசரதன்} காலமானதை அறிந்த அவனது பத்தினிகள் {மனைவியர்}, பெருந்துக்கத்துடன் அவனைச் சூழ்ந்து, அநாதைகளைப் போல ஒருவருக்கொருவர் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு பரிதாபகரமாக அழுது புலம்பினர்.(29ஆ-29உ)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 065ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 29

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

இரதம் வந்து உற்றது | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 057 (34)

The chariot returned | Ayodhya-Kanda-Sarga-057 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: குகனிடம் விடைபெற்று, அயோத்திக்குத் திரும்பி தசரதனிடம் செய்தியைச் சொன்ன சுமந்திரன்; தசரதனும், கௌசல்யையும் மயங்கி விழுந்தது...

இராமன் தென்கரையில் இறங்கியபோது, குஹன் சுமந்திரனிடம் நெடுநேரம் பேசிவிட்டு, பெருந்துக்கத்துடன் தன் கிருஹத்திற்கு {வீட்டிற்குச்} சென்றான்.(1) {இராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோர்} பரத்வாஜரைச் சந்தித்தது, பிரயாகையில் அவருடன் தங்கியது, கிரிக்கு {சித்திரகூட மலைக்குச்} சென்றது ஆகியவற்றை அங்கே இருந்தவர்கள் குறிப்பிட்டனர்[1].(2) 

[1] பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "அவர்களுடைய பரத்வாஜ முனிவரின் தரிசனமும், பிரயாகையில் கூடி வசித்ததும், சித்திரகூட மலைக்கு எழுந்தருளியதும் அங்கு வாஸம் செய்பவர்களால் அறிந்து கொள்ளப்பட்டது" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "அந்த ஷ்ருங்கிபேரபுரத்திலுள்ள சாரர்கள், ராமதிகள் பரத்வாஜமுனிவரிடம் போவது, ப்ரயாகக்ஷேத்ரத்தில் அம்முனிவருடன் கூடியிருப்பது முதலாக சித்ரகூடபர்வதத்திற்குப் போகும் வரையிலும் நடந்த வ்ருத்தாந்தங்களெல்லாவற்றையும் ஸுமந்திரனுக்குத் தெரிவித்தனர்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "காட்டிலடிக்கடி ஸஞ்சரிக்கின்றவர்கள் முகமாய்ப் பெருமாள் பரத்துவாஜாச்ரமத்துக் கெழுந்தருளியதையும், அங்கிருந்து பிரயாகக்ஷேத்திரஞ் சேர்ந்ததையும், அங்கிருந்து திருச்சித்திர கூடம் வரையி லெழுந்தருளி யதையுங் கேட்டுணர்ந்து, அல்லும் பகலும் ஸ்ரீராமச்சந்திரரையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர்" என்றிருக்கிறது.

அதன் பிறகு {செல்வதற்கு} அனுமதிக்கப்பட்ட சுமந்திரன், உத்தம ஹயங்களை {சிறந்த குதிரைகளைத் தேரில்} பூட்டி, மனவேதனையுடன் அயோத்தி நகரை நோக்கிப் பிரயாணம் செய்தான்.(3) அவன் {சுமந்திரன்}, சுகந்தமான வனங்களையும் {நறுமணம் கமழும் காடுகளையும்}, சரிதங்களையும் {ஆறுகளையும்}, சரஸ்களையும் {தடாகங்களையும்}, கிராமங்களையும், நகரங்களையும்  கண்டு சீக்கிரமாக {அவற்றைக்} கடந்து சென்றான்.(4) அதன் பிறகு மூன்றாம் நாள் சாயுங்காலத்தில் {மாலை நேரத்தில்} அயோத்தியை அடைந்த அந்த சாரதி {சுமந்திரன்}, அஃது ஆனந்தமற்றிருப்பதைக் கண்டான்.(5)

அது சூனியமாகவும், நிசப்தமாகவும் இருப்பதைக் கண்ட சுமந்திரன், பரம துக்கத்தில் மூழ்கி, பெருஞ்சோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டு {பின்வருமாறு} சிந்தித்தான்:(6) "கஜங்களுடனும், அச்வங்களுடனும், ஜனங்களுடனும், ஜனாதிபனுடனும் {யானைகளுடனும், குதிரைகளுடனும், மக்களுடனும், மக்கள் தலைவனுடனும்} இருந்த நகரம், ராமனை நினைத்து உண்டான துக்கத்தால் சோகாக்னியில் எரிந்து விட்டதோ?" {என்று நினைத்தான்}.(7)

இவ்வாறான சிந்தனையில் தொலைந்த அந்த சூதன், வேகமாகச் செல்லும் வாஜிகளில் {குதிரைகளில்} நகரதுவாரத்தை {நகரவாயிலை} அடைந்து, துரிதமாக அதற்குள் பிரவேசித்தான்.(8) சூதனான அந்த சுமந்திரன், அதன்பிறகு, "இராமன் எங்கே?" என்று கேட்டவாறே தன்னை நோக்கி ஓடிவந்த நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான நரர்களை {மனிதர்களை} நெருங்கினான்.(9) அவன் அவர்களிடம், "மஹாத்மாவும், தார்மீகனுமான ராகவனால் {ராமனால்} கங்கையில் அனுமதி கொடுக்கப்பட்டபிறகு, அவனிடம் {ராமனிடம்} விடைபெற்றுக் கொண்டு நான் திரும்பி வந்தேன்" என்று மறுமொழி கூறினான்.(10)

அவர்கள் {ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் கங்கையைக்} கடந்து விட்டனர் என்பதை அறிந்த அந்த ஜனங்களின் முகங்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன. அவர்கள், பெருமூச்சுவிட்டபடியே, "அஹோ"  என்றும், "சீ, சீ" என்றும், "ஹா, ராமா" என்றும் சொல்லி உரக்க அழுதனர்.(11) 

அவன் {சுமந்திரன்}, கூட்டங்கூட்டமாக நின்றிருந்த அவர்களின் {இவ்வாறான} சொற்களையும் கேட்டான், "இங்கே ராகவனைக் காணாத நாம் நிச்சயம் கெட்டொழிந்தோம்.(12) தானம், யாகம், விவாஹம், மஹத்தான சமாஜ {பெருங்கூட்டமாகக் கூடும்} நிகழ்ச்சிகளிலும் இனி ஒருபோதும் தார்மீகனான ராமனை நாம் காணமாட்டோம்.(13) சுகத்தை அளிக்கும் வகையில், இந்த ஜனங்களுக்குப் பிரியமானவற்றைத் தகுந்த முறையில் செய்து, பிதாவை {ஒரு தந்தையைப்} போல இந்நகரத்தை ராமன் பரிபாலித்தான்" {என்று சொல்லி அந்த மக்கள் அழுதனர்}.(14)

கடைகளின் வழியாகச் செல்லும்போது, ராமனை நினைத்து சோகமாக வருந்திக் கொண்டிருக்கும் ஸ்திரீகளின் புலம்பல்களை சாளரங்களின் {ஜன்னல்களின்} வழியாக இவ்வாறே அவன் {சுமந்திரன்} கேட்டுச் சென்றான்.(15) அந்த சுமந்திரன், தன் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு {முக்காடிட்டுக் கொண்டு} ராஜமார்க்கத்தின் மத்தியில் தசரத ராஜன் இருந்த கிருஹத்திற்குச் சென்றான்.(16) அவன் ரதத்தில் இருந்து இறங்கி, ராஜவேஷ்மத்திற்குள் {அரண்மனைக்குள்} சீக்கிரமாகப் பிரவேசித்து, மஹாஜனகுலங்களால் {பெரும் மக்கள் கூட்டத்தால்} நிறைந்திருந்த ஏழு உள்கட்டுகளையும் கடந்து சென்றான்.(17) 

அவன் {சுமந்திரன்} வருவதைக் கண்டு, மாளிகைகளிலும், விமானங்களிலும், பிராசாதங்களிலும் {அரண்மனைகளிலும்} இருந்த நாரியைகள் {பெண்கள்}, ராமனைக் காணாமல் சோர்ந்து, "ஹா", "ஹா" என்று அலறினர்.(18) கண்ணீரால் நிறைந்த பிரகாசமான கண்களுடன் கூடிய ஸ்திரீகள் வேதனையை வெளிக்காட்டாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.(19) 

ராமனை நினைத்து சோகத்தில் தவித்த தசரதனின் ஸ்திரீகளுக்குரிய அந்தந்த பிராசாதங்களில் {அரண்மனைகளில்} இருந்து வெளிப்படும் மெல்லிய கிசுகிசுப்புகளையும் அவன் {சுமந்திரன்} கேட்டான்.(20) "இராமனுடன் சென்று, இங்கே அவனில்லாமல் திரும்பியிருக்கும் இந்த சூதன் {சுமந்திரன்}, அழுது கொண்டிருக்கும் கௌசல்யையிடம் என்ன சொல்லப் போகிறான்?(21) புத்திரன் வெளியே சென்றுவிட்ட பிறகும் தொடர்ந்து ஜீவித்திருக்கும் கௌசல்யையின் இந்த துர்ஜீவிதம் நிச்சயம் எளிதானதல்ல {வாழ்வது கடினம்}[2] என்றே நான் நினைக்கிறேன்" {என்று மக்கள் பேசுவதை சுமந்திரன் கேட்டான்}.(22) ராஜனின் ஸ்திரீகள் சொன்ன சத்திய ரூபமான அந்த வாக்கியங்களைக் கேட்டவாறு, சோகத்தில் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றிய அந்த கிருஹத்திற்குள் விரைவாக நுழைந்தான்.(23)

[2] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "கௌசல்யை பலவந்தமாகப் பிழைத்திருக்கிறாளென்பது மிகவும் கஷ்டமாயிருப்பது. இப்படி துக்கப் பிழைப்பாகப் பிழைத்திருப்பது மற்றொருவருக்கும் தரமன்றென்று நிஜமாக எனக்குத் தோன்றுகின்றது என்பது மஹேஸ்வரதீர்த்தர் உரை" என்றிருக்கிறது.

எட்டாவது கட்டுக்குள் நுழைந்த அவன் {சுமந்திரன்}, அந்த வெண்கிருஹத்திற்குள் தீனனாகவும், புத்திரசோகத்தில் வருந்தி முகம் வாடியவனாகவும் இருக்கும் {தசரத} ராஜனைக் கண்டான்.(24) சுமந்திரன், அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்த நரேந்திரனை நெருங்கி வணங்கி, ராமன் சொல்லி அனுப்பியவற்றை உள்ளபடியே சொன்னான்.(25) அதை அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த ராஜன், ராமன் இல்லாத துயரத்தில் மூழ்கி மனம் குழம்பியவனாக பூமியில் மூர்ச்சித்து விழுந்தான்.(26) அந்தப் பிருத்வீபதி மூர்ச்சித்ததும் அந்தப்புரவாசிகள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவர்கள் அந்த நிருபதி தரையில் விழும்போதே தங்கள் கைகளை உயர்த்திக் கதறி அழுதனர்.(27)

சுமித்ரை சகிதம் வந்த கௌசல்யை, விழுந்து கிடக்கும் தன் பதியைத் தூக்கிவிட்டு, இந்த சொற்களையும் சொன்னாள்:(28) "மஹாபாக்யவானே, கடினமான காரியங்களைச் செய்து வனவாசமிருப்பவனிடமிருந்து {ராமனிடமிருந்து} வந்த தூதரிடம் ஏன் ஏதும் பேசாமலிருக்கிறீர்?[3](29) இராகவரே, நயமற்றதைச் செய்துவிட்டு இப்போது வெட்கப்படுகிறீர். எழுவீராக. அஃது உமக்கு நற்செயலாகவே ஆகட்டும். சோகத்தால் சஹாயம் கிட்டாது {துன்புறுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை}.(30) தேவா, யாருக்குப் பயந்து ராமனைக் குறித்து இந்த சாரதியிடம் நீர் விசாரிக்காமலிருக்கிறீரோ, அந்தக் கைகேயி இங்கே இல்லை. அச்சமின்றி பேசுவீராக" {என்றாள் கௌசல்யை}.(31)

[3] இரதம் வந்து உற்றது என்று ஆங்கு யாவரும் இயம்பலோடும்

வரதன் வந்துற்றான் என்ன மன்னனும் மயக்கம் தீர்ந்தான்

புரைதபு கமல நாட்டம் பொருக்கென விழித்து நோக்கி

விரமமாதவனைக் கண்டான் வீரன் வந்தனனோ என்றான்.

- கம்பராமாயணம் 1896ம் பாடல்

பொருள்:  {காடு சென்ற} தேர் வந்து சேர்ந்தது என்று அங்குள்ள அனைவரும் சொன்னதும், "வரதன் {ராமன்} வந்து விட்டான்" என்று கருதிய {தசரத} மன்னனும் மயக்கம் தீர்ந்தான். குற்றமற்ற தாமரை மலர் போன்ற கண்கள் பொருக்கென விழித்து நோக்கி, விரதம் நோற்ற சிறந்தவனிடம் "வீரன் {ராமன்} வந்தனனோ?" என்று கேட்டான்.

சோகத்தாலும், ஏக்கத்தாலும் கண்ணீர் பெருக மஹாராஜனிடம் இவ்வாறு பேசிய அந்தக் கௌசல்யை வேகமாகத் தரையில் விழுந்தாள்.(32) இவ்வாறு அழுது கொண்டே புவியில் விழும் கௌசலையையும், அவளது பதியையும் கண்டு சர்வ ஸ்திரீகளும் உரக்கக் கதறி அழுதனர்.(33) அந்தப்புரத்தில் எழும் ஒலியைக் கேட்டு முதியவர்களும், இளைஞர்களும், ஸ்திரீகளும் என மனிதர்கள் அனைவரும் சுற்றிலும் அழுது கொண்டிருந்தனர். அப்போது அந்த நகரம் மீண்டும் கலக்கமடைந்தது.(34)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 057ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

ஆறுதல் கூறிய சுமித்திரை | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 044 (31)

Sumitra consoles | Ayodhya-Kanda-Sarga-044 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமனின் பெருமையை எடுத்துரைத்து, கௌசல்யைக்கு ஆறுதலளித்த சுமித்திரை...

தர்மத்தில் நிலைநிற்கும் சுமித்திரை, பெண்களில் உத்தமியும், இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருந்தவளுமான கௌசல்யையிடம் இந்த தர்ம வாக்கியங்களைச் சொன்னாள்:(1) "ஆரியையே, சத்குணங்களை {நல்ல குணங்களைக்} கொண்ட உன் புத்திரன் {ராமன்} புருஷோத்தமன் {உத்தம மனிதன்} ஆவான். நீ ஏன் இவ்வாறு பரிதாபமாக அழுது புலம்புகிறாய்?(2) ஆரியையே, மஹாபலவானான உன்னுடைய  புத்திரன், ராஜ்ஜியத்தைத் தியாகம் செய்து, தன் பிதாவை {தசரதரை} மஹாத்மாவாகவும், சத்தியவாதியாகவும் சரியாக நிறுவியிருக்கிறான்.(3) 

சிஷ்யர்களால் எப்போதும் சரியாக ஆசரிக்கப்படுவதும் {பின்பற்றப்படுவதும்}, இறந்த பிறகும் பலன் கொடுப்பதுமான தர்மத்தில் அவன் திடங்கொண்டவனாக இருந்தான். சிரேஷ்டனான {சிறந்தவனான} அந்த ராமன், ஒருபோதும் புலம்பல்களுக்குத் தகாதவன்.(4) குற்றமற்றவனும், சர்வ பூதங்களிடமும் தயவுள்ளவனுமான {அனைத்து உயிரினங்களிடமும் கருணை கொண்டவனுமான} லக்ஷ்மணன், எப்போதும் ராமனிடம் உத்தம ஒழுக்கத்துடன் நடந்து கொள்வான். அஃது அந்த மஹாத்மாவுக்கு லாபமாகும்[1].(5) சுகத்திற்கே பழக்கப்பட்டவளான வைதேஹி, வரப்போகும் துக்கத்தை அறிந்தும், தர்மாத்மாவான உன் ஆத்மஜனை {உன் மகன் ராமனைப்} பின்தொடர்ந்து செல்கிறாள்.(6) 

[1] இங்கே வரும் "அந்த மஹாத்மாவுக்கு லாபம்" என்ற சொற்றொடருக்கு சில பதிப்புகளில், "இராமனுக்கு லாபம்" என்றும், சில பதிப்புகளில் "இலக்ஷ்மணனுக்கு லாபம்" என்றும் பொருள் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

உலகத்தில் கீர்த்தியுடன் படபடக்கும் பதாகைகளைக் கொண்ட பிரபுவும், தர்ம சத்திய விரதனுமான உன்னுடைய மகன் அடையாததென்ன?(7) இராமனின் உத்தமத் தூய்மை, மாஹாத்மியம் {மகிமை} ஆகியவற்றை அறிந்த சூரியன், தன் கதிர்களால் அவனது உடலைத் துன்புறுத்த மாட்டான் என்பது வெளிப்படையானது.(8) மங்கலமானவனும், சுகமானவனுமான அனிலன் {வாயு / தென்றல்}, சர்வ காலங்களிலும் கானகத்தில் மிதமான சீதோஷ்ணத்துடன் வீசி ராகவனை சேவிப்பான்.(9) சந்திரனோ, இரவில் ஓய்ந்திருக்கும் அவனைத் தன் குளிர்ந்த கதிர்களால் மென்மையாகத் தீண்டி, ஒரு தந்தையைப் போல அரவணைத்து அவனுக்கு உற்சாகத்தை அளிப்பான்.(10) புருஷவியாகரனான அந்த சூரன் {ராமன்}, தன் கைகளின் பலத்தை மட்டுமே சார்ந்து, வீட்டிலிருப்பதைப் போலவே அரண்யத்திலும் அச்சமில்லாமல் வசிப்பான். தானவேந்திரனான  திமித்வஜசுதனின் வதத்தை ரணகளத்தில் {திமிங்கலக் கொடி கொண்ட சம்பாசுரனின் மகனான சுபாஹு கொல்லப்பட்டதை போர்க்களத்தில்} கண்டவரும் பிரம்மனைப் போன்றவருமான அந்தப் பெருங்காந்திமிக்கவர் {பிராமணர் விசுவாமித்ரர்}[2], அவனுக்கு {ராமனுக்கு} திவ்ய அஸ்திரங்களைத் தந்தார்.(11,12)

[2] பிபேக்திப்ராய் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "திமித்வஜன் என்பது திமிங்கலக்கொடியைக் கொண்ட சம்பராசுரனைக் குறிக்கும். அவனிடமே தசரதன் போரிட்டான். அந்த சம்பரனின் மகனான சுபாஹுவை ராமன் கொன்றான். ஆயுதங்களைக் கொடுத்த பிராமணர் {பிரம்மனைப் போன்றவர்} என்று குறிப்பிடப்படுபவர் விசுவாமித்ரராவார்" என்றிருக்கிறது.

எவனுடைய கணைகளின் இலக்கு சத்ருக்களுக்கு அழிவைக் கொண்டு வருமோ அத்தகையவனுடைய சாசனத்தின் {ஆணையின்} கீழ் பிருத்வி {பூமி} ஏன் நிலைக்காது?(13) இராமனின் மகிமை, தைரியம், நலத்திற்கான வலிமை ஆகியவை அரண்யவாசம் முடிந்ததும் சீக்கிரமாக அவனுக்குத் தன் ராஜ்ஜியத்தை பெற்றுத் தரும்.(14) தேவி, அவன் சூரியனுக்குச் சூரியனாகவும், அக்னிக்கு அக்னியாகவும், பிரபுக்களின் பிரபுவாகவும், செல்வத்திற்குச் செல்வமாகவும், கீர்த்தியில் முதன்மையான கீர்த்தியாகவும், பொறுமைக்குப் பொறுமையாகவும், தைவதங்களுக்கு தைவதமாகவும், பூதங்களில் {உயிரினங்களில்} முதன்மையான பூதமாகவும் இருக்கிறான். {அப்படிப்பட்டவனிடம்} வனத்திலோ, நகரத்திலோ என்ன குணமின்மை நேரப்போகிறது?(15,16)

புருஷரிஷபனான ராமன், பிருத்வியுடனும், வைதேஹியுடனும், ஸ்ரீயுடனும் சேர்ந்து சீக்கிரமாக அபிஷேகம் செய்து {முடிசூட்டிக்} கொள்வான்.(17) எவன் வெளியேறுவதைக் கண்டு அயோத்தியின் சர்வ ஜனங்களும் துக்கத்தில் பிறந்த சோகவேகத்தில் பீடிக்கப்பட்டவர்களாக கண்ணீர் சிந்துகிறார்களோ, குசப்புல்லாலான ஆடைகளைத் தரித்து, லக்ஷ்மிதேவியைப் போன்ற சீதை பின்தொடர எவன் செல்கிறானோ அத்தகையவனுக்கு எதை அடைவதுதான் துர்லபம் {அரிதாகும்}?(18,19) தனுவைத் தரிப்பவர்களில் சிறந்தவனான லக்ஷ்மணன், தானே பாணங்களையும், வாளையும், அஸ்திரங்களையும் ஏந்தி முன்னே நடந்து செல்லும்போது அவனுக்கு {ராமனுக்கு} எதை அடைவதுதான் துர்லபம்?(20)

தேவி, வனவாசத்தை முடித்துவிட்டு திரும்பி வரப்போகும் அவனை நீ காண்பாய். சோகத்திலிருந்தும், மோஹத்திலிருந்தும் {சோக மயக்கத்திலிருந்து} விடுபடுவாயாக. நான் உனக்கு சத்தியத்தையே சொல்கிறேன்.(21) கல்யாணி {மங்கலமானவளே}, நிந்தனைக்குத் தகாதவளே, உன் புத்திரன், சிரசால் உன் பாதங்களை வணங்கி சந்திரனைப் போல உதிப்பதை {எழுவதை} நீ காண்பாய்.(22) பெருங்காந்தியுடன் மீண்டும் தோன்றி அபிஷேகம் செய்து கொள்ளும் அவனைக் கண்டு சீக்கிரத்தில் ஆனந்தக் கண்ணீரைச் சிந்தப் போகிறாய்.(23) தேவி, சோகத்தையோ, துக்கத்தையோ அடையாதே. இராமனிடம் எந்த மங்கலமின்மையும் தென்படவில்லை. சீதையுடனும், லக்ஷ்மணனுடனும் கூடிய உன் புத்திரனை {ராமனை} சீக்கிரமாக நீ காண்பாய்.(24) தேவி, இப்போது உன் ஹிருதயம் கலங்கியிருக்கிறது. என்ன இது? பாவமற்றவளே, ஜனங்களுக்கு நீயே ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும். (25) 

தேவி, இராகவனை மகனாகப் பெற்ற உனக்கு துக்கம் தகாது. ராமனைக் காட்டிலும் சத்பாதையில் {நல்வழியில் / நன்னெறியில்} நிலைத்து நிற்கும் வேறு எவனும் உலகத்தில் இல்லை.(26) நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வணங்கும் உன் சுதனை {மகன் ராமனைக்} கண்டு, மகிழ்ந்து, மழைக்கால மேகங்களைப் போல சீக்கிரம் நீ கண்ணீர் சிந்தப் போகிறாய்.(27) வரதனான {வரங்களை அருள்பவனான} உன் புத்திரன் சீக்கிரம் அயோத்திக்குத் திரும்பி, மிருதுவானவையும், பருத்தவையுமான தன் கைகளால் உன் பாதங்களைத் தழுவுவான்.(28) நண்பர்களுடன் கூடியவனும், சூரனுமான உன் சுதன் {மகன்}, உன்னை நமஸ்கரித்து மதிப்புடன் வழிபடும்போது, அசலத்தில் {மலையில்} பொழியும் மேகங்களைப் போல மகிழ்ச்சியுடன் நீ கண்ணீர் சிந்துவாய்" {என்றாள் சுமித்திரை}.(29)

வாக்கியங்களைப் பயன்படுத்துவதில் திறன்மிக்கவளும், குற்றமற்றவளும், அழகியுமான அந்த சுமித்திராதேவி, இவ்வாறான விதவிதமான வாக்கியங்களைச் சொல்லி, ராமனின் மாதாவுக்கு ஆறுதல் கூறி நிறுத்தினாள் {மௌனமானாள்}.(30) லக்ஷ்மணனின் மாதாவுடைய {சுமித்திரையுடைய} வாக்கியங்களைக் கேட்டதும், சரத்காலத்தில் {கூதிர்க்காலத்தில்} அற்பமான நீரைக் கொண்ட மேகம் மறைவதைப் போலவே, நரதேவனின் பத்தினியும் {மனிதர்களின் தலைவனான தசரதனின் மனைவியும்}, ராமனின் மாதாவுமான அவளுடைய {கௌசல்யையின்} சோகமானது சரீரத்தைவிட்டு சீக்கிரமாக மறைந்தது.(31)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 044ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 31

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

வனத்திற்குப் புறப்பட்ட ரதம் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 040 (51)

The chariot out to forest | Ayodhya-Kanda-Sarga-040 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோர் வனத்திற்குப் புறப்பட்டது; குடிமக்கள், அரசிகள், அரசன் ஆகியோர் அழுது புலம்பியது...

அப்போது, தீனர்களான ராமன், சீதை, லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் {தசரத} ராஜனின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி, கைகளைக் கூப்பியவாறே அவனை பிரதக்ஷிணம் செய்தார்கள் {வலம் வந்தார்கள்}.(1) தசரதனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டவனும், தர்மத்தை அறிந்தவனும், சோகத்தில் கலங்கியிருந்தவனுமான ராகவன், சீதை சகிதனாக தன் அன்னையை {கௌசலையை} வணங்கினான்.(2) தம்பியான லக்ஷ்மணன் அவனை உடனே பின்தொடர்ந்து சென்று கௌசலையை வணங்கிவிட்டு, தன் மாதாவான சுமித்ரையின் பாதத்தைப் பற்றினான்.(3) 

அவனது ஹிதத்தை விரும்பிய அவனது மாதா {சுமித்திரை}, மஹாபாஹுவும், தன்னை வணங்குபவனுமான லக்ஷ்மணனின் உச்சி முகர்ந்து, அழுது கொண்டே அந்த சௌமித்ரியிடம் {லக்ஷ்மணனிடம் பின்வருமாறு} சொன்னாள்:(4) "அன்புக்குரியவனிடம் {ராமனிடம்} பெரும்பற்று கொண்ட உன்னை வனவாசம் செய்ய அனுமதிக்கிறேன்[1]. புத்திரா, இவ்வாறு செல்லும் உன் அண்ணன் ராமனை ஒருபோதும் புறக்கணிக்காதே.(5) அனகா {பாவமற்றவனே}, வறுமையிலும், செழிப்பிலும் அவனே உனக்கு கதியாக இருக்கிறான். ஜேஷ்டனுக்கு {மூத்தவனுக்கு} வசப்பட்டு நடப்பதே இந்த உலகத்தில் நல்லோரின் தர்மமாக இருக்கிறது.(6) தானம் செய்வது, யஜ்ஞ தீக்ஷை எடுப்பது {வேள்வி தொடங்கும் சடங்கைச் செய்வது}, போர்களில் உடலைத் தியாகம் செய்வது ஆகியவை இந்தக் குலத்திற்கு உசிதமான சநாதன நடைமுறைகளாகும்" {என்றாள் சுமித்திரை}.(7)

[1] வி.வி.சுப்பாராவ் ஆங்கிலப் பதிப்பில், "அன்புக்குரியவர்களிடம் பெரும்பற்றுக் கொண்டிருந்தாலும் நீ வனத்தில் வசிக்கப் பிறந்தவன். புத்திரா, வழியில் செல்லும் உன் அண்ணன் ராமனிடம் ஒருபோதும் கவனம் இல்லாமல் இருந்துவிடாதே" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராய் பதிப்பில், "உன் நலம் விரும்பியிடம் நீ அர்ப்பணிப்பு கொண்டவன் என்பதால் நான் உன்னை வனத்தில் வசிக்க அனுமதிக்கிறேன். மகனே, வனத்திற்குப் புறப்படும் உன் அண்ணன் ராமனைக் கவனித்துக் கொள்வதில் தவறிவிடாதே" என்றிருக்கிறது. பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "குழந்தாய் நீ வனவாஸம் செய்வதின் பொருட்டே பிறந்தவன். சகல பிரஜைகளுக்கும் அன்பனும், தமையனும், வெளிப்பிரதேசங்களிலிருக்கின்றவனுமான ஸ்ரீராமனிடத்தில், அபூர்வ பக்தியுடையவனாய் அபராதமென்பதற்கே இடங்கொடாதே" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "அடா என்னருமை நற்புதல்வா, உலகமனைத்துக்கு முறவாகிய ஸ்ரீராமபிரானிடத்தில் பத்திதலைக் கொண்டு கணப்பொழுதும் பிரியாமல் அவர்க்குக் குற்றேவல் செய்வதன் பொருட்டே நீ பிறந்திருக்கின்றமையால், அவருடன் வனவாஸஞ் செய்வதன் பொருட்டு என்னாலும் விடைகொடுக்கப்பட்டவனாகின்றனை" என்றிருக்கிறது.

இராகவனால் விரும்பப்பட்டவனும், {புறப்படத்} தயாராக இருந்தவனுமான லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொன்ன சுமித்திரை, மீண்டும் அவனிடம்,"புறப்படுவாயாக,(8) ராமனை தசரதராக {தந்தையாக} அறிவாயாக. ஜனகன் மகளை {சீதையை} நானாகவே {தாயாக} அறிவாயாக. ஐயா, அடவியை {காட்டை} அயோத்தியாகவே கருதி சுகமாகச் செல்வாயாக"[2] {என்றாள் சுமித்திரை}.(9)

[2] வி.வி.சுப்பாராவ் பதிப்பில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் மஹேஸ்வர தீர்த்தர் உரையில், "அண்ணனுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருப்பதே தர்மமாகும். இராமனை உன் தந்தையாகவும், சீதையை உன் அன்னையாகவும், அயோத்தி நகரத்தைக் காடாகவும் அறிவாயாக. அல்லது, ராமனை விஷ்ணுவாகவும், சீதையை லக்ஷ்மியாகவும், காட்டை விஷ்ணுவின் வசிப்பிடமாகவும் அறிவாயாக. அல்லது, தசரதர் இறந்துவிட்டார் என்பதை அறிந்து, கணவரின் இழப்பால் நான் என் தந்தையின் வசிப்பிடத்தில் வாழ்கிறேன் எனவும், ராமன் இல்லாத அயோத்தியைக் காடாகவும் புரிந்து கொள்வாயாக. அல்லது ராமனையும், தசரதனையும் பின்பற்றப்பட வேண்டிய இருவகை குருக்களாகவும், அவர்களில் ஒருவரை உதவுபவராகவும், மற்றொருவரை உதவ இயலாதவராகவும் அறிவாயாக. அயோத்தியைக் காடெனப் புரிந்து கொள்வாயாக. உலக இன்பங்களுக்காக ராஜ்ஜியத்தை அனுபவிப்பது, அல்லது பேரின்பத்திற்காக அண்ணனுக்குக் கீழ்படிவது ஆகியவற்றில் எது சிறந்தது?" என்றிருக்கிறது.

அப்போது பணிவுள்ளவனும், விநயமறிந்தவனுமான சுமந்திரன், கைகளைக் கூப்பியவாறு வாசவனிடம் {இந்திரனிடம்} பேசும் {இந்திரனின் தேரோட்டியான} மாதலியைப் போல அந்த காகுத்ஸ்தனிடம் {ராமனிடம்} இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(10) "பெரும் புகழ்பெற்ற ராஜபுத்திரா, ரதத்தில் ஏறி பத்ரமாக இருப்பாயாக {உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்}. எவ்விடம் செல்லச் சொல்கிறாயோ அங்கே உன்னை சீக்கிரமாக அழைத்துச் செல்வேன்.(11) சதுர்தச வருஷங்கள் {பதினான்கு ஆண்டுகள்} நீ வனத்தில் வசிக்கப் போகிறாய். {கைகேயி} தேவியால் உன்னிடம் சொல்லப்பட்ட அந்த வருஷங்கள் இதோ தொடங்கிவிட்டதாகக் கருதுவாயாக" {என்றான் சுமந்திரன்}.(12)

அழகிய அங்கங்களைக் கொண்ட சீதை, தன்னை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த ரதத்தில் மகிழ்ச்சியான மனத்துடன் ஏறினாள்.(13) அதன்பிறகு, சகோதரர்களான ராமலக்ஷ்மணர்களும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், நெருப்பைப் போல ஒளிர்வதுமான அதில் துரிதமாக ஏறினர்.(14) சீதையின் மாமன் {தசரதன்}, பர்த்தாவைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் அவள், வனவாசம் செய்யப் போகும் காலத்தைக் கணக்கில் கொண்டு வஸ்திரங்களையும், ஆபரணங்களையும் அவளுக்கு தத்தம் செய்தான்.(15) அதே போல அந்த சகோதரர்களுக்கும், பல்வேறு ஆயுதங்களும், கவசங்களும், கேடயங்களும், கைகளுக்கான தோலுறைகளும் ரதத்தின் மத்தியில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.(16) சீதை உள்ளிட்ட மூவரும் ஏறிவிட்டதைக் கண்ட சுமந்திரன், வாயுவேகத்திற்கு இணையாகச் செல்லக்கூடியவையும், பெரிதும் போற்றப்படுபவையுமான அஷ்வங்களை {குதிரைகளை} விரைவாகச் செலுத்தினான்.(17)

இராகவன், மஹா அரண்யத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு அந்த நகரம் பலமிழந்திருந்த ஜனங்களால் நீண்ட நேர மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தது.(18) புலன்கலங்கிய மதங்கொண்ட யானைகளின் பிளிறல்களுடனும், {கட்டுவாரின்றி திரியும்} குதிரைகளின் ஆபரண கிங்கிணி ஒலிகளுடனும் அந்த நகரம் பெருஞ்சலசலப்பால் நிறைந்தது.(19) பெருந்துன்பத்தில் பீடிக்கப்பட்டிருந்த அந்நகரத்தின் பாலர்களும் {சிறுவர்களும்}, விருத்தர்களும் {முதியவர்களும்}, வெப்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன் நீரை நோக்கி ஓடுவதைப் போல ராமனை நோக்கி ஓடினார்கள்.(20) 

அவனையே நோக்கியவையும், கண்கள் நிறைந்த கண்ணீருடன் கூடியவையுமான முகங்களைக் கொண்ட அவர்கள் அனைவரும், {தேருக்குப்} பின்னாலும், பக்கங்களிலும் தொங்கிக் கொண்டே அவனிடம் {சுமந்திரனிடம்} இதை உரக்கச் சொன்னார்கள்:(21) "சூதரே, குதிரைகளின் கடிவாளங்களைப் பிடித்து மெதுமெதுவாகச் செல்வீராக. நாங்கள் காண்பதற்கரிய ராமனின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.(22) தேவர்களின் மகனுக்கு ஒப்பான ராமன் வனத்திற்குச் சென்றாலும் அவனுடைய மாதாவின் ஹிருதயம் பிளக்காமல் இருப்பதால் நிச்சயம் அஃது எஃகினாலானதாக இருக்க வேண்டும். இதில் ஐயமேதுமில்லை.(23) வைதேஹி {விதேஹ இளவரசியான சீதை}, அர்க்கனின் {சூரியனின்} பிரபையை விட்டகலாத மேருவைப் போல கணவனை விடாமல் தர்மத்தில் அர்ப்பணிப்புடன் நிழலைப் போலப் பின்தொடர்ந்து சென்று தன் கடமையைச் செய்கிறாள்.(24) இலக்ஷ்மணா, எப்போதும் பிரியத்துடன் பேசுபவனும், தேவனுக்கு இணையானவனுமான உன் அண்ணனை எப்போதும் நீ கவனித்துக் கொள்கிறாய். அஹோ, நீயே சித்தார்த்தன் {நோக்கம் நிறைவேறியவன்}.(25) இவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் உனக்கு இதுவே மகத்தான சித்தி {பெருஞ்சாதனை}, இதுவே  மகத்தான நற்பேறு, இதுவே ஸ்வர்க்கத்திற்கான மார்க்கமுமாகும்" {என்றனர் மக்கள்}.(26) வழியும் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த இயலாத அந்த நரர்கள், இவ்வாறு சொன்னவாறே இக்ஷ்வாகு நந்தனனும் {இக்ஷ்வாகுக்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்பவனும்}, பிரியத்திற்குரியவனுமான அவனை {ராமனைப்} பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.(27)

அப்போது தீனமான மனம் கொண்ட ராஜா, தன் பிரியத்திற்குரிய புத்திரனை காணப் போவதாகச் சொல்லிக் கொண்டு, தீனர்களாக இருந்த ஸ்திரீகளால் சூழப்பட்டவனாகத் தன் கிருஹத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்.(28) மஹா குஞ்சரம் {பெரும் யானை} கட்டப்பட்டதும் பிளிறும் கரேணுக்களின் {பெண் யானைகளின்} எதிரொலியைப் போல அவன் எதிரில் ஸ்திரீகள் அழுவதன் பேரொலி கேட்டது.(29) அந்த நேரத்தில் ஸ்ரீமான் காகுத்ஸ்த {காகுத்ஸ்தனின் வழித்தோன்றலான தசரத} ராஜாவாக நன்கு அறியப்பட்ட அந்த பிதா, கிரஹணத்தால் மறைக்கப்பட்ட பூர்ணசசியை {முழு நிலவைப்} போலப் பொலிவிழந்தான்.(30)

அப்போது சிந்தனைக்கப்பாற்பட்ட வடிவைக் கொண்ட ஸ்ரீமான் தசரதாத்மஜன் {தசரதனின் மகன் ராமன்} அந்த சூதனிடம் {சுமந்திரனிடம்}, "துரிதமாக செலுத்துவீராக" என்று வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டான்.(31) இராமன் அந்த சூதனிடம், "செல்வீராக" என்று சொல்லவும், ஜனங்கள் அவனிடம், "நிறுத்துவீராக" என்று சொல்லவும், இரண்டையும் செய்ய முடியாமல் அந்த சூதன் நடைபாதையில் {குதிரைகளைத்} தூண்டினான்.(32) மஹாபாஹுவான ராமன் செல்லும்போது சாலையில் எழுந்த பெரும்புழுதியானது, அந்நகரத்து ஜனங்களின் கண்ணீர் படிந்து தணிந்தது.(33) இராகவன் பிரயாணப்பட்டபோது அந்த நகரம் கண்ணீரால் நனைந்து, "ஆ, ஆ" என்ற கதறல்களால் நிறைந்து, பெரும் வருத்தத்தில் மயங்கிக் கிடந்தது.(34) மீன்களின் கொந்தளிப்பில் தாமரைகளில் இருந்து சொட்டும் நீரைப் போல, ஆயாசத்தில் {வேதனையில்} பிறந்த கண்ணீர், ஸ்திரீகளின் கண்களில் இருந்து பாய்ந்தது.(35)

ஏக சிந்தையுடன் இருக்கும் அந்நகரைக் கண்ட நிருபதியான ஸ்ரீமான் {தசரதன்}, வேரறுந்த மரத்தைப் போல துக்கத்துடன் கீழே விழுந்தான்.(36) பெருந்துக்கத்தில் ராஜன் பலவீனமடைவதைக் கண்ட நரர்களின் {ஐயோவென்ற} அழுகுரல் ராமனின் பின்னால் இருந்து எழுந்தது.(37) சில ஜனங்கள், "ஆ, ராமா" என்று கதறியும், வேறு சிலர், "ராமனின் மாதாவே" என்று அழுதும் மொத்த அந்தப்புரத்தையும் அலறச் செய்தனர்.(38) திரும்பிப் பார்த்த ராமன், விசனத்துடனும், குழம்பிய மனத்துடனுமிருக்கும் ராஜாவும், தன் மாதாவும் பாதையில் பின்தொடர்ந்து வருவதைக் கண்டான்.(39) வலையில் அகப்பட்ட மான்குட்டியால் தன் தாயைக் காண முடியாததைப் போல, தர்மபாசத்தில் கட்டுண்ட அவனால் அவர்களை நேரடியாகப் பார்க்க முடியவில்லை.(40) யானங்களில் {பல்லக்குகளில்} வரத் தகுந்தவர்களும், சுகத்திற்குப் பழக்கப்பட்டவர்களும், துக்கத்திற்குத் தகாதவர்களுமான அவர்கள் பாத நடையாக வருவதைக் கண்டு, சாரதியிடம், "சீக்கிரமாக செலுத்துவீராக" என்று கேட்டுக் கொண்டான்.(41) அந்த புருஷவியாகரன் {மனிதர்களில் புலியான ராமன்}, தன் பிதாவையும், மாதாவையும் கண்டு சகித்துக் கொள்ள இயலாமல், அங்குசத்தால் குத்தப்பட்ட துவிபத்தை {யானையைப்} போல துக்கமடைந்தான்.(42)

கன்றை விரும்பும் பசுவானது, {கொட்டகையில்} கட்டப்பட்டிருக்கும் கன்றுக்காக வீட்டுக்கு வருவதைப் போலவே வாத்ஸல்யமுடைய {புத்திர பாசம் கொண்ட} இராமனின் மாதா {கௌசல்யை}  தன் பிள்ளையை நோக்கி ஓடினாள்.(43) இராமலக்ஷ்மண சீதைக்காக, கண்களில் கண்ணீர் வழிய அழுது கொண்டே, "இராமா, ராமா" என்றும், "ஆ, சீதா" என்றும், "இலக்ஷ்மணா" என்றும் கதறியவாறே ஆடுவதைப் போல ரதத்தை நோக்கி இவ்வாறு ஓடிவரும் தன் மாதா கௌசலையை மீண்டும் மீண்டும் அவன் கண்டான்.(44,45) தசரதன், "நிற்பீராக" என்று கதற, ராகவன், "செல்வீராக, செல்வீராக" என்று சொல்ல சுமந்திரனின் மனமானது, இரண்டு சக்கரங்களுக்கிடையில் சிக்கிக் கொண்டதைப் போல் தோன்றியது.(46) 

அப்போது ராமன் அவனிடம் {சுமந்திரனிடம்} இதைச் சொன்னான், "நீண்ட கால துக்கம் பாபிஷ்டம் {அவர்கள் துன்புறுவதை நீண்ட நேரம் பார்ப்பது தவறு}. பின்னர் கடிந்து கேட்கப்பட்டாலும், {இந்த அழைப்பு} உமக்குக் கேட்கவில்லை என்று ராஜரிடம் சொல்வீராக" {என்றான் ராமன்}[3].(47)

[3] வி.வி.சுப்பாராவ் பதிப்பில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் அம்ருத கடகரின் உரையில், "துன்பத்தை நீட்டிப்பது ஆபத்தானது என்பதால் ராமன் தீங்கில்லாத இந்த பொய்யைச் சொல்லத் தூண்டுகிறான்" என்றிருக்கிறது.

அந்த சாரதி {சுமந்திரன்}, ஹயங்கள் {குதிரைகள்} சென்று கொண்டிருந்தாலும், ராமனின் சொற்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அந்த ஜனங்களிடம் அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு, அவற்றை மேலும் விரைவாகச் செலுத்தினான்.(48) இராஜனின் ஜனங்கள், {மனத்தால்} ராமனை பிரதக்ஷிணஞ்செய்து திரும்பி வந்தனர். அந்த மனிதர்கள் தங்கள் மனங்களுடன் திரும்பி வந்தார்களில்லை. அவர்களின் கண்ணீர்ப்பெருக்கும் குறையவில்லை.(49)

அமாத்யர்கள் {அமைச்சர்கள்} மஹாராஜனிடம் இதைச் சொன்னார்கள், "எவன் திரும்பி வர வேண்டுமென விரும்புகிறோமோ அவனை நெடுந்தூரம் பின்தொடரக் கூடாது" {என்றனர்}.(50) சர்வ குணங்களும் பொருந்திய இந்த சொற்களைக் கேட்ட ராஜா, பரிதாபத்திற்குரியவனாக நின்று, அங்கம் முழுவதும் வியர்த்து, மனம் சோர்வடைந்த தோற்றத்துடன் தன் பாரியைகளுடன் {மனைவிகளுடன்} சேர்ந்து சுதனையே {மகனையே} பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.(51)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 040ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 51

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

திவ்யபாயஸம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 16 (32)

Divine Dessert | Bala-Kanda-Sarga-16 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: தசரதனின் புத்ரகாமேஷ்டி யஜ்ஞம்; யஜ்ஞ புருஷன் கொடுத்த பாயஸத்தை தசரதன் தன் மனைவிகளுக்குக் கொடுத்தது...

பின்னர் ஸுரஸத்தமர்களால் {சூரர்களில்/தேவர்களில் சிறந்தவர்களால் தெய்வீகப் பணியில்} நியமிக்கப்பட்டவனும், நாராயணனுமான விஷ்ணு, நடக்க இருப்பதை அறிந்தவனாக இருந்தாலும் ஸுரர்களிடம் இவ்வாறான மென்மையான வசனத்தில் பேசினான்:(1) "ஸுரர்களே, அந்த ராக்ஷஸாதிபதியை {ராட்சசர்களின் அதிபதியை/ ராவணனை} வதைக்கும் உபாயமென்ன? ரிஷிகளுக்கு முள்ளாய் இருப்பவனை அதைப் பின்பற்றியே நான் அழிப்பேன்" {என்றான்}.(2)

அழிவற்றவனான விஷ்ணு இவ்வாறு சொன்னதும், ஸுரர்கள் {தேவர்கள்} அனைவரும் அவனிடம் மறுமொழியாக, "மனித வடிவை ஏற்று, போரில் ராவணனைக் கொல்வாயாக.(3) அரிந்தமா {பகைவரை அழிப்பவனே}, நெடுங்காலம் அவன் {ராவணன்} தீவிர தவம் மேற்கொண்டான். உலகத்தைப் படைத்தவனும், உலகத்தில் முதலில் பிறந்தவனுமான பிரம்மன் அதனால் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.(4) அந்தப்பிரபு {பிரம்மன்}, அந்த ராக்ஷசனுக்கு நிறைவுடன் வரமளித்ததன் மூலம், அவனுக்கு மானிடரைத் தவிர நானாவித உயிரினங்களிடமும் பயமில்லை.(5) {ஏனெனில்} முன்னர் வரம் அளிக்கப்பட்டபோது மானிடரை அவன் அலட்சியம் செய்தான் {கீழாகக் கருதினான்}. இவ்வாறு பிதாமஹரிடம் இருந்து வரதானம் பெற்ற கர்வத்தில்,(6) அவன் மூவுலகங்களையும் கொடுமைப்படுத்தவும், ஸ்திரீகளை அபகரிக்கவும் செய்கிறான். எனவே பரந்தபா {பகைவரை அழிப்பவனே}, மானிடர்களாலேயே அவனது வதம் நேரும் எனக் கருதுகிறோம்" என்றனர் {தேவர்கள்}.(7)

ஆத்மவானான விஷ்ணு, இவ்வாறான ஸுரர்களின் {தேவர்களின்} வசனத்தைக் கேட்டு, அந்த தசரத மன்னனைத் தன் தந்தையாகத் தேர்ந்தெடுத்தான்.(8) பேரொளி படைத்தவனும், ஸுரரிசூதனனுமான {தேவர்களின் பகைவரைக் கொல்பவனுமான} அந்த மன்னன் {தசரதன்}, புத்திரரற்றவனாக இருந்ததால் புத்திரர்களைப் பெற விரும்பி அந்த நேரத்தில் புத்ரீயாம் இஷ்டி {புத்திரகாமேஷ்டி} எனும் யஜ்ஞத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தான்.(9) தீர்மானத்தை உறுதிசெய்து கொண்ட விஷ்ணு, பிதாமஹனிடம் {பிரம்மனிடம்} இருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டு, தேவர்களாலும், மஹரிஷிகளாலும் பூஜிக்கப்பட்ட நிலையில் அங்கேயே அப்போதே மறைந்தான்.(10)

அப்போது யஜமானனின் {யஜ்ஞம் செய்பவனான தசரதனின்} வேள்வி நெருப்பில் {அக்னிக்குண்டத்தில்} இருந்து ஒப்பற்ற பிரகாசத்துடனும், மஹாவீரியத்துடனும், மஹாபலத்துடனும் கூடிய மஹாபூதமானவன் {யஜ்ஞ புருஷன்} வெளிப்பட்டான்.(11) அவன் கருப்பு, சிவப்பு ஆடைகளை உடுத்தியவனாகவும், முகம் சிவந்தவனாகவும், துந்துபி போன்ற குரலுடையவனாகவும், சிங்கத்தின் பிடரிமயிரைப் போலவே மென்மையான தலைமுடி, மீசை ஆகியவற்றைக் கொண்டவனாகவும் இருந்தான்.(12) அவன் சுபலக்ஷணங்களுடன் கூடியவனாகவும், திவ்யாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாகவும், மலைச் சிகரத்தின் உயரத்தையும், செருக்குமிக்கப் புலியின் பராக்கிரமத்தையும் கொண்டவனாகவும் இருந்தான்.(13) சூரியனைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டதும், தழலின் நாவுகளைப் போலப் பிரகாசிப்பதும், புடம்போட்ட பொன்னாலானதும், வெள்ளி மூடியால் மறைக்கப்பட்டதும்,(14) திவ்ய பாயஸத்தால் நிறைந்ததும், மாயாமயமானதுமான ஒரு பாத்திரத்தைத் தன் அன்புக்குரிய மனைவியைப் போலத் தன்னிரு பெருங்கைகளில் அவன் சுமந்து வந்தான்.(15)

அவன் {அந்த பூதமானவன்} தசரதனைக் கண்டு, இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்: "நிருபா {மன்னா}, நான் பிரஜாபதியிடம் இருந்து இங்கே வந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிவாயாக" {என்றான்}.(16)

இவ்வாறானதும் அந்த ராஜன் {தசரதன்}, பதிலுக்குக் கைகளைக் கூப்பி, "பகவானே, உனக்கு நல்வரவு. நான் உனக்குச் செய்ய வேண்டியதென்ன?" என்று கேட்டான்.(17)

அப்போது பிரஜாபதியால் அனுப்பப்பட்டவன், பதிலுக்கு இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்: "ராஜா, நீ தேவர்களை அர்ச்சித்ததால் இப்போது இதை அடைந்திருக்கிறாய்.(18) மன்னர்களில் புலியே, தேவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டதும், பிரஜைகளை {மக்களை} உண்டாக்குவதும், தன்யமானதும் {அருள் நிறைந்ததும்}, ஆரோக்கியத்தைப் பெருகச் செய்வதுமான இந்தப் பாயஸத்தை நீ பெற்றுக் கொள்வாயாக.(19) நிருபா {மன்னா}, இது பருகப்படட்டும்" என்று சொல்லிவிட்டு மேலும், "உண்மையில், உனக்குத் தகுந்த பாரியைகளிடம் {மனைவிகளிடம்} இதைக் கொடுப்பாயாக. எந்த நோக்கத்திற்காக இந்த யாகத்தை நீ செய்தாயோ அந்தப் புத்திரர்களை இதன் மூலம் நீ அடைவாய்" {என்றான் அந்த யஜ்ஞ புருஷன்}.(20)

"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொன்ன அந்த நிருபதி {மன்னன் தசரதன்}, தேவர்களால் கொடுக்கப்பட்டதும், ஹிரண்யமயமானதும் {பொன்மயமானதும்}, தேவ அன்னத்தால் நிறைந்ததுமான அந்தப் பாத்திரத்தை சிரஸில் {தலையில்} பெற்றுக் கொண்டு மகிழ்ந்தான்.(21) பரவசத்தில் மெய்மறந்திருந்தவன் {தசரதன்}, அற்புதமான இனிய தோற்றம் கொண்ட அந்த பூதத்தை {யஜ்ஞ புருஷனை} வணங்கி வலம் வந்தான்.(22) தேவர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட பாயஸத்தைப் பெற்றுக் கொண்டதும், செல்வத்தைப் பெற்ற வறியவனைப் போல, தசரதன் பரம மகிழ்ச்சியடைந்தான்.(23) அற்புத வடிவங்கொண்டவனும், பேரொளி படைத்தவனுமான அந்த பூதமானவன், தான் வந்த பணி நிறைவடைந்ததும் அங்கேயே அப்போதே மறைந்து போனான்.(24)

மகிழ்ச்சி பிரகாசத்தால் ஒளியூட்டப்பட்டவனது {தசரதனின்} அந்தப்புரமானது, சந்திரக்கதிர்களில் பிரகாசிக்கும் கூதிர் கால வானைப் போல இதயத்திற்கு இனிமையானதாகத் திகழ்ந்தது.(25) அவன் அந்தப்புரத்திற்குள் பிரவேசித்துக் கௌசல்யையிடம் இதைச் சொன்னான்: "உனக்குப் புத்திரனைத் தரும் இந்தப் பாயஸத்தைப் பெற்றுக் கொள்வாயாக" {என்றான்}.(26)

அந்த நரபதி {மனிதர்களின் தலைவன்}, புத்திரர்களைப் பெறும் காரணத்திற்காக அந்தப் பாயஸத்தில் பாதியைக் கௌசல்யைக்குக் கொடுத்தான். அந்த நரபதி மறு பாதியில் பாதியை {கால் பகுதியை} சுமித்திரைக்கும், மேலும் எஞ்சியிருப்பதில் பாதியை {எட்டில் ஒரு பகுதியை} கைகேயிக்கும் கொடுத்தான். அமுதத்திற்கு நிகரான அந்தப் பாயஸத்தில் இன்னும் எஞ்சியிருந்ததை {எட்டில் ஒரு பகுதியைக்}(27,28) குறித்துச் சிந்தித்த அந்த மஹீபதி {பூமியின் தலைவனான தசரதன்}, மீண்டும் சுமித்திரைக்கே அதைக் கொடுத்தான். இவ்வாறே அந்த ராஜா, பாயஸத்தைத் தன் பாரியைகளுக்கு வெவ்வேறு அளவுகளில் பகிர்ந்து கொடுத்தான்.(29) நரேந்திரனின் உத்தம ஸ்திரீகள் {தசரதனின் மனைவியர்} அனைவரும் இவ்வாறு பாயஸத்தைப் பெற்று, சன்மானம் அடைந்ததாகக் கருதி உற்சாகமும், பேருவகையும் கொண்டனர்.(30)

அந்த மஹீபதியின் உத்தம ஸ்திரீகள், அந்த உத்தம பாயஸத்தைப் பருகி, ஹுதாசனனுக்கும் {அக்னிக்கும்}, ஆதித்யனுக்கும் {சூரியனுக்கும்} நிகரான தேஜஸ் {பிரகாசம்} பொருந்தியவர்களாக மிக விரைவில் கர்ப்பந்தரித்தனர்.(31) அப்போது ராஜா {தசரதன்}, அந்த ஸ்திரீகளைக் கண்டு, அவர்களின் கர்ப்பத்தை உறுதி செய்து, மனக்கவலையில் இருந்து மீண்டவனாக, ஸுரேந்திரனாலும், சித்த, ரிஷி கணங்களாலும் சொர்க்கத்தில் பூஜிக்கப்படும் ஹரியை {விஷ்ணுவைப்} போலப் பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.(32)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் –16ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 32

Previous |

Sanskrit |

English |

Next