பரத்வாஜரின் வரம் | யுத்த காண்டம் சர்க்கம் – 124 (23)

The boon given by Bharadwaja | Yuddha-Kanda-Sarga-124 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இறங்கி, தன் தாய்மார், பரதன் ஆகியோரின் நலனை அவரிடம் இருந்து அறிந்து கொண்ட ராமன்...

நியதனான லக்ஷ்மணாக்ரஜன் {பணிவுள்ளவனும், லக்ஷ்மணனின் அண்ணனுமான ராமன்}, பதிநான்கு வருஷங்கள் பூரணமான பஞ்சமியில் {மாதத்தின்} ஐந்தாம் நாளில்[1] பரத்வாஜாஷ்ரமத்தை அடைந்து முனிவரை {பரத்வாஜரை} வணங்கினான்.(1) தபோதனரான அந்த பரத்வாஜரை வணங்கிய அவன் {ராமன், பின்வருமாறு} விசாரித்தான், "பகவானே, புரம் அன்னமயமான சுபிக்ஷத்துடன் {அயோத்தி நகரம் அபரிமிதமான உணவுடனும், பிணியில் இருந்து விடுபட்டதாகவும்} இருப்பது குறித்துக் கேள்விப்பட்டீரா?{2} அந்த பரதன் யுக்தமாக இருக்கிறான் {ஏற்ற பொறுப்புக்குப் பொருத்தமாக நடந்து கொள்கிறான்} என்றும், என் மாதாக்கள் ஜீவித்திருக்கின்றனர் என்றும் நம்புகிறேன்" {என்று கேட்டான் ராமன்}.(2,3அ) 

அடித்தலம் சூடிய முடி | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 113 (24)

Sandals were worn as headgear | Ayodhya-Kanda-Sarga-113 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இராமனுக்கு மாற்றாக அவனது பாதுகைகளைப் பெற்று அயோத்திக்குத் திரும்பிச் சென்ற பரதனும், சத்ருக்னனும்...

அப்போது பரதன், சிரசில் பாதுகைகளை வைத்துக் கொண்டு, சத்ருக்னனுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் ரதத்தில் ஏறினான்.(1) அவர்களின் முன்னால் வசிஷ்டர், வாமதேவர், ஜாபாலி ஆகியோரும், ஆலோசனைகளுக்காகப் பூஜிக்கப்படும் மந்திரிமார் அனைவரும் சென்றனர்.(2) பிறகு அவர்கள் சித்திரகூட மஹாகிரியை பிரதக்ஷிணம் செய்து, கிழக்கு முகமாகச் சென்று ரம்மியமான மந்தாகினியை அடைந்தனர்.(3) பரதன், தன் சைனியத்தாருடன் கூடியவனாக அருகில் விதவிதமான ஆயிரக்கணக்கான தாதுக்களைக் கண்டபடியே அந்தத் தாழ்வரையில் {சித்திரகூட மலையின் அடிவாரத்தில்} பயணித்தான்[1].(4) 

[1] முன் சர்க்கத்தில் யானையின் தலையில் வைக்கப்பட்ட பாதுகைகளை பரதன் தன் தலையில் வைத்துக் கொண்டதாக இங்கே சொல்லப்படுகிறது.

அடித்தலம் இரண்டையும் அழுத கண்ணினான்

முடித்தலம் இவையென முறையின் சூடிடான்

படித்தலத்து இறைஞ்சினன் பரதன் போயினான்

பொடித்தலம் இலங்குறு பொலம் கொள் மேனியான்

- கம்பராமாயணம் 2510ம் பாடல்

பொருள்: மண்ணில் புழுதி படிந்ததால் பொன்மயமான மேனியைக் கொண்ட பரதன், அழுத கண்ணுடன் ராமனின் திருவடிகள் இரண்டையும் "எனக்கு முடிகள் இவையே" என்ற முறையில் ஒழுகித் தன் தலையிற் சூடி, {ராமனின் முன்பு} மண்ணில் விழுந்து வேண்டி வணங்கிச் சென்றான்.

அப்போது பரதன், சித்திரகூடத்தின் அருகில் பரத்வாஜ முனிவர் வசிக்கும் ஆசிரமத்தை கண்டான்.(5)  பிறகு, புத்திமானான அந்த பரதன், பரத்வாஜரின் வசிப்பிடமான அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து, ரதத்தில் இருந்து இறங்கி, அவரது பாதங்களில் பணிந்தான்.(6) அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த பரத்வாஜர், இந்த வாக்கியங்களைச் சொன்னார், "தாதா {ஐயா}, காரியம் நிறைவேறியதா? இராமனை நீ சந்தித்தாயா?" {என்று கேட்டார்}.(7)

மதிமிக்கவரான பரத்வாஜர் இவ்வாறு கேட்டதும், தர்மவத்சலனான பரதன், அந்த பரத்வாஜரிடம் {பின்வருமாறு} மறுமொழி கூறினான்:(8) "குருவும் {வசிஷ்டரும்}, நானும் வேண்டிக்கொண்டாலும், திடவிக்கிரமரான அந்த ராகவர் {ராமன்}, பரமப்ரீதியுடன் வசிஷ்டரிடம் {பின்வரும்} வாக்கியங்களைச் சொன்னார்:(9) "சதுர்தச வருஷங்கள் வனத்தில் {பதினான்காண்டுகள் காட்டில்} வசிப்பேன் என்று என் பிதாவிடம் பிரதிஜ்ஞை செய்திருக்கிறேன். என் பிதாவிடம் உறுதியளித்த அந்தப் பிரதிஜ்ஞையை நிச்சயம் நான் காப்பேன்" {என்றார்}.(10) 

இவ்வாறு {ராமர்} சொன்னதும், மஹாபிராஜ்ஞரும், வாக்கியஜ்ஞருமான {வாக்கியங்களை அமைத்துப் பேசுவதில் வல்லவருமான} வசிஷ்டர், நல்வாக்கியங்களைச் சொல்பவரான அந்த ராகவரிடம் {ராமரிடம், பின்வரும்} மகத்தான சொற்களை மறுமொழியாகக் கூறினார்:(11) "மஹாபிராஜ்ஞனே {அனைத்தையும் அறிந்தவனே}, அயோத்தியில் அமைதியையும், வளர்ச்சியையும் விளைவிக்கக் கூடியதும், ஹேமத்தால் {தங்கத்தால்} அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான உன் பாதுகைகளை அளிப்பாயாக" {என்றார் வசிஷ்டர்}.(12)

வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த ராகவர் {ராமன்} கிழக்கு முகமாக நின்று, அந்தப் பாதுகைகளில் தன் பாதங்களைப் பதித்து, ராஜ்ஜியத்தை எனக்கு தத்தம் செய்தார்.(13) மஹாத்மாவான அந்த ராமரிடம் இருந்து இந்த மங்கலப் பாதுகைகளை அடைந்து, {அவரிடம்} விடைபெற்றுக் கொண்டு, அயோத்தியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்" {என்றான் பரதன்}.(14)

மஹாத்மாவான அந்த பரதனின் சுபவாக்கியங்களைக் கேட்ட பரத்வாஜ முனிவர், இன்னும் சுபமிக்க இந்த வாக்கியங்களை அவனிடம் சொன்னார்:(15) "நரவியாகரா {மனிதர்களில் புலியே}, உத்தம சீலனே {நடத்தையிலும், ஒழுக்கத்திலும் சிறந்தவனே}, பள்ளத்தில் அதிக நீர் தங்குவதைப் போல, உன்னில் ஆரியம் {உன்னத நடை} நிலைத்திருப்பது வியப்பிற்குரியதல்ல.(16) தர்மஜ்ஞனும் {தர்மத்தை அறிந்தவனும்}, தர்மவத்ஸலனுமான {தர்மத்தை விரும்புகிறவனுமான} உன்னைப் பெற்ற மஹாபாஹு தசரதன் அமிர்தனாகிவிட்டான் {இறவாத அமரனாகிவிட்டான்}" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(17) 

அந்த ரிஷி {பரத்வாஜர்}, இந்த வாக்கியங்களைச் சொன்னதும், {பரதன்} தன் கைகளைக் குவித்து, அவரது பாதங்களைத் தீண்டி, விடைபெற்றுக் கொண்டான்.(18) ஸ்ரீமானான பரதன், மீண்டும் மீண்டும் பரத்வாஜரை பிரதக்ஷிணஞ் செய்துவிட்டு, மந்திரிகள் சகிதனாக அயோத்தியை நோக்கிச் சென்றான்.(19) 

யானங்கள், வண்டிகள், குதிரைகள், யானைகள் உள்ளிட்ட பரதனுக்குரிய அந்த விஸ்தீரணமான சம்மு {படை} மீண்டும் தொடர்ந்து சென்றது.(20) பிறகு அவர்கள் அனைவரும், திவ்யமானதும், அலைகளையே மாலையாகக் கொண்டதுமான யமுனா நதியைக் கடந்து சென்று, சுபஜலம் கொண்ட அந்த கங்கா நதியைக் கண்டனர்.(21) சைனியத்துடனும், பந்துக்களுடனும் கூடியவன் {படைகளுடனும், சொந்தங்களுடனும் கூடியவனான அந்த பரதன்}, அந்த ரம்மியமான நீரை {யமுனை ஆற்றைக்} கடந்து, ரம்மியமான சிருங்கிபேரபுரத்திற்குள் பிரவேசித்தான். சிருங்கிபேரபுரத்தில் இருந்து புறப்பட்டவன், அதன்பிறகு அயோத்தியைக் கண்டான்.(22)

பிதாவும், உடன்பிறந்தவர்களும் இல்லாத அயோத்தியைக் கண்ட பரதன், துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனாகத் தன் சாரதியிடம் இதைச் சொன்னான்:(23) "சாரதியே, வெறுமையானதும், ஆனந்தமற்றதும், தீனமானதுமான அயோத்தியைக் காண்பீராக" என்று தடைபட்டக் குரலுடன் {சொன்னான்}.(24)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 113ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 24

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சித்திரகூடத்திற்குப் புறப்பட்ட பரதன் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 092 (39)

Bharata set out to Chitrakuta | Ayodhya-Kanda-Sarga-092 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பரத்வாஜரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்ட பரதன்; சித்திரகூடத்திற்குப் புறப்பட்டது...

நல்ல விருந்தோம்பலுடன் கவனித்துக் கொள்ளப்பட்ட பரதன், தன் பரிவாரங்களுடன் அந்த இரவைக் கழித்துவிட்டு, தன்னிச்சையாக பரத்வாஜரிடம் சென்றான்.(1) ஹுதாக்னி ஹோத்ரம் செய்து முடித்த பரத்வாஜ ரிஷி, புருஷவியாகரனான {மனிதர்களில் புலியான} பரதன் தன் கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு வருவதைக் கண்டு {பின்வருமாறு} பேசினார்:(2) "அநகா {பாபமற்றவனே}, இங்கே ராத்திரியை நீ சுகமாகக் கழித்தாயா? உன் ஜனங்கள் என் ஆதித்யத்தில் {விருந்தோம்பலில்} முழுமையான திருப்தியடைந்தனரா? எனக்குச் சொல்வாயாக" {என்று கேட்டார்}.(3)

கைக்கூப்பி வணங்கிக் கொண்டிருந்த பரதன், தன் ஆசிரமத்தில் இருந்து வெளி வந்து கொண்டிருந்த அந்த ரிஷியிடம் {பரத்வாஜரிடம், பின்வருமாறு} மறுமொழி கூறினான்:(4) "பகவானே, நானும், என் அமாத்தியர்களும் {அமைச்சர்களும்}, மொத்த படையும், வாகனவிலங்குகளும் உம்மால் எல்லா ஆசைகளிலும் பெருந்திருப்தியடைந்து சுகமாக இருக்கிறோம்.(5) சேவகர்களுடன் கூடிய நாங்கள் அனைவரும், நல்ல பக்ஷணங்களும் {உணவும்}, இருப்பிடமும் கிடைக்கப்பெற்று, சோர்வில் இருந்தும், துன்பங்களில் இருந்தும் விடுபட்டு சுகமாக வசித்திருந்தோம்.(6) பகவானே, ரிஷிசத்தமரே {சிறந்த முனிவரே}, நான் உம்மிடம் விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன். என்னுடன் பிறந்தவரின் {ராமரின்} சமீபத்திற் செல்லும் என்னை நட்பு பொருந்திய கண்களால் பார்ப்பீராக.(7) தர்மஜ்ஞரே {தர்மத்தை அறிந்தவரே}, தார்மீகரான அந்த மஹாத்மாவின் ஆசிரமத்திற்கு எந்த மார்க்கத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும்? எனக்குச் சொல்வீராக" {என்று கேட்டான் பரதன்}.(8)

தன்னுடன் பிறந்தவனைக் காணும் ஆவலில் இவ்வாறு கேட்ட பரதனுக்கு, மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாதபஸ்வியுமான பரத்வாஜர் {இவ்வாறு} பதிலளித்தார்:(9) "பரதா, மூன்றரை யோஜனைகளுக்கப்பால்[1] ஜனங்களற்ற வனத்தில் ரம்மியமான குகைகளுடனுங் கானகங்களுங் கூடிய சித்திரகூட கிரி உள்ளது.(10) புஷ்பங்களில் முழுமையாக மறைந்திருக்கும் மரங்களுடனும், ரம்மியமாகப் புஷ்பித்திருக்கும் கானகங்களுடனுங் கூடிய அதன் உத்தர சாரலில் {அந்த மலையின் வடக்குப் பக்கத்தில்} மந்தாகினி நதி {மால்யவதி ஆறு}[2] இருக்கிறது.(11) ஐயா, அந்த ஆற்றுக்கு அப்பால் சித்திரகூட பர்வதம் இருக்கிறது. அங்கே அவ்விருவரும் தங்கள் பர்ணக்குடிலில் {ஓலைக்குடிசையில்} வசித்திருப்பார்கள். இது நிச்சயம்.(12) மஹாபாக்கியசாலியே, வாஹினிபதியே {படையின் தலைவனே}, கஜவாஜிரதங்கள் நிறைந்த வாஹினியை தக்ஷிணமார்க்கத்திலோ, {யானைகளும், குதிரைகளும், தேர்களும் நிறைந்த படையைத் தென்புற வழியிலோ, இங்கிருந்து} இடது புறமாகச் சென்ற பின்னர் தக்ஷிணம் {தெற்கு} நோக்கியோ நடத்திச் சென்றால்[3] ராகவனை {ராமனைக்} காணலாம்" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(13,14அ)

[1] ஒரு யோஜனை என்பது எட்டு மைல் தொலைவு எனக் கொண்டால். மூன்றரை யோஜனைகள் இருபத்தெட்டு மைல்களாகும்.

[2] அயோத்தியா காண்டம் 56ம் சர்க்கத்தில் சித்திரகூடத்தில் பாயும் இந்நதி மால்யவதி என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. 

 

[3] பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "தெற்கு வழியே சென்று தென்மேற்கு நோக்கி நடத்து" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "இவ்விடத்திற்குத் தென்புறமாகப் போகும் மார்க்கத்தில் கொஞ்சதூரம் கொண்டு போய் அதற்குப் பின் தென்மேற்காகச் செல்லும் ஓர் கிளைவழியைப் பற்றி நடப்பாயாக" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "நம்முடைய ஆஸ்ரமத்திற்குத் தென்புறத்தில் ஒரு கொடிவழி செல்லுகின்றதே? இந்த வழியிலே சிறிது தூரம் சேனைகளுடன் செல்வாயாகில், நடுவில் தென்மேற்காகக் கிளைவழி பிரிகின்றது; அவ்வழியைச் சார்ந்து செல்வாயாகில்" என்றிருக்கிறது.

யானங்களில் செல்லத்தகுந்தவர்களான ராஜராஜனின் யோசிதைகள் {தசரதனின் மனைவியர்}, இவ்வாறு அந்தப் பிரயாணத்தைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டதும் தங்கள் யானங்களை விட்டு இறங்கி, அந்த பிராமணரை {பரத்வாஜரைச்} சூழ்ந்து நின்றனர்.(14ஆ,இ) தீனமாக {பரிதாபமாக} மெலிந்து, நடுங்கிக் கொண்டிருந்த கௌசல்யை, சுமித்ராதேவியுடன் சேர்ந்து, தன் கைகளால் அந்த முனிவரின் சரணங்களை {பாதங்களைப்} பற்றினாள்.(15) ஆசை நிறைவேறாதவளும், சர்வலோகத்தாலும் வெறுக்கப்பட்டவளுமான கைகேயி, நாணத்துடன் வந்து அவரது சரணங்களைப் பற்றினாள்.(16) பிறகு பகவானான அந்த மஹாமுனியை பிரதக்ஷிணஞ் செய்து {வலம் வந்து}, தீன மனத்துடன் {தளர்ந்த மனத்துடன்} பரதனின் அருகில் நின்றாள்.(17)

அப்போது, திடவிரதரான பரத்வாஜர், "இராகவா, உன் மாதாக்களின் விசேஷங்களை நான் அறிய விரும்புகிறேன்" என்று பரதனிடம் கேட்டார்.(18)

பரத்வாஜர் இவ்வாறு சொன்னதும், மதிமிக்கவனும், வசனகோவிதனுமான {பேச்சில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவனுமான} பரதன், கைகளைக் கூப்பியபடியே {பின்வரும்} வாக்கியங்களைச் சொன்னான்:(19) "பகவானே, சோகத்தினாலும், உண்ணாததினாலும் மெலிந்து தீனமாக இருக்கும் இந்த தேவியே பிதாவின் மஹிஷியாவாள் {பட்டத்து ராணியாவாள்}. தேவதைக்கு ஒப்பானவளாக நீர் காணும் இவளே, அதிதி தாதாவை {இந்திரனைப்} பெற்றதைப் போல, சிம்மத்திற்கு நிகரான நடை கொண்டவரும், புருஷவியாகரருமான {மனிதர்களில் புலியுமான} ராமரைப் பெற்ற கௌசல்யை ஆவாள்.(20,21) அவளது {கௌசல்யையின்} இடது புஜத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, சோகத்தில் மூழ்கிய மனத்துடன், வனாந்தரத்தில் புஷ்பங்கள் உதிர்ந்த கர்ணிகார ஷாகாவை {கொன்றை மரக் கிளையைப்} போல நிற்பவள் எவளோ,{22} அந்த தேவியின் {சுமித்ரையின்} இரு மகன்களே, சத்தியபராக்கிரமர்களும், தேவ வர்ணம் {தெய்வீக நிறம்} கொண்டவர்களும், வீரக்குமாரர்களுமான லக்ஷ்மணசத்ருக்னர்கள்.(22,23)

எவளின் காரணமாக அந்த நரவியாகரர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரும் இங்கிருந்து ஜீவநாசம் {வாழ முடியாத நிலையை} அடைந்தனரோ, {எவளால்} தசரத ராஜா புத்திரனை இழந்து ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தாரோ,{24} அப்படிப்பட்ட கோபமுடையவளும், விவேகமற்றவளும், அழகியாகத் தன்னைக் கருதும் செருக்குடையவளும், ஐச்வர்யத்தில் ஆசை கொண்டவளுமான இந்தக் கைகேயி, ஆரிய ரூபினியாக {நல்லவள் போலப்} புலப்படும் அநாரியையாவாள் {கொடியவளாவாள்}.{25} பாபத்தையே திடமாகக் கைப்பற்றுபவளும், என் மகத்தான விசனத்தின் மூலமென {எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பெருந்துன்பத்தின் வேரென} நான் காண்பவளுமான இவளே என் மாதா என்பதை அறிவீராக" {என்றான் பரதன்}.(24-26)

கண்ணீரால் திணறும் குரலுடன் இவ்வாறு பேசிவிட்டுக் கண்கள் சிவந்த அந்த நரசார்தூலன் {மனிதர்களில் புலியான பரதன்}, கோபத்துடன் சீறும் நாகத்தை {பாம்பைப்} போலப் பெருமூச்சுவிட்டான்.(27) பரதன் இவ்வாறு சொன்னதும், மஹாபுத்திமானான பரத்வாஜ மஹரிஷி, அர்த்தம் பொதிந்த இந்தச் சொற்களில் பதிலளித்தார்:(28) "பரதா, தோஷத்தால் கைகேயியை நீ புரிந்துகொள்வது தகாது {கைகேயியைத் தவறாக நீ புரிந்து கொள்ளக்கூடாது}. இராமனை நாடு கடத்தியது சுகத்தையே விளைவிக்கப் போகிறது.(29) இராமனை நாடு கடத்தியதால் இங்கே தேவர்களுக்கும், தானவர்களுக்கும், ஆத்மபக்தி கொண்ட ரிஷிகளுக்கும் ஹிதமே {நன்மையே} விளையப் போகிறது" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(30)

இதனால் திருப்தியடைந்த பரதன், அவரை வணங்கி, பிரதக்ஷிணஞ் செய்து, விடைபெற்றுக் கொண்டு, தன் சைனியத்திடம், "புறப்பட ஆயத்தமாவீராக" என்று ஆணையிட்டான்.(31) அப்போது பலவித ஜனங்களும், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்யமான ரதங்களில் குதிரைகளைப் பூட்டிக் கொண்டு, அவற்றில் ஏறி பிரயாணித்தனர்.(32) பொன்னாலான கச்சைகளுடனும், பதாகைகளுடனுங் கூடிய பெண்யானைகளும், ஆண் யானைகளும், கோடைகால முடிவில் எழும் {கார்கால} மேகங்களைப் போன்ற மணிகோஷத்துடன் அணிவகுத்துச் சென்றன.(33) பெரியவை, சிறியவை என விதவிதமான மதிப்புமிக்க யானங்களும் சென்றன. காலாட்கள் கால்நடையாகவே சென்றனர்.(34)

அப்போது, கௌசல்யையும், ஸ்திரீ பிரமுகர்கள் பிறரும், இராமனை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.(35) ஸ்ரீமான் பரதன் உதிக்கும் சந்திரனுக்கும், அர்க்கனுக்கும் {சூரியனுக்கும்} ஒப்பாகப் பிரகாசிப்பதும், ஏற்கனவே தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்ததுமான சுபமான சிவிகை ஒன்றில் ஏறிப் பரிவாரங்களுடன் புறப்பட்டான்.(36) கஜவாஜிரதகுலங்களால் {யானை, குதிரை, தேர்க்கூட்டங்களால்} நிறைந்த அந்த பெரும்படையானது, ஆகாயத்தில் எழும் மஹாமேகத்தைப் போல தென்திசையை மறைத்தபடியே கங்கையின் மறுகரையில் உள்ள கிரிகளையும், நதிகளையும், மிருக பக்ஷிகள் வசிக்கும் வனங்களையும் கடந்து சென்றது.(37,38) மகிழ்ச்சிமிக்க யானைகள், குதிரைகள், படைவீரர்கள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பரதனின் சைனியமானது மிருக பக்ஷி கூட்டங்களை பயமுறுத்தியபடியே மஹாவனத்தில் பிரவேசித்துப் பிரகாசித்தது.(39)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 092ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 39

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பரத்வாஜ ஆதித்யம் | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 091 (84)

Hospitality offered by Bharadwaja | Ayodhya-Kanda-Sarga-091 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பரதனுக்கும், அவனது படைக்கும் பரத்வாஜர் விமரிசையாகச் செய்த விருந்தோம்பல்; விருந்துக்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய விஷ்வகர்மாவை இருப்புக்கு அழைத்தது...

கைகேயி புத்திரனான பரதன் அங்கே  வசிப்பதெனத் தீர்மானித்த போது அந்த முனிவர் {பரத்வாஜர்}, அவனை அதிதியாக {விருந்தினராக} அழைத்தார்.(1) அப்போது பரதன் அவரிடம், "பாத்தியமும் {கால்களைக் கழுவுவதற்கான நீரும்}, அர்க்கியமும் {கைகளைக் கழுவுவதற்கான நீரும்}, வனத்தில் விளைவனவற்றையுங் கொடுத்துத் தகுந்த ஆதித்யத்தை {விருந்தோம்பலை} நீர் செய்துவிட்டீர்" என்றான்.(2)

அப்போது பரத்வாஜர் புன்னகைத்தவாறே பரதனிடம் {பின்வருமாறு} பேசினார், "நீ பிரீதியால் {அன்பால்} நிறைந்தவன் என்பதையும், இருப்பதில் நிறைவடைபவன் என்பதையும் நான் அறிவேன்.(3) மனுஜரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே}, உன்னுடைய இந்த சேனைக்கு போஜனம் படைக்க நான் விரும்புகிறேன். என் விருப்பத்தை நான் எண்ணிய வண்ணம் செய்ய விடுவதே உனக்குத் தகும்.(4) புருஷரிஷபா {மனிதர்களில் காளையே}, ஏன் தொலைதூரத்தில் பலத்தை {படையை} நிறுத்திவிட்டு இங்கே வந்தாய்? ஏன் பலத்துடன் {படையுடன்} நீ இங்கே வரவில்லை?" {என்று கேட்டார்}.(5)

பரதன், தன் கைகளைக் குவித்து அந்த தபோதனரிடம் இதை மறுமொழியாகச் சொன்னான், "பகவானே, பகவத்பயத்தாலேயே {உம்மிடம் கொண்ட அச்சத்தாலேயே} நான்  சைன்னியத்துடன் வரவில்லை.(6) பகவானே, ராஜனோ, ராஜபுத்திரனோ எக்காலத்திலும் தபஸ்விகள் இருக்கும் இடங்களை எத்தனத்தோடு {முயற்சியுடன் கவனமாகத்} தவிர்க்க வேண்டும்.(7) பகவானே, என்னைப் பின்தொடர்ந்து வரும் முக்கிய வாஜிகளும் {குதிரைகளும்}, மனுஷ்யர்களும், மதங்கொண்ட சிறந்த வாரணங்களும் {யானைகளும்} மகத்தான பூமியை {பெரும்பரப்புள்ள நிலத்தை} மறைத்திருக்கின்றன.(8) அவை ஆசிரமங்களில் உள்ள விருக்ஷங்களையும் {மரங்களையும்}, குடில்களையும், பூமியையும் {நிலத்தையும்}, நீரையும் அழித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே நான் ஏகனாக {தனி ஒருவனாக} வந்தேன்[1]" {என்றான் பரதன்}.(9)

[1] இதற்கு முந்தைய சர்க்கமான அயோத்தியா காண்டம் 90ம் சர்க்கத்தில், 3ம் சுலோகத்தில், "பரதன் வசிஷ்டரைப் பின்தொடர்ந்து பரத்வாஜரிடம் சென்றான்" என்றிருக்கிறது. 

அதன் பிறகு, "சேனை இங்கே அழைக்கப்படட்டும்" என்ற அந்தப் பரமரிஷியின் ஆணையின் பேரில், சேனையின் வரவை பரதன் அனுமதித்தான்.(10) 

அப்போது அக்னிசாலைக்குள் பிரவேசித்தவர் {பரத்வாஜர்}, நீரைப் பருகி {உதடுகளையும், கைகளையும்} துடைத்துக் கொண்டு, ஆதித்ய காரியத்துக்காக {விருந்தினர்களை உபசரிக்கப் பின்வருமாறு} விச்வகர்மாவை இருப்புக்கு ஆழைத்தார்:(11) "நான் ஆதித்யம் செய்ய {விருந்து கொடுக்க} விரும்புகிறேன். அதற்கான ஏற்பாடுகளை எனக்காகச் செய்ய தேவதச்சனான விச்வகர்மாவை நான் அழைக்கிறேன்.(12) நான் ஆதித்யம் செய்ய {விருந்து கொடுக்க} விரும்புகிறேன். அதற்கான ஏற்பாடுகளை எனக்காகச் செய்ய சக்ரனின் {இந்திரனின்} தலைமையிலானவர்களும், லோகபாலர்களுமான திரிதேவர்களை {யமன், வருணன், குபேரன் ஆகியோரை} நான் அழைக்கிறேன்.(13) பிருத்வியிலும் {பூமியலும்}, அந்தரிக்ஷத்திலும் {ஆகாயத்திலும்} கிழக்காகவும், மேற்காகவும் பாயும் நதிகள், அனைத்துப் பக்கங்களில் இருந்தும் ஒன்று கூடி இங்கே வரட்டும்.(14) {அவற்றில்} சில மைரேயமாகப் பாயட்டும், சில உயர்ந்த சுரையையும், வேறு சில கரும்பு ரசம் போன்ற இனிமையுடன் கூடிய குளுமையான நீரையும் பெருக்கட்டும்[2].(15)

[2] பி.எஸ்.கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர் {தர்மாலயப்} பதிப்பில், "கிழக்கு நோக்கியோடுகிறவைகளும், மேற்கு நோக்கியோடுகிறவைகளும், பூமியிலும் ஆகாயத்திலுமிருக்கிற நதிகள் எவைகளோ அவைகளெல்லாம் எல்லாப்பக்கங்களிலிருந்தும், இப்பொழுது ஒன்று கூடி வரட்டும். சிலவைகள் மைரேயம் என்னும் மதுவையும், சிலவைகள் சுரை என்னும் மதுவையும் நல்ல அமைப்புடைய மற்றவைகள் குளிர்ந்த கரும்புச் சாறை நிகர்த்த தீர்த்தத்தையும் பெருக்கட்டும்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பில், "குணதிசையை நோக்கியும் குடதிசையை நோக்கியும், பெருகி வருகின்ற நதிகளையும் அழைத்து, பூமியிலும், ஆகாயத்திலும், நாற்புறத்திலிருந்து பெருகி வரக்கடவீர்கள். உங்களுள் சிலர் காஜூரத்தின் மத்தியத்தையும், சிலர் கௌடீ, பைஷ்டீ, மாத்துவீ யென்று மூவகைப்பட்ட சுரைகளையும், வேறு சிலர் கரும்பின் சாற்றுக்கு நிகராகிய தண்ணீரையும் பெருகக் கடவீர்கள்" என்றிருக்கிறது.

தேவகந்தர்வர்களான விச்வாவசு, ஹாஹா, ஹுஹு ஆகியோரையும், அப்சரஸ் தேவிகளையும், அனைத்துப் பக்கங்களிலும் இருக்கும் கந்தர்விகளையும் நான் அழைக்கிறேன்.(16) கிருதாசி, விச்வாசி, மிச்ரகேசி, அலம்புஸை, நாகதந்தை, ஆகியோரையும், மலைகளில் வசிப்போரான ஹேமை, ஹிமை ஆகியோரையும்,(17) சக்ரனுக்கு {இந்திரனுக்குப்} பணிவிடை செய்யும் அழகிய பெண்களையும், பிரம்மனுக்குப் பணிவிடை செய்வோர் அனைவரையும், {மேற்கண்டோரின் ஆசானான} தும்புருவுடன் கூடிய அவரவர் பரிவாரங்களையும் நான் அழைக்கிறேன்.(18) ஆடையாபரணங்களை இலைகளாகக் கொண்டதும், திவ்யநாரீகளை {தேவமாதர்களைப்} பழங்களாகக் கொண்டதும், உத்தர குருவில் இருப்பதும், குபேரனுக்குரியதுமான திவ்யவனம் இங்கே தோன்றட்டும்.(19) சோம பகவான் {சந்திரன்} வித விதமான உத்தம அன்னங்களையும், மென்று, {பாயசம் போன்று} உறிஞ்சி, {தேன் போல} நக்கி என உண்ணத்தக்க பிற உணவு வகைகளையும்,[3] மரங்களில் பறித்த பல வண்ண மலர்களாலான மாலைகளையும், சுரை {சுராபானம்} போன்ற பல வகையான பானங்களையும், வித விதமான மாமிசங்களையும் இங்கே எனக்கு ஏராளமாக அளிக்கட்டும்" {என்று வேண்டினார் பரத்வாஜர்}.(20,21)

[3] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "மிகுந்த மஹிமை பொருந்திய சந்த்ரன் இவ்விடத்தில் எனக்காக பக்ஷ்ய போஜ்ய சோஷ்ய லேஹ்யங்களென்னும் நான்கு வகைப்பட்ட அன்னங்களையும், அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் பலவிதமாகவும் அளவின்றியிருக்கும்படியும் நிருமிப்பானாக" என்றிருக்கிறது.

ஒப்பற்ற தேஜஸும், தபமும் கொண்ட அந்த முனிவர், சமாதி நிலையில் {ஆழ்ந்த தியானத்தில் வேதாந்தங்களின் உச்சரிப்புக்கு இணங்கிய} சிக்ஷையின் குரலில் இவ்வாறு வேண்டினார்.(22) கூப்பிய கைகளுடனும், கிழக்கு நோக்கிய முகத்துடனும் மனத்துக்குள் அவர் இவ்வாறு தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த தேவர்கள் அனைவரும் ஒவ்வொருவராக அங்கே வந்தனர்.(23) மலயம், தர்துரம் ஆகியவற்றை {ஆகிய மலைகளைத்} தீண்டுபவனும், வியர்வையைப் போக்குபவனுமான அநிலன் {காற்றானவன்}, பிரியமான, சுகமான, மங்கலமான இயல்புடன் அங்கே வீசினான்.(24) அதன்பிறகு, மேகங்களும் திவ்யமான மலர்மாரியைப் பொழிந்தன. திக்குகள் அனைத்திலும் திவ்யமான துந்துபி கோஷம் கேட்டது.(25) காற்றின் மெல்லிசை உண்டாக்கிய சலசலப்புக்கு ஏற்ப அப்சரகணங்கள் நடனமாடினார்கள், தேவகந்தர்வர்கள் பாடினார்கள், வீணைகள் தங்கள் சுவரங்களை முழங்கின.(26) மென்மையாக வெளிப்பட்ட, இனிய, லயமிக்க சப்தங்கள், வானத்திலும், பூமியிலும் பிராணிகளின் காதுகளிலும் நுழைந்தன.(27) மனிதர்கள் கேட்பதற்கு சுகமான அந்த திவ்ய சப்தங்கள் நின்றதும், பரதனின் சைன்னியமானது விச்வகர்மாவின் அற்புத படைப்புகளைக் கண்டது.(28)  சுற்றிலும் ஐந்து யோஜனைகள் {சற்றேறக்குறைய இருபது மைல்கள்} அளவு கொண்ட சமமான பூமியானது, நீல வைடூரியங்களை போன்ற புல்விரிப்புகள் பலவற்றால் மறைக்கப்பட்டது.(29) அங்கே வில்வம், விளா, பலா, மாதுளை / கொய்யா, நெல்லி, மா மரங்கள் ஆகியன பழங்கள் நிறைந்தவையாக விளங்கின.(30) உத்தர குருவில் உள்ள ஒரு திவ்யபோகவனமும், தீரங்களில் மரங்கள் பலவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தெய்வீக நதியும் அங்கே தோன்றின.(31) 

கஜவாஜிகளுக்கான சாலைகளுடன் {யானைகள், குதிரைகளுக்கான லாயங்களுடன்} கூடியவையும், காவல் கோட்டங்களுடன்கூடிய கோபுரங்களையும், தோரண வாயில்களையும் கொண்டவையும், சுபமானவையுமான சதுர மாளிகைகள் அங்கே தோன்றின.(32) மேகத்தைப் போல பளபளப்பதும், அழகிய தோரணங்களுடன் கூடியதும், வெண்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், திவ்ய கந்தங்களால் {தெய்வீக நறுமணப் பொருள்களால்} நிறைந்ததும், சமகோணமுள்ளதும் {நாற்சதுர அளவுகளில் அமைந்ததும்}, விசாலமானதும், சயனங்கள் {மஞ்சங்கள்}, ஆசனங்கள், யானங்களுடனும் {பல்லக்குகளுடனும்}, திவ்யமான சர்வ ரசங்களுடனும் {தெய்வீகச் சாறுகள் அனைத்துடனும்}, திவ்யமான போஜன {சிற்றுண்டி}, வஸ்திரங்களுடனும் {ஆடைகளுடனும்}, நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட அனைத்துவகை அன்னங்களுடனும் {உணவுடனும்}, மாசற்ற தூய்மையான பாத்திரங்களுடனும், முறையான அனைத்து வகை ஆசனங்களுடனும் {இருக்கைகளுடனும்}, ஆடம்பர விரிப்புகளைக் கொண்ட உத்தம சயனங்களுடனும் {மஞ்சங்களுடனும்} கூடியதும், செல்வம் நிறைந்ததுமான ஒரு ராஜ வேஷ்மமும் {அரச மாளிகையும்} அங்கே தோன்றியது.(33-35) 

மஹாபாஹுவும், கைகேயிசுதனுமான பரதன், அந்த மஹரிஷியின் அழைப்பின் பேரில் ரத்ன சம்பூர்ணமான அந்த வேஷ்மத்திற்குள் {மாளிகைக்குள்} பிரவேசித்தான்.(36) அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற மந்திரிமார்கள், புரோஹிதர்கள் அனைவரும் அந்த வேஷ்மத்தின் சிறப்புகளைக் கண்டு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்.(37) மந்திரிகளுடன் கூடிய பரதனும், ஏற்கனவே ஒரு ராஜாவால் பயன்படுத்தப்பட்டதைப் போல {அங்கே இருந்த} திவ்யமான ராஜாசனம் {அரியணை}, சாமரம், குடை ஆகியவற்றை வலம் வந்தான்.(38) இராமனே இருப்பதைப் போல அந்த ஆசனத்தை வணங்கிப் பூஜித்த அவன், சாமரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முதன்மந்திரிக்கான ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.(39) மந்திரிகள், புரோஹிதர்கள் அனைவரும் வரிசைப்படி அமர்ந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் சேனாதிபதியும், இறுதியாக அந்த முகாமின் நிர்வாகியும் அமர்ந்தனர்.(40)

ஒரு முஹூர்த்த காலத்தில், பரத்வாஜரின் ஆணையின் பேரில் பாயசமும், குழம்பும் கொண்ட நதிகள் அங்கே பரதனை நோக்கிப் பாய்ந்தன.(41) அவற்றின் இரு கரைகளிலும், வெண்சுண்ணம் பூசப்பட்டவையும், பிரம்மனின் அருளால் உண்டானவையுமான தெய்வீக வீடுகள் தோன்றின.(42) அந்த முஹூர்த்தத்திலேயே திவ்யாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இருபதாயிரம் ஸ்திரீகள், பிரம்மனால் அனுப்பப்பட்டவர்களாக அங்கே வந்தனர்.(43) சுவர்ணம், மணி, முத்து, பவளம் ஆகியவற்றுடன் பிரகாசிக்கும் இன்னும் இருபதாயிரம் ஸ்திரீகளும் குபேரனால் அனுப்பப்பட்டவர்களாக அங்கே வந்தனர்.(44) எந்தப் புருஷனானாலும், தன்னைத் தழுவியதும் மதிமயங்கும் வகையிலான இருபதாயிரம் அப்சரஸ் கணங்கள் நந்தனத்திலிருந்து {இந்திரனின் தேவலோகத் தோட்டத்திலிருந்து} வந்தனர்.(45) சூரியனைப் போலப் பிரகாசிக்கும் நாரதர், தும்புரு, கோபர் உள்ளிட்ட மிகச் சிறந்த கந்தர்வராஜர்கள் பரதனின் முன்னிலையில் பாடத்தொடங்கினர்.(46)

பரத்வாஜருடைய சாசனத்தின் {ஆணையின்} பேரில் அலம்புஸை, மிச்ரகேசி, புண்டரிகை, வாமனை ஆகியோர் பரதனின் முன்னிலையில் ஆடத் தொடங்கினர்.(47) தேவர்களுக்குரியவையும், சைத்ரரத வனத்தில் விளைபவையுமான மலர் மாலைகள் பரத்வாஜருடைய சாசனத்தின் பேரில் அங்கே பிரயாகையில் காணப்பட்டன.(48) பரத்வாஜருடைய சாசனத்தின் பேரில் வில்வ மரங்கள் மிருதங்கமிசைத்தன, விபீதக {தாளி} மரங்கள் தாளம்போட்டன, அரச மரங்கள் நர்த்தனம்புரிந்தன.(49) சரளம் {தேவதாரு}, பனை, திலகம் {மஞ்சாடி}, நக்தமாலகம் {புங்கை} முதலிய மரங்கள் குப்ஜர்களாகவும், வாமனர்களாகவும் {கூனர்களாகவும், குள்ளர்களாகவும்} மாறி மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்தன.(50) 

அந்த பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில், சிம்சுபை {அசோகம்}, நெல்லி, ஜம்பு {நாவல்} ஆகிய மரங்களும் மாலதி, மல்லிகை, ஜாதி உள்ளிட்ட கானகக் கொடி வகைகளும், பெண் வடிவந்தரித்து வந்து, {பின்வருமாறு} பேசின:(51,52அ) "ஸுராபர்களே {குடிகாரர்களே}, விரும்பும் அளவுக்கு ஸுரையையும், பாயஸத்தையும் பருகுவீராக. பசித்தவர்களே, பக்குவமிக்க மாமிசத்தை உண்பீராக" {என்றன}.(52ஆ,53)

ஒவ்வொரு புருஷனுக்கும் {ஆடவனுக்கும்} ஏழு, எட்டு இளம்பெண்கள் வீதம் அந்த அழகிய நதி தீரத்தில் அங்கமர்த்தனஞ்செய்து ஸ்நானம் செய்வித்தனர் {உடம்பைப் பிடித்துவிட்டு குளிப்பாட்டினர்}.(54) அழகிய கண்களைக் கொண்ட நாரியைகள் {பெண்கள்} ஓடிவந்து அவர்களுக்கு எண்ணெய் பூசினர். அதேபோலவே சில வராங்கனைகள் {அழகிய பெண்கள்} அவர்களின் மேனியைத் துடைத்துவிட்டு அன்யோன்யம் மதுவைப் பகிர்ந்து பருகினர்.(55)

குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள் ஆகியவற்றுக்கும், சுரபியின் மகன்களுக்கும் {காளைகளுக்கும்} விதிப்படி அதனதற்குரிய தீனியை வாகன ரக்ஷகர்கள் ஊட்டினர்.(56) மஹாபலவான்களான இக்ஷ்வாகு வழித்தோன்றல்களுடைய படைவீரர்களின் விலங்குகளுக்கு கரும்புகளையும், தேன் கலந்த தவிடு முதலியவற்றையும் கொடுத்து உண்ணத் தூண்டினர்.(57) அச்வபந்தன் {குதிரைக்காரன்} தன் அச்வத்தை {குதிரையை} அறியவில்லை, குஞ்சரக்ரஹன் {யானைப் பாகன்} தன் கஜத்தை {யானையை} அறியவில்லை. அங்கே அந்த சம்மு {படை} மிதமிஞ்சிய மகிழ்ச்சி வெறியில் மெய்மறந்திருப்பதாகத் தோன்றியது.(58) ஆசைகள் அனைத்தும் ஈடேறியவர்களாக திருப்தியடைந்து, மேனியில் செஞ்சந்தனம் பூசிக் கொண்டு, அப்சரஸ்கள் சூழ இருந்த அந்த சைனியத்தார் {தங்களுக்குள்} ஒருவருக்கொருவர் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்கள்:(59) "நாம் அயோத்திக்கோ, தண்டகத்திற்கோ செல்ல வேண்டாம். பரதன் {அயோத்தியில்} க்ஷேமமாக {நலமாக} இருக்கட்டும். இராமனும் {தண்டகத்திலேயே} சுகமாக இருக்கட்டும். {நாம் இங்கேயே இருப்போம்}" {என்றனர்}.(60)

காலாட்படையினரும், ஹஸ்த அச்வங்களில் ஆரோஹணஞ்செய்பவர்களும் {யானை, குதிரைகளில் ஏறிச் செல்பவர்களும்}, அவற்றைக் கட்டுபவர்களும் இந்த விதியை {விருந்தோம்பலை} அடைந்த அநாதைகளாக {நாதனற்றவர்களாக} இந்தச் சொற்களை இவ்வாறே சொன்னார்கள்.(61) பரதனைப் பின்தொடர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான நரர்கள், மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் கூச்சலிட்டவாறே, "இதுவே ஸ்வர்க்கம்" என்றனர்.(62) ஆயிரக்கணக்கான சைனிகர்களும் {படைவீரர்களும்} மாலைகளை அணிந்து கொண்டு நர்த்தனம் செய்தனர்; சிரித்தனர்; பாடினர்; இங்கேயும் அங்கேயும் ஓடினர்.(63) அமுதத்திற்கு ஒப்பான அன்னத்தை உண்டவர்களுக்கும், அங்கே திவ்யபக்ஷ்யங்களை {தெய்வீகமான சிற்றுண்டிகளைக்} கண்டபோது, அவற்றை உண்ணும் ஆசை {மீண்டும்} எழுந்தது.(64) அந்தப் படையிலுள்ள பணிப்பெண்களும், பணியாட்களும், வீரர்களின் இளம் மனைவியரும் புத்தாடைகளை உடுத்திக் கொண்டு பெருந்திருப்தியுடன் இருந்தனர்.(65) குஞ்சரங்கள் {யானைகள்}, கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், கோக்கள் {பசுக்கள்}, அச்வங்கள் {குதிரைகள்}, மிருகங்கள், பக்ஷிகள் ஆகியவற்றுக்குத் தகுந்த தீனிகள் கொடுக்கப்பட்டதால் அவை வேறெதையும் வேண்டாமல் {ஒன்றையொன்று பீடிக்காமல்} இருந்தன.(66) அங்கே புழுதியடைந்த உடையுடனோ, பசித்தவனாகவோ, அழுக்கடைந்தவனாகவோ எவனும் காணப்படவில்லை. தூசியில் மறைந்த தலைமயிரைக் கொண்ட எந்த நரனும் அங்கே இல்லை.(67)

சுவையுஞ்சாறுமிக்க சிறந்த ஆட்டிறைச்சியாலும், பன்றியிறைச்சியாலும், மணமும், சுவையுமிக்க குழம்புகளாலும், பழச்சாறுகளாலும், வெண்ணிற அன்னத்தாலும் {சோற்றால்} நிறைந்தவையும், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையுமான அரிய உலோகப் பாத்திரங்கள் ஆயிரக்கணக்கானவற்றை அங்கே அனைத்துப் பக்கங்களிலும் கண்ட நரர்கள் ஆச்சரியமடைந்தனர்.(68,69)

அந்த வனத்தின் ஓரங்களில் இருந்த கிணறுகளில் பாயஸங்கள் ஊறின; அங்கிருந்த பசுக்கள் காமதேனுக்களாகின; மரங்கள் தேனைச் சொரிந்தன.(70) வாவிகள் மைரேய மது நிறைந்தவையாகின; அவற்றைச் சுற்றிலும் நன்கு பக்குவம் செய்யப்பட்ட மான், மிருஷ்ட மாமிசத்தால் {மான் / மயில் / கோழி இறைச்சியால்} நிறைந்த சூடான பானைகள் இருந்தன.(71) ஆயிரக்கணக்கான பாத்திரங்களும், லட்சக்கணக்கான வெள்ளிப் பானைகளும், கோடிக்கணக்கான பொன்குடங்களும், தயிரால் நிறைந்த தூய்மையான பாத்திரங்களும், அகன்ற வாய் கொண்ட நீர்க்குடங்களும் அங்கே இருந்தன.(72) 

அங்கே மடுக்கள் சிலவற்றில் விளாம்பழத்தின் மணமுள்ளதும், புளிக்காததும், வெளுத்ததுமான கபித்தமென்னும் மோரும், மேலும் சிலவற்றில் சர்க்கரை  சேர்த்து, {சுக்கு, திப்பிலி, மிளகு, ஏலம், லவங்கம், தக்கோலம், நாகபுஷ்பங்கள், இஞ்சி, சீரகம் ஆகியவற்றால்}  மணமூட்டப்பட்ட ரஸாலமென்னும் மோரும், இன்னுஞ்சிலவற்றில் தயிரும், சிலவற்றில் பாயஸமும் நிறைந்திருந்தன. சிலவற்றில் சர்க்கரை கலந்த யவகோதுமை அப்பங்கள் குவியல் குவிலாகக் கிடந்தன. அந்த நரர்கள் சரிதத்தீர்த்தங்களில் {நதித்துறைகளில்} நறுமணப்பொடிகள், கஷாயங்கள் போன்ற ஸ்நானத்திற்கு வேண்டிய பலவகை பொருள்கள் நிரம்பிய பாத்திரங்களைக் கண்டனர். (73-75) 

தூரிகை போன்று வெளுத்த நுனியுடன் கூடிய {பற்களை சுத்தம் செய்யப் பயன்படும்} தந்தகாஷ்டங்களின் {பற்குச்சிகளின்} குவியல்கள், வெண்சந்தனக் குழம்பு நிறைந்த கிண்ணங்கள், பளபளப்பான கண்ணாடிகள், துணிக்குவியல்கள், ஆயிரக்கணக்கான பாதுகை ஜதைகள் {காலணி ஜோடிகள்}, அஞ்சனம் {கண் மை} நிறைந்த சிமிழ்கள், சீப்புகள், கூர்ச்சங்கள் {மீசை முதலியவற்றை ஒழுங்கு செய்யும் தூரிகைகள்}, வஸ்திரங்கள், குடைகள், தனுக்கள் {விற்கள்}, மர்மங்களைக் காக்கும் {பாதுகாப்புக்} கவசங்கள், சித்திரவிசித்திரமான சயனங்கள் {மஞ்சங்கள்}, ஆசனங்கள் ஆகியவற்றையும், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், கஜங்கள் {யானைகள்}, வாஜிகள் {குதிரைகள்} ஆகியவை நீர் பருகுவதற்கான மடுக்களையும், தாமரைகளும், கருநெய்தல்களும் நிறைந்தவையும், ஆகாச வண்ணத்தில், நீலத்தையும், வைடூரியத்தையும் ஒத்த மென்மையான புற்கள் நிறைந்த கரைகளுடனும்[4], படித்துறைகளுடனும், நீராடுவதற்கான தெளிந்த நீருடனும் கூடியவையுமான மடுக்களையும் சுற்றிலும் அவர்கள் கண்டனர்.(76-80) 

[4] நரகதர்க்கு அறம் நல்கும் நலத்த நீர்

கரகதக் கரி கால் நிமிர்த்து உண்டன

மரகதத்தின் கொழுந்து என வார்த்த புல்

குரகதத்தின் குழாங்களும் கொண்டவே

- கம்பராமாயணம் 2590ம் பாடல்

பொருள்: நரகத்தை அடையவல்ல பாபிகளுக்கும் புண்ணியப் பயனான அறத்தை நல்கும் நல்ல நீரைத் துதிக்கையுடன் கூடிய மதங்கொண்ட யானைகள் தங்கள் கால்களை நிமிர்த்திப் பருகின. மரகதத்தின் பிரகாசத்துடன் கூடிய நீண்ட புற்களைக் குதிரைக்கூட்டங்கள் உண்டன.

அந்த மஹரிஷியால் {பரத்வாஜரால்} வழங்கப்பட்ட அத்தகைய அற்புதமான, ஸ்வப்னம் போன்ற ஆதித்யத்தை {விருந்தோம்பலைக்} கண்டு அந்த மனுஷ்யர்கள் அனைவரும் வியப்படைந்தனர்.(81) இவ்வாறு நந்தனத்தில் தேவர்களைப் போல அந்த ரம்மியமான பரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் அவர்கள் இன்புற்றிருக்கையில் அந்த ராத்திரியும் கழிந்தது.(82) நதிகளும், கந்தர்வர்களும், வராங்கனைகள் {அழகிய பெண்கள்} அனைவரும் எவ்வாறு வந்தனரோ அவ்வாறே பரத்வாஜரின் அனுமதியின் பேரில் திரும்பிச் சென்றனர்.(83) மதுவின் மயக்கத்தில் இருந்த நரர்கள் அவ்வாறே உற்சாகத்தில் திளைத்தபடியே, திவ்யமான அகில், சந்தனப் பூச்சுகளுடன் முன்பைப் போலவே படுத்திருந்தனர். அதே போலவே நறுமணத்துடன் கூடிய விதவிதமான திவ்யமாலைகள் தொலைவில் நசுங்கி, சிதறிக் {மாலைகளின் மலர்கள் வாடி வதங்கி உதிர்ந்து தனித்தனியே விழுந்து} கிடந்தன.(84)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 091ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 84

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

யமுனையைக் கடந்தது | அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் - 055 (34)

Crossing Yamuna | Ayodhya-Kanda-Sarga-055 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சித்திரகூடத்திற்குச் செல்லும் வழி; யமுனையைக் கடந்தது; ஆற்றங்கரையில் வசிக்கத் தீர்மானித்தது; யமுனையையும், ஆலமரத்தையும் வணங்கிய சீதை; அழகிய வனம்...

அரிந்தமர்களான {பகைவரை அடக்குபவரான} அந்த ராஜபுத்திரர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இரவில் அங்கேயே தங்கியபிறகு, {காலையில்} மஹாரிஷியை வணங்கிவிட்டு அந்த {சித்திரகூட} கிரியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.(1) அந்த மஹாரிஷி {பரத்வாஜர்} ஸ்வஸ்த்யயனத்தை {அவர்களின் பாதுகாப்பான பயணத்திற்கான சடங்கைச்} செய்து, அவர்கள் புறப்படுவதைக் கண்டு, பிதா புத்திரனுடன் செல்வதைப் போல சிறிது தூரம் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து சென்றார்.(2) 

அப்போது, மஹாமுனியும், மஹாதேஜஸ்வியுமான அந்த பரத்வாஜர், சத்திய பராக்கிரமனான ராமனிடம் {இந்த} வசனத்தைச் சொன்னார்:(3) "மனுஜரிஷபா {மனிதர்களில் சிறந்தவனே}, கங்கா யமுனா சந்தியை அடைந்ததும், மேற்கு முகமாக காளிந்திநதியை {யமுனை ஆற்றைப்} பின்பற்றிச் செல்வாயாக.(4) இராகவா, பழங்காலத்தைச் சேர்ந்ததும், வேகமாகப் பாய்வதுமான காளிந்தி ஆபகத்தை {யமுனை ஆற்றை} அடைந்தபிறகு, பலர் நடந்து தேய்ந்த தீர்த்தத்தை {துறையைக்} காண்பாயாக.{5} அங்கே ஒரு பிலவத்தை {தெப்பத்தைச்} செய்து கொண்டு, {சூரிய தேவனின் மகளான} அந்த அம்ஷுமதி நதியை {கதிர்களைப் பிரதிபலிக்கும் யமுனை ஆற்றை} நீ கடப்பாயாக.(5,6அ) 

அதன் பிறகு, பல விருக்ஷங்களின் {மரங்களின்} மத்தியில் வளர்வதும், சியாமம் என்றழைக்கப்படுவதுமான பெரும் ஆலமரமொன்றை அடைவாயாக.{6} சீதை தன் கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு, சித்தர்களால் சேவிக்கப்படும் அதை {அந்த மரத்தை} மங்கலத் துதிகளால் துதிப்பாளாக.(6ஆ,7) அந்த விருக்ஷத்தை அடைந்து அங்கே வசிக்கவும் செய்யலாம், கடந்தும் செல்லலாம். அங்கிருந்து ஒரு குரோசம் மாத்திரம் சென்றதும், ரம்மியமான நீலக் கானகம் ஒன்றை நீ காண்பாய்.{8} அங்கே யமுனையைத் தொடும் மூங்கிற்புதர்களும், அதன் குறுக்காக பலாச {புரசு}, பதரி {இலந்தை} மரங்களும் இருக்கும்.(8,9அ) அதுவே சித்திரகூடத்திற்கான பாதையாகும். நான் அதில் பலமுறை பயணித்திருக்கிறேன்.{9} அது ரம்மியமானது; அமைதியானது; காட்டுத்தீயில் இருந்து விடுபட்டது" {என்றார் பரத்வாஜர்}.(9ஆ,10அ)

அந்த மஹாரிஷி அவ்வழியை இவ்வாறு அறிவித்ததும்,{10} இராமன், "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி வணங்கி, திரும்பிச் செல்லும்படி அவரைத் தூண்டி அவ்வாறே அனுப்பிவைத்தான்.(10ஆ,11அ) அந்த முனிவர் திரும்பிச் சென்றதும், ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் {இதைச்} சொன்னான்:{11} "சௌமித்ரியே, நாம் புண்ணியம் செய்தவர்கள் என்பதாலேயே முனிவர் நம்மிடம் கருணை காட்டினார்" {என்றான்}.{11ஆ,12அ)

விவேகிகளான அந்த புருஷவியாகரர்கள் இவ்வாறே ஆலோசித்தனர்.{12} பிறகு சீதையை முன்னிட்டுக்கொண்டு காளிந்தியை {யமுனை ஆற்றை} நோக்கிச் சென்றனர்.(12ஆ,13அ) பிறகு அவர்கள் அனைவரும் வேகமாக ஓடும் காளிந்தி நதியை அடைந்து,{13} அந்த நதியின் ஜலத்தைக் கடக்கும் விருப்பத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்.(13ஆ,14அ) அதன்பின்னர் அவ்விருவரும், காய்ந்து உலர்ந்த கட்டைகளைக் கொண்டு மஹாபிலவம் {பெரும் தெப்பம்} ஒன்றை அமைத்தனர்.{14} அதில் உலர்ந்த மூங்கில்களைப் பரப்பி, புற்களை அதில் விரித்தனர்.(14ஆ,15அ) அப்போது வீரியவானான லக்ஷ்மணன், வஞ்சிக் கிளைகளையும், நாவல் மரக்கிளைகளையும் வெட்டி சீதைக்கென சுகமான இருக்கை ஒன்றை அமைத்தான்.(15ஆ,16அ) 

தாசரதியான ராமன், லஜ்ஜையுடன் {நாணத்துடன்} கூடியவளும், சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டவளும், ஸ்ரீக்கு ஒப்பானவளுமான தன் பிரியத்திற்குரியவள் அந்தப் பிலவத்தில் {தெப்பத்தில்} ஏறுவதற்கு உதவினான்.(16ஆ,17அ) இராமன், அந்தப் பிலவத்தில் வைதேஹியின் அருகில் வஸ்திரங்களையும் {உடைகளையும்}, பூஷணங்களையும் {ஆபரணங்களையும்}, மண்வெட்டியையும், கூடையையும், தன் ஆயுதங்களையும் வைத்தான்.(17ஆ,18அ) வீரர்களான அந்த தசரதாத்மஜர்கள் {தசரதனின் மகன்கள்}, தெப்பத்தை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டு முதலில் சீதையை ஏற்றிவிட்டு, அதன்பிறகு கவனமாகப் பயணித்தனர்.(18ஆ,19அ) 

சீதை, அந்தக் காளிந்தியின் {யமுனை ஆற்றின்} மத்தியப் பகுதியை அடைந்ததும், "தேவி, நான் உன்னைக் கடக்கிறேன். நலம் விளையட்டும். என் பதி தன் விரதத்தை நிறைவேற்றட்டும். இக்ஷ்வாகுக்களால் ஆளப்படும் நகருக்கு இந்த ராமர் நலமாகத் திரும்பும்போது, ஆயிரம் பசுக்களையும், நூறு குடங்கள் சுராபானத்தையும் கொடுத்து உன்னை வழிபடுவேன்" என்று சொல்லி வணங்கினாள்.(19ஆ-21அ)

வரவர்ணினியான {சிறந்த நிறம் கொண்டவளான} சீதை, இவ்வாறு கூப்பிய கைகளுடன் காளிந்தியை வணங்கிவிட்டு,  தக்ஷிண தீரத்தை {அந்த ஆற்றின் தென்கரையை} அடைந்தாள்.(21ஆ,22அ) அலைகளையே மாலைகளாகவும், கதிர்களையே பிரதிபலிப்பாகவும், விருக்ஷங்கள் பலவற்றைத் தன் தீரத்திலும் {கரையிலும்} கொண்டவளும், வேகமாகப் பாய்பவளுமான யமுனா நதியை இவ்வாறே அவர்கள் அந்தப் பிலவத்தின் மூலம் கடந்தனர்.(22ஆ,23அ) இவ்வாறு கடந்ததும், அந்தப் பிலவத்தை {தெப்பத்தைக்} கைவிட்டு, யமுனையின் வனத்தில் பயணித்துப் பச்சை இலைகளைக் கொண்டதும், குளுமையானதுமான சியாமம் என்ற அந்த ஆலமரத்தை அடைந்தனர்.(23ஆ,24அ)

அந்த ஆலமரத்தை நெருங்கிய வைதேஹி, "மஹாவிருக்ஷமே, உன்னை வணங்குகிறேன். என் பதி விரதத்தை நிறைவேற்றுவாராக. சிறப்புமிக்க கௌசல்யையும், சுமித்ரையையும் நான் மீண்டும் பார்ப்பேனாக" என்ற வாக்கியத்தைச் சொன்னாள். சீதை இதைச் சொல்லிவிட்டு, கூப்பிய கைகளுடன் அந்த வனஸ்பதியை {மரத்தை} வலம் வந்தாள்.(24ஆ-26அ)

அப்போது ராமன், நிந்திக்கத்தகாதவளும் {தன் அன்புக்குரியவளும்}, மனம் கோணாமல் நடந்து கொள்பவளுமான சீதை இவ்வாறு யாசிப்பதைக் கண்டு, லக்ஷ்மணனிடம் {இதைச்} சொன்னான்:(26ஆ,27அ) "பரதனுஜா {பரதனின் தம்பியே}, மனிதர்களில் சிறந்தவனே, சீதையை அழைத்துக் கொண்டு நீ முன்னே செல்வாயாக. ஆயுதங்களுடன் நான் உங்கள் பின்னால் வருகிறேன்.(27ஆ,28அ) ஜனகனின் மகள் {ஜானகி} கேட்கும் பழங்கள், புஷ்பங்கள் எதையும் கொடுப்பாயாக. வைதேஹியின் மனம் விரும்பும் எதையும் அப்போதைக்கப்போது கொடுப்பாயாக" என்றான்.(28ஆ,29அ)

அவ்விருவருக்கும் மத்தியில் நடந்து சென்ற ஜனகனின் மகள், மத்த கஜங்கள் {ஆண் யானைகள்} இரண்டிற்கு மத்தியில் செல்லும் சுப நாகத்தை {நல்ல பெண் யானையைப்} போல இருந்தாள்.(29ஆ,30அ) அந்த அபலை {பலமற்ற சீதை}, அதற்கு முன் கண்டிராத ஏதோவொரு மரத்தையோ, புதரையோ, புஷ்பங்களுடன் ஒளிரும் லதையையோ {பூக்களுடன் கூடிய கொடியையோ} காணும்போதெல்லாம் {அதுகுறித்து} ராமனிடம் விசாரித்தாள்.(30ஆ,31அ) சீதையின் சொற்களைப் புரிந்து கொண்ட லக்ஷ்மணன், மலர்கள் நிறைந்த மரங்களின் பலவிதமான கிளைகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.(31ஆ,32அ) பிறகு அந்த ஜனகராஜன் மகள் {சீதை}, விசித்திரமான மணற்குன்றுகளையும், நீரையும் கொண்டதும், ஹம்சங்கள் {அன்னப்பறவைகள்}, சாரஸங்கள் {வெண்ணாரைகள்} ஆகியவற்றின் நாதம் நிறைந்ததுமான அந்த {யமுனா} நதியைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்.(32ஆ,33அ)

உடன் பிறந்தவர்களான ராமலக்ஷ்மணர்கள், ஒரு குரோசம் மாத்திரம் யமுனையின் வனத்தில் பயணித்துத் தூய்மையான மிருகங்கள் {மான்கள்} பலவற்றைக் கொன்று உண்டனர்.(33ஆ,34அ) மயில்களின் அகவல்கள், குயில்களின் கூவல்கள் ஆகியவற்றால் ஒலிக்கப்பட்டதும், வானரங்களும் {குரங்குகளும்}, வாரணங்களும் {யானைகளும்} நிறைந்ததுமான அந்த சுபவனத்தில் வாடாமுகத்துடன் திரிந்து, நதிக்கரையில் சமமான இடத்தைக் கண்டு, வசிப்பதற்கான ஓரிடத்தை அடைந்தனர்.(34ஆ,இ,ஈ,உ)

---

அயோத்தியா காண்டம் சர்க்கம் – 055ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

வால்மீகியும் கிரௌஞ்சங்களும் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 02 (43)

Valmiki gets divine guidance to compile the epic | Bala-Kanda-Sarga-02 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம் : வேடன் கிரௌஞ்சப் பறவையைக் கொன்றதைக் கண்டு அவனைச் சபித்த வால்மீகி; சொற்கள் ஸ்லோகமானது கண்டு ஆச்சரியமடைந்தது; ராமாயணம் படைக்கும்படி வால்மீகியிடம் சொன்ன பிரம்மன்...

உரையாற்றுவதில் சிறந்தவரும், தர்மாத்மாவுமான அந்த மஹாமுனிவர் {வால்மீகி}, நாரதரின் உரையைக் கேட்ட பிறகு, தமது சீடர்களுடன் அவரை வழிபட்டார்.(1) இவ்வகையில் தகுந்த முறையில் வழிபடப்பட்ட அந்த தேவரிஷி {நாரதர்}, {வால்மீகியிடம்} அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு சொர்க்கத்திற்குச் சென்றார்.(2) அவர் தேவலோகத்திற்குச் சென்ற ஒரு முஹூர்த்தத்திற்குள், அந்த முனிவர் {வால்மீகி} ஜாஹ்னவியின் {ஜானவியின்/கங்கையின்} அருகிலேயே இருந்த தமஸை தீரத்திற்குச் சென்றார்.(3)

{வால்மீகி} முனிவர், தூய்மையான அந்த ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று, அதன் தீர்த்தத்தை {ஆற்றின் ஆழமில்லா பகுதியைக்} கண்டு, தமதருகே இருந்த சீடனிடம்,(4) "பரத்வாஜா, {காமக்ரோதங்களால் கலங்காமல் இருக்கும்} நல்ல மனிதனின் மனம் போல இனிமையானதாகவும், சேறில்லாத தெளிந்த நீருடனும் கூடிய இந்தத் தீர்த்தத்தை {துறையைப்} பார்.(5) அன்பனே, கலசம் {கமண்டலம்} இங்கே இருக்கட்டும். என் மரவுரியைக் கொடுப்பாயாக. உத்தமமான இந்த தமஸைதீர்த்தத்தில் நான் இறங்கப் போகிறேன்" என்றார்.(6)

மஹாத்மாவான வால்மீகியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், குருவிடம் பணிவுள்ளவரான பரத்வாஜர், அந்த முனிவரிடம் மரவுரியைக் கொடுத்தார்.(7) புலனடக்கம் கொண்ட அவர் {வால்மீகி}, சீடரின் கைகளில் இருந்து மரவுரியைப் பெற்றுக் கொண்டு, சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே அந்தப் பரந்த வனத்தில் நடந்து சென்றார்.(8) அந்தப் புனிதமானவர், இணைபிரியாதவையும், இனிய குரலில் கூவிக் கொண்டிருந்தவையுமான கிரௌஞ்சங்கள் இரண்டு அங்கே அருகில் திரிந்து {பறந்து} கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.(9) பாவ நோக்கம் {கொல்லும் நோக்கம்} கொண்டவனும், கொடூரம் நிறைந்தவனுமான நிஷாதன் {வேடன்} ஒருவன், அந்த இணையில் ஒன்றான சேவலை {ஆண் பறவையை} அவரது கண் முன்பாகவே கொன்றான்.(10)

{தாமிரம் போன்ற} சிவந்த முகட்டுடனும் {சிகையுடனும்}, சிறந்த சிறகுகளுடனும் கணவனுடன் எப்போதும் இணைபிரியாமல் ஒன்றாகத் திரிந்த மனைவி {பேடை / பெண் பறவை}, கொல்லப்பட்ட அந்தப் பறவை {தன் கணவன்} குருதியில் மறைந்த சிறகுகளுடன் தரையில் சுழன்று உருள்வதைக் கண்டு, பிரிவு தாளாமல் உண்மையில் பரிதாபமாகக் கதறியது.(11,12) தர்மாத்மாவான அந்த ரிஷி, நிஷாதனால் அவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்ட பறவையைக் கண்டு இரக்கம் கொண்டார்.(13)

அப்போது அந்த துவிஜர் {இருபிறப்பாளரான வால்மீகி}, ஓலமிடும் அந்தக் கிரௌஞ்சத்தைக் கண்டு ’இஃது அதர்மம்’ எனக் {கருதி} கருணையுடன் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்,(14) {வால்மீகி}, "நிஷாதா, காமத்தில் மயங்கியிருந்த கிரௌஞ்சங்களில் ஒன்றை நீ கொன்றதால், நெடுங்காலம் நிலையற்றவனாவாய்" {என்று சொன்னார்}[1].(15)

[1] ஸ்ரீ.அ.வீ.நரசிம்ஹாசாரியரின் பதிப்பில், "நான்முகனருளால் வால்மீகியின் முகத்தில் முதலிலுண்டான இந்த ச்லோகம் வேடனைச் சபித்தது மாத்திரத்திலே முடியத்தக்கதல்ல. இத்தால் ஸ்ரீ ராமாவதாரஞ்செய்த பகவானுக்குப் பல்லாண்டு பாடுகிறாரென்று முன்புள்ளோர் கூறுவர். அதெங்ஙனேயென்றால், "நிஷாத சப்தம் இருப்பிடத்தையும், மா சப்தம் லக்ஷ்மியையும் சொல்லுமாகையால் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மிக்கு இருப்பிடமானவனே, ராக்ஷஸஜாதியான ராவணன் மண்டோதரியென்னும் இவ்விரட்டையிலிருந்து காமவிகாரங்கொண்ட ஒருவனாகிய ராவணனைக் கொன்றாய்; அதனால் பல்லாண்டுகள் நிலைபெற்றிருப்பாயாக" என்பது" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியசுவாமிகளின் பதிப்பில், "இதில் மற்றொரு பொருளும் தோன்றியது. திருமகளுக்கிருப்பிடமான பகவானே மந்தோதரியும், இராவணனுமாகிய இரண்டு ராக்ஷதர்களில் காமமயக்கங்கொண்ட ஒருவனை (இராவணனை) சங்கரித்ததனாலே நெடுங்காலமும் பெருங்கீர்த்தி பெற்று வாழ்வீர் - என்பது" என்றிருக்கிறது. இந்த ஸ்லோகத்தை இராமாயணத்துடன் பொருத்திப் பார்த்தால் பலவாறு பொருள் கொள்ளலாம் என அப்பொருள்கள் பலவற்றையும் http://valmikiramayan.pcriot.com என்ற வலைத்தளத்தில் உள்ள தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆர்வமுள்ளோர் அவற்றை அங்கே ஆங்கிலத்தில் காணலாம். தமிழில் நரசிம்மாசாரியாரின் பதிப்பிலும் பல பொருள்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, 'இந்தப் பறவையின் நிமித்தம் உண்டான சோகத்தில் என்னால் சொல்லப்பட்டது என்ன?' என்று இதயத்தில் ஆய்ந்து சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.(16) முனிவர்களில் சிறந்தவரும், மதிமானும் {நுண்ணறிவுமிக்கவரும்}, பெரும் விவேகியுமான அவர் {வால்மீகி}, தம் மனத்தில் சிந்தித்துத் தீர்மானித்து, சீடரிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்.(17) {வால்மீகி, பரத்வாஜரிடம்}, "நான் சோகத்தில் இருந்தபோது எழுந்ததும், பாடலாகவும், தந்தி இசையாகவும் இசைக்கத் தகுந்த சொற்களால் அமைந்ததும், நாலடிகளைக் கொண்டதுமான இந்தச் சொற்றொடரை ஸ்லோகமெனச் சொல்லலாமேயன்றி வேறில்லை" {என்றார்}[2].(18)

[2] நரசிம்மாசாரியார் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சோகித்துச் சபித்தவிது அநுசிதமேயாயினும் எனக்கு இது கீர்த்தியை விளைவிப்பதாக வேணுமன்றி வேறான அகீர்த்தியைத் தருவதாக வேண்டாமென்று பொருளென்று சிலர் கருத்து" என்றிருக்கிறது. தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பில், "இந்தச் செய்யுள் நான்கு பகுதிகளாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பகுதியும் எட்டு எழுத்துகளால் சமமாக நிறைந்திருக்கிறது. இது ஸம்ஸ்கிருதச் செய்யுள் வகையில் அனுஷ்டூப் சந்தமென அழைக்கப்படுகிறது" என்றிருக்கிறது.

சீடரும் {பரத்வாஜரும்}, முனிவரால் {வால்மீகியால்} சொல்லப்பட்ட உத்தம வாக்கியத்தை மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொண்டார் {மனத்தில் மனனம் செய்து கொண்டார்}. முனிவரும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்.(19) அந்த முனிவர், அந்தத் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி அபிஷேகம் செய்து {நீராடி}, அதன் {தான் சொன்ன சுலோகத்தின்} பொருளை மட்டும் சிந்தித்துத் திரும்பி வந்தார்[3].(20) சாத்திரங்களை அறிந்தவரான சீடர் பரத்வாஜர், பூர்ண கலசத்தை {நீர் நிறைந்த கமண்டலத்தை} எடுத்துக் கொண்டு பணிவுடன் குருவைப் பின் தொடர்ந்து சென்றார்.(21) தர்மத்தை அறிந்தவரான அவர் {வால்மீகி}, சீடர்களுடன் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து, அமர்ந்து பல கதைகள் பேசினாலும் {சுலோகம் குறித்த நினைவில்} தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்.(22)

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இது முனிவர்களுக்கான நடுப்பகல் நீராடலாகும் {மாத்யான்னிகஸ்நாநம்}. இங்கே சொல்லப்படும் அபிஷேகம் என்ற சொல் விழா காலங்களில் தேவர்களுக்குச் செய்யப்படும் அபிஷேகம், முடிசூட்டுவிழாவில் மன்னர்களுக்குச் செய்யப்படும் அபிஷேகம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. தினந்தோறும் செய்யக்கூடிய நீராடலுக்காக வால்மீகி ஆற்றுக்கு வருகிறார். வழக்கமாக ஆற்றின் நீரில் மூழ்குவதே நீராடலாகும். ஆனால் இங்கே நீர் அவர் மீது பொழியப்பட்டது என்று சொல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அவர் மீது பொழிந்த நீரானது, ராமாயணத்தின் கவிச்சொற்களுக்கான ஒப்புமையாகத் தெரிகிறது" என்றிருக்கிறது.

லோக கர்த்தனும், பிரபுவும், பேரொளி படைத்தவனும், நான்கு முகங்களைக் கொண்டவனுமான பிரம்மன், முனிவர்களில் சிறந்தவரான அவரைக் காண தானாகவே அங்கே வந்தான்.(23) அப்போது, பக்திமானான வால்மீகி அவனைக் கண்டு, பேராச்சரியமடைந்து, விரைவாக எழுந்து, பணிவுடன் கைகளைக் கூப்பி, பேச்சற்றவராக அருகில் நின்றார்.(24) அத்தகையவர் {வால்மீகி}, அந்த தேவனை {பிரம்மனை} விதிப்படி வணங்கி, நலம் விசாரித்து, பாதங்களைக் கழுவ நீரும், அர்க்கியமும் கொடுத்து வரவேற்று, உயர்ந்த இருக்கையில் அமரச் செய்து இடையறாமல் பூஜித்தார்.(25) அந்த இருக்கையில் அமர்ந்த பகவான் {பிரம்மன்}, பெரிதும் வழிபடப்பட்டவனாக, ஓர் ஆசனத்தில் அமருமாறு வால்மீகியிடம் சைகை காட்டினான்.(26) அவர், பிரம்மனால் முறையாக அனுமதிக்கப்பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்தாலும், லோகபிதாமகனே வெளிப்பட்டு {தம் முன்} அங்கே அமர்ந்திருந்தாலும், அந்நாளில் நிகழ்ந்த அதே நிகழ்வுகளே மீண்டும் மீண்டும் அவரது மனத்தில் தோன்றிக் கொண்டிருந்தன.(27,28அ) ’பகைவரை {இரையைக்} கைப்பற்றும் புத்தியைத் தவிர வேறு காரணமேதும் இல்லாதவனாக, அழகாகக் கூவிக் கொண்டிருந்த கிரௌஞ்சப் பறவையைக் கொன்று துன்பத்தை ஏற்படுத்தியவன் பாபாத்மாவாவான்’ {என்று அவர் நினைத்தார்}.(28ஆ,29அ) இவ்வாறு சோக நிலையில் இருந்தவர் {வால்மீகி}, தம் மனத்தை ஆழமான சிந்தனைக்குத் திருப்பி, மீண்டும் அந்தக் கிரௌஞ்சப் பறவையையே நினைத்து, {அதே} சுலோகத்தைப் பாடினார்.(29ஆ,30அ)

அப்போது பிரம்மன் புன்னகைத்தவாறே, முனிவர்களில் சிறந்தவரான அவரிடம், "நீ அமைத்தது சுலோகமே; இதில் விசாரணை {ஐயங்கொள்ளத்} தேவையில்லை.(30ஆ) ஹே! பிராமணா, நீ சொன்ன அந்தச் சொற்கள் என் விருப்பத்தால் மட்டுமே எழுந்தவை. எனவே, ஹே! ரிஷிகளில் சிறந்தவனே, ராமசரிதத்தை முழுமையாக {சுலோகங்களாகவே} நீ செய்வாயாக.(31) தர்மாத்மாவும், உலகில் தேவனைப் போன்றவனும், நுண்ணறிவுமிக்கவனும், தீரனுமான {துணிவுமிக்கவனுமான} ராமனின் விருத்தத்தை {வரலாற்றை} நாரதனிடம் கேட்டவாறே சொல்வாயாக.(32) சுமித்ரையின் மகனுடன் {லக்ஷ்மணனுடன்} கூடிய துணிவுமிக்க ராமனையும், ராட்சசர்களையும் குறித்து அறிந்த, அறியப்படாத அனைத்தையும், வெளிப்படுத்தப்பட்டதும், வெளிப்படுத்தப்படாததுமான வைதேஹியின் {சீதையின்} நிலையையும்,  அறிந்ததும், இன்னும் அறியாததுமான நடந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் இனி நீ அறிவாய்.(33,34) மனோஹரமானதும் {இதயம் விரும்புவதும்}, புண்ணியத்தைக் கொடுப்பதுமான ராம காதையை நீ சுலோகங்களாக அமைப்பாயாக. இக்காவியத்தில் உன்னுடைய சொல்லொன்றும் பொய்யாகாது.(35) பூமியில் கிரிகளும் {மலைகளும்}, ஆறுகளும் உள்ளவரை இவ்வுலகில் இராமாயணம் புகழ்பெற்றிருக்கும்.(36) உன்னால் செய்யப்படும் ராம காதை புகழ்பெற்றிருக்கும் வரை, மேலும் கீழும் உள்ள உலகங்களிலும், என் உலகத்திலும் {பிரம்ம லோகத்திலும்} நீ வசித்திருப்பாய் {புகழ்பெற்றிருப்பாய்}" என்றான் {பிரம்மன்}.(37)

பகவான் {பிரம்மன்}, இதைச் சொல்லிவிட்டு அங்கேயே அப்போதே மறைந்தான். அப்போது அந்தத் தெய்வீக முனிவர் {வால்மீகி}, தம்முடைய சீடர்களுடன் சேர்ந்து ஆச்சரியமடைந்தார்.(38) பிறகு, அவரது சீடர்கள் அனைவரும், மீண்டும் மீண்டும் அந்த ஸ்லோகத்தைப் பாடி மகிழ்ந்து, மீண்டும் நேர்மாறாக எதிரிடையாகவும் பாடி ஆச்சரியமடைந்தனர்[4].(39) இணையான எழுத்துகளுடனும், நான்கு அடிகளுடனும் அந்த மஹரிஷியால் பாடப்பட்ட சுலோகங்கள், {பிறரால்} மீண்டும் மீண்டும் ஓதப்பட்டபோது சுலோகத்வத்தை அடைந்தன {மிகச் சிறந்த சுலோகங்களாகக் கேட்பவர்களிடம் முக்கியத்துவம் பெற்றன}.(40) எண்ணங்களைச் செயலாக்க வல்லவரான அந்தப் மஹரிஷியிடம், ‘இராமாயணக் காவியம் முழுவதையும் நான் இவ்வாறே {இத்தகைய சுலோகங்களால்} அமைப்பேன்’ என்ற உள்ளுணர்வு பிறந்தது.(41)

[4] நேர்மாறாக எதிரிடையாகப் பாடினார்கள் என்பது வேறு பதிப்புகளில் இல்லை. நரசிம்மாசாரியாரின் பதிப்பில், "பின்பு அவ்வால்மீகியின் சிஷ்யர்கள் அனைவரும் இந்த ச்லோகத்தை மீளவும் பாடினர். பின்னும் மிகவும் ஆச்சரியமுற்றுக் களித்து அடிக்கடி இதென்ன அற்புதமென்று ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டனர்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியாரின் பதிப்பில், "பின்பு, வால்மீகி பகவானானவர் தம்முடைய சிஷியர்களுடனே கூட அதிக ஆச்சரியத்தை அடைந்து அந்தச்சுலோகத்தை அடிக்கடி அவர்கள் பாடிக்களிக்க, தாமும் அதன் இலக்கண அமைதிகளைக் கண்டு களிப்படைந்தார்" என்றிருக்கிறது.

கீர்த்திமானும் {புகழ்வாய்ந்தவரும்}, உதாரதீயுமான {பெருந்தகைமையுடையவருமான} அந்த முனிவர், பெரும்புகழ் பெற்ற ராமனின் புகழுக்கு மேலும் புகழ் சேர்ப்பவையும், சீராகப் பேசும் தொனியில் பொருள்களை விளக்குபவையும், மனோஹரமானவையும் {இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கக்கூடியவையும்}, சரியான விகிதத்தில் அமைந்த சொற்களுடன் கூடியவையுமான நூற்றுக்கணக்கான சுலோகங்களால் இந்தக் காவியத்தை அமைத்தார்.(42) அந்த முனிவரால் சொல்லப்பட்டதும், சிக்கலற்ற சொற்றொடர்கள், சந்திகள், பதங்கள், ஏற்றக்குறைவில்லாமல் இனிமையாக ஒழுகும் நன்கு புனையப்பட்ட வாக்கியங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டதுமான இந்த ரகுவரசரிதம் {ரகு குலத்தில் சிறந்தவனான ராமனின் வரலாறு}, தசக்ரீவனின் {ராவணனின்} வதத்தையும், இன்னும் பலவற்றையும் சொல்கிறது; யாவரும் கேட்பீராக.(43)

 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 02ல் உள்ள சுலோகங்கள்: 43

Previous |

Sanskrit |

English |

Next