பரசுராமர் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 74 (24)

Parashurama | Bala-Kanda-Sarga-74 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: இமயத்திற்கு விடைபெற்றுச் சென்ற விஷ்வாமித்ரர்; மகள்களுக்கு சீதனமளித்த ஜனக மன்னன்; தன் நாட்டுக்குப் புறப்பட்ட தசரத மன்னன்; எதிர்வந்த பரசுராமர்...

அந்த ராத்திரி கடந்ததும் விஷ்வாமித்ர மஹாமுனிவர், மன்னர்களிடமும் {தசரதன், ஜனகன் ஆகியோரிடமும்}, அவ்விருவரிடமும் {ராமலக்ஷ்மணர்களிடமும்} விடைபெற்றுக் கொண்டு உத்தரப் பர்வதத்திற்கு {இமய மலைக்குப்} புறப்பட்டார்.(1) விஷ்வாமித்ரர் சென்ற பிறகு, தசரத ராஜன், மிதிலாதிபதனான வைதேஹனிடம் {ஜனகனிடம்} விடைபெற்றுக் கொண்டு தன்னுடைய {அயோத்தி} நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான்.(2)

அப்போது மிதிலேஷ்வரனான விதேஹராஜன், {தசரதனுடன் சேர்ந்து பாதி வழி சென்று} ஏராளமான கன்யாதனத்தை தத்தம் செய்தான் {தன் பெண்களுக்கு சீதனங்களைக் கொடுத்தான்}. ஏராளமான பசுக்களையும், நூறாயிரம் {லட்சம்} சிறந்த கம்பளங்களையும், கோடிக்கணக்கான பட்டாடைகளையும், ஹஸ்த, அஷ்வ, ரதப் பாதாதிகளையும் {யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், காலாள்களையும்}, திவ்யரூபம் கொண்டவர்களும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களும், உத்தமர்களுமான தாசிகளையும் {பணிப்பெண்களையும்}, தாசர்களையும் {பணியாட்களையும்}, நூறு கன்னிகைகளையும் தத்தம் செய்தான்.(3-5அ) அந்த ராஜன் {ஜனகன்}, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஹிரண்யங்களையும், சுவர்ணங்களையும் {பொன், வெள்ளிகளையும்}, முத்துக்களையும், பவளங்களையும் உத்தம கன்யாதனமாக {தன் பெண்களுக்கான சிறந்த சீதனமாகக்} கொடுத்தான்.(5ஆ,6அ) மிதிலேஷ்வரனான அந்த ராஜன் பலவிதப் பொருட்களை தத்தம் செய்து, அந்தப் பார்த்திபனுக்கு {தசரதனுக்கு} விடை கொடுத்தனுப்பி, தன் நிலையமான மிதிலைக்குள் பிரவேசித்தான்[1].(6ஆ,7அ)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "{சம்மந்திகள்}, கிராமம், அல்லது நகரத்தின் எல்லைவரை திருமணக்கூட்டத்தைப் பின்தொடர்ந்து செல்வது வழக்கம். அந்த இடைப்பட்ட வேளையில், மணமகளின் தாயாரும், மணமகளும் இரண்டு மூன்று முறை ஆரத்தழுவிக் கொள்ளும் தருணங்களும், மணமகளின் தந்தை முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் சிந்தும் தருணங்களும் வாய்க்கும். மணமகளை அனுப்பி வைக்கையில், விரும்பியபோதெல்லாம் அவள் தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு வர முடியாது என்பதால் அத்தருணம் அவளது மறுபிறப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இத்தருணத்தில் இருந்து கணவனின் வீடே அவளது வீடாகப் போவதால், அவள் தந்தை வீட்டிற்கு வந்தாலும், அவள் எந்நிலையிலும் தன் கணவனின் இடத்திற்குத் திரும்பவே வேண்டும். ஆனால் இங்கேயோ, இந்த சர்க்கத்திற்குப் பிறகு சீதை மிதிலைக்குத் திரும்பிச் செல்லப் போவதே இல்லை. இராமன் அவளைக் கைவிடும்போதும், அவள் தன் அன்னையான பூமிமாதாவின் கருவறையை அடைகிறாளேயன்றி மிதிலையையல்ல" என்றும், இன்னும் சில வரிகளும் இருக்கின்றன.

அயோத்யாதிபதியான ராஜா {தசரதன்}, மஹாத்மாக்களான புத்திரர்கள் ஸஹிதம் ரிஷிகள் அனைவரையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு, படைகள் பின்தொடரச் சென்றான்.(7ஆ,8அ) ரிஷிகணங்களுடனும், ராகவர்களுடனும் {ராம, லக்ஷ்மண, பரத, சத்ருக்னர்களுடனும்} அந்த நரவியாகரன் {மனிதர்களில் புலியான தசரதன்} சென்று கொண்டிருந்த போது, சுற்றிலும் பக்ஷிகள் கோரவொலி எழுப்பத் தொடங்கின.(8ஆ,9அ) பூமியின் மிருகங்கள் அனைத்தும் பிரதக்ஷிணம் செய்து {இடமிருந்து வலம் வந்து} கொண்டிருந்தன. இவற்றைக் கண்ட அந்த ராஜஷார்தூலன் {மன்னர்களில் புலியான தசரதன்}, வசிஷ்டரிடம் இதுகுறித்துக் கேட்டான்:(9ஆ,10அ) "சௌம்யமற்ற கோரவொலியெழுப்பும் பக்ஷிகளையும், பிரதக்ஷிணம் செய்யும் மிருகங்களையும் {மென்மையற்றுக் கதறும் பறவைகளையும், வலம் வரும் விலங்குகளையும்} கண்டு இதயம் நடுங்குகிறது. இஃது என்னவென என் மனம் வருந்துகிறது" என்று கேட்டான்.(10ஆ,11அ)

தசரத ராஜன் சொன்னதைக் கேட்ட அந்த மஹாரிஷி {வசிஷ்டர்}, இந்த மதுரமான வாக்கியத்தைச் சொன்னார்: "இதற்கான பலனைக் கேட்பாயாக.(11ஆ,12அ) பக்ஷிகள் முகத்தில் இருந்து வெளிப்படுவது {பறவைகள் வெளிப்படுத்தும் கதறலானது, ஏற்படவிருப்பதும்,} திவ்யமானதும், கோரமானதுமான பயத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால், இந்த மிருகங்களின் நடத்தை அது {பயம்} நீங்கும் என்பதை அறிவிக்கிறது. எனவே இந்த மன வருத்தத்தை நீ கைவிடுவாயாக" {என்றார் வசிஷ்டர்}.(12ஆ,13அ)

அவர்கள் இவ்வாறு விவாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மேதினி நடுங்கி, பெரும் மரங்கள் அனைத்தும் விழும் வகையில் அங்கே பெருங்காற்றுச் சுழன்று விசிற்று.(13ஆ,14அ) சூரியன் இருளால் மறைக்கப்பட்டான். சர்வ திசைகளும் இருண்டன. {தசரதனின்} அந்தப் படைகள் அனைத்தும் புலப்படாத வகையில் பஸ்மத்தில் {சாம்பல் போல எழுந்த புழுதியில்} மறைந்தன.(14ஆ,15அ) அப்போது வசிஷ்டரும், பிற ரிஷிகளும், மகன்களுடன் கூடிய ராஜாவும் திரிந்து கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் இருந்த இடத்தில் அனைத்தும் அசைவற்றிருந்தன.(15ஆ,16அ)

கோரமான அந்த இருளில், பஸ்மத்தில் {சாம்பலில்} மூழ்கியதைப் போன்றிருந்த அந்த சம்முவானது {சமூ என்று அழைக்கப்படும் அந்தப் படைப்பிரிவானது},{16ஆ} பயங்கரத் தோற்றமுடையவரும், ஜடாமண்டலதாரியும் {சடை தரித்தவரும்}, ராஜாராஜவிமர்தனரும் {ராஜர்களை அடக்கிய ராஜரும்},{17} கைலாசத்தைப் போல அசைக்கமுடியாதவரும், காலாக்னியைப் போலத் தடுக்கப்படமுடியாதவரும், தேஜஸ்ஸில் ஜுவலிப்பதால் {தன்னொளியில் ஒளிர்வதால்} பொதுஜனங்களுக்குப் புலப்படாதவரும்,{18} ஸ்கந்தத்தில் பரசை {தோளில் கோடரியை} தரித்தவரும், மின்னற்கூட்டத்தைப் போன்ற தனுவை {வில்லைக்} கொண்டவரும், உக்கிர சரத்தை {பயங்கரமான கணையைப்} பிடித்திருப்பவரும், திரிபுரக்னம் செய்த {திரிபுரத்தை எரித்த} சிவனைப் போன்றவரும், பார்க்கவருமான ஜாமதக்னியரை {பரசுராமரைக்} கண்டது.{19}(16ஆ-19)

ஜப, ஹோம பாராயணம் செய்யும் விப்ரர்களான வசிஷ்டரும், பிற பிரமுகர்களும், முனிவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, பாவகனைப் போல ஜுவலித்துக் கொண்டிருக்கும் {வேள்வி நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும்} அந்தப் பயங்கரத் தோற்றத்தைக் கொண்டவரை {பரசுராமரை} மேலும் கீழுமாகப் பார்த்து முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்:(20,21அ) "பித்ருவதத்திற்கு {தந்தை ஜமதக்னியின் கொலைக்குப்} பழிதீர்க்க இப்போதும் இவன் க்ஷத்திரியர்களை அழிப்பானோ? பூர்வத்தில் க்ஷத்ரவதம் செய்ததில் இவன் கோபம் தணிந்திருக்காதோ? இனி மீண்டும் க்ஷத்திரியர்களை அழிப்பது இவனது நோக்கமாக இராது" {என்று அவர்கள் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்தனர்}[2].(21ஆ,22)

[2] பரசுராமரின் பூர்வக் கதைகளை மஹாபாரதத்தில் பரசுராமர் என்ற சுட்டிக்குச் சென்றால் அறியலாம்.

ரிஷிகள் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே அர்க்கியத்தை எடுத்து, பயங்கரத் தோற்றம் கொண்ட அந்தப் பார்க்கவரிடம் {பரசுராமரிடம்}, "இராமரே, ராமாரே" என்ற இந்த மதுரவாக்கியத்தைச் சொன்னார்கள்.(23) பிரதாபவானான ஜாமதக்னேய ராமர் {ஜமதக்னியின் மகனான பரசுராமர்}, ரிஷிகள் செய்த பூஜையை {வழிபாட்டை} ஏற்றுக் கொண்டு, தாசரதியான {தசரதனின் மகனான} ராமனிடம் பேசத்தொடங்கினார்.(24)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 74ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 24

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

கோதானம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 72 (25)

Cow donation | Bala-Kanda-Sarga-72 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: பரதனுக்கும், சத்ருக்னனுக்கும் குசத்வஜன்களின் மகள்களைத் திருமணம் செய்ய முன்மொழிந்த விஷ்வாமித்ரர்; ஜனகன் சம்மதித்தது; பசுக்களையும், செல்வங்களையும் கொடையளித்த தசரதன்...

விஷ்வாமித்ர மஹாமுனிவர், வசிஷ்டரிடம் இவ்வாறு பேசிய வீர நிருபன் வைதேஹனிடம் {ஜனகனிடம்} இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்:(1) "நரபுங்கவா {மனிதர்களில் மேன்மையானவனே}, கற்பனைக்கெட்டாதவர்களும், அளவிடப்பட முடியாதவர்களுமான இக்ஷ்வாகுகுலத்தினருடனும், விதேஹ குலத்தினருடனும் ஒப்பிடத்தக்கவர்கள் எவரும் இல்லை.(2) இராஜாவே, சீதையும், ஊர்மிளையும் ராமலக்ஷ்மணர்களுக்குத் தகுந்தவர்கள். {இரு குலங்களுக்கு இடையிலான} இந்த தர்மசம்பந்தம் அழகிலும், செழிப்பிலும் {இவ்விரு குலங்களுக்கும்} பொருத்தமானதாக இருக்கிறது.(3)

நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்தவனே}, என்னால் சொல்லப்படும் வசனத்தையும் கேட்பாயாக. உன் தம்பியான இந்தக் குசத்வஜ ராஜனும் தர்மஜ்ஞனாக {தர்மங்களை அறிந்தவனாக} இருக்கிறான்.(4) இராஜாவே, நரசிரேஷ்டா, இந்த தர்மாத்வாவின் மகள்கள் இருவர் புவியில் ஒப்பற்ற ரூபம் கொண்டவர்களாகத் திகழ்கிறார்கள். பத்தினி அர்த்தத்திற்காக அவர்களையும் கேட்கிறோம்.(5) இராஜாவே, மஹாத்மாக்களான குமாரன் பரதனுக்கும், மதிமிக்கவனான சத்ருக்னனுக்கும் அந்த மகள்களைக் கேட்கிறோம்.(6) தசரதனின் புத்திரர்கள் அனைவரும் நல்ல ரூபத்தையும் {வடிவத்தையும்}, யௌவனத்தையும் {இளமையையும்} உடையவர்களாகவும், லோகபாலர்களுக்கு இணையானவர்களாகவும், தேவதுல்யபராக்கிரமர்களாகவும் {தேவர்களைப் போன்ற பராக்கிரமம் பொருந்தியவர்களாகவும்} இருக்கிறார்கள்.(7) இராஜேந்திரா, இக்ஷ்வாகு குலமும், புண்ணியக் கர்மங்களைச் செய்த உன் குலமும் இந்த சம்பந்தத்தால் வலிமையும், மேன்மையும் அடையட்டும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(8)

விஷ்வாமித்ரரின் சொற்களைக் கேட்ட ஜனகன், வசிஷ்டரின் அனுமதியைப் பெற்றுக் கொண்டு, கைகளைக் கூப்பியபடியே அந்த முனிபுங்கவர்களிடம் இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(9) "எது தகுந்ததோ அந்தக் குலசம்பந்தம், முனிபுங்கவர்களான உங்கள் இருவரின் ஆணையின் பேரில் ஏற்படுவதால், என் குலம் தன்யமடைந்தது {மேன்மையடைந்தது} எனக் கருதுகிறேன்.(10) அவ்வாறே ஆகட்டும். நீங்கள் மங்கலமாக இருப்பீராக. குசத்வஜனின் மகள்கள் இருவரும் சத்ருக்னபரதர்கள் இருவருக்கும் பத்தினிகளாகட்டும்.(11) மஹாமுனிவரே {விஷ்வாமித்ரரே}, மஹாபலவான்களான ராஜபுத்திரர்கள் நால்வரும், ஒரே நாளில் இந்த ராஜபுத்திரிகள் நால்வரின் கரங்களைப் பற்றட்டும்.(12) பிராமணரே, பிரஜாபதி பகனின் உத்தரப் பல்குனியில் {உத்தர நட்சத்திரம் கொண்ட நாளில் திருமணம்} பிற்பகலில் வைவாஹிகம் செய்வது உத்தமம் என்று பண்டிதர்கள் புகழ்கின்றனர்[1]" {என்றான் ஜனகன்}.(13)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சோதிட நோக்கில் இந்த நட்சத்திரத்தில் திருமணம் செய்வது குறித்து நிறைய உரைகள் இருக்கின்றன. "உத்தர திவசம்" என்ற சொல்லுக்குச் சிலர் சிறந்த நாள் என்றும் பொருள் கொள்கின்றனர். திருமணங்களுக்கு "ரோஹிணி, மிருகசீரிஷம், உத்தரம், சுவாதி ஆகிய நட்சத்திரங்கள் சிறந்தவை" என்று போதாயன சூத்திரம் சொல்கிறது" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராய் பதிப்பில், "உத்தர நட்சத்திரத்தின் தலைமை தேவன் பகன் ஆவான். அவன் திருமணம் மூலம் கிட்டும் மகிழ்ச்சிக்கும், செழிப்புக்கும் உரிய தேவன் ஆவான். இங்கே உத்தரம் என்று சொல்லப்படுவது பிற்பகலையும் குறிக்கும்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "உடன்பிறந்தவர்களுக்கு ஓர் யாண்டுக்குள் மணஞ்செய்யக் கூடாதென்று சோதிட நூல்கள் விதித்திருக்க, ஸ்ரீராமாதிகள் நால்வருக்கும் ஒரே வருஷத்தில் திருமஞ் செய்யலாகுமோவெனின்? மற்றும் பல ஜோதிட நூலில் உடன் பிறந்தார்களுக்கும் ஒரு தினத்திலே ஒரு லக்கினத்தில் விவாஹஞ்செய்யலாகுமென விதித்திருப்பதினால், ஒரு வருஷத்துக்குள் உடன் பிறந்தார்களுக்குத் தனித்தனித் திருமணஞ்செய்யலாகாதென்பது கருத்தே அன்றி, ஒரு தினத்தில் செய்யலாகுமென்பது கருத்தெனக் கொள்க" என்றிருக்கிறது.

ஜனகராஜன் இவ்வாறு அழகான சொற்களைச் சொல்லி மீண்டும் கரங்களைக் குவித்துக் கொண்டு அந்த முனிவரர்கள் இருவரிடமும் இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(14) "எனக்குப் பரம தர்ம காரியத்தைச் செய்தீர்கள். நான் என்றும் உங்கள் சிஷ்யனாக இருப்பேன். முனிபுங்கவர்களே, இந்த முக்கிய ஆசனங்களில் அமர்வீராக.(15) இது {மிதிலை} தசரதனுடையது என்பது போலவே, அயோத்யாபுரி எனதாகும். பிரபுத்வத்தில் சந்தேகமில்லை. இதற்குப் பொருந்த நீங்கள் நடப்பீராக[2]" {என்றான் ஜனகன்}.(16)

[2] நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில், "நீங்கள் என் தம்பி குசத்வஜனுடையவும் என்னுடையவும் தசரதமஹாராஊனுடையவும் ஆகிய இம்மூவருடையவும் ஸிம்ஹாஸநங்களில் ஏறி வீற்றிருந்து எங்கள் மூவருடைய ராஜ்யத்தையுங் கைப்பற்றிப் பரிபாலித்து வருவீர்களாக. "தசரதனுடைய ராஜ்யத்தைக் கொடுக்க நீ ஆர்?" என்று கேட்க வேண்டாம். இந்த மிதிலாநகரம் எப்படித் தசரத மஹாராஜனுக்கு ஸ்வாதீநமோ, அப்படியே அயோத்யாபுரி எனக்கு ஸ்வாதீநம். ஆகையால் நான் தசரதனது ராஜ்யத்தையும் உங்களுக்குக் கொடுக்கத் தகும். ஆனது பற்றி இம்மூன்று ராஜ்யத்திலும் உங்களுக்கு ப்ரபுத்வம் உண்டென்பதற்கு ஸந்தேஹமில்லை. நாங்கள் அனைவரும் உங்களுக்கு ஸ்வாதீநர்களாயிருப்பவர்கள். நீங்கள் எல்லோரும் எங்களுக்கு ஹிதத்தை உபதேசித்து எங்களுக்குத் தகுந்தபடி எக்கார்யமாயினும் செய்து கொள்ளத் தகும்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியரின் பதிப்பில், "தசரதசக்ரவர்த்திக்கு இம்மிதிலாநகரம் எவ்வாறுரிமையுள்ளதாயிற்றோ? அவ்வாறு அடியேனுக்கும், அயோத்தி மாநகருரிமையுள்ளதாயிற்று. ஆதலால், அடியேனுக்கும், தம்பி குசத்வஜனுக்கும், தசரதப் புரவலர் பெருமானுக்கும் நீயிரேவிதிப்பவர்களாதலால், எங்களுடைய மடங்கல் சுமந்த ஆதன மூன்றிலும் தேவர்கள் வீற்றிருந்து ஏவுதல் செய்மமின்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் ஆங்கிலப் பதிப்பில், "இந்த அற்புத இருக்கைகளில் அமர்வீராக. ஆட்சியில் என் ராஜ்ஜியத்திற்கும், தசரதனின் அயோத்திய நகருக்கு எந்த வேறுபாடும் இல்லை. எனவே, அனைத்தும் உரிய முறையில் நடைபெறும் வகையில் நீங்கள் செயல்படுவீராக" என்றிருக்கிறது. ஹரிபிரசாத் சாஸ்திரியின் ஆங்கிலப் பதிப்பில், "உங்களுக்காக ஆயத்தம் செய்யப்பட்ட இந்த இருக்கைகளுக்கு நீங்கள் தகுந்தவர்கள். என் நாடு மன்னன் தசரதனுடையதாகட்டும். என் அன்பும் அயோத்தியாபுரிக்கு நீள்கிறதுழ நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன். புனிதமானவர்களே, தேவையானதைச் செய்வீராக" என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், "துறவிகளே, (உங்களுக்குச் சொந்தமான) இந்தச் சிறந்த அரியணைகளில் அமர்வீராக. இந்த நாடு எவ்வாறு தசரதனுடையதோ, அவ்வாறே அயோத்தியும் என்னுடையதாகும். தலைமைத்துவத்தில் உங்களுக்குச் சந்தேகம் வேண்டாம். உங்களுக்குத் தகுந்த வகையில் நீங்கள் நடந்து கொள்வீராக" என்றிருக்கிறது.

வைதேஹ ஜனகன் {விதேஹ நாட்டு ஜனகன்}, இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த போது ரகுநந்தனான ராஜ தசரதன் மகிழ்ச்சியடைந்தவனாக அந்த மஹீபதிக்கு {பூமியின் தலைவனான ஜனகனுக்கு} மறுமொழி கூறினான்:(17) "மிதிலேஷ்வரர்களும், சகோதரர்களுமான நீங்கள் இருவரும், அளவற்ற நற்குணங்கள் பொருந்தியவர்களாக இருக்கிறீர்கள். உங்களால் ரிஷிகளும், ராஜ சங்கத்தினரும் பூஜிக்கப்படுகின்றனர்.(18) பேரின்பம் அடைவீராக. நீங்கள் மங்கலமாக இருப்பீராக. எங்கள் ஆலயத்திற்கு நாங்கள் செல்கிறோம். சிராத்தகர்மங்களை {துணைச் சடங்குகளை} நான் விதிப்படி செய்வேன்" என்று சொன்னான் {தசரதன்}.(19)

அப்போது, பெரும்புகழ்பெற்றவனான ராஜா தசரதன், அந்த நரபதியின் {மனிதர்களின் தலைவனான ஜனகனின்} அனுமதியைப் பெற்றுக் கொண்டு, முனிவர்கள் இருவரையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றான்.(20) அந்த ராஜா {தசரதன்}, தன் நிலையத்திற்குச் சென்று முறைப்படி சிராத்தங்களைச் செய்து, அடுத்த விடியலில் எழுந்திருந்து உரிய நேரத்தில் உத்தமமான கோதானம் செய்தான்.(21)

நராதிபனான அந்த ராஜா {மனிதர்களின் தலைவனான தசரதன்} தன் புத்திரர்கள் ஒவ்வொருவருக்காகவும் ஒரு லக்ஷம் பசுக்களை தர்மத்துடன் பிராமணர்களுக்கு தத்தம் செய்தான் {கொடையளித்தான்}.(22) புருஷரிஷபனும், புத்ரவத்சலனுமான {மனிதர்களில் காளையும், மகன்களிடம் அன்பு கொண்டவனுமான} அந்த ரகுநந்தனன் {தசரதன்}, தன் புத்திரர்களுக்காக உத்தேசிக்கப்பட்ட கோதானத்தில், கொம்புகளில் பொன்கொப்பிகள் பூட்டப்பட்டவையும், நிரம்பியவையும் {பாலுடன் மடிகள் பெருத்தவையும்}, கன்றுகளுடன் கூடியவையும், {பால்கறப்பதற்கான} வெண்கலப் பாத்திரங்களுடன் கூடியவையுமான நான்கு லக்ஷம் பசுக்களைப் பலவிதக் கொடைகளுடன் {செல்வங்களுடன்} துவிஜர்களுக்கு {இருபிறப்பாளர்களுக்குக்} கொடையளித்தான்.(23,24) கோதானமளித்த பிறகு, சுதன்களால் {மகன்களால்} சூழப்பட்ட அந்த நிருபதி {தசரதன்}, லோகபாலர்களால் சூழப்பட்ட சௌம்யமான பிரஜாபதியை {பிரம்மனைப்} போல ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தான்.(25)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 72ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 25

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

தனுர்பங்கம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 67 (27)

Breaking the bow | Bala-Kanda-Sarga-67 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வில்லில் நாண்பொருத்திய ராமன்; சிவதனுசு முறிந்தது; தசரத மன்னனை அழைத்துவர அயோத்திக்கு அமைச்சர்களை அனுப்பிய ஜனகன்...

விஷ்வாமித்ர மாமுனிவர், ஜனகனின் சொற்களைக் கேட்டு, "ராமனுக்கு அந்த தனுவைக் காட்டுவாயாக" என்று அந்தப் பார்த்திபனிடம் {ஜனகனிடம்}சொன்னார்.(1) அப்போது, ஜனக ராஜனும் தன் அமைச்சர்களிடம் "கந்தங்களாலும் {சந்தனம் முதலிய நறுமணப்பொருட்களாலும்} மாலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்ய தனு {தெய்வீக வில்} இங்கே கொண்டு வரப்படட்டும்" என்று ஆணையிட்டான்.(2)

ஜனகனால் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்ட அந்த மஹாத்மாக்கள் {அமைச்சர்கள்} மாளிகைக்குள் பிரவேசித்து, அந்த தனுவை முன்னிட்டுக் கொண்டு வெளிப்பட்டனர். அளவற்ற பலங்கொண்ட ஐயாயிரம் நெடிய மனிதர்கள், அஷ்டசக்கரங்கள் {எட்டு சக்கரங்கள்} பொருத்தப்பட்ட ஒரு மஞ்ஜூஷத்தை {வில்லிருக்கும் இரும்புப் பெட்டியை} பெருஞ்சிரமப்பட்டு இழுத்துவந்தனர்.(3,4)

அந்த நிருபதியின் {மனிதர்களின் தலைவனான ஜனகனின்} மந்திரிகள், தனுவைக் கொண்ட அந்த இரும்பு மஞ்ஜூஷத்தைக் கொண்டு வந்து, ஸுரனை {தேவனைப்} போன்றிருந்த ஜனகனிடம்,(5) "இராஜேந்திரா, மிதிலாதிபா, ராஜாவே, நீ தரிசிக்க விரும்பியதும், {வளைக்காமல் தோல்வியுற்ற} ராஜாக்கள் அனைவராலும் பூஜிக்கப்பட்டதுமான தனு இதோ இருக்கிறது" என்றனர்.(6)

அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட நிருபன் {ஜனகன்}, ராமலக்ஷ்மணர்கள் இருவருடன் கூடியவரும், மஹாத்மாவுமான விஷ்வாமித்ரரிடம் கைகளைக் கூப்பியபடியே பேசினான்:(7) "பிராமணரே, முற்காலம் முதற்கொண்டே ஜனகர்களாலும் {ஜனக குலத்தவராலும்}, தற்காலத்தில் மஹாவீரியவான்களும், {நாண்பொருத்திக்} குறிபார்க்க இயலாத ராஜாக்களாலும் கொண்டாடப்பட்ட சிறந்த தனு இதோ இருக்கிறது.(8) ஸுரகணங்கள் {தேவர்கள்}, அசுரர்கள், ராக்ஷசர்கள், கின்னரர்கள், மஹா உரகர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் ஆகியோரிலேயே கூட எவரும் இதில் {இந்த வில்லில்} குறிபார்க்கும் திறனற்றவர்கள் எனும்போது, இந்த தனுவை சரியாகப் பிடிக்கவோ, நாண்கயிற்றை மறுமுனையில் பொருத்தவோ, இறுக்கமான நாண்கயிற்றைச் சுண்டவோ, கணையை நாண்கயிற்றின் சரியான இடத்தில் பொருத்தி, சரியான முறையில் இழுக்கவோ, சரியான முறையில் குறிபார்க்கவோ மனிதர்களுக்கு ஏது திறன்?(9,10) முனிபுங்கவரே, இத்தகைய சிறந்த தனுசு இங்கே கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. பெரும் நற்பேற்றைப் பெற்றவரே, ராஜபுத்திரர்கள் இருவருக்கும் இதைக் காட்டுவீராக" {என்றான் ஜனகன்}.(11)

இராமனுடன் கூடிய விஷ்வாமித்ரர், ஜனகன் சொன்னதைக் கேட்டு, "வத்ஸா {குழந்தாய்}, ராமா, இந்த தனுவைப் பார்ப்பாயாக" என்று ராகவனிடம் சொன்னார்.(12) மஹாரிஷி {விசுவாமித்ரர்} சொன்னதைக் கேட்ட ராமன், அந்தத் தனு இருக்கும் மஞ்ஜூஷத்தைத் திறந்து தனுவைக் கண்டு இதைச் சொன்னான்:(13) "பிராமணரே, இப்போது இந்தச் சிறந்த தனுவை என் கைகளால் தீண்டுகிறேன். இதில் நாண்பூட்டவும், குறிபார்க்கவும் முயற்சிக்கப் போகிறேன்" {என்றான் ராமன்}.(14)

அப்போது அந்த ராஜாவும் {ஜனகனும்}, முனிவரும் {விஷ்வாமித்ரரும்}, "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று அவனிடம் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள். அவனும் {ராமனும்} முனிவசனத்தைக் கேட்டு, அந்த தனுவை மத்தியில் {கைப்பிடியில்} பிடித்து விளையாட்டாக எடுத்தான்.(15) தர்மாத்மாவான அந்த ரகுநந்தனன், பல்லாயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அதில் அலட்சியமாக நாண்பூட்டினான்.(16) அந்த வீரியவான் இவ்வாறு நாண்பூட்டி {தன் காதுவரை நாண்கயிற்றை} இழுக்கத் தொடங்கினான். பெரும்புகழ்வாய்ந்த அந்த நரசிரேஷ்டன் {மனிதர்களில் சிறந்தவன், இப்படி இழுத்தவாறே} அந்த தனுவை மத்தியில் முறித்தான்[1].(17) அதன் சப்தம் இடி முழக்கத்தைப் போலவும், பர்வதம் {மலை} பிளப்பதைப் போலவும் பேரொலியாகக் கேட்டது. இதனால் பூமியும் நடுங்கினாள்.(18) முனிவரரையும் {உயர்ந்த முனிவரான விஷ்வாமித்ரரும்}, ராஜாவையும் {ஜனகனும்}, ராகவர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரையுந் தவிர வேறு நரர்கள் {மனிதர்கள்} அனைவரும் அந்த சத்தத்தால் மயக்கமடைந்து கீழே விழுந்தனர்.(19)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "அந்த வில் பழையது என்பதாலோ, காய்ந்து வறண்டது என்பதாலோ முறியவில்லை. இராமன், அந்த வில் முறியும் மட்டும் நாண்கயிற்றை இழுத்தான். விளையாடும்போது பொம்மையை உடைக்கும் சிறுவர்களைப் போல ராமன் அலட்சியமாக அந்த வில்லை முறித்தான். அந்த வில் இரு நுனிகளின் அருகில் முறியாமல் அவனது கைப்பிடியிலேயே முறிகிறது. இஃது அவனது பிடியின் பலத்தைக் காட்டுகிறது" என்றிருக்கிறது.

ஜனங்கள் அனைவரும் தேறியதும் {மயக்கம் தெளிந்ததும்}, வாக்கிய ஞானம் கொண்ட ராஜா {ஜனகன்}, மனக்குழப்பம் முற்றிலும் நீங்கியவனாகக் கைகளைக் குவித்து அந்த முனிபுங்கவரிடம் இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(20) "பகவானே, தசராத்மஜனான {தசரதனின் மகனான} ராமனின் வீரியத்தைக் கண்டேன். அதியற்புதமானதும், சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டதுமான இதை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.(21) என் மகள் சீதை, தசரதாத்மஜனான ராமனைப் பர்த்தாவாக {கணவனாக} அடைந்து, ஜனக குலத்திற்குக் கீர்த்தியைக் கொண்டு வரப் போகிறாள்.(22) கௌசிகரே, இவளை வீரியசுல்கமாகக் கொடுக்கும் என் பிரதிஜ்ஞை சத்தியமாகிற்று. பிராணனைவிட மேலாக வளர்க்கப்பட்ட என் மகள் சீதை ராமனுக்குத் தகுந்தவள் ஆவாள்.(23) பிராமணரே, கௌசிகரே, உமது அனுமதியின் பேரில் எனது மந்திரிகள் ரதத்தில் விரைந்தேறி சீக்கிரத்தில் அயோத்தியை அடைவார்கள். நீர் மங்கலமாக இருப்பீராக.(24) அவர்கள் {அந்த மந்திரிகள்}, வீரியசுல்கமானவளைக் கொடுப்பதையும், கதைகள் அனைத்தையும் வணக்கத்துடன் விரிவாக அந்த ராஜனிடம் {தசரதனிடம்} சொல்லி இங்கே அழைத்து வருவார்கள்.(25) காகுத்ஸ்தர்கள் {ராமலக்ஷ்மணர்கள்} இருவரும் முனிவரால் காக்கப்பட்டனர் என்பதையும் அவர்கள் அந்த நிருபனிடம் சொல்வார்கள். மிகச் சீக்கிரமாகச் செல்லும் அவர்கள் அந்த ராஜனை மகிழச்செய்து இங்கே அழைத்து வருவார்கள்" {என்றான் ஜனகன்}.(26)

கௌசிகர், "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று சொன்னார். தர்மாத்மாவான அந்த ராஜாவும் {ஜனகனும்}, மந்திரிகளுடன் கலந்தாலோசித்து, நடந்ததை விரிவாகச் சொல்லி அந்த நிருபனை {தசரதனை} அழைத்துவர ஆணையிட்டு அவர்களை அயோத்திக்கு அனுப்பினான்.(27)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 67ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 27

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சிவதனுசு | பால காண்டம் சர்க்கம் - 66 (26)

Shiva Dhanush | Bala-Kanda-Sarga-66 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சீதையின் பிறப்பையும், சிவதனுசு குறித்தும் விஷ்வாமித்ரரிடம் சொன்ன ஜனகன்; இராமன் சிவதனுசில் நாணேற்றினால் சீதையை அவனுக்கு மணமுடித்துக் கொடுப்பதாகச் சொன்னது...

பொழுது விடிந்ததும் அந்த நராதிபன் {ஜனகன்}, தன் காலைச்சடங்குகளை முடித்துவிட்டு மஹாத்மாவான விஷ்வாமித்ரரையும், ராகவர்களையும் அழைத்தான்.(1) அந்த தர்மாத்மா {ஜனகன்}, அவரையும், மஹாத்மாக்களான ராகவர்களையும் சாத்திர விதிகளின்படி பூஜித்துவிட்டு, இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(2) "பகவானே {விஷ்வாமித்ரரே} உமக்கு ஸ்வாகதம் {நல்வரவு}. அனகரே {பாவமற்றவரே}, நான் உமக்குச் செய்ய வேண்டியதென்ன? எனக்கு ஆணையிடுவீராக. உமது ஆணையை நிச்சயம் நான் நிறைவேற்றுவேன்" {என்றான் ஜனகன்}.(3)

மஹாத்மாவான ஜனகன் இவ்வாறு சொன்னதும், தர்மாத்மாவும், வாக்கியவிஷாரதருமான {பேசுவதில் திறன்மிக்கவருமான} அந்த முனிவர் {விஷ்வாமித்ரர்} அந்த வீரனிடம் {ஜனகனிடம்} இந்த வாக்கியத்தை மறுமொழியாகச் சொன்னார்:(4) "உலகின் புகழ்பெற்ற க்ஷத்திரியர்களான இந்த தசரதப் புத்திரர்கள் இருவரும் உன்னிடம் உள்ள சிறந்த தனுவை {வில்லைக்} காண விரும்புகின்றனர்.(5) அதைக் காட்டுவாயாக. நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக. அந்தத் தனுசை {வில்லைக்} கண்டு ஆசை நிறைவேறும் இந்த நிருபாத்மஜர்கள் {இளவரசர்கள்} தங்கள் விருப்பம்போல் திரும்பிச் செல்வார்கள்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(6)

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ஜனகன் அந்த மஹாமுனிவரிடம் மறுமொழியாக, "அந்த தனுசு இங்கிருக்கும் காரணத்தைக் குறித்துக் கேட்பீராக.(7) பகவானே, {எங்கள் குலத்தில்} நிமியின் வழியில் ஆறாவதாக தேவராதன் என்ற புகழ்பெற்ற மஹீபதி {பூமியின் தலைவன்} ஒருவர் இருந்தார்.[1] மஹாத்மா {சிவன்} இதை வைத்திருக்கும்படி அவருக்கு {தேவராதனுக்கு} தத்தம் செய்தான்.(8) பூர்வத்தில் தக்ஷ யஜ்ஞ வதத்தின் போது, வீரியவானான ருத்திரன் விளையாட்டாக இந்த தனுவை வளைத்து {நாணேற்றி} திரிதசர்களிடம் {தேவர்களிடம்} அலட்சியமாக இதைச் சொன்னான்:(9) "ஸுரர்களே, ஹவிர்ப்பாகத்தை விரும்புகிறவனான எனக்குரிய பாகம் கொடுக்கப்படவில்லை. எனவே, பெரிதும் மதிக்கப்படும் உங்கள் சிறந்த அங்கங்களை {கிரீடந்தரித்த உங்கள் தலைகளை} இந்த தனுசால் கொய்யப்போகிறேன்" {என்றான் சிவன்}.(10)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சில சுவடிகளில் {ஆறாவது என்றழைக்கக்கூடிய} சஷ்டம் என்ற சொல் {மூத்த என்ற பொருள் தரக்கூடிய} ஜேஷ்டம் என்று உள்ளது. அவ்வாறு எடுத்துக் கொண்டால், இங்கே, "நிமியின் மூத்த மகன் தேவராதன்" என்ற பொருள் சேரும். இராமனுக்கும், சீதைக்கும் திருமணம் நடைபெறும் நேரத்தில் ஜனகன் சொல்லும் வரிசையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்த்தால் ஜனகனின் குல மூதாதையான நிமியில் இருந்து தேவராதன் ஆறாவதாகவே வருகிறான்" என்றிருக்கிறது.

முனிபுங்கவரே {முனிவர்களில் சிறந்த விஷ்வாமித்ரரே}, இதனால் மனக்கலக்கம் அடைந்த தேவர்கள் அனைவரும் அந்தத் தேவேசனிடம் சரணடைந்தனர். பவனும் அவர்களிடம் பிரீதியடைந்தான்.(11) அந்த தேவதேவன் {சிவன்}, அந்த தனுரத்தினத்தை {விற்களில் ரத்தினமான அந்த வில்லை} மஹாத்மாக்களான அவர்கள் அனைவரிடமும் கொடுத்தான். விபுவே, அவர்கள் {அந்த தேவர்கள்} அதை வைத்துக் கொள்ளும்படி என் மூதாதையரிடம் {தேவராதனிடம்} கொடுத்தனர்.(12,13அ) பிறகு கிருஷதக்ஷேத்திரத்தை {வேள்விக்களத்தை} நான் உழுதபோது கலப்பையில் உதித்தவள், அந்த க்ஷேத்திரத்தை தூய்மைப்படுத்தும்போது ஈட்டப்பட்டதால் சீதை என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றாள்[2].(13ஆ,14அ) பூதலத்தில் உதித்த அவள், என் மகளாகவே வளர்ந்து வந்தாள். யோனியில் பிறக்காத அந்தக் கன்னிகைக்கு வீரியசுல்கத்தை {வீரமே சுல்கமாகுமென [வீரமே இந்தக் கன்னிகையை அடையக் கொடுக்கப்படும் தக்ஷிணையாகுமென]} நான் தீர்மானித்தேன்[3].(14ஆ,15அ)

[2] நரசிம்மாசாரியரின் பதிப்பில் "நான் யாகஞ் செய்வதற்காகப் பூமியைச் சோதிக்க வேண்டிக் கலப்பையினால் உழும்போது, அந்தக் கலப்பையினின்று ஒரு பெண்குழந்தை வெளிக்கிளம்பி எனக்ககப்பட்டது. அப்பெண்மணி அங்ஙனங் கலப்பையைக் கொண்டு உழுத பூமியினின்றும் உண்டானது பற்றி ஸீதையென்றே பேர் பெற்று எங்கும் ப்ரஸித்தியடைந்தனள்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியரின் பதிப்பில், "பின்பொரு காலையில் அடியேன் வேள்வி இயற்ற வேண்டுமென வேள்விக்காகக் குறித்த நிலத்தை யுழுவிக்கையில் உழுபடையின் முனை ஓரிடத்துத் தட்ட, அவ்விடத்தில் அகழ்ந்து பார்த்தனம், அங்கு ஒரு பெண்மணி தோன்றினள். அப்பெண்ணரசியை அடியேன் பரிவோடெடுத்துச் சீதையெனத் திருநாமஞ்சாத்தி வளர்த்து வந்தேன்" என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், "நான் புல்வெளியை உழுதபோது ஒரு காரிகை எழுந்தாள். (வேள்விக்காக) களத்தைத் தோண்டும்போது என்னால் அடையப்பட்டவள் என்பதால் அவள் சீதை என்ற பெயரில் அறியப்பட்டாள்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் பதிப்பில், "நான் என்னுடைய வயலை உழுது தூய்மைப்புடுத்திக் கொண்டிருந்தேன். உயர்த்தப்பட்ட கலப்பையானது சீதை என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றிருக்கும் ஒருத்தியை வயலில் இருந்து வெளியே கொண்டு வந்தது" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், "சீதை என்ற சொல் கலப்பையால் உண்டாக்கப்பட்ட பள்ளம் {சுவடு} என்ற பொருளைக் கொண்டதாகும்" என்றிருக்கிறது.

உழுகின்ற கொழுமுகத்தின் உதிக்கின்ற கதிரின் ஒளி

பொழிகின்ற புவிமடந்தை திருவெளிப்பட்டெனப் புணரி

எழுகின்ற தெள்ளமுதோடு எழுந்தவளும் இழிந்துஒதுங்கித்

தொழுகின்ற நன்னலலத்துப் பெண்ணரசி தோன்றினாள்.

உழுகின்ற கொழுவின் முனையில் உதிக்கும் கதிரொளி பொழிகின்ற பூமாதேவியின் திருவடிவம் வெளிப்பட்டாற்போலப் பாற்கடலில் தோன்றிய தெள்ளமுதத்துடன் எழுந்த லக்ஷ்மி தேவியும், தாழ்ந்து ஒதுங்கி நின்று தொழுங்கின்ற பேரழகும் படைத்தவளுமான பெண்ணரசி தோன்றினாள்.

- கம்பராமாயணம் பாலகாண்டம் பாடல் 682

[3] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "வரதட்சணை என்பது மணமகள் தன் கணவனுக்குக் கொண்டு வரும் சொத்து அல்லது பணமாகும். உலகம் முழுவதிலும் இஃது அறியப்பட்டதே. பழங்கால இந்தியாவில் இதற்கு இணையாகக் கன்யாசுல்கம் என்ற ஒரு வழக்கம் இருந்தது. அதாவது, மணமகன் குடும்பத்தினர், தங்கள் குடும்பத்தைக் காக்கவும், அதன் சந்ததியை மேம்படுத்தவும் தகுந்த மணமகள் கிடைத்ததால் அந்த மணமகள் குடும்பத்திற்கு வரத்தையோ, சொத்தையோ, பணத்தையோ வழங்கும் முறையாகும் இது. வரதட்சணை, அல்லது அதற்கு இணையானது கட்டாயம் பணமாகக் கொடுக்கப்பட வேண்டியதில்லை. பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்ளப்படும் பரிசுப் பொருட்களாகவும் அஃது இருக்கலாம். இதுவே பிற்காலத்தில் பெரிய அழிவுகளை உண்டாக்கியது. இங்கே சீதையின் திருமணத்தில் ஜனகன் தனக்கு வரப்போகும் மருமகனின் வீரத்தை வரமாக விரும்புகிறான்" என்றிருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில், "வழக்கமான பிறப்பிடத்தில் உதிக்காத அவள் வில் வளைப்பதன் மூலம் கரம்பற்றப்படுபவளாகவும், இங்கே என் மகளாகவும் நிறுவப்பட்டாள்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராய் பதிப்பில், "தரையின் பரப்பில் இருந்து உயர்த்தப்பட்ட அவள் என் மகளாக வளர்க்கப்பட்டாள். கருவறையில் பிறக்காதவள் என்பதால் இந்தக் கன்னிகை வீரியசுல்கமாகக் கொடுக்கப்படுவாள்" என்றிருக்கிறது. அதன் அடிக்குறிப்பில், வீரியசுல்கமும், சுவயம்வரமும் ஒன்றல்ல. சுவயம்வரம் என்பது, கூடியிருக்கும் தகுந்தவர்களில் ஒரு கன்னிகையே தனக்கான வரனைத் தானே தேர்ந்தெடுக்கும் விழாவாகும். வீரியசுல்கமென்பது, பெரும் வீரத்தை வெளிப்படுத்திக் கேட்பவனுக்குக் கன்னிகையைக் கொடுப்பதாகும். சுல்கமென்றால் விலை என்று பொருள்" என்றிருக்கிறது. நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "பூமியிற் பிறந்த அப்பெண்பிள்ளையை நான் வளர்த்துவர, நாடோறும் வளர்ந்து வந்தனள். நான் வளர்த்ததனால் அவள் எனக்குப் புதல்வியாயினள். இந்தப் பெண்பிள்ளை அயோநிஜையாகையால் ஸாமாந்யராகிய ஒருவர்க்குங் கொடுக்கத்தகாளென்று ஆலோசித்து நம்மிடமிருக்கிற சிவதநுஸ்ஸை நாணேற்றும் வல்லவனுக்கே கொடுக்க வேண்டுமென்று நிச்சயித்து இதுவரையில் ஒருவர்க்கும் விவாஹஞ் செய்து கொடுக்காமல் நிறுத்தி வைத்திருக்கின்றனன்" என்றிருக்கிறது. தாதாசாரியரின் பதிப்பில், "இப்பெண்ணாயகத்தின் தோற்றத்தையும், பண்பையும், ஒப்புயாவில்லாத கட்டழகையும் வேந்தர்களெல்லோருங் கேள்வியுற்று, அடியேனிடம் வந்து இக்கன்னிகையை மணஞ்செய்து கொடுமெனப் பலவாறு கேட்டனர்கள். அவர்கள் இச்சீதையை மணம்புரிந்து கொள்வதற்குத் தகுதி ஒரு சிறிதுமில்லார்களென நன்கறிவேனாதலால், நேராக மறுத்துச் சொல்ல மாட்டாமல், கண்ணோட்டத்தால் இவ்வுருத்திரனது சராசனத்தை யாவன் நாணேற்றி ஒலியெழுப்புவானோ? அவனுக்கே என் அருமைத் திருமகளைத் திருமணம் புரிவிப்பேனென்று உறுதிமொழி கூறி, இத்தாணுவில்லைச் சீதாதேவியார் திருமணத்திற்கு இலக்காக வைத்திருக்கின்றேன்" என்றிருக்கிறது.

கலித் தானைக் கடலோடும் கைத் தானக் களிற்று அரசர்

ஒலித்து ஆனை என வந்து, மணம் மொழிந்தார்க்கு எதிர், "உருத்த

புலித் தானை, களிற்று உரிவைப் போர்வையான் வரி சிலையை

வலித்தானே மங்கை திருமணத்தான்" என்று, யாம் வலித்தோம்.

பொருள்: துதிக்கையும், மதநீரும் உடைய யானைப்படையைக் கொண்ட மன்னர்கள் ஆரவாரமுடைய சேனையைப் போன்ற கடல் போல் முழக்கம் செய்து வந்து மணம் செய்து கொள்ளக் கேட்டனர். எதிர்மொழியாகச் சினம் கொண்ட புலித்தோலை ஆடையாகவும், யானைத் தோலைப் போர்வாயாகவும் கொண்ட சிவன் போரில் பயன்படுத்தும் வில்லைத் தன் வலிமை கொண்டு வளைத்தவனே இந்த மங்கையை மணமுடிப்பான் என்று நான் உறுதியாகத் தெரிவித்தேன்

- கம்பராமாயணம் பாலகாண்டம் பாடல் 685

முனிபுங்கவரே, பூதலத்தில் உதித்தவளான என் மகள் உரிய வயதை அடைந்ததும் ராஜாக்கள் வந்து அவளை வரமாக வேண்டினர்.(15ஆ,16அ) பகவானே, கன்னிகையை வரமாக வேண்டும் பிருத்வீக்ஷிதர்களிடம் {பூமியின் மன்னர்களிடம்}, வீரியசுல்கத்தால் மட்டுமே {இது முடியும் என்று சொல்லி} என் மகளைக் கொடுக்காமல் இருந்தேன்.(16ஆ,17அ) முனிபுங்கவரே, அப்போது வீரியத்தை உறுதிசெய்ய {வில்லின் வலிமையை அறிய} விரும்பிய நிருபதிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி மிதிலையை அடைந்தனர்.(17ஆ,18அ) {வில்லின் வலிமையை} உறுதிசெய்ய விரும்பிய அவர்களின் அருகில் சிவதனு கொண்டு வரப்பட்டாலும், அவர்களால் அதை எடுக்கவோ, அசைக்கவோ {உயர்த்திப் பார்க்கவோ} முடியவில்லை[4].(18ஆ,19அ)

[4] கே.எம்.கே.மூர்த்தி பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சிவனுடைய இந்த வில் எட்டுச் சக்கரங்கள் பொருத்தப்பட்ட வண்டியில், ஐயாயிரம் மனிதர்களால் இழுத்து வரப்படுவது இதற்கு அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஆனந்த ராமாயணம், ஐநூறு காளைகளால் இழுத்துவரப்பட்டதாகச் சொல்கிறது. இராமாயணத்தின் இன்னும் பிற பதிப்புகளில், ஒன்றிரண்டு மனிதர்களால் இழுக்க முடியாது என்பதால் பல மனிதர்களால் இழுத்து வரப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில் சீதை, வேறு பெண்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களது பூப்பந்து இந்த வண்டிக்கு அடியில் சென்று விட்டதாகவும், அது மதிப்புமிக்க பெட்டி என்பதால் வேறு பெண்கள் அதன் அருகில் கூட செல்லவில்லை என்றும், ஆனால் சீதை சென்று பூமாலையை விலக்குவது போல் தன் இடக்கையால் அந்த வண்டியை விலக்கி அந்தப் பந்தை எடுத்ததாகவும். "மக்களின் நலத்திற்காக சீதை சில காலம் தன் கணவனைவிட்டுப் பிரிந்திருக்க வேண்டும்" என்று சப்தரிஷிகளின் மனைவியரில் ஒருத்தி சபித்ததற்கு, சிவனின் வில்லை எளிதாகக் கையாளும் இந்தத் திறனே சீதைக்கு அழிவைக் கொண்டு வந்ததாகவும் சில மரபுக்கதைகள் சொல்கின்றன.

மஹாமுனிவரே, அந்த வீரியவான்களின் வீரியத்தை அற்பமாகக் கருதிய நான், அந்த நிருபதிகளுக்கு எதிராக ஆணை பிறப்பித்தேன் {அவர்களை நிராகரித்தேன்}. தபோதனரே, அதை {அதன் விளைவை} நீர் அறிவீர்.(19ஆ,20அ) முனிபுங்கவரே, தங்கள் வீரத்தில் சந்தேகங்கொண்ட அந்த ராஜாக்கள் அனைவரும் பரமகோபத்துடன் மிதிலையை முற்றுகையிட்டனர்.(20ஆ,21அ) முனிபுங்கவரே, அவதூறு செய்யப்பட்டதாகக் கருதிய அவர்கள் பெருங்கோபமடைந்து இவ்வாறு மிதிலாபுரியைப் பீடித்தனர்.(21ஆ,22அ)

முனிசிரேஷ்டரே, ஒரு வருடம் பூர்ணமடைந்ததும் என் படைகள் அனைத்தும் சுருங்கியதன் காரணமாக நான் பெருந்துக்கம் அடைந்தேன்.(22ஆ,23அ) அப்போது தவத்தின் மூலமாக நான் தேவகணங்கள் அனைத்தையும் தணிவடைய {அருள்புரியச்} செய்தேன். ஸுரர்களும் பரமபிரீதியடைந்து {காலாட்படை, குதிரைப்படை, யானைப்படை, தேர்ப்படை என்ற} சதுரங்க பலத்தை {நால் வகைப் படைகளை எனக்கு} அளித்தனர்.(23ஆ,24அ) வீரமற்றவர்களும், தங்கள் வீரத்தில் சந்தேகம் கொண்டவர்களும், பாவ காரியம் செய்பவர்களுமான அந்த நிருபதிகள் {மன்னர்கள்}, மோதலில் பங்கப்பட்டு, அமாத்யர்களோடு {அமைச்சர்களுடன்} திசைகள் அனைத்திலும் பறந்தோடினர்.(24ஆ,25அ)

முனிசார்தூலரே, இதுவே பரமபாஸ்வரம் கொண்ட {பேரொளி படைத்த} அந்த தனுவாகும். ஸுவிரதரே {நல்ல விரதங்களைக் கொண்டவரே}, இதை ராமலக்ஷ்மணர்களுக்கும் காட்டுவேன்.(25ஆ,26அ) முனிவரே, இந்த தனுசில் ராமன் ஆரோபணம் செய்தால் {நாணேற்றினால்} அயோனிஜையான {யோனியில் பிறக்காத} என் மகள் சீதையை தாசரதிக்கு நான் தத்தம் செய்வேன் {தசரதனின் மகனான ராமனுக்குக் கொடுப்பேன்" {என்றான் ஜனகன்}.(26ஆ,இ)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 66ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 26

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

பிரம்மரிஷி | பால காண்டம் சர்க்கம் - 65 (40)

Brahmarishi | Bala-Kanda-Sarga-65 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: விஷ்வாமித்ரர் பிரம்மரிஷி நிலையை அடைந்த கதையை சொல்லி முடித்த சதாநந்தர்...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "இராமா, பிறகு அந்த மஹாமுனி {விசுவாமித்ரர்} ஹைமவதீ திசையை[1] விட்டுக் கிழக்குத் திசைக்குச் சென்று அங்கே கடும் தவம் செய்தார்.(1) இராமா, ஆயிரம் வருடங்கள் உத்தமமான மௌன விரதம் நோற்ற அவர், ஒப்பற்றதும், எவராலும் செய்ய முடியாததுமான கடுந்தவத்தைச் செய்து வந்தார்.(2) இராமா, கட்டை போலிருந்த அந்த மஹாமுனிக்குப் பல்வேறு இடையூறுகள் நேரினும் அவருக்குள் கோபம் நுழையவில்லை. இவ்வாறு உறுதியாக நிச்சயித்துக் கொண்டு தவத்தில் திடமாக நிலைத்திருந்தார்.(3,4அ) இரகோத்தமா {ரகு குலத்தில் பிறந்தவர்களில் உத்தமனான ராமா}, ஆயிரமாண்டுகள் விரதம் பூர்ணமடைந்ததும் அந்த மஹாவிரதர் அன்னம் உண்ணத் தொடங்கினார். அந்நேரத்தில் இந்திரன் ஒரு துவிஜனாகி அந்த அன்னத்தை யாசித்தான்[2].(4ஆ,5)

[1] இமயமலை இருக்கும் வடக்குத் திசையை விட்டுக் கிழக்கே செல்கிறார். தொடக்கத்தில் விஷ்வாமித்ரர் தெற்கே செல்கிறார், பிறகு மேற்கே செல்கிறார், அதன்பிறகு வடக்கே செல்கிறார், இப்போதோ கிழக்கே செல்கிறார்.

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இந்த அன்னமானது, ஆயிரம் வருடங்கள் தவம் செய்த பிறகு விஷ்வாமித்ரரால் தமக்காகச் சமைக்கப்பட்டது. தவசிகள் தங்களுக்காக சுயமாகச் சமைத்துக் கொள்ளும் உணவு பவித்ரமானது என்பதால் அது "வைஷ்வதேவம்" என்றழைக்கப்படுகிறது" என்றிருக்கிறது.

மஹாதபஸ்வியும், மௌன விரதம் இருந்தவருமான அந்த பகவான் {விஷ்வாமித்ரர்} விருப்பத்துடன் தமக்குச் சமைத்துக் கொண்ட உணவனைத்தையும் அந்த விப்ரனுக்கே {இந்திரனுக்கே} தத்தம் செய்தார். இதில் அன்னமேதும் எஞ்சவில்லை. அவர் உணவும் உண்ணாமல், விப்ரனிடமும் எதுவும் சொல்லாமல், மீண்டும் மூச்சை அடக்கி மௌனவிரதத்தைத் தொடர்ந்தார்.(6,7) அந்த முனிபுங்கவர் மேலும் ஆயிரம் வருடங்கள் மூச்சை அடக்கியபோது அவரது தலையில் இருந்து புகை எழுந்தது. இதனால் மூவுலகங்களும் பரிதவிப்பது போல நடுங்கின.(8,9அ)

அப்போது தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள், உரகர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோர் அவரது தேஜஸ்ஸால் மோஹமடைந்தனர். அவரது தவத்தால் ஒளிமங்கி களங்கத்தால் சிதைந்த அவர்கள் அனைவரும் பிதாமஹனிடம் {பிரம்மனிடம்} சென்று பேசினர்:(9ஆ,10) "தேவா, மஹாமுனி விஷ்வாமித்ரர் லோபமடையவும் {ஆசையில் மயங்கவும்}, குரோதமடையவும் {கோபமடையவும்} அனைத்து வகையிலும் நாங்கள் முயன்றும்கூட அவரிடம் தவம் பெருகி வருகிறது.(11) அவரிடம் சிறு குற்றமும் தென்படவில்லை. அவர் மனத்தில் விரும்புவது கொடுக்கப்படாவிட்டால் தம் தவத்தால் சராசரங்களுடன் {அசைவன, அசையாதனவற்றுடன்} கூடிய திரிலோகத்தையும் அவர் நாசம் செய்து விடுவார்.(12,13அ) திசைகள் யாவும் கொந்தளிக்கின்றன, எதுவும் பிரகாசிக்கவில்லை. சாகரங்கள் {பெருங்கடல்கள்} யாவும் கலக்கமடைகின்றன, பர்வதங்கள் {மலைகள்} யாவும் வெடித்துச் சிதறுகின்றன.(13ஆ,14அ) பிரம்மாவே, வசுதை {பூமி} பெரிதும் நடுங்குகிறாள். வாயுவும் கொந்தளித்து வீசுகிறான். என்ன செய்ய வேண்டுமெனன எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. மக்கள் {இறை} நம்பிக்கை அற்றவர்களாகிறார்கள். (14ஆ,15அ) திரிலோகங்களும் {மூவுலகங்களில் உள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தும்} புலன்கள் குழம்பி மயக்கமடைந்தவை போலிருக்கின்றன. அந்த மஹாரிஷியின் தேஜஸிற்கு முன் பாஸ்கரன் {சூரியன்} ஒளி குன்றியிருக்கிறான்.(15ஆ,16அ) தேவா, அந்த மஹாமுனி {உலகங்கள் அனைத்தையும்} நாசம் செய்யும் புத்தியை அடைவதற்கு முன் அக்னி ரூபமானவரும், பெரும் பிரகாசம் கொண்டவருமான அந்த பகவான் {விஷ்வாமித்ரர்} சமாதானப்படுத்தப்பட வேண்டும்.(16ஆ,17அ) அகிலத் திரிலோகங்களும் பூர்வத்தில் காலாக்னியால் எவ்வாறு எரிக்கப்பட்டதோ அவ்வாறே இப்போதும் எரியும். அவர் தேவராஜ்ஜியத்தையும் வேண்டக்கூடும். எனவே, அவர் வேண்டுவது எதுவானாலும் அது கொடுக்கப்படட்டும்" {என்றனர் தேவர்கள்}.(17ஆ,18அ)

ஸுரகணங்கள் அனைத்தும் பிதாமஹனை முன்னிட்டுக் கொண்டு மஹாத்மாவான விஷ்வாமித்ரரிடம் சென்று, இந்த மதுர வாக்கியத்தைச் சொன்னார்கள்:(18ஆ,19அ) "பிரம்மரிஷியே, உமக்கு ஸ்வாகதம் {நல்வரவு}. உமது தவத்தால் நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தோம். {என்று தேவர்கள் சொன்னதும், பிரம்மன் அந்த முனிவரிடம்} கௌசிகா, உக்கிர தவத்தால் நீ பிராஹ்மண்யத்தை அடைந்துவிட்டாய்.(19ஆ,20அ) பிராமணா, மருத்கணங்களுடன் கூடிய நான் உனக்கு தீர்க்காயுளைக் கொடுக்கிறேன். பேரின்ப அருள்நிலை உன்னைத் தழுவட்டும். நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக. சௌம்யனே {மென்மையானவனே}, நீ விரும்பியவாறு செல்வாயாக" {என்றான் பிரம்மன்}.(20ஆ,21அ)

பிதாமஹனும், திரிதிவவாசிகள் {தேவலோகவாசிகள்} அனைவரும் சொன்னதைக் கேட்ட அந்த மஹாமுனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி இவ்வாறு சொன்னார்:(21ஆ,22அ) "எனக்குப் பிராஹ்மண்யமும், தீர்க்காயுளும் கொடுக்கப்பட்டால், ஓங்காரமும், வஷட்காரமும், வேதங்களும் தாமே வந்து என்னை ஆதரிக்கட்டும்.(22ஆ,23அ) க்ஷத்ரவேதத்தை {அதர்வணம்} அறிந்தவர்களிலும், பிரம்மவேதத்தை {ரிக், சாம, யஜுர்} அறிந்தவர்களிலும் சிரேஷ்டரும் {சிறந்தவரும்}, பிரம்மபுத்திரருமான வசிஷ்டர் என்னை இவ்வாறே {பிரம்மரிஷி என்று} அழைக்க வேண்டும். இதுவே என் பெரும் விருப்பமாகும். ஸுரரிஷபர்களே {தேவர்களில் சிறந்தவர்களே}, இதைச் செய்துவிட்டால் நீங்கள் செல்லலாம்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(23ஆ,24)

ஜபவரரான வசிஷ்டரும், தேவர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அங்கே வந்து, {விஷ்வாமித்ரரிடம்} நட்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டு, "நீர் பிரம்மரிஷி ஆகிவிட்டீர்" என்று சொன்னார்.(25) மேலும், "இதில் சந்தேகம் வேண்டாம். நீர் பிரம்மரிஷியே. அனைத்தும் உமக்குக் கைகூடும்" என்று சொல்லிவிட்டு தேவர்கள் அனைவரும் வந்தவாறே சென்றனர்.(26)

தர்மாத்மாவான விஷ்வாமித்ரர், உத்தமமான பிராஹ்மண்யத்தை அடைந்ததும் பிரம்மரிஷியும், ஜபவரருமான வசிஷ்டரைப் பூஜித்தார்.(27) பிறகு அவர் இலக்கை அடைந்தவராக தவம் செய்தபடியே மஹீ {பூமி} முழுவதும் திரிந்து வந்தார். இராமா, இந்த மஹாத்மாவால் இவ்வாறே பிராஹ்மண்யம் அடையப்பட்டது.(28) இராமா, இந்த முனிசிரேஷ்டர், தவமே வடிவமானவர். எப்போதும் தர்மத்தில் ஊக்கம் உள்ளவர். இவர் வீரியத்தின் பிறப்பிடமாகத் திகழ்பவர்" {என்றார் சதாநந்தர்}.(29)

மஹாதேஜஸ்வியான அந்த த்விஜோத்தமர் {இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்த சதாநந்தர்} இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு ஓய்ந்தார். இராமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோரின் முன்னிலையில் சதானந்தரின் சொற்களைக் கேட்ட ஜனகன், தன் கைகளைக் கூப்பியபடியே குசிகாத்மஜரிடம் {விஷ்வாமித்ரரிடம்} இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(30,31அ) "கௌசிகரே, முனிபுங்கவரே, காகுத்ஸ்தர்களுடன் {ராமலக்ஷ்மணர்களுடன்} என்னுடைய யஜ்ஞத்திற்குத் தாம் வந்திருப்பதால் நான் தன்யனும் ஆனேன், உமது அனுக்கிரகத்தையும் அடைந்தேன்.(31ஆ,32அ) மஹாமுனிவரே, பிராமணரே, உமது தரிசனம் பெற்ற நான் பவித்ரமடைந்தேன். உம்மைக் கண்டதனால் பல வகை குணங்களும் {வரங்களும்} என்னால் அடையப்பட்டன.(32ஆ,33அ) மஹாதேஜஸ் பொருந்திய பிராமணரே, உம்முடைய விஸ்தாரமான கீர்த்தியும், மஹாதவமும் என்னாலும், மஹாத்மாவான ராமனாலும் கேட்கப்பட்டன.(33ஆ,34அ) இந்தச் சபைக்கு வந்திருக்கும் சபை உறுப்பினர்களும் உமது எண்ணற்ற குணங்களைக் கேட்டறிந்தனர். உமது தவமும், பலமும் அளவிடப்படமுடியாதவையாகும். குசிகாத்மஜரே, உமது குணங்களும் {புகழும்} இவ்வாறே எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்.(34ஆ,35) விபுவே, ஆச்சரியப்படத்தக்க இந்தக் கதைகளைக் கேட்டும் எனக்கு நிறைவேற்படவில்லை. முனிசிரேஷ்டரே, ரவிமண்டலம் சாய்கிறது {சூரியன் அஸ்தமிக்கப் போகிறான்}. கர்மகாலமும் {மாலைக் கடனைச் செய்யும் தருணமும்} நெருங்கிவிட்டது.(36) மஹாதேஜஸ்வியே, நாளை விடியலில் என்னைக் காண்பதே உமக்குத் தகும். ஜபசிரேஷ்டரே, ஸ்வாகதம் {உமக்கு நல்வரவு}. எனக்கு விடை கொடுத்து அனுப்புவீராக" {என்றான் ஜனகன்}.(37)

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த முனிவரர் {விஷ்வாமித்ரர்} பிரீதியடைந்தார். மகிழ்ச்சியுடன் செல்லும் புருஷரிஷபனான ஜனகனைப் புகழ்ந்து உடனே விடைகொடுத்தார்.(38) வைதேஹனான {விதேஹ நாட்டின் வழித்தோன்றலான} மிதிலாதிபன் {மிதிலையின் மன்னன்} அந்த முனிசிரேஷ்டரிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு உபாத்யாயர்கள் {ஆசிரியர்கள்}, உறவினர்கள் ஆகியோருடன் அவரைப் பிரதக்ஷிணம் செய்தான் {வலம் வந்தான்}.(39) தர்மாத்மாவான விஷ்வாமித்ரரும், ராம, லக்ஷ்மணனுடன் மஹாரிஷிகளால் பூஜிக்கப்பட்டவராகத் தமது வசிப்பிடத்தை நோக்கிச் சென்றார்.(40)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 65ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 40

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

அரம்பை | பால காண்டம் சர்க்கம் - 64 (20)

Rambha | Bala-Kanda-Sarga-64 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: அரம்பையைச் சபித்த விஷ்வாமித்ரர்; புலன்களை வென்று பிராமண நிலையை அடைய மீண்டும் ஆயிரமாண்டு கடுந்தவம் இருந்தது...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார் [இந்திரன் ரம்பையிடம்]}, "அரம்பையே, ஸுர {தேவ} காரியமிது. இந்த மகத்தான பணியை நீ செய்வாயாக. கௌசிகரை லோபமடையச் செய்து {மயக்கி} காம மோஹத்தில் ஆழ்த்துவாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(1)

இராமா, மதிமிக்கவனான சஹஸ்ராக்ஷனால் {ஆயிரங்கண் இந்திரனால்} இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த அப்சரஸ் கூச்சத்துடன் கைகளைக் கூப்பி ஸுரேஷ்வரனிடம் {தேவர்களின் தலைவனிடம்} இந்த வாக்கியத்தை மறுமொழியாகக் கூறினாள்:(2) "ஸுரபதியே, அந்த விஷ்வாமித்ர மஹாமுனி பயங்கரமானவர். தேவா, என் மேல் அவர் கோரமான குரோதங் கொள்வார் {கோபமடைந்து சபித்துவிடுவார்}. இதில் ஐயமில்லை. எனவே, எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது. தேவா, பொறுமை காப்பதே உமக்குத் தகும்" {என்றாள் ரம்பை}.(3,4அ)

இராமா, அச்சத்துடன் கூடிய அவளால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சஹஸ்ராக்ஷன், பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தவளும், கைகளைக் கூப்பி நின்றவளுமான அவளிடம் சொன்னான்:(4ஆ,5அ) "அரம்பையே, அஞ்சாதே. நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக. என் சாசனத்தை {ஆணையை} நிறைவேற்றுவாயாக. பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களைக் கொண்ட {வசந்த} காலத்தில் இதயங்கவரும் கோகிலமாகி {குயிலாகி} கந்தர்பனுடன் {காமனுடன்} சேர்ந்து உன் அருகில் நான் துணையிருப்பேன். (5ஆ,6) அரம்பையே, உன் பரமபாஸ்வரரூபத்தை {பளபளப்பான சாயலைப்} பன்மடங்காக்குவாயாக. கௌசிக ரிஷியின் தவத்தைக் கெடுப்பாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(7)

அவள் இந்த வசனத்தைக் கேட்டு உத்தம ரூபம் தரித்த லலிதையாகி {அழகிய பெண்ணாகி} முகத்தில் புன்னகை தோன்ற விஷ்வாமித்ரரை வசீகரிக்கத் தொடங்கினாள்.(8) அவர் அழகாகக் கூவும் கோகிலத்தின் ஒலியைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்தவராக அவளை {ரம்பையைக்} கண்டார்.(9)

அப்போது அந்த ஒலியைக் கேட்டும், ஒப்பில்லாத கீதத்தைக் கேட்டும் ரம்பையைப் பார்த்தும் அந்த முனிவர் சந்தேகம் அடைந்தார்.(10) முனிபுங்கவரான குசிகாத்மஜர் {குசிகனின் மகனான விஷ்வாமித்ரர்} இது சஹஸ்ராக்ஷனின் {ஆயிரங்கண் இந்திரனின்} செயல் என்பதை அறிந்து, பெருங்குரோதமடைந்து ரம்பையைச் சபித்தார்:(11) "துர்பாக்கியம் கொண்ட ரம்பையே, காமக்ரோதங்களை வெல்ல தவம் செய்து கொண்டிருக்கும் என்னை மயக்கினாய். பத்தாயிரம் வருடங்கள் நீ கல்லாகக் கிடப்பாயாக.(12) பளபளப்பான ரம்பையே, என் குரோதத்தால் பீடிக்கப்பட்ட உன்னை, தபோபலமிக்க ஒரு பிராமணர் விடுவிப்பார்[1]" {என்றார் விசுவாமித்ரர்}.(13)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "இந்த ரம்பையை விடுவிக்கப்போகிறவர் பிரம்மனின் மானஸபுத்திரரான வசிஷ்டரைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. விஷ்வாமித்ரருக்கு வசிஷ்டரிடம் விரோதம் இருந்தாலும் அவர் மீது பெரும் மதிப்புக் கொண்டிருந்தார்" என்றிருக்கிறது.

மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாமுனியுமான விஷ்வாமித்ரர், கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு மனம் சோர்ந்தார்[2].(14) அப்போதே அவரிடம் பெருஞ்சாபம் பெற்ற ரம்பையும் கல்லாகிவிட்டாள். அந்த மஹரிஷியின் சொற்களைக் கேட்ட கந்தர்பனும் {மன்மதனும்}, உடனிருந்தவனும் {இந்திரனும் அங்கிருந்து} தப்பிச் சென்றனர்.(15) இராமா, அந்த மஹாதேஜஸ்வி கோபத்தால் தம் தவம் அபகரிக்கப்பட்டதையும், இந்திரியங்கள் வெல்லப்படாதததையும் கண்டு ஆத்மசாந்தி அடையாதிருந்தார்.(16)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "அற்பமான காரணங்களுக்காகவோ, பலவீனர்களின் மீதோ கோபம் கொள்வது தவ சக்தியையும், புண்ணியத்தையும் இழக்கச் செய்யும். கட்டுக்கடங்காத மனோபாவம் தவச் சக்தியை அழிப்பதோடல்லாமல் நீடித்த மனச்சோர்வையும் அளிக்கும். "கேட்டல், தீண்டல், காண்தல், உண்தல், நுகர்தல் ஆகியவற்றால் மகிழ்ச்சியோ, துயரோ கொள்ளாதவனே ஜிதேந்திரியன் {புலன்களை வென்றவன்} ஆவான்" என்று மனு சொல்கிறார். பகவத்கீதையின் கர்மயோகம் முழுவதும் இதையே சொல்கிறது. "பாரதரிஷபா, முதலில் உனது புலன்களை வென்று இந்தப் பாவத்தை அழிப்பாயாக. ஏனெனில், இது கல்வியாலும், தியானத்தாலும் அடையப்பட்ட அறிவை அழிக்கிறது" என்று பகவத்கீதை 3:41 சொல்கிறது" என்றிருக்கிறது. 

தவம் கெட்டுப் போனதைக் கண்ட அவர் தமது மனத்தில், "இனி நான் குரோதங் கொள்ளாதிருக்க வேண்டும். எவ்வகையிலும் பேசாதிருக்க வேண்டும்.(17) அல்லது ஆயிரம் வருடங்கள் மூச்சு விடாமல் இருப்பேன். இந்திரியங்களை வெல்லும் வரை நான் என் சரீரத்தை மெலிந்து வற்றச் செய்வேன்.(18) தவத்தின் மூலம் பிரஹ்மண்யத்தை {பிராமண நிலையை} அடையும் வரையில் எவ்வளவு வருடங்கள் ஆனாலும் அதுவரையிலும் மூச்சுவிடாமலும், உண்ணாமலும் இருப்பேன். நான் தவம் செய்யும்போது என் உடல் உறுப்புகள் சிதையாதிருக்கட்டும்" என்று தீர்மானித்தார்.(19,20அ)

இரகுநந்தனா, இவ்வாறே அந்த முனிபுங்கவர் ஆயிரமாண்டுகளுக்கு உலகில் ஒப்பில்லாத நோன்பை நோற்றார்" {என்றார் சதாநந்தர்}.(20ஆ)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 64ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 20

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

தீர்க்காயுள் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 62 (28)

Longevity | Bala-Kanda-Sarga-62 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: விஷ்வாமித்ரர் தமது மகன்களைச் சபித்து, சுனசேபனைக் காத்து தம் தவத்தைத் தொடர்ந்தது...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "நரசிரேஷ்டா, ரகுநந்தனா, பெரும்புகழ் பெற்றவனான அந்த ராஜா {அம்பரீசன்}, சுனசேபனை அழைத்துச் சென்று மத்தியான வேளையில் புஷ்கரக் கரையில் ஓய்வெடுத்தான்.(1) அவன் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பெரும்புகழ்பெற்ற சுனசேபன் முக்கியப் புஷ்கரத்திற்குச் சென்று ரிஷிகளுடன் தவம் செய்து கொண்டிருந்த தன் மாதுலரான {தாய்மாமனான} விஷ்வாமித்ரரைத் தரிசித்தான்.(2,3அ)

இராமா, தாகத்தால் சிரமமடைந்து, முகம் வாடி, தீனனாக {பரிதாப நிலையில்} இருந்த அவன் அந்த முனிவரின் {விசுவாமித்ரரின்} மடியில் விழுந்து இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(3ஆ,4அ) "சௌம்யரே, முனிபுங்கவரே, எனக்கு மாதாவும் இல்லை, பிதாவும் இல்லை எனும்போது ஞாதிகளையும் {தாயாதிகளையும்}, பந்துக்களையும் {உறவினர்களையுங்} குறித்து என்ன சொல்ல? தர்மத்திற்காக நீர் என்னைக் காப்பதே தகும்.(4ஆ,5அ) நரசிரேஷ்டரே, நீர் யாவரையும் காப்பவர், யாவருக்கும் நன்மை செய்பவர். ராஜாவின் காரியமும் நிறைவேற வேண்டும். நான் அழிவடையாமல் தீர்க்காயுளுடன் இருந்து, உத்தமமான ஒப்பற்ற தவங்களைச் செய்து, சுவர்க்கலோகம் செல்ல விரும்புகிறேன்.(5ஆ,6) அநாதையான {நாதனற்ற} எனக்கு தெய்வீக உணர்வுடன் மனமிரங்கி நீர் நாதனாக வேண்டும். புத்திரனைக் காக்கும் பிதாவைப் போல இந்த வருத்தத்தில் இருந்து என்னைப் பாதுகாப்பதே உமக்குத் தகும்" {என்றான் சுனசேபன்}.(7)

மஹாதபஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர் இந்த வசனத்தைக் கேட்டுப் பலவிதங்களில் அவனை சாந்தப்படுத்தி, தமது புத்திரர்களிடம் இதைச் சொன்னார்:(8) "நன்மையை விரும்பும் பிதாக்கள் என்ன காரணத்திற்காகப் புத்திரர்களைப் பெறுகிறார்களோ அந்தப் பரலோக நன்மைக்கான காலம் இதோ வந்திருக்கிறது[1].(9) இந்த பாலன் முனிசுதனாவான். இவன் என்னைச் சரணடைந்திருக்கிறான். புத்திரர்களே, இவனுக்கு ஜீவனை அளித்துப் பிரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்.(10) நீங்கள் அனைவரும் நற்செயல்களைச் செய்கிறீர்கள். நீங்கள் அனைவரும் தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறீர்கள். {உங்களில் ஒருவன்} நரேந்திரனின் விலங்காகி {அம்பரீச மன்னனின் யஜ்ஞ விலங்காகி} அக்னியை நிறைவடையச் செய்வீராக.(11) சுனசேபன் நாதனுள்ளவனாவான். யஜ்ஞம் இடையூறின்றி நிறைவேறும். தேவர்கள் நிறைவடைவார்கள். என் வாக்கும் தவறாது" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(12)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "ஒரு தந்தை இம்மையில் சமூகத்திற்கு நல்லது செய்யும் காரணத்திற்காகவும், மறுமையில் சுவர்க்கத்தில் உரிய இடத்தைப் பெறுவதற்காகவும் மகன்களைப் பெறுகிறான். எனவே, இவனை அகால மரணத்தில் இருந்து காத்து நல்லது செய்து, சுவர்க்கத்தில் எனக்குரிய இடத்தை ஈட்டுவதற்கான செயலைச் செய்யுங்கள் என்று விஷ்வாமித்ரர் தம் மகன்களிடம் கோருகிறார்" என்றிருக்கிறது.

நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களிற்சிறந்த ராமா}, மனுஷ்யந்தன் முதலிய சுதன்கள் {விஷ்வாமித்ரரின் மகன்கள்} முனிவரின் வசனத்தைக் கேட்டு அஹங்காரமடைந்து பரிகாசத்துடன் இதைச் சொன்னார்கள்:(13) "விபுவே, ஆத்மசுதர்களை {தன் பிள்ளைகளைக்} கைவிட்டு, அன்னிய சுதனை {மற்றவர் மகனைக் காப்பது} நாய் மாமிச போஜனம் செய்வதைப் போன்ற அகாரியமென எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது" {என்றனர்}[2].(14)

[2] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "விஷ்வாமித்ரர், "நாய் இறைச்சி உண்டது" குறித்துத் தமது மகன்கள் உட்படக் கிட்டத்தட்ட அனைவராலும் இகழப்படுகிறார். விஷ்வாமித்ரர் ஒருமுறை உணவு கிடைக்காத போது நாயின் இறைச்சியை உண்ண முயன்று கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டார் என்ற ஒரு கதை மஹாபாரதத்தில் இருக்கிறது. பிற்காலத்தில் வசிஷ்டரின் மகன்களைச் சபித்த போதும் விஷ்வாமித்ரரின் சாபக் கருப்பொருளாக நாய் இறைச்சியே அமைந்தது. இப்போதும் கூட அதே கருப்பொருளைக் கொண்டே தம் மகன்களையும் சபிக்கப்போகிறார்" என்றிருக்கிறது. மஹாபாரதம் சாந்தி பர்வம் 141ம் அத்தியாயத்தில் விஷ்வாமித்ரர் நாய் இறைச்சி உண்ண முயன்ற கதை வருகிறது. 

அந்த முனிபுங்கவர் {விசுவாமித்ரர்} தமது புத்திரர்களின் வசனத்தைக் கேட்டு குரோதத்தால் கண்கள் சிவக்கப் பேசத் தொடங்கினார்:(15) "என் வாக்கியத்தை மீறினீர்கள். வெறுக்கத்தக்க வகையிலும், எனக்கு மயிர்க்கூச்சம் ஏற்படும் வகையிலும் கடினமொழிகளை உரைத்து தர்மத்தைத் தள்ளி குற்றஞ்சாட்டுகிறீர்கள்.(16) நீங்கள் அனைவரும் வாசிஷ்டர்களைப் போன்ற ஜாதியராகி {வசிஷ்டரின் மகன்கள் அடைந்த முஷ்டிக ஜாதியாகி} நாய் மாமிச போஜனம் செய்து பிருத்வியில் (புவியில்) முழுமையாக ஆயிரம் வருடங்கள் திரிவீராக" {என்று சபித்தார்}.(17)

தமது புத்திரர்களைச் சபித்த அந்த முனிவரர், அச்சத்தில் இருந்த சுனசேபனுக்குப் பாதிப்பில்லாமல் அவனைப் பாதுகாக்கும் வகையில் இவ்வாறு பேசினார்:(18) "சிவந்த மாலைகள் சாற்றப்பட்டதும், சந்தனம் பூசப்பட்டதுமான வைஷ்ணவ {விஷ்ணுவை தேவதையாகக் கொண்ட} யூபத்தை அடைந்ததும், பவித்ரமான பாசக்கயிற்றால் கட்டப்படும்போது இந்தச் சொற்களை அக்னியிடம் சொல்வாயாக.(19) முனிபுத்திரனே {சுனபேசனே}, அம்பரீசன் யஜ்னத்தில் இவ்விரண்டு திவ்யமான பாடல்களைப் பாடினால் {மந்திரங்களைச் சொன்னால்} உன் எண்ணம்[3] நிறைவேறும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(20)

[3] நரசிம்மாசாரியன் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "சாவாமற் பிழைக்க வேணுமென்னுங்கருத்து" என்றிருக்கிறது.

சுனசேபன் அவ்விரண்டு பாடல்களையும் மிகக் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டு ராஜசிம்மனான அம்பரீசனிடம் சென்று,(21) "மஹாபுத்திமானே, ராஜசிம்மரே, வருவீராக நாம் சீக்கிரம் செல்வோம். ராஜேந்திரரே, தீக்ஷை பெறுவீராக" என்று சொன்னான்.(22)

அந்த நிருபதி {மக்கள் தலைவனான அம்பரீசன்} ரிஷிபுத்திரனின் இந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்து சோம்பலின்றி யஜ்ஞ மண்டபத்திற்கு சீக்கிரமாகச் சென்றான்.(23) அந்த ராஜா, சதஸ்யர்களின் {வேள்வி செய்விப்பவர்களின்} அனுமதியைப் பெற்று, பவித்ரமான காரியங்களுக்கு ஆயத்தம் செய்து அவனைச் செவ்வாடைகள் உடுத்தச் செய்து யஜ்ஞவிலங்காக்கி யூபத்தில் பாதுகாப்பாகக் கட்டினான்.(24)

அந்த முனிபுத்திரன் {சுனசேபன்} கட்டப்பட்டதும் ஸுரர்களான இந்திரன், இந்திரானுஜன் {இந்திரனின் தம்பியான உபேந்திரன் [விஷ்ணு]} ஆகிய இருவரையும் விதிப்படி சொல்லப்படும் மேன்மையான சொற்களால் {மந்திரங்களால்} நிறைவடையச் செய்தான்.(25) இராகவா, ரஹஸ்ய ஸ்துதியால் நிறைவடைந்த சஹஸ்ராக்ஷன் {ஆயிரங்கண் இந்திரன்} பெரும் பிரீதியுடன் சுனசேபனுக்கு தீர்க்காயுளை வழங்கினான்.(26) நரசிரேஷ்டா, ராமா, சஹஸ்ராக்ஷனின் அருளால் அந்த ராஜனும் {அம்பரீசனும்} யஜ்ஞ பலனைப் பலமடங்குகளாக அடைந்தான்.(27) நரசிரேஷ்டா, தர்மாத்மாவும், மஹாதபஸ்வியுமான விஷ்வாமித்ரர், புஷ்கரையில் மீண்டும் ஆயிரம் வருடங்கள் தவமிருந்தார்" {என்றார் சதாநந்தர்}.(28)

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 62ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 28

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

திரிசங்கு சுவர்க்கம் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 60 (34)

Trishanku Svarga | Bala-Kanda-Sarga-60 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: சுவர்க்கத்திற்கு உயர்ந்த திரிசங்கு; இந்திரனால் சுவர்க்கத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டது; அவனுக்காக மற்றொரு சுவர்க்கத்தை உண்டாக்கிய விஷ்வாமித்ரர்...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர், மஹோதயருடன் கூடிய வாசிஷ்டர்களின் {வசிஷ்டரின் மகன்களுடைய} தபோபலம் அழிந்ததை அறிந்து, ரிஷிகளின் மத்தியில் இதை அறிவித்தார்:(1) "இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றலும், திரிசங்கு என்று நன்கு அறியப்பட்டவனும், தர்மிஷ்டனும், நல்லவனுமான இவன், தன் சரீரத்துடன் தேவலோகம் செல்ல விரும்பி என்னை சரணடைந்திருக்கிறான்.(2,3அ) இவன் தன் சரீரத்துடன் தேவலோகம் செல்ல வழிவகுக்கும் யஜ்ஞத்தை என்னுடன் சேர்ந்து நீங்கள் அனைவரும் நடத்தித் தர வேண்டும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(3ஆ,4அ)

விஷ்வாமித்ரரின் சொற்களைக் கேட்டவர்களும், தர்மத்தை அறிந்தவர்களுமான மஹரிஷிகள் அனைவரும் விரைவாக ஒன்று சேர்ந்து தர்மத்திற்குப் பொருந்தும் இந்தச் சொற்களைத் தங்களுக்குள் பேசினர்:(4ஆ,5அ) "குசிகனின் வழித்தோன்றலும், பரமகோபம் அடைபவருமான இம்முனிவர் சொன்னவை அனைத்தையும் செய்வோம். இதில் ஐயமில்லை. இல்லையென்றால் அக்னிக்கு ஒப்பான இந்த பகவான் கடுஞ்சாபம் அளிப்பார்.(5ஆ,6) எனவே, இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றல் {திரிசங்கு}, விஷ்வாமித்ரரின் தேஜஸ்ஸால் சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்லும் வகையில் நாம் யஜ்ஞத்தைச் செய்வோம். அனைவரும் காரியத்தைத் தொடங்குவோம்" {என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்}.(7,8அ)

இவ்வாறு சொன்ன அந்த மஹரிஷிகள், அதற்கான பணிகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர் {அந்த யஜ்ஞத்தின்} யாஜகரானார் {அத்வர்யுவானார்}.(8ஆ,9அ) மந்திரங்களை நன்குணர்ந்த ரித்விஜர்களும், கல்பங்களுக்கு {சாத்திரங்களுக்கு} இணக்கமான மந்திரங்களை விதிப்படி சொல்லி அனைத்துக் கர்மங்களையும் செய்தனர்.(9ஆ,10அ)

நெடுங்காலத்திற்குப் பிறகு, மஹாதேஜஸ்வியான விஷ்வாமித்ரர், ஹவிர்ப்பாகங்களைக் கொடுப்பதற்காக தேவர்கள் அனைவரையும் ஆவாஹநம் செய்தார் {மந்திரங்களைச் சொல்லி நல்ல முறையில் அழைத்தார்}.(10ஆ,11அ) எனினும் தேவர்கள் எவரும் ஹவிர்ப்பாகங்களை ஏற்க வரவில்லை. பெருங்கோபமடைந்த விஷ்வாமித்ர மஹாமுனி, ஸ்ருவத்தை {ஹோமம் செய்யும் அகப்பையை} உயர்த்தி, குரோதத்துடன் திரிசங்குவிடம் இதைச் சொன்னார்:(11ஆ,12) "நரேஷ்வரா {மனிதர்களின் தலைவா, திரிசங்குவே}, நான் அடைந்த தவத்தின் வீரியத்தைப் பார். இத்தகையவனான நான் உன்னை சரீரத்துடன் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்புவேன். நராதிபா, அடைதற்கரிய திவத்தை {சுவர்க்கத்தை} உன் சரீரத்துடன் அடைவாயாக.(13,14அ) ராஜாவே, என்னால் அடையப்பட்ட தவத்தின் பலன் சிறிதாவது இருக்குமல்லவா? அந்த தேஜஸின் மூலம் நீ சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்வாயாக" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(14ஆ,15அ)

காகுத்ஸ்தா {ராமா}, அந்த முனிவர் இவ்வாறு சொல்லி, மற்ற முனிவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த நரேஷ்வரன் {மனிதர்களின் தலைவனான திரிசங்கு} தன் சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} நோக்கி எழுந்தான்.(15ஆ,16அ) ஸுரகணங்கள் {தேவர்கள்} அனைவருடன் கூடிய பாகசாசனன் {இந்திரன்}, ஸ்வர்க்கலோகம் வந்த திரிசங்குவைக் கண்டு இந்த வசனத்தைச் சொன்னான்:(16ஆ,17அ) "திரிசங்குவே, நீ இன்னும் ஸ்வர்க்கத்தை உனதாக்கவில்லை. நீ திரும்பிச் செல்வாயாக. குருசாபம் அடைந்த மூடா, சரீரந்திரும்பி {தலைகீழாகப்} பூமியில் விழுவாயாக" {என்றான் இந்திரன்}.(17ஆ,18அ)

மஹேந்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்தத் திரிசங்கு, தபோதனரான விஷ்வாமித்ரரை நோக்கி, "என்னைக் காப்பீராக" என்று உரக்கக் கதறியபடியே வானத்தில் இருந்து விழுந்தான்.(18ஆ,19அ) அவன் {திரிசங்கு} உரக்கக் கதறியதைக் கேட்ட கௌசிகர் {விஷ்வாமித்ரர்} தீவிர கோபமடைந்து, "நில், நிற்பாயாக" என்று சொன்னார்.(19ஆ,20அ)

ரிஷிகளின் மத்தியில் மற்றொரு பிரஜாபதியை {படைப்பாளனான பிரம்மனைப்} போல இருந்த அந்த தேஜஸ்வி {விசுவாமித்ரர்}, தக்ஷிணமார்க்கத்தில் {தென் திசையின் வழியில்} வேறு சப்தரிஷிகளைப் படைத்தார். பெரும் புகழ்பெற்ற அவர் {விஷ்வாமித்ரர்}, முனிகளின் மத்தியில் நின்று குரோதமடைந்தவராக தக்ஷிண திசையில் புதிய நக்ஷத்திர மாலையை {நட்சத்திரங்களின் வரிசையைப்} படைத்தார்.(20ஆ-22அ) நக்ஷத்திர வம்சங்களையும் படைத்துக் குரோதக்கறை படிந்தவராக, "மற்றொரு இந்திரனை உண்டாக்குவேன். அல்லது இந்த லோகம் இந்திரனற்றதாக இருக்கட்டும்" என்று சொல்லிவிட்டு, மேலும் குரோதத்துடன் அவர் வேறு தேவர்களையும் படைக்கத் தொடங்கினார்.(22ஆ,23)

அப்போது ரிஷிகளும், ஸுரர்களும், அஸுரர்களும் பெருங்கலக்கமடைந்து, மஹாத்மாவான விஷ்வாமித்ரரிடம் நற்சொற்களைச் சொல்லும் வகையில்,(24) "தபோதனரே, பெரும் நற்பேறு பெற்றவரே, குருசாபத்தால் வீழ்ந்த இந்த ராஜன், சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்க்கம்} செல்வது ஒருபோதும் தகாது" என்றனர்.(25)

முனிபுங்கவரான கௌசிகர், தேவர்களின் வசனத்தைக் கேட்டு, பாராட்டத்தக்க இந்த வாக்கியத்தை அந்த தேவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார்:(25) "நீங்கள் மங்கலமாக இருப்பீராக. பூபதியான இந்தத் திரிசங்குவை சரீரத்துடன் உயர்த்துவதாக இவனிடம் செய்த பிரதிஜ்ஞையை மெய்யற்றதாக்கும் உற்சாகம் எனக்கில்லை.(27) சரீரத்துடன் கூடிய சாஷ்வத ஸ்வர்க்கம் திரிசங்குவுக்கு அமையட்டும். மேலும் எவை {என்னால்} படைக்கப்பட்டனவோ, அந்த நக்ஷத்திரங்கள் அனைத்தும் என்னுடையவையாகவே இந்த லோகங்கள் இருக்கும் வரை உறுதியாக நிலைத்திருக்கட்டும். ஸுரர்கள் அனைவரும் இதை ஏற்பதே தகும்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(28,29)

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் அந்த முனிபுங்கவரிடம் மறுமொழியாக, "அவ்வாறே ஆகட்டும். முனிசிரேஷ்டரே, நீர் மங்கலமாக இருப்பீராக. இந்த நக்ஷத்திரங்கள் அநேகமும் வைஷ்வாநரபாதைக்கு {சோதிமண்டல வழிக்கு} வெளியே ஆகாயத்தில் தங்கள் தங்கள் இடங்களில் நிலைத்திருக்கட்டும். ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் ஜோதிகளின் மத்தியில் அமரரைப் போல் திரிசங்குவும் இருந்தாலும் இவன் தலைகீழாகவே நிலைத்திருக்கட்டும்.(30-32அ) சுவர்க்கம் செல்பவனைத் தொடர்வதைப் போலவே கிருதார்த்தனும், கீர்த்திமானுமான இந்த நிருபசத்தமனை {மன்னர்களில் சிறந்த திரிசங்குவை} இந்த ஜோதிகள் அனைத்தும் பின் தொடரட்டும்" என்றனர்.(32ஆ,33அ)

தேவர்கள் அனைவராலும் துதிக்கப்பட்டவரும், மஹாதேஜஸ்வியும், தர்மாத்மாவுமான விஷ்வாமித்ரரும் ரிஷிகளின் மத்தியில் தேவர்களிடம், "ஏற்கிறேன்" என்று சொன்னார்.(33ஆ,34அ)

நரோத்தமா {மனிதர்களில் சிறந்த ராமா}, யஜ்ஞம் முடிந்த பின்னர் மஹாத்மாக்களான தேவர்கள், தபோதனர்களான ரிஷிகள் ஆகியோர் அனைவரும் வந்தவாறே சென்றனர்" {என்றார் சதாநந்தர்}[1].(34)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "திரிசங்கு, சூர்யாருணனின் {திரையாருணனின்} மகனாவான். உண்மையில் இவனது பெயர் சத்தியவிரதனாகும். திரிசங்கு என்பது இவனது புனைப்பெயராகும். இவன் மூன்று சாபங்களைப் பெற்றவன் என்பதால் திரிசங்கு என்ற பெயர்பெற்றான் என்று ஹரிவம்சம் குறிப்பிடுகிறது. அது பின்வருமாறு: அறம் சார்ந்த இவனது தந்தை இவனை நாடு கடத்துகிறான். வசிஷ்டர் அதைத் தடுக்காததால் திரிசங்கு அவரிடம் பெருங்கோபம் கொள்கிறான். எனவே, தந்தையின் சாபம் முதல் சாபம். அடுத்தது வசிஷ்டரின் கறவை மாட்டைக் கொன்று இரண்டாம் சாபத்தைப் பெறுகிறான். விஷ்வாமித்ரரின் மகன்களுக்கு உணவளிக்க முடியாத காரணத்தால் வசிஷ்டரின் பசுவைக் கொன்று அவர்களுக்கு உணவளிக்கிறான். விஷ்வாமித்ரர் தன் நாட்டையும், குடும்பத்தையும் துறந்து தவம் செய்யச் சென்றுவிட்டதால் அவரது மனைவியையும், அவரது மகன்களையும் திரிசங்குவே காத்துவந்தான். அந்த நன்றிக்கடனுக்காகவே இப்போது திரிசங்குவுக்கு உதவும் வகையில் விஷ்வாமித்ரர் அவனைச் சுவர்க்கத்திற்கு அனுப்ப முயல்கிறார். மூன்றாவது சாபம் புனிதமற்ற இறைச்சியை உண்டதால் அவனுக்கு விளைகிறது. இவ்வாறே திரிசங்கு மூன்று சாபங்களைப் பெறுகிறான்" என்றும் இன்னும் அதிகமும் இருக்கிறது. அதைப் படிக்க https://valmikiramayan.net/utf8/baala/sarga60/bala_60_frame.htm என்ற சுட்டிக்குச் செல்லவும். இங்கே குறிப்பிடப்படும் ஹரிவம்சம் பகுதியைப் படிக்க https://harivamsam.arasan.info/2020/03/Harivamsa-Harivamsa-Parva-Chapter-12.html https://harivamsam.arasan.info/2020/04/Harivamsa-Harivamsa-Parva-Chapter-13.html என்ற இரண்டு சுட்டிகளுக்குச் செல்லவும். 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 60ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 34

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சாபம் கொடுத்த விஷ்வாமித்ரர் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 59 (22)

Vishvamitra's curse | Bala-Kanda-Sarga-59 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: முனிவர்களை வேள்விக்கு அழைத்த விஷ்வாமித்ரர்; மஹோதயர் உள்ளிட்ட வசிஷ்டரின் மகன்களைச் சபித்த விஷ்வாமித்ரர்...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "இவ்வாறு பேசியவனும், சாக்ஷாத் சண்டாள கதியை அடைந்தவனுமான அந்த ராஜனிடம் {திரிசங்குவிடம்} கிருபை கொண்ட குசிகாத்மஜர் {விஷ்வாமித்ரர்} இந்த மதுரமான வாக்கியத்தைச் சொன்னார்:(1) "இக்ஷ்வாகுவத்சா {இக்ஷ்வாகுவின் வழித்தோன்றலே}, ஸ்வாகதம் {நல்வரவு}. நீ தார்மிகன் என்பதை அறிவேன். நிருபபுங்கவா {மன்னர்களில் உயர்ந்தவனே}, அஞ்சாதே, நான் உனக்குப் புகலிடம் அளிப்பேன்.(2) புண்ணியக் கர்மங்களைச் செய்யும் மஹாரிஷிகள் அனைவரையும் யஜ்ஞ காரியங்களில் உதவிக்கு நான் அழைப்பேன். இராஜாவே, அப்போது நீ சுகமாக யாகஞ் செய்யலாம்.(3) குரு சாபத்தால் எந்த ரூபத்தை அடைந்தாயோ அதே ரூபத்துடன் கூடிய இந்தச் சரீரத்துடனேயே நீ {சுவர்க்கம்} செல்வாய்.(4) நரேஷ்வரா {மனிதர்களின் தலைவா}, புகலிடம் அளிக்கும் இந்தக் கௌசிகனை {குசிகனை/ விஷ்வாமித்ரனை} சரணமடைந்த உனக்கு, சுவர்க்கம் கையருகிலேயே இருக்கிறது என நினைக்கிறேன்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(5)

அந்த மஹாதேஜஸ்வி இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பரமதார்மிகர்களும், அதிபுத்திசாலிகளுமான தமது மகன்களிடம் யஜ்ஞ சம்பாரங்களை {வேள்விக்குத் தேவையான பொருட்களைத்} திரட்டும்படி ஆணையிட்டார்.(6) பிறகு அவர் தமது சிஷ்யர்கள் அனைவரையும் அழைத்து இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னார்: "வத்சர்களே {குழந்தைகளே}, சிஷ்யர்கள், நண்பர்கள், ரித்விக்குகளுடன் கூடியவர்களும், நற்கேள்வி கொண்டவர்களுமான ரிஷிவரர்கள் அனைவரையும் என் ஆணையின் பேரில் அழைப்பீராக.(7,8அ) நீங்கள் அழைப்பவர்களில், என் வாக்கிய பலத்தால் தூண்டப்பட்டு எந்த வசனத்தை எவர் சொன்னாலும் அவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்வீராக" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(8ஆ,9அ)

{சிஷ்யர்கள்} அவரது வசனத்தைக் கேட்டு, அந்த ஆணையின்பேரில் திசைகள் அனைத்திற்கும் சென்றனர். அனைத்து தேசங்களில் இருந்தும் பிரம்மவாதிகளும் வரத்தொடங்கினர்.(9ஆ,10அ) சிஷ்யர்கள் அனைவரும் தேஜஸில் ஜொலிக்கும் {விஷ்வாமித்ர} முனிவரிடம் திரும்பிவந்து, பிரம்மவாதிகள் அனைவரின் வசனங்களையும் {மறுமொழிகளையும்} சொன்னார்கள்:(10ஆ,11அ) "உமது வசனத்தைக் கேட்டுத் துவிஜர்கள் அனைவரும் வந்து கொண்டிருக்கின்றனர். மஹோதயரைத் தவிரப் பலதேசங்களில் உள்ள மற்ற யாவரும் {வெகுவாக} வந்து விட்டனர்.(11ஆ,12அ) முனிபுங்கவரே, நூறு வாசிஷ்டர்களில் அனைவரும் எழுத்துகள் தெறித்து மறையும் குரோதத்துடன் சொன்ன வசனங்கள் யாவையும் நீர் கேட்பீராக.(12ஆ,13அ) "யாஜகன் {யஜ்ஞம் செய்விப்பவன்} ஒரு க்ஷத்திரியன், அதில் விசேஷமோ ஒரு சண்டாளனுக்காக அதைச் செய்வது. இத்தகைய சதஸில் {சபையில்} ஸுரர்களும் {தேவர்களும்}, ரிஷிகளும் எவ்வாறு ஹவிஸை உண்பார்கள்?(13ஆ,14அ) விஷ்வாமித்ரரால் ஆளப்படும் மஹாத்மாக்களும், பிராமணர்களும் சண்டாள போஜனம் செய்வதால் எவ்வாறு சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள்?"[1]{என்றனர் அந்த வாசிஷ்டர்கள்}.(14ஆ,15அ) முனிசார்தூலரே {முனிவர்களில் புலியே}, மஹோதயர் உள்ளிட்ட அந்த வாசிஷ்டர்கள் அனைவரும் இந்த வசனங்கள் அனைத்தையும் ஏளனத்துடன் சொன்னார்கள்" {என்றனர் சீடர்கள்}.(15ஆ,16அ)

[1] தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "மறைஞானம் அறியாதவன் யஜ்ஞம் செய்யத் துணிகிறான். ஒரு பிராமணனைப் போல வேதங்களைப் போதிக்க முடியாத நிலையிலும், யஜ்ஞம் செய்தாலும், அதை நடத்த {செய்விக்க} முடியாத நிலையிலும் உள்ள ஒரு மன்னன் அதை நடத்துகிறான். எனவே, செய்விப்பவன், செய்பவன் என்ற இருவரும் வேதத்தூய்மையற்றவர்கள் என்பது இங்கே பொருள்" என்றிருக்கிறது.

அந்த முனிபுங்கவர் {முனிவர்களில் உயர்ந்த விஷ்வாமித்ரர்}, அவர்களின் வசனங்கள் அனைத்தையும் கேட்டு, குரோதத்துடன் கண்கள் சிவக்க இவ்வாறு பேசினார்:(16ஆ,17அ) "உக்ரதவம் செய்த நான் துஷ்டனல்லன்[2]. என்னை தூஷிக்கும் துராத்மாக்கள் பஸ்மமாவார்கள் {சாம்பலாவார்கள்}. இதில் ஐயமில்லை.(17ஆ,18அ) இனி அவர்கள் காலபாசத்தால் கட்டி இழுக்கப்பட்டு, வைவஸ்வதனின் {யமனின்} வீட்டுக்குச் செல்வார்கள். இன்னும் எழுநூறு பிறவிகளுக்கு {ஜென்மங்களுக்கு} அவர்கள் பிணங்களைத் தின்பவராவார்கள்.(18ஆ,19அ) இரக்கமற்றவர்களாகவும், எப்போதும் நாய் மாமிசத்தை உண்பவர்களாகவும், கோர ரூபம் கொண்டவர்களாகவும் முஷ்டிகரெனும் பெயரில் இவ்வுலகில் திரிவார்கள்.(19ஆ,20அ) துர்புத்தியுடைய மஹோதயன் தூஷணம் செய்யத்தகாத {நிந்திக்கத்தகாத} என்னை தூஷித்ததால் சர்வலோகத்திலும் தூஷிக்கப்பட்டவனாக நிஷாதத்வ கதியை {வேடர்களின் இயல்பை} அடைவான்.(20ஆ,21அ) என் குரோதத்தினால் அவன் பிராணிகளைக் கொல்லும் விருப்பம் கொண்ட முற்றான காட்டுமிராண்டியாகி நெடுங்காலம் அந்த துர்கதியிலேயே சுழல்வான்" {என்று சபித்தார் விஷ்வாமித்ரர்}.(21ஆ,22அ) மஹாதபஸ்வியும், மஹாதேஜஸ்வியும், மஹாமுனியுமான விஷ்வாமித்ரர், ரிஷிகளின் மத்தியில் இந்த வசனத்தைச் சொல்லி நிறுத்திக் கொண்டார்" {என்றார் சதாநந்தர்}.(22ஆ,இ)

[2] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பில், "தேஜோவிசேஷத்தினால் எவ்விதக் கெடுதியும் உண்டாகாதென்கிற நியாயம் ஒன்றில்லையோ? அதைப் பற்றியன்றோ சண்டாளனாயினும் அவனைக் கொண்டு யாகஞ் செய்விக்க யான் முயன்றனன். ஆகையால் நான் துஷ்டனாகக்கூடுமா? மேலும் நான் மிகக்கடுமையாகத் தவம் புரிந்தவனேயன்றி ஸாமாந்யனன்று" என்றிருக்கிறது. மூலத்தில் இவ்வளவு விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை. ஆனால் "அதுஷ்டம் மாம் தபோக்ரம் ஸமாஸ்திதம் {உக்ரதவம் செய்த நான் துஷ்டனல்லன்}" என்ற மேற்கண்ட நான்கு சொற்களில் இவ்வளவு பொருளும் அடங்கும். 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 59ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 22

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

சாபம் கொடுத்த வாசிஷ்டர்கள் | பால காண்டம் சர்க்கம் - 58 (24)

Vaasishtas curse | Bala-Kanda-Sarga-58 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: வசிஷ்டரின் மகன்களால் சபிக்கப்பட்ட திரிசங்கு விஷ்வாமித்ரரைச் சரணடைவது...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "இராமா, திரிசங்குவின் வசனத்தைக் கேட்ட ரிஷிபுத்திரர்கள் {வசிஷ்டரின் மகன்கள்} நூறு பேரும் குரோதமடைந்து அந்த ராஜனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்:(1) "துர்புத்தி கொண்டவனே, சத்தியவாதியான குருவால் {வசிஷ்டரால்} நிராகரிக்கப்பட்டாய். அவரை மீறி {வசிஷ்டரெனும் அந்த மரத்தின்} மற்றொரு கிளையை நீ நாடுவது எவ்வாறு?(2) இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவருக்கும் புரோஹிதரே பரமகதியாவார். அந்தச் சத்தியவாதியின் வசனத்தை மீறுவது சாத்தியமில்லை.(3) பகவானான வசிஷ்ட ரிஷி, "சாத்தியமில்லை" என்று சொன்னால் எவ்வழியில் அதை நிறைவேற்ற இயலும்?(4) நரசிரேஷ்டா {மனிதர்களில் சிறந்தவனே}, பாலனாகவே இருக்கும் நீ மீண்டும் உன் நகரத்துக்குச் செல்வாயாக. பார்த்திபா, அந்த பகவானே மூவுலகங்களிலும் எந்த யஜ்ஞத்தையும் நடத்தவல்லவர். எங்களால் எவ்வாறு அவருக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்த இயலும்?" {என்றனர்}.(5)

அந்த ராஜன் {திரிசங்கு} குரோதத்துடன் கூடிய அவர்களின் வசனத்தைக் கேட்டு, மேலும் அவர்களிடமே இந்த வசனத்தைச் சொன்னான்:(6,7அ) "தபோதனர்களே, நான் அந்த பகவானாலும், குரு புத்திரர்களாலும் நிராகரிக்கப்பட்டேன். உண்மையில் நான் அந்நிய கதியை {வேறு வழியைத்} தேட விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்" {என்றான்}.(7ஆ,8அ)

அந்த ரிஷிபுத்திரர்கள் பேரழிவுக்கு வழிவகுக்கும் அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டுப் பரமகுரோதமடைந்து, "நீ சண்டாளனாவாயாக" என்று சபித்தனர்.(8ஆ,9அ)

அந்த மஹாத்மாக்கள் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களுக்குச் சென்றனர். இராத்திரி கடந்ததும் அந்த ராஜா {திரிசங்கு} சண்டாளத் தன்மையை அடைந்தான்.(9ஆ,10அ) அவன் நீல {கரிய} வஸ்திரங்களைத் தரித்த நீல {கரிய} புருஷனானான். அவனுடைய தலைமுடி குறுகிப் பருத்து செம்மயிரானது. அவன் சுடலையில் உள்ள சாம்பல் பூசப்பட்ட மாலையையும், இரும்பு ஆபரணங்களையும் அணிந்திருந்தான்.(10ஆ,11அ)

இராமா, சண்டாள ரூபத்தில் அவனைக் கண்ட மந்திரிகளும், நகரவாசிகளும், பணியாட்களும் கூட்டங்கூட்டமாக அவனை விட்டுப் பிரிந்து ஓடினர்.(11ஆ,12அ) காகுத்ஸ்தா, பரமாத்மவானான அந்த ராஜா {திரிசங்கு} ஒரு பகலும், இரவும் பரிதவித்திருந்து, தபோதனரான விஷ்வாமித்ரரிடம் சென்றான்.(12ஆ,13அ) இராமா, பயன் கிடைக்காமல் தடுக்கப்பட்டவனும், சண்டாள ரூபத்தை அடைந்தவனுமான அந்த ராஜனைக் கண்டு விஷ்வாமித்ர முனிவர் கருணை கொண்டார்.(13ஆ,14அ)

மஹாதேஜஸ்வியும், பரமதார்மிகருமான அவர் {விஷ்வாமித்ரர்}, கோர வடிவம் கொண்ட அந்த ராஜனிடம் காருண்யத்துடன், "நீ மங்கலமாக இருப்பாயாக" என்ற வாக்கியத்தைச் சொன்னார்.(14ஆ,15அ) பிறகு, "மஹாபலம்வாய்ந்த ராஜபுத்திரா, நீ வந்த காரியமென்ன? அயோத்யாபதியே, வீரனே, சாபத்தால் நீ இந்த சண்டாளக் கதியை அடைந்தாயா?" என்று கேட்டார்.(15ஆ,16அ)

சண்டாள கதியை அடைந்தவனும், வாக்கியங்களின் கருத்தை அறிந்தவனுமான அந்த ராஜா {திரிசங்கு}, அந்த வாக்கியத்தைக் கேட்டுக் கைகளைக் கூப்பி வணங்கி இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான்:(16ஆ,17அ) "குருவாலும், குருபுத்திரர்களாலும் நான் நிராகரிக்கப்பட்டேன். என் ஆசையும் நிறைவேறவில்லை. இந்த விபரீத பிராப்தமும் எனக்கு ஏற்பட்டது.(17ஆ,18அ) சௌம்யரே {விஷ்வாமித்ரரே}, சரீரத்துடன் திவம் {சுவர்கம்} செல்லவேண்டும் என்பது என் கருத்து. நான் நூறு வேள்விகளைச் செய்திருந்தாலும் அந்தப் பலனை அடைந்தேனில்லை.(18ஆ,19அ) சௌம்யரே, நான் ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை[1]. ஆபத்துக் காலத்திலும் நான் பொய்யுரைக்கமாட்டேன். க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன்.(19ஆ,20அ)

[1] நரசிம்மாசாரியர் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், ""யஜ்ஞோ அந்ருதே ந ரக்ஷதி" என்று "யாகம் பொய் சொல்லுவதால் க்ஷயித்துப் போகும்" என்கிற வசனத்தை இவ்விடத்தில் கண்டு கொள்வது" என்றிருக்கிறது. தேசிராஜு ஹனுமந்தராவ் பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில், "யாகம் பொய்யர்களைக் காக்காது. ஒரு பொய்யன் நரகத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவனேயன்றி வேறு வழியில்லை" என்றிருக்கிறது.

நான் பல்வேறு சடங்குகளைச் செய்திருக்கிறேன். பிரஜாதர்மத்துடன் பரிபாலித்திருக்கிறேன். மஹாத்மாக்களும், குருக்களும் என் நடத்தையில் நிறைவடைந்திருந்தனர்.(20ஆ,21அ) முனிபுங்கவரே, தர்மத்துடன் நடந்து கொள்பவனான நான், யாகப் பலனடைவதை எதிர்பார்க்கிறேன். என்னுடைய குருக்கள் என் முயற்சியில் முழு நிறைவடையவில்லை.(21ஆ,22அ) மனித முயற்சிகள் பயனற்றுப் போவதால், தெய்வமே பரமமெனக் கருதுகிறேன். தெய்வத்தால் அனைத்தும் உயர்வடையும். தெய்வமே பரமகதி.(22ஆ,23அ) வேதனையுடன் முயன்று தெய்வத்தால் {விதியால்} சிதைக்கப்பட்டும் என்னைப் போல் நேர்மையாக வேண்டுபவனுக்கு இசைவதே உமக்குத் தகும். நீர் மங்கலமாக இருப்பீராக.(23ஆ,இ) நான் மற்ற எவரிடத்திலும் செல்ல மாட்டேன். எனக்கு உம்மைத் தவிர வேறு கதியில்லை. மனித முயற்சியால் தெய்வத்தை {விதியை} நிவர்த்திச் செய்வீராக" {என்றான் திரிசங்கு}".(24) 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 58ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 24

Previous |

Sanskrit |

English |

Next

திரிசங்கு | பால காண்டம் சர்க்கம் - 57 (22)

Trishanku | Bala-Kanda-Sarga-57 | Ramayana in Tamil

பகுதியின் சுருக்கம்: உடலுடன் சுவர்க்கம் செல்ல வேள்வி செய்யத் தீர்மானித்த திரிசங்கு; வசிஷ்டர் மறுத்தது; வசிஷ்டரின் மகன்களை நாடிய திரிசங்கு...

{சதாநந்தர் ராமனிடம் தொடர்ந்தார்}, "இராகவா {ராமா}, அந்த மஹாத்மாவுடன் {வசிஷ்டருடன்} வைரம் {பகை} ஏற்படுத்திக் கொண்டவரும், மஹாதபஸ்வியுமான விஷ்வாமித்ரர், கொதிக்கும் இதயத்துடன் தமது ஆத்மாவை {மனத்தை} அடக்கிக் கொண்டு, பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டே தமது மனைவியுடன் தக்ஷிண தேசத்திற்குச் சென்று {தென்னாடு சென்று}, பரம கோரமான மஹாதவம் செய்தார். அவர், பழங்களும், கிழங்குகளும் உண்டு தற்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்ந்து பெருந்தவத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தார்.(1-3அ) அப்போது அவருக்கு சத்தியத்திலும், தர்மத்திலும் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் ஹவிஷ்பந்தன் {ஹவிஷ்யந்தன்}, மதுஷ்யந்தன், துருடநேத்ரன், மஹாரதன் முதலிய புத்திரர்கள் பிறந்தனர்.(3ஆ,4அ)

ஆயிரம் வருடங்கள் பூரணமடைந்ததும், லோகபிதாமஹனான {உலகின் பெரும்பாட்டனான} பிரம்மன், தபோதனரான {தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவரான} விஷ்வாமித்ரரிடம் இந்த மதுரமான வாக்கியத்தைச் சொன்னான்: "குசிகாத்மஜா {குசிகனின் மகனே}, உன் தவத்தால் நீ ராஜிரிஷிலோகங்களை வென்றாய். (4ஆ,5) இந்த தவத்தால் நீ ராஜரிஷி ஆகிவிட்டாய்." {என்றான் பிரம்மன்}. அந்த மஹாதேஜஸ்வியும், லோகங்களின் பரமேஷ்வரனுமான {உலகங்களின் மேலான ஆட்சியாளனுமான பிரம்மன்} இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தேவர்கள் சஹிதனாகவும், திரிவிஷ்டப {சுவர்க்கத்தின்} வழியாகவும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்.(6,7அ)

விஷ்வாமித்ரர் இதைக் கேட்டு வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து, மஹாதுக்கத்தை அடைந்து, ஆவேசத்துடன் இவ்வாறு பேசினார்:(7ஆ,8அ) "மிகப் பெருந்தவத்தைச் செய்திருந்தாலும், ரிஷிகணங்களும், தேவர்கள் அனைவரும் என்னை ராஜரிஷி என்றே கொள்கின்றனர். என் தவத்திற்கான கனி கிட்டவில்லை என்றே நினைக்கிறேன்" {என்றார் விஷ்வாமித்ரர்}.(8ஆ,9அ) காகுத்ஸ்தா {காகுத்ஸ்தனின் வழித்தோன்றலான ராமா}, மஹாதபஸ்வியான அந்தப் பரமாத்மவான் {விஷ்வாமித்ரர்}, இவ்வாறு தம் மனத்தில் தீர்மானித்து, மீண்டும் பரம தவம் செய்வதில் ஈடுபட்டார்.(9ஆ,10அ)

அதே காலத்தில், சத்யவாதியும், ஜிதேந்திரியனும் {புலன்களை வென்றவனும்}, இக்ஷ்வாகு குலவர்தனனுமான {இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் செழிக்கச் செய்பவனுமான} திரிசங்கு என்றொருவன் இருந்தன்.(10ஆ,11அ) இராகவா, "சொந்த சரீரத்துடன் {உடலுடன்} தேவர்களின் பரம கதியில் {சுவர்கத்திற்குச்} செல்ல நான் ஒரு யஜ்ஞம் {வேள்வி} செய்வேன்" எனப் புத்தியில் தீர்மானித்த அவன் {திரிசங்கு}, வசிஷ்டரை அழைத்துத் தன் சிந்தனையைச் சொன்னான்.(11ஆ,12)

மஹாத்மாவான வசிஷ்டர், "இது சாத்தியமில்லை" என்றார். வசிஷ்டரால் நிராகரிக்கப்பட்ட அவன் {திரிசங்கு}, தக்ஷிண திசைக்கு {தென் திசைக்கு}ச் சென்றான். தன் காரியத்தை உணர்ந்த அந்த நிருபன் {மன்னன் திரிசங்கு} அவரது {வசிஷ்டரின்} புத்திரர்களிடம் சென்றான்.(13,14அ) தீர்க்க தவம் செய்து வந்தவர்களும், மஹாதேஜஸ்விகளும், வாசிஷ்டர்களும் {வசிஷ்டரின் மகன்களும்}, பேரொளி கொண்டவர்களும், தீவிர தவத்தில் இருந்த உன்னதர்களுமான அந்த வசிஷ்ட புத்திரர்களிடம் அந்தத் திரிசங்கு சென்றான்.(14ஆ,15)

அவன் {திரிசங்கு}, மஹாத்மாக்களும், குருசுதன்களுமான {தன் குருவின் மகன்களுமான} அவர்களிடம் சென்று, சற்றே குனிந்த முகத்துடன் கைகளைக் கூப்பி, வயதுக்குகந்த வரிசையில் அந்த மஹாத்மாக்களை மதித்து, அனைவரிடமும் இவ்வாறு பேசினான்:(16,17அ) "உங்களை நான் சரணடைகிறேன். புகலிடமளிக்கும் உங்களிடம் நான் சரணடைகிறேன். நீங்கள் மங்கலமாக இருப்பீராக. மஹாத்மாவான வசிஷ்டரால் நான் நிராகரிக்கப்பட்டேன்.(17ஆ,18அ) ஒரு மஹாயஜ்ஞம் செய்ய நான் ஏங்குகிறேன். இதற்குச் சம்மதிப்பதே உங்களுக்குத் தகும். என் குருவின் புத்திரர்களான உங்கள் அனைவரையும் நான் நமஸ்கரிக்கிறேன் {வணங்குகிறேன்}.(18ஆ,19அ) தலைவணங்கி நான் உங்களை வழிபடுகிறேன். தவம் செய்யும் உங்களைப் போன்ற பிராமணர்களை நான் யாசிக்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும், ’சரீரத்துடன் {உடலுடன்} தேவலோகத்திற்குச் செல்லும் வகையில் எனக்காக ஒரு யஜ்ஞத்தைச் செய்ய வேண்டும்’ என நான் வேண்டுகிறேன்.(19ஆ,20) தபோதனர்களே {தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவர்களே}, வசிஷ்டரால் நிராகரிக்கப்பட்ட நான், குருபுத்திரர்களான உங்களைத் தவிர வேறு எந்தக் கதியையும் {வழியையும்} காணவில்லை.(21) இக்ஷ்வாகுக்கள் அனைவருக்கும் புரோஹிதத்தில் பரம கதியான அவருக்கு {வசிஷ்டருக்கு} அடுத்தபடியாக இருக்கும் நீங்கள் அனைவரும் எனக்குத் தேவர்களைப் போன்றவர்கள்" {என்றான் திரிசங்கு}.(22) 

---

பாலகாண்டம் சர்க்கம் – 57ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 22

Previous |

Sanskrit |

English |

Next